Gezondheid
alle pijlers
Beenmergpunctie/botbiopsie
donderdag 7 januari 2016 om 23:35
Volgens mij past dit topic ook prima onder 'Psyche', omdat ik erg bang ben voor de beenmergpunctie/botbiopsie over een aantal dagen. Ik kan een roesje krijgen en ik vind het helaas gewoon heel eng wat me na het weekend te wachten staat.
Ik ken alleen maar mensen die een punctie en biopsie hebben gehad zonder roesje. Gelukkig durfden deze mensen wel eerlijk tegen me te zijn en van 'verschrikkelijk pijnlijk' tot 'het is geen pretje', varieerden de antwoorden. Ik mag toch hopen dat dit met roesje echt veel draaglijker is.
O,ja... ik snap dat iedereen pijn verschillend ervaart, maar ik denk dat ik niet heel kleinzerig ben. Eerder huiverig voor naalden en ik ben vooral benieuwd of het echt nog zo gevoelig is met roesje bij een biopt nemen, aangezien het bot niet verdoofd kan worden. Punctie kijk ik ook echt niet naar uit, maar deze pijn van het opzuigen schijnt heel lastig uit te leggen te zijn...
Heeft iemand deze ingreep toevallig gehad met roesje en zou je je jouw ervaring met me willen delen? Ik zie er zo tegenop, dat ik de neiging heb om af te zeggen. Dit ga ik niet doen, want ik weet dat het moet. Toch hoop ik hier op wat ervaringen te mogen lezen, zodat ik wat meer verhalen ken dan alleen de verhalen van degenen zonder roesje (wat ik niet eens zou durven).
Ik ken alleen maar mensen die een punctie en biopsie hebben gehad zonder roesje. Gelukkig durfden deze mensen wel eerlijk tegen me te zijn en van 'verschrikkelijk pijnlijk' tot 'het is geen pretje', varieerden de antwoorden. Ik mag toch hopen dat dit met roesje echt veel draaglijker is.
O,ja... ik snap dat iedereen pijn verschillend ervaart, maar ik denk dat ik niet heel kleinzerig ben. Eerder huiverig voor naalden en ik ben vooral benieuwd of het echt nog zo gevoelig is met roesje bij een biopt nemen, aangezien het bot niet verdoofd kan worden. Punctie kijk ik ook echt niet naar uit, maar deze pijn van het opzuigen schijnt heel lastig uit te leggen te zijn...
Heeft iemand deze ingreep toevallig gehad met roesje en zou je je jouw ervaring met me willen delen? Ik zie er zo tegenop, dat ik de neiging heb om af te zeggen. Dit ga ik niet doen, want ik weet dat het moet. Toch hoop ik hier op wat ervaringen te mogen lezen, zodat ik wat meer verhalen ken dan alleen de verhalen van degenen zonder roesje (wat ik niet eens zou durven).
donderdag 7 januari 2016 om 23:44
Nope. Uitgesloten. Ik ben de discussie hierover ook zat; dit ziekenhuis werkt er niet aan mee en er schijnen sowieso niet veel ziekenhuizen meer te zijn die dit willen doen bij volwassenen. Met roesje schijnt het draaglijk te zijn, aldus de behandelend arts. Dat ik er ondertussen al 3 nachten praktisch van wakker lig, of wakker word van m'n eigen gejank in m'n slaap is onvoldoende reden voor de arts om toch een narcose toe te dienen. I know, dit slaat ook nergens op. Talloze mensen hebben dit doorstaan en ik lig 's nachts in m'n bed te huilen als een klein kind, terwijl ik weet dat het ergens echt wel te doen moet zijn; anders bestonden narcoses voor deze ingreep nog wel.
Mag ik vragen hoe je broer het heeft ervaren? Ik ken nu alleen de verhalen die (hopelijk) niet op mij van toepassing zijn, want zonder roesje moet objectief gezien pijnlijker zijn dan met...
Mag ik vragen hoe je broer het heeft ervaren? Ik ken nu alleen de verhalen die (hopelijk) niet op mij van toepassing zijn, want zonder roesje moet objectief gezien pijnlijker zijn dan met...
vrijdag 8 januari 2016 om 00:04
Heb ook een beenmergpunctie gehad, maar dan zonder roesje. Ik kan de pijn moeilijk uitleggen... maar de duur van de punctie viel mij iig erg mee. Ik was op dat moment heel ernstig ziek en er werden veel en (erg) pijnlijke onderzoeken en ingrepen gedaan. Daardoor was ik wellicht minder onder de indruk van alles.
Wat me nog heel helder bij staat is dat ik vlak voor die ingreep aangaf bij één van de verpleegkundigen dat ik er best tegenop zag. Niet omdat ik er nou per sé heel bang voor was, maar ik had geen idee wat me nu weer boven het hoofd hing, en ik wilde gewoon alleen een "Ach joh, het stelt niks voor" horen. Maar dat viel nog tegen, ze zei "Nou! Dat kan ik me echt héél erg goed voorstellen, ik zou ook bang zijn!!" En dat was precies wat ik op dat moment niet wilde horen. Maar misschien was het juist door dat antwoord dat ik achteraf dacht 'muts, waarom heb ik het jou gevraagd, jij hebt het zelf nog nooit ondergaan...' En op een bepaalde manier was het me toch mee gevallen.
Ik hoop van harte dat je je goed kan ontspannen de komende dagen! En dat het je ook mee mag vallen! Heel veel succes iig!
Wat me nog heel helder bij staat is dat ik vlak voor die ingreep aangaf bij één van de verpleegkundigen dat ik er best tegenop zag. Niet omdat ik er nou per sé heel bang voor was, maar ik had geen idee wat me nu weer boven het hoofd hing, en ik wilde gewoon alleen een "Ach joh, het stelt niks voor" horen. Maar dat viel nog tegen, ze zei "Nou! Dat kan ik me echt héél erg goed voorstellen, ik zou ook bang zijn!!" En dat was precies wat ik op dat moment niet wilde horen. Maar misschien was het juist door dat antwoord dat ik achteraf dacht 'muts, waarom heb ik het jou gevraagd, jij hebt het zelf nog nooit ondergaan...' En op een bepaalde manier was het me toch mee gevallen.
Ik hoop van harte dat je je goed kan ontspannen de komende dagen! En dat het je ook mee mag vallen! Heel veel succes iig!
vrijdag 8 januari 2016 om 00:05
Ik ben verpleegkundige en heb de internist vaak bijgestaan bij het afnemen van de crista/sternumpuncties.
De meeste mensen vinden het pijnlijk, velen vergelijken het met het krijgen van een stomp. Het is een vervelende ingreep, maar gelukkig duurt de pijn maar kort. Het merg is zo getapt. Dat scheelt voor veel mensen.
Het gebied wordt verdoofd, maar het botvlies en bot kun je niet verdoven vandaar dat sommige mensen inderdaad een roesje krijgen. De meesten niet, omdat het zo'n korte ingreep is, en er met een roesje gelijk veel meer komt kijken (infuus, RR en hartmeting), daarom doen ze het liever niet.
De meesten vinden het achteraf meevallen, het is ook vaak de emotionele zwaarte die het een rotingreep maakt.
De meeste mensen vinden het pijnlijk, velen vergelijken het met het krijgen van een stomp. Het is een vervelende ingreep, maar gelukkig duurt de pijn maar kort. Het merg is zo getapt. Dat scheelt voor veel mensen.
Het gebied wordt verdoofd, maar het botvlies en bot kun je niet verdoven vandaar dat sommige mensen inderdaad een roesje krijgen. De meesten niet, omdat het zo'n korte ingreep is, en er met een roesje gelijk veel meer komt kijken (infuus, RR en hartmeting), daarom doen ze het liever niet.
De meesten vinden het achteraf meevallen, het is ook vaak de emotionele zwaarte die het een rotingreep maakt.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:05
Ik heb al Oxazepam gekregen, maar daar is m'n lijf min of meer aan gewend doordat ik dit een jaar heb gebruikt en er net een half jaar vanaf was. Uiteraard word ik er nog steeds wel wat rustiger van, maar niet meer zo slaperig/suf als toen ik er net mee was begonnen 1,5 jaar geleden. Had een oud topic gevonden op Viva van iemand die ook een punctie heeft gehad met roesje. Wel pijnlijk, maar te doen. De pijn zelf kan ik me alleen geen voorstelling van maken. En ik vind mezelf ook een drama queen op dit moment, gewoon omdat ik echt wel besef dat er mensen die veel heftiger onderzoeken moeten doorstaan. En toch blijft die angst sluimeren, heel irritant.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:12
kuuk: wauw, dat is volgens mij echt het laatste wat je op zo'n moment wilde horen. Maar wellicht werkt het ook juist wel weer: je verwacht iets heel pijnlijks, maar dan blijkt het niet zo erg te zijn als de verpleegkundige beweerde/dacht/aangaf.
Dubbs: dank je wel! De arts vond wel dat ik een roesje mag, omdat ik nu al zo in paniek kan raken van het idee daar maandag te liggen. Is het opzuigen van het beenmerg met roesje minder pijnlijk?
Haha, een stomp.
Hm, ik heb nog nooit een stomp gekregen, maar wel eens een operatie die je ook kon vergelijken alsof je volledig in elkaar geschopt was en dat soort pijn is wel rot, maar door de naalden die maandag gebruikt worden heb ik telkens de associatie gehad met: een felle pijn zoals een naald onder je nagel 'proppen'. Geen idee hoe ik erbij kom of hoe dat voelt, maar aan zulke pijn dacht ik continu.
Dubbs: dank je wel! De arts vond wel dat ik een roesje mag, omdat ik nu al zo in paniek kan raken van het idee daar maandag te liggen. Is het opzuigen van het beenmerg met roesje minder pijnlijk?
Haha, een stomp.
Hm, ik heb nog nooit een stomp gekregen, maar wel eens een operatie die je ook kon vergelijken alsof je volledig in elkaar geschopt was en dat soort pijn is wel rot, maar door de naalden die maandag gebruikt worden heb ik telkens de associatie gehad met: een felle pijn zoals een naald onder je nagel 'proppen'. Geen idee hoe ik erbij kom of hoe dat voelt, maar aan zulke pijn dacht ik continu.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:17
Dubbs: oh sorry, vergeten: wordt de biopsie ook met iets vergeleken? En maakt het dan nog wel uit dat je een roesje hebt, ondanks dat het bot niet verdoofd kan worden? Ik kan hier ook naar zoeken op het internet, maar ik ben daarmee gestopt. Daar vind je soms de naarste omschrijvingen en ik ben al niet zo'n held in dit opzicht.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:27
Door het roesje ben je wat suffer, maar veel mensen, zeker mensen die gewend zijn aan sederende middelen, zijn moeilijk weg te krijgen. Je krijgt dan alles mee, maar versuft. Of sommige mensen worden wat onrustig daardoor en gaan grijpen of veel bewegen waardoor het soms juist langer duurt.
Zelf zou ik zonder roesje kiezen, je bent na de ingreep moe, door de spanning, maar wel fit. Het roesje heb je heel de dag last van, terwijl het anders 10 min afzien is en dan is het al gebeurd. Maar dat is persoonlijk, kies waar jij je het prettigst bij voelt.
De punctie zelf duurt echt maar een paar minuten, maar de voorbereiding duurt langer. Er wordt bloed afgenomen, alle buizen en strijkglaasjes moeten gereed staan, aftekenen van de punctieplaats etc. Het is een heel secuur werk waar een batterij aan witte jassen bij zijn om het materiaal gelijk op te vangen en te verwerken.
Er wordt een piepklein sneetje gemaakt en dan gaat de boor naar binnen. Dit voelt je niet, want verdoofd. Bij het 'boren' van het bot wordt veel kracht gezet en is een vervelend geluid. De verpleegkundige aan de voorzijde zal het heupbot tegenhouden. Het werkelijk opzuigen van het merg wordt dus als stomp ervaren door veel mensen en duurt maar een paar seconden. Dit vinden veel mensen het vervelends.
Daarna nog een poos liggen met een zandzak en een kop thee of koffie erbij, en dat is het dan.
Ik kan wel zeggen dat het best meevalt, van zo zag ik bijna iedereen vertrekken maar wie weet ervaar jij dat wel anders.
Veel sterkte!
Zelf zou ik zonder roesje kiezen, je bent na de ingreep moe, door de spanning, maar wel fit. Het roesje heb je heel de dag last van, terwijl het anders 10 min afzien is en dan is het al gebeurd. Maar dat is persoonlijk, kies waar jij je het prettigst bij voelt.
De punctie zelf duurt echt maar een paar minuten, maar de voorbereiding duurt langer. Er wordt bloed afgenomen, alle buizen en strijkglaasjes moeten gereed staan, aftekenen van de punctieplaats etc. Het is een heel secuur werk waar een batterij aan witte jassen bij zijn om het materiaal gelijk op te vangen en te verwerken.
Er wordt een piepklein sneetje gemaakt en dan gaat de boor naar binnen. Dit voelt je niet, want verdoofd. Bij het 'boren' van het bot wordt veel kracht gezet en is een vervelend geluid. De verpleegkundige aan de voorzijde zal het heupbot tegenhouden. Het werkelijk opzuigen van het merg wordt dus als stomp ervaren door veel mensen en duurt maar een paar seconden. Dit vinden veel mensen het vervelends.
Daarna nog een poos liggen met een zandzak en een kop thee of koffie erbij, en dat is het dan.
Ik kan wel zeggen dat het best meevalt, van zo zag ik bijna iedereen vertrekken maar wie weet ervaar jij dat wel anders.
Veel sterkte!
vrijdag 8 januari 2016 om 00:32
Aangezien ik de laatste dagen echt 'opeens' heel snel emotioneel raak, waardeer ik je uitgebreide uitleg heel erg Dubbs (ook van de anderen trouwens). Ik moet er een beetje van huilen, omdat er nu iemand is die me goede uitleg heeft gegeven en ik hopelijk nu weer een wat betere nachtrust pak.
Ik heb het ervoor over om de rest van de dag moe te zijn. In principe ben ik al maanden moe en daarvan al 2,5 maand niet meer gewerkt, omdat ik abnormaal moe ben en ook mijn waarden in het bloed zijn niet zoals het moet zijn. Ik ga je stukje tot maandagochtend vast nog tig keer lezen, nogmaals dank.
Ik heb het ervoor over om de rest van de dag moe te zijn. In principe ben ik al maanden moe en daarvan al 2,5 maand niet meer gewerkt, omdat ik abnormaal moe ben en ook mijn waarden in het bloed zijn niet zoals het moet zijn. Ik ga je stukje tot maandagochtend vast nog tig keer lezen, nogmaals dank.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:34
quote:Dubbs schreef op 08 januari 2016 @ 00:28:
Hoe bedoel je dat de biopsie met iets vergeleken wordt?Ik bedoelde of de pijn van een biopsie met een roesje valt te vergelijken met iets anders, wat dus qua pijn ongeveer net zo voelt. Leg ik het zo beter uit?
Ik dacht dat je bedoelde dat het beenmerg opzuigen te vergelijken is met een stomp. Maar de biopsie niet, snap je me nog?
Hoe bedoel je dat de biopsie met iets vergeleken wordt?Ik bedoelde of de pijn van een biopsie met een roesje valt te vergelijken met iets anders, wat dus qua pijn ongeveer net zo voelt. Leg ik het zo beter uit?
Ik dacht dat je bedoelde dat het beenmerg opzuigen te vergelijken is met een stomp. Maar de biopsie niet, snap je me nog?
vrijdag 8 januari 2016 om 00:39
quote:saran schreef op 08 januari 2016 @ 00:32:
Aangezien ik de laatste dagen echt 'opeens' heel snel emotioneel raak, waardeer ik je uitgebreide uitleg heel erg Dubbs (ook van de anderen trouwens). Ik moet er een beetje van huilen, omdat er nu iemand is die me goede uitleg heeft gegeven en ik hopelijk nu weer een wat betere nachtrust pak.
Ik heb het ervoor over om de rest van de dag moe te zijn. In principe ben ik al maanden moe en daarvan al 2,5 maand niet meer gewerkt, omdat ik abnormaal moe ben en ook mijn waarden in het bloed zijn niet zoals het moet zijn. Ik ga je stukje tot maandagochtend vast nog tig keer lezen, nogmaals dank.
Ach toch! Dan is een roesje misschien juist een heel goed idee. Of je nu wil of niet, je ontspant die dag (zeker na de ingreep) en kun je dan heerlijk suf en slaperig zijn.
Graag gedaan hoor
Aangezien ik de laatste dagen echt 'opeens' heel snel emotioneel raak, waardeer ik je uitgebreide uitleg heel erg Dubbs (ook van de anderen trouwens). Ik moet er een beetje van huilen, omdat er nu iemand is die me goede uitleg heeft gegeven en ik hopelijk nu weer een wat betere nachtrust pak.
Ik heb het ervoor over om de rest van de dag moe te zijn. In principe ben ik al maanden moe en daarvan al 2,5 maand niet meer gewerkt, omdat ik abnormaal moe ben en ook mijn waarden in het bloed zijn niet zoals het moet zijn. Ik ga je stukje tot maandagochtend vast nog tig keer lezen, nogmaals dank.
Ach toch! Dan is een roesje misschien juist een heel goed idee. Of je nu wil of niet, je ontspant die dag (zeker na de ingreep) en kun je dan heerlijk suf en slaperig zijn.
Graag gedaan hoor
vrijdag 8 januari 2016 om 00:46
quote:saran schreef op 08 januari 2016 @ 00:34:
[...]
Ik bedoelde of de pijn van een biopsie met een roesje valt te vergelijken met iets anders, wat dus qua pijn ongeveer net zo voelt. Leg ik het zo beter uit? Ik dacht dat je bedoelde dat het beenmerg opzuigen te vergelijken is met een stomp. Maar de biopsie niet, snap je me nog?
Biopt= wegnemen van weefsel
Punctie= met holle naald wegnemen van vloeistof
Het betreft hier een punctie, de punctie ís het beenmerg opzuigen. Het inbrengen van de botboor voel je niet want verdoofd met locale verdoving.
Het werkelijke opzuigen (kan niet verdoofd worden), vinden veel mensen als een stomp voelen.
[...]
Ik bedoelde of de pijn van een biopsie met een roesje valt te vergelijken met iets anders, wat dus qua pijn ongeveer net zo voelt. Leg ik het zo beter uit?
Ik dacht dat je bedoelde dat het beenmerg opzuigen te vergelijken is met een stomp. Maar de biopsie niet, snap je me nog? Biopt= wegnemen van weefsel
Punctie= met holle naald wegnemen van vloeistof
Het betreft hier een punctie, de punctie ís het beenmerg opzuigen. Het inbrengen van de botboor voel je niet want verdoofd met locale verdoving.
Het werkelijke opzuigen (kan niet verdoofd worden), vinden veel mensen als een stomp voelen.
vrijdag 8 januari 2016 om 00:48
Jammer dat de oxazepam niet meer zo goed werkt. Ik heb een ander soort biopsie gehad en was daar ook stiknerveus voor. De gedachte dat ze in je lijf zitten te pielen en dat ook nog pijn deed, vond ik doodeng. De biopsie zelf vond ik bijzonder onaangenaam, de variant die ik had gaf een felle pijn (en dat maal vijf, want er moesten bij mij vijf monsters genomen worden). Ik vond het nergens mee vergelijkbaar, het doet gewoon even verrekte veel pijn. Maar zodra het klaar was, was de pijn ook meteen over. Zodra de biopsie klaar was dus, tussen de biopsies door had ik geen pijn. Daarna voelde het bij mij wel alsof ik een stomp op die plek gehad had en omdat ze door een geblesseerde spier heen moesten, heb ik daar nog een paar dagen last van gehad. Maar dat maakte me niet uit. Ook het stilliggen met de zandzak vond ik geen probleem. Maar zo'n biopsie gaat mijn hobby niet worden, dat weet ik wel.
Botbiopsie zoals gezegd geen ervaring mee. Roesjes ook niet (was bij mijn variant ook niet aan de orde). Maar de zenuwen vooraf vind ik herkenbaar. Wat mij wel een beetje hielp was accepteren dat ik dit dus gewoon doodeng vond. En ontspanningsoefeningen doen.
En ik weet niet hoe "groot" de impact van de uitslag bij jou kan zijn? Dat de uitslag bij mij een grote impact kon hebben hielp natuurlijk ook niet mee qua zenuwen. Ook daarbij scheelde het wel wat dat ik me daar bewust van was, zodat ik dat gericht kon proberen weg te redeneren/ontspanningsoefenen.
Botbiopsie zoals gezegd geen ervaring mee. Roesjes ook niet (was bij mijn variant ook niet aan de orde). Maar de zenuwen vooraf vind ik herkenbaar. Wat mij wel een beetje hielp was accepteren dat ik dit dus gewoon doodeng vond. En ontspanningsoefeningen doen.
En ik weet niet hoe "groot" de impact van de uitslag bij jou kan zijn? Dat de uitslag bij mij een grote impact kon hebben hielp natuurlijk ook niet mee qua zenuwen. Ook daarbij scheelde het wel wat dat ik me daar bewust van was, zodat ik dat gericht kon proberen weg te redeneren/ontspanningsoefenen.
vrijdag 8 januari 2016 om 06:19
Goedemorgen Saran,
Hopelijk heb je nog wat kunnen slapen! Ook ik heb helaas voor jou alleen ervaringen met beenmerg punctie en biopt zonder roesje. Bij mij is een roesje helemaal niet genoemd als optie eigenlijk.
De eerste paar keer is de punctie in het borstbeen genomen, omdat er toen geen biopt nodig was. De laatste keer was dus in het heupbeen.
Het opzuigen van het beenmerg is een hele felle pijn. Als ik het me goed herinner was dat het moment dat ik een soort flinke stekende pijnscheut via bil richting bovenbeen voelde. Duurt gelukkig maar kort!
Het biopt wat ze daarna afnamen vond ik ook bijzonder pijnlijk. Dit terwijl ik helemaal niet kleinzerig ben en op medisch gebied (helaas!) al veel heb meegemaakt. Dit duurt wat langer dan het opzuigen van het beenmerg.
Wat ik vervelend vond is dat ik best lang (aantal weken) last heb gehad van een pijnlijke plek op m'n heup. Vooral als ik op m'n rug lag en dan omhoog wilde komen deed erg pijn, omdat je dan over je heup rolt zeg maar. Klinkt vaag maar snap je me nog?
Vanmiddag moet ik weer voor controle naar de hematoloog, dit is elke 4 weken, en elke keer heb ik de kans dat hij zegt "we gaan weer een beenmergonderzoek doen". Helaas staan er mij nog wel flink wat keren te wachten dus snap je angst heel erg goed! Ik slaap ook elke keer slecht als ik voor controle moet.
Ik hoop dat je het met een roesje allemaal wat minder goed voelt, waardoor het je meevalt qua pijn. Ik wil je heel veel sterkte wensen en hopelijk krijg je een goede uitslag!
PS Wil je na de ingreep nog even laten weten hoe het is gegaan?
Hopelijk heb je nog wat kunnen slapen! Ook ik heb helaas voor jou alleen ervaringen met beenmerg punctie en biopt zonder roesje. Bij mij is een roesje helemaal niet genoemd als optie eigenlijk.
De eerste paar keer is de punctie in het borstbeen genomen, omdat er toen geen biopt nodig was. De laatste keer was dus in het heupbeen.
Het opzuigen van het beenmerg is een hele felle pijn. Als ik het me goed herinner was dat het moment dat ik een soort flinke stekende pijnscheut via bil richting bovenbeen voelde. Duurt gelukkig maar kort!
Het biopt wat ze daarna afnamen vond ik ook bijzonder pijnlijk. Dit terwijl ik helemaal niet kleinzerig ben en op medisch gebied (helaas!) al veel heb meegemaakt. Dit duurt wat langer dan het opzuigen van het beenmerg.
Wat ik vervelend vond is dat ik best lang (aantal weken) last heb gehad van een pijnlijke plek op m'n heup. Vooral als ik op m'n rug lag en dan omhoog wilde komen deed erg pijn, omdat je dan over je heup rolt zeg maar. Klinkt vaag maar snap je me nog?
Vanmiddag moet ik weer voor controle naar de hematoloog, dit is elke 4 weken, en elke keer heb ik de kans dat hij zegt "we gaan weer een beenmergonderzoek doen". Helaas staan er mij nog wel flink wat keren te wachten dus snap je angst heel erg goed! Ik slaap ook elke keer slecht als ik voor controle moet.
Ik hoop dat je het met een roesje allemaal wat minder goed voelt, waardoor het je meevalt qua pijn. Ik wil je heel veel sterkte wensen en hopelijk krijg je een goede uitslag!
PS Wil je na de ingreep nog even laten weten hoe het is gegaan?
vrijdag 8 januari 2016 om 09:49
quote:Beeldig schreef op 08 januari 2016 @ 00:48:
Jammer dat de oxazepam niet meer zo goed werkt. Ik heb een ander soort biopsie gehad en was daar ook stiknerveus voor. De gedachte dat ze in je lijf zitten te pielen en dat ook nog pijn deed, vond ik doodeng. De biopsie zelf vond ik bijzonder onaangenaam, de variant die ik had gaf een felle pijn (en dat maal vijf, want er moesten bij mij vijf monsters genomen worden). Ik vond het nergens mee vergelijkbaar, het doet gewoon even verrekte veel pijn. Maar zodra het klaar was, was de pijn ook meteen over. Zodra de biopsie klaar was dus, tussen de biopsies door had ik geen pijn. Daarna voelde het bij mij wel alsof ik een stomp op die plek gehad had en omdat ze door een geblesseerde spier heen moesten, heb ik daar nog een paar dagen last van gehad. Maar dat maakte me niet uit. Ook het stilliggen met de zandzak vond ik geen probleem. Maar zo'n biopsie gaat mijn hobby niet worden, dat weet ik wel.
Botbiopsie zoals gezegd geen ervaring mee. Roesjes ook niet (was bij mijn variant ook niet aan de orde). Maar de zenuwen vooraf vind ik herkenbaar. Wat mij wel een beetje hielp was accepteren dat ik dit dus gewoon doodeng vond. En ontspanningsoefeningen doen.
En ik weet niet hoe "groot" de impact van de uitslag bij jou kan zijn? Dat de uitslag bij mij een grote impact kon hebben hielp natuurlijk ook niet mee qua zenuwen. Ook daarbij scheelde het wel wat dat ik me daar bewust van was, zodat ik dat gericht kon proberen weg te redeneren/ontspanningsoefenen. Jeetje, bij jou dus meerdere monsters nodig en dan loop ik te piepen. Als ik deze ervaring lees, zet me dat ook wel weer even met beide benen op de grond. Je vond het echt niet fijn, maar hebt het doorstaan. Bij mij zal het veel minder ingrijpend zijn, want ik hoef niet meerdere monsters uit m'n lijf te laten halen en het gebeurt vanuit m'n bekkenkam. Dat schijnt ook minder naar te zijn dan andere plek (borstbeen). Ik hoop echt voor je dat de uitslag bij jou naar omstandigheden meeviel... Dat is het bij mij ook: het moet wel heel gek lopen als er bij iets ernstigs uitkomt. Daar lijkt het nu niet op, hooguit een afwijking in het beenmerg. Om te achterhalen welke afwijking en of het überhaupt echt een afwijking is (of gewoon een variatie die bij mij hoort qua waarden in het bloed), is een beenmergpunctie noodzakelijk. Dit zal dus voor mij ook het enige, vervelende onderzoek zijn. Begrijp me niet verkeerd; ik had helemaal in zak en as gezeten als ik wist dat mij een nare ziekte boven het hoofd hing, maar dan ga je doorgaans nog veel ergere onderzoeken/behandelingen krijgen en dat heb ik niet. Dit is al voor mij het ergste onderzoek wat er komt, waardoor relativeren zo lastig gaat. Maar ik lees ook dat het bij jou zonder roesje is gegaan en ik heb net nog weer overlegd met de arts: het advies is om toch een uurtje voor tijd Oxazepam te nemen (het maakt wel iets rustiger) en in het ziekenhuis krijg ik nog het roesje (dormicum) erbij. Het is wat het is en het moet. Dank je wel voor het willen delen van je ervaring en je eerlijkheid. Dat waardeer ik enorm.
Jammer dat de oxazepam niet meer zo goed werkt. Ik heb een ander soort biopsie gehad en was daar ook stiknerveus voor. De gedachte dat ze in je lijf zitten te pielen en dat ook nog pijn deed, vond ik doodeng. De biopsie zelf vond ik bijzonder onaangenaam, de variant die ik had gaf een felle pijn (en dat maal vijf, want er moesten bij mij vijf monsters genomen worden). Ik vond het nergens mee vergelijkbaar, het doet gewoon even verrekte veel pijn. Maar zodra het klaar was, was de pijn ook meteen over. Zodra de biopsie klaar was dus, tussen de biopsies door had ik geen pijn. Daarna voelde het bij mij wel alsof ik een stomp op die plek gehad had en omdat ze door een geblesseerde spier heen moesten, heb ik daar nog een paar dagen last van gehad. Maar dat maakte me niet uit. Ook het stilliggen met de zandzak vond ik geen probleem. Maar zo'n biopsie gaat mijn hobby niet worden, dat weet ik wel.
Botbiopsie zoals gezegd geen ervaring mee. Roesjes ook niet (was bij mijn variant ook niet aan de orde). Maar de zenuwen vooraf vind ik herkenbaar. Wat mij wel een beetje hielp was accepteren dat ik dit dus gewoon doodeng vond. En ontspanningsoefeningen doen.
En ik weet niet hoe "groot" de impact van de uitslag bij jou kan zijn? Dat de uitslag bij mij een grote impact kon hebben hielp natuurlijk ook niet mee qua zenuwen. Ook daarbij scheelde het wel wat dat ik me daar bewust van was, zodat ik dat gericht kon proberen weg te redeneren/ontspanningsoefenen. Jeetje, bij jou dus meerdere monsters nodig en dan loop ik te piepen. Als ik deze ervaring lees, zet me dat ook wel weer even met beide benen op de grond. Je vond het echt niet fijn, maar hebt het doorstaan. Bij mij zal het veel minder ingrijpend zijn, want ik hoef niet meerdere monsters uit m'n lijf te laten halen en het gebeurt vanuit m'n bekkenkam. Dat schijnt ook minder naar te zijn dan andere plek (borstbeen). Ik hoop echt voor je dat de uitslag bij jou naar omstandigheden meeviel... Dat is het bij mij ook: het moet wel heel gek lopen als er bij iets ernstigs uitkomt. Daar lijkt het nu niet op, hooguit een afwijking in het beenmerg. Om te achterhalen welke afwijking en of het überhaupt echt een afwijking is (of gewoon een variatie die bij mij hoort qua waarden in het bloed), is een beenmergpunctie noodzakelijk. Dit zal dus voor mij ook het enige, vervelende onderzoek zijn. Begrijp me niet verkeerd; ik had helemaal in zak en as gezeten als ik wist dat mij een nare ziekte boven het hoofd hing, maar dan ga je doorgaans nog veel ergere onderzoeken/behandelingen krijgen en dat heb ik niet. Dit is al voor mij het ergste onderzoek wat er komt, waardoor relativeren zo lastig gaat. Maar ik lees ook dat het bij jou zonder roesje is gegaan en ik heb net nog weer overlegd met de arts: het advies is om toch een uurtje voor tijd Oxazepam te nemen (het maakt wel iets rustiger) en in het ziekenhuis krijg ik nog het roesje (dormicum) erbij. Het is wat het is en het moet. Dank je wel voor het willen delen van je ervaring en je eerlijkheid. Dat waardeer ik enorm.
vrijdag 8 januari 2016 om 09:59
quote:toughcookie schreef op 08 januari 2016 @ 06:19:
Goedemorgen Saran,
Hopelijk heb je nog wat kunnen slapen! Ook ik heb helaas voor jou alleen ervaringen met beenmerg punctie en biopt zonder roesje. Bij mij is een roesje helemaal niet genoemd als optie eigenlijk.
De eerste paar keer is de punctie in het borstbeen genomen, omdat er toen geen biopt nodig was. De laatste keer was dus in het heupbeen.
Het opzuigen van het beenmerg is een hele felle pijn. Als ik het me goed herinner was dat het moment dat ik een soort flinke stekende pijnscheut via bil richting bovenbeen voelde. Duurt gelukkig maar kort!
Het biopt wat ze daarna afnamen vond ik ook bijzonder pijnlijk. Dit terwijl ik helemaal niet kleinzerig ben en op medisch gebied (helaas!) al veel heb meegemaakt. Dit duurt wat langer dan het opzuigen van het beenmerg.
Wat ik vervelend vond is dat ik best lang (aantal weken) last heb gehad van een pijnlijke plek op m'n heup. Vooral als ik op m'n rug lag en dan omhoog wilde komen deed erg pijn, omdat je dan over je heup rolt zeg maar. Klinkt vaag maar snap je me nog?
Vanmiddag moet ik weer voor controle naar de hematoloog, dit is elke 4 weken, en elke keer heb ik de kans dat hij zegt "we gaan weer een beenmergonderzoek doen". Helaas staan er mij nog wel flink wat keren te wachten dus snap je angst heel erg goed! Ik slaap ook elke keer slecht als ik voor controle moet.
Ik hoop dat je het met een roesje allemaal wat minder goed voelt, waardoor het je meevalt qua pijn. Ik wil je heel veel sterkte wensen en hopelijk krijg je een goede uitslag!
PS Wil je na de ingreep nog even laten weten hoe het is gegaan?
Morning!
Wat ook een fijne reactie, dank je wel. En wat naar dat je zo regelmatig naar de hematoloog moet. Dat moet heel zenuwslopend voor je zijn om telkens in de spanning te verkeren of je wel/niet nog een beenmergonderzoek moet. Ergens lijkt het me prettiger dat ik er met m'n rug naartoe lig i.p.v. dat het onder m'n neus gebeurt, zoals met het borstbeen het geval is. Bij mij gaat het 'gelukkig' om het heupbeen/bekkenkam en dat schijnt minder pijnlijk te zijn dan het borstbeen.
Jij dus ook geen roesje. De arts wist me te garanderen dat het roesje wel echt verschil maakt. Pijnloos is het zeker niet, maar je ligt er relaxter, vooral voor patiënten die zulke stresskippen zijn als ik. Ik had vanochtend ook aan de behandelend arts laten weten dat ik een half jaar geleden bij een misgegane kiesextractie (verstandskies) de ontsteking daarna was doorgetrokken naar het kaakbot. Was erg pijnlijk, maar ik wist niet dat dit niet zo hoorde en heb pas na 3 dagen weer gebeld om er nogmaals naar te laten kijken door de kaakchirurg. Ze was verbaasd dat ik er nog zo relatief rustig bij zat, want ook hier ging op dat het bot niet meer verdoofd kon worden en de ontsteking in het kaakbot was gaan zitten. De hematoloog/oncoloog zei dat dit pijnlijker moet zijn geweest (en natuurlijk veel langduriger) dan wat zij mandag zal gaan doen met het beenmergonderzoek. Dat is toch wel een geruststelling/troost, want ik heb die pijn van het misgaan van de getrokken verstandskies niet eenmaal thuis met een roesje doorstaan. Voelde me alles behalve goed, maar dacht dat het gewoon napijn was en objectief gezien schijnt dit enorm pijnlijk te moeten zijn geweest. Als ik dat 3 dagen aankon, lukt een beenmergonderzoek van een half uur/uurtje ook wel, toch?
Ik wens jou heel erg veel sterkte vanmiddag en laat jij ook weten hoe het is geweest? Zal ik zeker ook doen na het weekend. Lief en fijn dat je je verhaal met me wilde delen.
Goedemorgen Saran,
Hopelijk heb je nog wat kunnen slapen! Ook ik heb helaas voor jou alleen ervaringen met beenmerg punctie en biopt zonder roesje. Bij mij is een roesje helemaal niet genoemd als optie eigenlijk.
De eerste paar keer is de punctie in het borstbeen genomen, omdat er toen geen biopt nodig was. De laatste keer was dus in het heupbeen.
Het opzuigen van het beenmerg is een hele felle pijn. Als ik het me goed herinner was dat het moment dat ik een soort flinke stekende pijnscheut via bil richting bovenbeen voelde. Duurt gelukkig maar kort!
Het biopt wat ze daarna afnamen vond ik ook bijzonder pijnlijk. Dit terwijl ik helemaal niet kleinzerig ben en op medisch gebied (helaas!) al veel heb meegemaakt. Dit duurt wat langer dan het opzuigen van het beenmerg.
Wat ik vervelend vond is dat ik best lang (aantal weken) last heb gehad van een pijnlijke plek op m'n heup. Vooral als ik op m'n rug lag en dan omhoog wilde komen deed erg pijn, omdat je dan over je heup rolt zeg maar. Klinkt vaag maar snap je me nog?
Vanmiddag moet ik weer voor controle naar de hematoloog, dit is elke 4 weken, en elke keer heb ik de kans dat hij zegt "we gaan weer een beenmergonderzoek doen". Helaas staan er mij nog wel flink wat keren te wachten dus snap je angst heel erg goed! Ik slaap ook elke keer slecht als ik voor controle moet.
Ik hoop dat je het met een roesje allemaal wat minder goed voelt, waardoor het je meevalt qua pijn. Ik wil je heel veel sterkte wensen en hopelijk krijg je een goede uitslag!
PS Wil je na de ingreep nog even laten weten hoe het is gegaan?
Morning!
Wat ook een fijne reactie, dank je wel. En wat naar dat je zo regelmatig naar de hematoloog moet. Dat moet heel zenuwslopend voor je zijn om telkens in de spanning te verkeren of je wel/niet nog een beenmergonderzoek moet. Ergens lijkt het me prettiger dat ik er met m'n rug naartoe lig i.p.v. dat het onder m'n neus gebeurt, zoals met het borstbeen het geval is. Bij mij gaat het 'gelukkig' om het heupbeen/bekkenkam en dat schijnt minder pijnlijk te zijn dan het borstbeen.
Jij dus ook geen roesje. De arts wist me te garanderen dat het roesje wel echt verschil maakt. Pijnloos is het zeker niet, maar je ligt er relaxter, vooral voor patiënten die zulke stresskippen zijn als ik. Ik had vanochtend ook aan de behandelend arts laten weten dat ik een half jaar geleden bij een misgegane kiesextractie (verstandskies) de ontsteking daarna was doorgetrokken naar het kaakbot. Was erg pijnlijk, maar ik wist niet dat dit niet zo hoorde en heb pas na 3 dagen weer gebeld om er nogmaals naar te laten kijken door de kaakchirurg. Ze was verbaasd dat ik er nog zo relatief rustig bij zat, want ook hier ging op dat het bot niet meer verdoofd kon worden en de ontsteking in het kaakbot was gaan zitten. De hematoloog/oncoloog zei dat dit pijnlijker moet zijn geweest (en natuurlijk veel langduriger) dan wat zij mandag zal gaan doen met het beenmergonderzoek. Dat is toch wel een geruststelling/troost, want ik heb die pijn van het misgaan van de getrokken verstandskies niet eenmaal thuis met een roesje doorstaan. Voelde me alles behalve goed, maar dacht dat het gewoon napijn was en objectief gezien schijnt dit enorm pijnlijk te moeten zijn geweest. Als ik dat 3 dagen aankon, lukt een beenmergonderzoek van een half uur/uurtje ook wel, toch?
Ik wens jou heel erg veel sterkte vanmiddag en laat jij ook weten hoe het is geweest? Zal ik zeker ook doen na het weekend. Lief en fijn dat je je verhaal met me wilde delen.
