Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
vrijdag 29 april 2016 om 21:16
quote:manguepina schreef op 29 april 2016 @ 21:00:
Beslis gewoon op het moment zelf of je het wil vertellen in de sauna, doe vooral wat goed voor jou voelt. Ik lees vooral mee, maar echt hoe knap je met alles omgaat, inclusief die fijne huisarts.
off-topic (in Zweden is de sauna juist de plek om te ouwerhoeren, ik snap dat Nederlandse nooit zo).In sauna's waar een bordje hangt met verzoek om stilte lijkt het mij heerlijk als het ook stil is. Heel gek waarschijnlijk
Beslis gewoon op het moment zelf of je het wil vertellen in de sauna, doe vooral wat goed voor jou voelt. Ik lees vooral mee, maar echt hoe knap je met alles omgaat, inclusief die fijne huisarts.
off-topic (in Zweden is de sauna juist de plek om te ouwerhoeren, ik snap dat Nederlandse nooit zo).In sauna's waar een bordje hangt met verzoek om stilte lijkt het mij heerlijk als het ook stil is. Heel gek waarschijnlijk
vrijdag 29 april 2016 om 23:31
Liep allemaal beetje anders dan gedacht, mijn zus bleek zelf nl ook met een geheim rond te lopen. En aangezien ik extra op háár gefocust was in het begin, (om de focus van mijzelf af te houden), zat ze al snel op haar praatstoel. Ze moest het kwijt, niemand wist het, ik was de enige die niet te dichtbij stond en ook niet te ver weg, die ze het durfde toe te vertrouwen, etc etc. Ik voelde me even wat opgelaten, als zij zo vertrouwelijk naar mij durfde te zijn, was het voor mij dan ook niet eens tijd om open kaart te spelen?
Maar het was ergens wel een prima oplossing zo.
Zij opgelucht dat ze haar verhaal kwijt kon, ik opgelucht dat ik het nog even voor me heb kunnen houden. En haar verhaal gaf de avond een andere kleur dan dat mijn verhaal het gegeven zou hebben. Beter zo wel.
En TJONGEJONGE, wat is zo'n sauna avondje toch altijd lekker..! Dat vergeet ik steeds, maar wat voel ik me nu heerlijk schoon en rozig.... Vanavond zal ik lekker slapen..!
Maar het was ergens wel een prima oplossing zo.
Zij opgelucht dat ze haar verhaal kwijt kon, ik opgelucht dat ik het nog even voor me heb kunnen houden. En haar verhaal gaf de avond een andere kleur dan dat mijn verhaal het gegeven zou hebben. Beter zo wel.
En TJONGEJONGE, wat is zo'n sauna avondje toch altijd lekker..! Dat vergeet ik steeds, maar wat voel ik me nu heerlijk schoon en rozig.... Vanavond zal ik lekker slapen..!
vrijdag 29 april 2016 om 23:35
vrijdag 29 april 2016 om 23:44
Wat een onverwachte wending! Misschien juist goed om ook weer te beseffen dat elk huisje een kruisje heeft hè? Je klinkt in ieder geval best vrolijk even, de sauna (en natuurlijk die absolute stilte ) lijken je even goed te hebben gedaan.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 29 april 2016 om 23:45
zaterdag 30 april 2016 om 10:06
Rasonkel: er was niet 'nog meer' te vertellen (zegt hij, en neem ik maar even aan nu met een flinke slag om de arm). Hij had eerst slechts een deel vd waarheid opgebiecht, dit heeft hij een week volgehouden. Daarna kwam de hele waarheid aan het licht. Althans, de versie die ik tot nu toe heb en waarvan hij zegt dat dat de complete versie is.
Die had ik dus, ik had toen al flink doorgevraagd naar allerlei pijnlijke en ranzige details.
Toen hij naar die sessie ging v anonieme seksverslaafden, kwam hij thuis met een reader. In die reader stond dat het beter zou zijn (voor wie? ) om de volledige omvang vd waarheid gedoseerd en in stukjes over te brengen.
Maar hij zei dat dat mosterd was omdat ik nu de hele waarheid al HAD, omdat ik zo had aangedrongen op het vertellen van het HELE verhaal. In één keer. Maar dat het dus 'eigenlijk' werd afgeraden om zo direct en specifiek te zijn, ook al zou 'de bedrogene daarom vragen'.
(Ik kan dus zelf NIET overweg met die theorie van 'gedoseerde eerlijkheid'. Voor WIE zou dat beter zijn? Voor de kans op een doorstart van het huwelijk? Voor de bedrieger? Om de kansen op vergeving of verzoening voor hem zo optimaal mogelijk te maken? Ter 'bestwil' van de bedrogene? ACHTERLIJK! Wat een kleinerende betutteling! Word ik echt pissig van )
Die had ik dus, ik had toen al flink doorgevraagd naar allerlei pijnlijke en ranzige details.
Toen hij naar die sessie ging v anonieme seksverslaafden, kwam hij thuis met een reader. In die reader stond dat het beter zou zijn (voor wie? ) om de volledige omvang vd waarheid gedoseerd en in stukjes over te brengen.
Maar hij zei dat dat mosterd was omdat ik nu de hele waarheid al HAD, omdat ik zo had aangedrongen op het vertellen van het HELE verhaal. In één keer. Maar dat het dus 'eigenlijk' werd afgeraden om zo direct en specifiek te zijn, ook al zou 'de bedrogene daarom vragen'.
(Ik kan dus zelf NIET overweg met die theorie van 'gedoseerde eerlijkheid'. Voor WIE zou dat beter zijn? Voor de kans op een doorstart van het huwelijk? Voor de bedrieger? Om de kansen op vergeving of verzoening voor hem zo optimaal mogelijk te maken? Ter 'bestwil' van de bedrogene? ACHTERLIJK! Wat een kleinerende betutteling! Word ik echt pissig van )
zaterdag 30 april 2016 om 10:16
Snap de reden niet daarvan. Lijkt me eerlijk gezegd een waardeloos advies. Advies m.i. zou moeten zijn compleet met de billen bloot gaan, wil je dat er geen geheimen tussen jullie instaan.
Je zin tussen haakjes (zegt hij, ....) maakt je situatie nu zo moeilijk. M.a.w. kun je hem vertrouwen.
Als je hem dat vraagt, wat is zijn antwoord dan? En wat als hij weer liegt, verbind je daar dan consequenties aan?
Je zin tussen haakjes (zegt hij, ....) maakt je situatie nu zo moeilijk. M.a.w. kun je hem vertrouwen.
Als je hem dat vraagt, wat is zijn antwoord dan? En wat als hij weer liegt, verbind je daar dan consequenties aan?
zaterdag 30 april 2016 om 10:28
Even mijn vraag toelichten. Ik had er dus de consequentie aan verbonden dat het dan genoeg zou zijn voor mij en dat ik niet verder wilde investeren. En dat heb ik ook gedaan. Er was genoeg gelogen en genoeg kansen gegeven.
Daarnaast liep ik al maanden met een rotgevoel en vragen en wantrouwen etc. Het was genoeg.
Maar al had hij maar gelogen over de kleur van de lucht, was het al genoeg voor mij.
Daarnaast liep ik al maanden met een rotgevoel en vragen en wantrouwen etc. Het was genoeg.
Maar al had hij maar gelogen over de kleur van de lucht, was het al genoeg voor mij.
zaterdag 30 april 2016 om 10:31
Vandaag is de volledige omvang van alles weer aanwezig.
Ik merk dat er andere vragen in me opkomen. Het is rauw en open. Voelt echt als een open wond.
Maar er spelen nu ook indirecte, diepere vragen:
Wat wil ik met mijn leven?
Was ik -voor dit aan het licht kwam- eigenlijk gelukkig? Of was het meer 'tevreden'?
Is dit samenzijn nog een koers die ik wil varen? Zo ja, waarom dan? Uit gemakzucht en ik het me eenvoudigweg niet meer anders kan voorstellen na 20 jaar? Of zou ik hier nogmaals voor kiezen, als ik er vers in zou kunnen stappen?
(Even los van de pijn en het verraad.)
Wat is de balans? Mijn liefde voor deze man, hoe groot is die? En hoe goed KEN ik hem eigenlijk? Dat ik dit dubbelleven nooit gezien heb, wat zegt dat over mij? (Ben ik zo blind of naïef geweest?) Wat zegt dat over hem? (Is hij zo'n meester manipulator, of een seksueel gefrustreerd persoon met een genant verborgen leven?)
En wat betekent mijn evt te naïef geweest zijn (als dat zo is) voor de toekomst? Hoe gewapend wil ik in de toekomst voortaan mijn (nieuwe?oude?) relatie in gaan? Ik wil geen bittere (of zure) ouwe doos worden. Maar kan ik de verharding en het wantrouwen ooit kwijtraken?
Ik verwacht trouwens geen antwoorden van al deze vragen van jullie, hoor
Zijn vragen die zich nu aandienen en waar ik zelf zo 1-2-3 nog geen antwoorden op heb.
Ik merk dat er andere vragen in me opkomen. Het is rauw en open. Voelt echt als een open wond.
Maar er spelen nu ook indirecte, diepere vragen:
Wat wil ik met mijn leven?
Was ik -voor dit aan het licht kwam- eigenlijk gelukkig? Of was het meer 'tevreden'?
Is dit samenzijn nog een koers die ik wil varen? Zo ja, waarom dan? Uit gemakzucht en ik het me eenvoudigweg niet meer anders kan voorstellen na 20 jaar? Of zou ik hier nogmaals voor kiezen, als ik er vers in zou kunnen stappen?
(Even los van de pijn en het verraad.)
Wat is de balans? Mijn liefde voor deze man, hoe groot is die? En hoe goed KEN ik hem eigenlijk? Dat ik dit dubbelleven nooit gezien heb, wat zegt dat over mij? (Ben ik zo blind of naïef geweest?) Wat zegt dat over hem? (Is hij zo'n meester manipulator, of een seksueel gefrustreerd persoon met een genant verborgen leven?)
En wat betekent mijn evt te naïef geweest zijn (als dat zo is) voor de toekomst? Hoe gewapend wil ik in de toekomst voortaan mijn (nieuwe?oude?) relatie in gaan? Ik wil geen bittere (of zure) ouwe doos worden. Maar kan ik de verharding en het wantrouwen ooit kwijtraken?
Ik verwacht trouwens geen antwoorden van al deze vragen van jullie, hoor
Zijn vragen die zich nu aandienen en waar ik zelf zo 1-2-3 nog geen antwoorden op heb.
zaterdag 30 april 2016 om 10:37
Mooi dat die vragen komen, er is nu ruimte voor jou. Fijn! Hele goede vragen die je jezelf stelt.
Sterke vrouw ben je, al voelt dat voor jezelf nu niet zo. Het is te lezen en merken aan alles. Dit kom je te boven, al heeft het veel tijd nodig. Ik denk niet dat jij als een verbitterde vrouw gaat eindigen.
Sterke vrouw ben je, al voelt dat voor jezelf nu niet zo. Het is te lezen en merken aan alles. Dit kom je te boven, al heeft het veel tijd nodig. Ik denk niet dat jij als een verbitterde vrouw gaat eindigen.
zaterdag 30 april 2016 om 10:42
quote:ldbieepl schreef op 30 april 2016 @ 10:16:
(...)M.a.w. kun je hem vertrouwen.
Als je hem dat vraagt, wat is zijn antwoord dan? En wat als hij weer liegt, verbind je daar dan consequenties aan?
Hij zegt (natuurlijk) dat hij nu eerlijk is, te vertrouwen etc. En dat hij zich realiseert dat dit voor mij holle woorden zijn, na zo'n lang verraad.
En dat klopt wel.
Hoe kun je zo iemand ooit nog vertrouwen? Kan ik überhaupt nog iemand vertrouwen?
Naar hem toe is dat nu kapot. En het werkt ook als een olievlek merk ik. Ik vraag me nu ook ineens af bij andere mannen die ik zie lopen, of die gewoon aardig tegen me zijn, of die een dubbelleven hebben. Of hun vrouw bedriegen. En of ze een masker dragen.
Geen idee of dit nog kan helen.
(...)M.a.w. kun je hem vertrouwen.
Als je hem dat vraagt, wat is zijn antwoord dan? En wat als hij weer liegt, verbind je daar dan consequenties aan?
Hij zegt (natuurlijk) dat hij nu eerlijk is, te vertrouwen etc. En dat hij zich realiseert dat dit voor mij holle woorden zijn, na zo'n lang verraad.
En dat klopt wel.
Hoe kun je zo iemand ooit nog vertrouwen? Kan ik überhaupt nog iemand vertrouwen?
Naar hem toe is dat nu kapot. En het werkt ook als een olievlek merk ik. Ik vraag me nu ook ineens af bij andere mannen die ik zie lopen, of die gewoon aardig tegen me zijn, of die een dubbelleven hebben. Of hun vrouw bedriegen. En of ze een masker dragen.
Geen idee of dit nog kan helen.
zaterdag 30 april 2016 om 10:54
Je verwacht geen antwoorden, maar wil je wel mijn visie geven. Dit is nl. zo herkenbaar, die grote, rauwe, diepe wond.
Ik kan eraan toevoegen: hoe serieus neem je jezelf met je kijk op het leven. Dit laatste was voor mij heel belangrijk.
Ook ik had zo'n lange relatie en ja vond het fijn samen. Kabbelend, maar ben niet zo van de grote hoogtes en diepe dalen. Ben meer voor vrijheid van beide kanten, vertrouwen en delen.
Het loslaten van de gedachte dat vrijheid, vertrouwen en delen op een andere manier werd ingevuld dan afgesproken, maakte me woedend. Maar nog meer verdrietig. (Voorbeeld van vrijheid was dat ik regelmatig paar dagen zonder hem wegging met vriendinnen. Nu weet ik dat die lag te neuken met anderen)
Het feit dat ik met de ellende in mijn lijf bleef zitten en er niet vanaf kwam, maakte dat ik nog meer boosheid op hem ging richten. Een volgens mij terechte emotie, maar je hebt er geen flikker aan. Ook ik voelde me naïef en m.n. blind.
Maar zo wil ik in een relatie staan. Ik wil me niet constant afvragen wat mijn partner doet en of het klopt.
Liefde......tja die nam bij mij hard af. Ook omdat ik het technisch zie als een verslaving en gewoonte. Je bent al zoveel jaar samen, dus je handelt uit gewoonte.
Maar ik ben liever alleen, dan dat ik in de hel zit van geen vertrouwen.
Daarmee geef ik geen waardeoordeel over jouw situatie, want man oh man wat wilde ik graag dat het goed kwam tussen ons.
Ik heb geen kinderen en dat maakt het wel een stuk makkelijker om uit elkaar te gaan. Aan de andere kant denk ik ook, kinderen zijn flexibel en kunnen veel aan. Jouw man had zich dat van tevoren ook kunnen bedenken....
Ik kan eraan toevoegen: hoe serieus neem je jezelf met je kijk op het leven. Dit laatste was voor mij heel belangrijk.
Ook ik had zo'n lange relatie en ja vond het fijn samen. Kabbelend, maar ben niet zo van de grote hoogtes en diepe dalen. Ben meer voor vrijheid van beide kanten, vertrouwen en delen.
Het loslaten van de gedachte dat vrijheid, vertrouwen en delen op een andere manier werd ingevuld dan afgesproken, maakte me woedend. Maar nog meer verdrietig. (Voorbeeld van vrijheid was dat ik regelmatig paar dagen zonder hem wegging met vriendinnen. Nu weet ik dat die lag te neuken met anderen)
Het feit dat ik met de ellende in mijn lijf bleef zitten en er niet vanaf kwam, maakte dat ik nog meer boosheid op hem ging richten. Een volgens mij terechte emotie, maar je hebt er geen flikker aan. Ook ik voelde me naïef en m.n. blind.
Maar zo wil ik in een relatie staan. Ik wil me niet constant afvragen wat mijn partner doet en of het klopt.
Liefde......tja die nam bij mij hard af. Ook omdat ik het technisch zie als een verslaving en gewoonte. Je bent al zoveel jaar samen, dus je handelt uit gewoonte.
Maar ik ben liever alleen, dan dat ik in de hel zit van geen vertrouwen.
Daarmee geef ik geen waardeoordeel over jouw situatie, want man oh man wat wilde ik graag dat het goed kwam tussen ons.
Ik heb geen kinderen en dat maakt het wel een stuk makkelijker om uit elkaar te gaan. Aan de andere kant denk ik ook, kinderen zijn flexibel en kunnen veel aan. Jouw man had zich dat van tevoren ook kunnen bedenken....
zaterdag 30 april 2016 om 11:10
quote:Eva- schreef op 30 april 2016 @ 10:37:
Mooi dat die vragen komen, er is nu ruimte voor jou. Fijn! Hele goede vragen die je jezelf stelt.
Dit kom je te boven, al heeft het veel tijd nodig. Ik denk niet dat jij als een verbitterde vrouw gaat eindigen.
Eens
Mooi dat die vragen komen, er is nu ruimte voor jou. Fijn! Hele goede vragen die je jezelf stelt.
Dit kom je te boven, al heeft het veel tijd nodig. Ik denk niet dat jij als een verbitterde vrouw gaat eindigen.
Eens
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 30 april 2016 om 11:20
Ik dacht dat je man na die "tweede" waarheid nog in paniek was geraakt toen je hem vroeg om alles op te schrijven? Of heeft hij dat daarna alsnog gedaan?
Ja ik kan me voorstellen dat als hij nu zegt dat hij te vertrouwen is, dat je dat niet gelooft. Dat lijkt me logisch. Je bent er net achter dat je 10 jaar bent voorgelogen. Hoe kan hij zelf trouwens weten dat hij te vertrouwen is. Want hij weet helemaal niet of hij dat kan. Dat heeft hij nog helemaal niet langer dan een week geprobeerd (in het gunstigste geval)
Ja ik kan me voorstellen dat als hij nu zegt dat hij te vertrouwen is, dat je dat niet gelooft. Dat lijkt me logisch. Je bent er net achter dat je 10 jaar bent voorgelogen. Hoe kan hij zelf trouwens weten dat hij te vertrouwen is. Want hij weet helemaal niet of hij dat kan. Dat heeft hij nog helemaal niet langer dan een week geprobeerd (in het gunstigste geval)
zaterdag 30 april 2016 om 11:26
quote:ldbieepl schreef op 30 april 2016 @ 10:54:
Je verwacht geen antwoorden, maar wil je wel mijn visie geven. Dit is nl. zo herkenbaar, die grote, rauwe, diepe wond.
Ik kan eraan toevoegen: hoe serieus neem je jezelf met je kijk op het leven. Dit laatste was voor mij heel belangrijk.
Ook ik had zo'n lange relatie en ja vond het fijn samen. Kabbelend, maar ben niet zo van de grote hoogtes en diepe dalen. Ben meer voor vrijheid van beide kanten, vertrouwen en delen.
Het loslaten van de gedachte dat vrijheid, vertrouwen en delen op een andere manier werd ingevuld dan afgesproken, maakte me woedend. Maar nog meer verdrietig. (Voorbeeld van vrijheid was dat ik regelmatig paar dagen zonder hem wegging met vriendinnen. Nu weet ik dat die lag te neuken met anderen)
Het feit dat ik met de ellende in mijn lijf bleef zitten en er niet vanaf kwam, maakte dat ik nog meer boosheid op hem ging richten. Een volgens mij terechte emotie, maar je hebt er geen flikker aan. Ook ik voelde me naïef en m.n. blind.
Maar zo wil ik in een relatie staan. Ik wil me niet constant afvragen wat mijn partner doet en of het klopt.
Liefde......tja die nam bij mij hard af. Ook omdat ik het technisch zie als een verslaving en gewoonte. Je bent al zoveel jaar samen, dus je handelt uit gewoonte.
Maar ik ben liever alleen, dan dat ik in de hel zit van geen vertrouwen.
Daarmee geef ik geen waardeoordeel over jouw situatie, want man oh man wat wilde ik graag dat het goed kwam tussen ons.
Ik heb geen kinderen en dat maakt het wel een stuk makkelijker om uit elkaar te gaan. Aan de andere kant denk ik ook, kinderen zijn flexibel en kunnen veel aan. Jouw man had zich dat van tevoren ook kunnen bedenken....
Herkenbaar hoor. Die emoties. Vooral ook het stukje dat Ik even dikgedrukt heb gemaakt. Ik ben ook meer van de rust, het gelijkmatige leven, harmonie, vertrouwen en vrijheid.
We lieten elkaar best vrij.
Hij was vaak een zaterdag weg: boodschappentas mee, hoofd om de hoek: " dan ben ik dus ff weg hè? Boodschappen doen." En dan bleef hij een blok van 4 a 5 uur weg. Dat hield ik nooit zo precies bij. Soms vroeg ik me af waar hij uithing, en dan appte ik die vraag, en dan appte hij terug dat hij ff de stad in was oid. En dan was dat oké. Fijn jongen, neem lekker je tijd. Vind ik ook wel eens fijn, beetje aanrommelen in en om huis, ff de stad in, wat shoppen of alleen snuffelen. Maar NOOIT gedacht dat hij op DIE manier aan het 'snuffelen' was.
Maar ja, vanaf NU zal ik me dat dus WEL altijd afvragen.
Je verwacht geen antwoorden, maar wil je wel mijn visie geven. Dit is nl. zo herkenbaar, die grote, rauwe, diepe wond.
Ik kan eraan toevoegen: hoe serieus neem je jezelf met je kijk op het leven. Dit laatste was voor mij heel belangrijk.
Ook ik had zo'n lange relatie en ja vond het fijn samen. Kabbelend, maar ben niet zo van de grote hoogtes en diepe dalen. Ben meer voor vrijheid van beide kanten, vertrouwen en delen.
Het loslaten van de gedachte dat vrijheid, vertrouwen en delen op een andere manier werd ingevuld dan afgesproken, maakte me woedend. Maar nog meer verdrietig. (Voorbeeld van vrijheid was dat ik regelmatig paar dagen zonder hem wegging met vriendinnen. Nu weet ik dat die lag te neuken met anderen)
Het feit dat ik met de ellende in mijn lijf bleef zitten en er niet vanaf kwam, maakte dat ik nog meer boosheid op hem ging richten. Een volgens mij terechte emotie, maar je hebt er geen flikker aan. Ook ik voelde me naïef en m.n. blind.
Maar zo wil ik in een relatie staan. Ik wil me niet constant afvragen wat mijn partner doet en of het klopt.
Liefde......tja die nam bij mij hard af. Ook omdat ik het technisch zie als een verslaving en gewoonte. Je bent al zoveel jaar samen, dus je handelt uit gewoonte.
Maar ik ben liever alleen, dan dat ik in de hel zit van geen vertrouwen.
Daarmee geef ik geen waardeoordeel over jouw situatie, want man oh man wat wilde ik graag dat het goed kwam tussen ons.
Ik heb geen kinderen en dat maakt het wel een stuk makkelijker om uit elkaar te gaan. Aan de andere kant denk ik ook, kinderen zijn flexibel en kunnen veel aan. Jouw man had zich dat van tevoren ook kunnen bedenken....
Herkenbaar hoor. Die emoties. Vooral ook het stukje dat Ik even dikgedrukt heb gemaakt. Ik ben ook meer van de rust, het gelijkmatige leven, harmonie, vertrouwen en vrijheid.
We lieten elkaar best vrij.
Hij was vaak een zaterdag weg: boodschappentas mee, hoofd om de hoek: " dan ben ik dus ff weg hè? Boodschappen doen." En dan bleef hij een blok van 4 a 5 uur weg. Dat hield ik nooit zo precies bij. Soms vroeg ik me af waar hij uithing, en dan appte ik die vraag, en dan appte hij terug dat hij ff de stad in was oid. En dan was dat oké. Fijn jongen, neem lekker je tijd. Vind ik ook wel eens fijn, beetje aanrommelen in en om huis, ff de stad in, wat shoppen of alleen snuffelen. Maar NOOIT gedacht dat hij op DIE manier aan het 'snuffelen' was.
Maar ja, vanaf NU zal ik me dat dus WEL altijd afvragen.
zaterdag 30 april 2016 om 11:30
quote:Rasonkel schreef op 30 april 2016 @ 11:20:
Ik dacht dat je man na die "tweede" waarheid nog in paniek was geraakt toen je hem vroeg om alles op te schrijven? Of heeft hij dat daarna alsnog gedaan?
Ja ik kan me voorstellen dat als hij nu zegt dat hij te vertrouwen is, dat je dat niet gelooft. Dat lijkt me logisch. Je bent er net achter dat je 10 jaar bent voorgelogen. Hoe kan hij zelf trouwens weten dat hij te vertrouwen is. Want hij weet helemaal niet of hij dat kan. Dat heeft hij nog helemaal niet langer dan een week geprobeerd (in het gunstigste geval)
Hij had idd ergens tussendoor een paniekaanval dat hij het niet dacht te kunnen opschrijven. Toch heeft hij dat gedaan. Een lijstje met alle bedrog in chronologische volgorde. En uiteindelijk ook naar mij gestuurd als bijlage v een email.
Het bedrog is langer dan 10 jaar.
Ik tel nu al zo'n 25x hoerenbezoek. Afwisselend neuken en handwerk/pijpen. Verspreid over...Nouja, vanaf dat hij 19 jaar was tot afgelopen maart, met uitzondering van de eerste 5 jaar dat we samen waren. (Daar moet ik toch nog eens op doorvragen, is een onlogisch 'gat' in het verhaal.)
Ik dacht dat je man na die "tweede" waarheid nog in paniek was geraakt toen je hem vroeg om alles op te schrijven? Of heeft hij dat daarna alsnog gedaan?
Ja ik kan me voorstellen dat als hij nu zegt dat hij te vertrouwen is, dat je dat niet gelooft. Dat lijkt me logisch. Je bent er net achter dat je 10 jaar bent voorgelogen. Hoe kan hij zelf trouwens weten dat hij te vertrouwen is. Want hij weet helemaal niet of hij dat kan. Dat heeft hij nog helemaal niet langer dan een week geprobeerd (in het gunstigste geval)
Hij had idd ergens tussendoor een paniekaanval dat hij het niet dacht te kunnen opschrijven. Toch heeft hij dat gedaan. Een lijstje met alle bedrog in chronologische volgorde. En uiteindelijk ook naar mij gestuurd als bijlage v een email.
Het bedrog is langer dan 10 jaar.
Ik tel nu al zo'n 25x hoerenbezoek. Afwisselend neuken en handwerk/pijpen. Verspreid over...Nouja, vanaf dat hij 19 jaar was tot afgelopen maart, met uitzondering van de eerste 5 jaar dat we samen waren. (Daar moet ik toch nog eens op doorvragen, is een onlogisch 'gat' in het verhaal.)
