Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
woensdag 8 juni 2016 om 12:20
Volgens mij doe je het tot nu toe hartstikke goed, Zeeland. Goed om te lezen, dat je niet een specifiek doel nastreeft (bij elkaar blijven of juist afscheid nemen), het geeft jou rust en jij bent nu het belangrijkst.
Mijn jongste had in zijn pubertijd, tot ongeveer zijn 20e, ook paniekaanvallen, bleek een schildklierafwijking te zijn. Ik zei vaak tegen hem: "ga een liedje zingen", dat hielp hem om zijn ademhaling te reguleren. Nu is hij 26 en is er helemaal vanaf.
Lees en leef nog steeds met je mee, laat niet meer zoveel van mij horen.
Mijn jongste had in zijn pubertijd, tot ongeveer zijn 20e, ook paniekaanvallen, bleek een schildklierafwijking te zijn. Ik zei vaak tegen hem: "ga een liedje zingen", dat hielp hem om zijn ademhaling te reguleren. Nu is hij 26 en is er helemaal vanaf.
Lees en leef nog steeds met je mee, laat niet meer zoveel van mij horen.
woensdag 8 juni 2016 om 13:26
woensdag 8 juni 2016 om 17:36
Een schildklierafwijking..? Goh, daar had ik nog niet aan gedacht.
Die paniekaanvallen, ja, dat is op zich ook wel iets dat mijn man (op een wat andere manier) ook heeft. Die kan ook tobben, piekeren en in een 'paniek-modus' schieten. Ook midden in de nacht. Zit ook mss wat erfelijks in.
Ook dat niet kunnen stoppen met filmpjes kijken (gelukkig een iets ander genre)...
Die paniekaanvallen, ja, dat is op zich ook wel iets dat mijn man (op een wat andere manier) ook heeft. Die kan ook tobben, piekeren en in een 'paniek-modus' schieten. Ook midden in de nacht. Zit ook mss wat erfelijks in.
Ook dat niet kunnen stoppen met filmpjes kijken (gelukkig een iets ander genre)...
woensdag 8 juni 2016 om 20:20
quote:Zeeland1970 schreef op 08 juni 2016 @ 17:36:
Een schildklierafwijking..? Goh, daar had ik nog niet aan gedacht.
Die paniekaanvallen, ja, dat is op zich ook wel iets dat mijn man (op een wat andere manier) ook heeft. Die kan ook tobben, piekeren en in een 'paniek-modus' schieten. Ook midden in de nacht. Zit ook mss wat erfelijks in.
Ook dat niet kunnen stoppen met filmpjes kijken (gelukkig een iets ander genre)...Ja, een schildklierafwijking. Je wilt niet weten wie en wat we allemaal afgelopen hebben met hem, vanaf zijn zevende jaar. Tot jeugdpsychiatrie aan toe, autisme, sociale ontwikkeling, hechtingsproblemen, alles wat je kunt bedenken is de revue gepasseerd. Toevallig, bij een bloedonderzoek, bleek dat hij een bepaalde stof niet of ruim onvoldoende aanmaakte. Schildkliermedicatie, thyrax, heeft van hem binnen een jaar een compleet ander mens gemaakt.
Een schildklierafwijking..? Goh, daar had ik nog niet aan gedacht.
Die paniekaanvallen, ja, dat is op zich ook wel iets dat mijn man (op een wat andere manier) ook heeft. Die kan ook tobben, piekeren en in een 'paniek-modus' schieten. Ook midden in de nacht. Zit ook mss wat erfelijks in.
Ook dat niet kunnen stoppen met filmpjes kijken (gelukkig een iets ander genre)...Ja, een schildklierafwijking. Je wilt niet weten wie en wat we allemaal afgelopen hebben met hem, vanaf zijn zevende jaar. Tot jeugdpsychiatrie aan toe, autisme, sociale ontwikkeling, hechtingsproblemen, alles wat je kunt bedenken is de revue gepasseerd. Toevallig, bij een bloedonderzoek, bleek dat hij een bepaalde stof niet of ruim onvoldoende aanmaakte. Schildkliermedicatie, thyrax, heeft van hem binnen een jaar een compleet ander mens gemaakt.
woensdag 8 juni 2016 om 22:51
Goh, heftig dat je kind dan zo'n ingrijpende persoonlijkheids veranderingen kan ondergaan als gevolg v een stofje te weinig, nomos..! Wat fijn dat hij na het aanvullen v dat tekort weer zichzelf werd. Zou ik die v mij ook gunnen. Dat hij wat minder angstig of 'Wisselvallig' zou zijn. Maar vd andere kant: dat wisselvallige vindt hij zelf niet zo'n probleem. Slikt juist op school vrije dagen geen pil omdat hij dan zo lekker blij en energiek kan zijn. Neemt dan de diepe dalen die erbij horen maar voor lief.
Morgen eerst werken, dan meteen aansluitend naar een beoordelingsgesprek v mijn stage/studie. Dan een snelle hap koken, man om 18.30 uur thuis, eten, en dan alle meubels de tuin in sjouwen, omdat vrijdag de nieuwe vloer gelegd wordt. Hopen dat het droog blijft, want we hadden nog speciaal n party tent willen kopen, maar daar zijn we niet meer aan toe gekomen.
Nouja, de weersverwachting is goed. Geen regen voorspeld de komende 2 dagen.
Morgen eerst werken, dan meteen aansluitend naar een beoordelingsgesprek v mijn stage/studie. Dan een snelle hap koken, man om 18.30 uur thuis, eten, en dan alle meubels de tuin in sjouwen, omdat vrijdag de nieuwe vloer gelegd wordt. Hopen dat het droog blijft, want we hadden nog speciaal n party tent willen kopen, maar daar zijn we niet meer aan toe gekomen.
Nouja, de weersverwachting is goed. Geen regen voorspeld de komende 2 dagen.
donderdag 9 juni 2016 om 13:21
Hollen, rennen, vliegen, veel praktische zaken, dat leidt lekker af, Zeeland. Sowieso klink je alsof je niet steeds heel down bent of zo. Je gemoedstoestand klinkt gelijkmatig. Of is dat schijn?
Mijn nickname hier is ontstaan omdat-ie beschrijft wat ik heel lang heb gevoeld na het bedrog: wiebelig. Aan het begin met heel nare 'vallen' in een diep dal, ontreddering en verdriet, later afgewisseld met soms een soort euforie (als ik zelf een stap had gezet waarover ik tevreden was; die euforie vertrouwde ik zelf totaal niet).
Nu nog, vijf jaar later en in een ander leven 'beland' heb ik soms die wiebelige staat van zijn. Het voelt bijna fysiek, als of het niets met emoties te maken heeft maar me overkomt. Als of het een lichamelijk virusje is of zo. Ik weet wel beter. Het fysieke merk ik nu op, vóór de ontdekking van het (vele) bedrog en vlak er na helemaal niet. Nu is het volgens mij vaak een teken dat ik weer een stukje van het verdriet en het ongeloof aan het verwerken ben. Alleen omdat het nu zo goed met me gaat, word ik er niet meer ongelukkig en naar van, maar ervaar ik het dus als een bijna fysiek even 'vallen'.
Ik laat het maar gebeuren, verzet me niet meer. Dan verdwijnt 'ie' ook weer.
Zeeland, hoe voel jij je zo door de dagen heen dan? Hoe is dat voor jou?
Mijn nickname hier is ontstaan omdat-ie beschrijft wat ik heel lang heb gevoeld na het bedrog: wiebelig. Aan het begin met heel nare 'vallen' in een diep dal, ontreddering en verdriet, later afgewisseld met soms een soort euforie (als ik zelf een stap had gezet waarover ik tevreden was; die euforie vertrouwde ik zelf totaal niet).
Nu nog, vijf jaar later en in een ander leven 'beland' heb ik soms die wiebelige staat van zijn. Het voelt bijna fysiek, als of het niets met emoties te maken heeft maar me overkomt. Als of het een lichamelijk virusje is of zo. Ik weet wel beter. Het fysieke merk ik nu op, vóór de ontdekking van het (vele) bedrog en vlak er na helemaal niet. Nu is het volgens mij vaak een teken dat ik weer een stukje van het verdriet en het ongeloof aan het verwerken ben. Alleen omdat het nu zo goed met me gaat, word ik er niet meer ongelukkig en naar van, maar ervaar ik het dus als een bijna fysiek even 'vallen'.
Ik laat het maar gebeuren, verzet me niet meer. Dan verdwijnt 'ie' ook weer.
Zeeland, hoe voel jij je zo door de dagen heen dan? Hoe is dat voor jou?
donderdag 9 juni 2016 om 18:14
Het is nu even te druk om veel te kunnen voelen, Wiebeltje.
Vandaag had ik een slecht nieuws gesprek. Kan hier inhoudelijk niet al teveel over kwijt ivm de herkenbaarheid. Maar dat was ook even heftig; overviel me nogal. Ik kan het ook maar gedeeltelijk begrijpen. Tijdens het gesprek ben ik voor mijn gevoel wat te weinig voor mezelf opgekomen. Al zou dat ook niet zinvol geweest zijn voor de loop van het gesprek. Maar dan zou ik me nu mss beter gevoeld hebben.
Voel me alleen moe. Heel erg moe.
Vanavond moet de vloer eruit, de meubels eruit, alles leeg opgeleverd worden.
Ben al begonnen. Maar het zware sjouwwerk zal toch met z'n tweeën moeten. Wachten tot man terug thuis komt...
Morgen wordt de nieuwe vloer gelegd. Kan niet wachten tot die zooi hier weg is....
Kan dat er nu eigenlijk allemaal niet bij hebben. Maar ja. Nu ff doorpakken.
Vandaag had ik een slecht nieuws gesprek. Kan hier inhoudelijk niet al teveel over kwijt ivm de herkenbaarheid. Maar dat was ook even heftig; overviel me nogal. Ik kan het ook maar gedeeltelijk begrijpen. Tijdens het gesprek ben ik voor mijn gevoel wat te weinig voor mezelf opgekomen. Al zou dat ook niet zinvol geweest zijn voor de loop van het gesprek. Maar dan zou ik me nu mss beter gevoeld hebben.
Voel me alleen moe. Heel erg moe.
Vanavond moet de vloer eruit, de meubels eruit, alles leeg opgeleverd worden.
Ben al begonnen. Maar het zware sjouwwerk zal toch met z'n tweeën moeten. Wachten tot man terug thuis komt...
Morgen wordt de nieuwe vloer gelegd. Kan niet wachten tot die zooi hier weg is....
Kan dat er nu eigenlijk allemaal niet bij hebben. Maar ja. Nu ff doorpakken.
donderdag 9 juni 2016 om 18:37
Volgens mij hou je jezelf aardig overeind TO, al vind ik de timing van de verbouwing nogal onhandig gekozen, maar 1 ding viel me toch wel gelijk op in je eerdere post: je man leunt op je en heeft je nodig en jij vindt dat een fijn gevoel.
Ik vind dat eerlijk gezegd helemaal niet zo goed, want het is niet de bedoeling dat jij weer emotioneel gezien de kar gaat trekken en hij weer op je kan leunen. Dat heb je lang genoeg gedaan. Hij is verantwoordelijk voor zijn eigen geestelijke welzijn en hij moet nu echt eens gaan leren dat hij daar een ander (of hij dat nu bent of een prostituee) niet voor mag gebruiken. Dat komt namelijk nogal egocentrisch van hem over gezien het verdriet wat hij jou heeft aangedaan. Is hij er net zo voor jou en mag jij ook op hem leunen?
Ik vind dat eerlijk gezegd helemaal niet zo goed, want het is niet de bedoeling dat jij weer emotioneel gezien de kar gaat trekken en hij weer op je kan leunen. Dat heb je lang genoeg gedaan. Hij is verantwoordelijk voor zijn eigen geestelijke welzijn en hij moet nu echt eens gaan leren dat hij daar een ander (of hij dat nu bent of een prostituee) niet voor mag gebruiken. Dat komt namelijk nogal egocentrisch van hem over gezien het verdriet wat hij jou heeft aangedaan. Is hij er net zo voor jou en mag jij ook op hem leunen?
vrijdag 10 juni 2016 om 00:15
Ja, dat vind ik wel een prettig gevoel. Dat hij het ook zwaar heeft. Dat hij mij nodig heeft. ('Leunen' is het niet echt, want als ik de indruk heb dat hij aan me 'hangt' dan zeg ik dat wel.) Dat is namelijk anders eigenlijk nooit zo. Ik heb normaliter niet zo de indruk dat hij mij ergens voor nodig heeft. Hij is heel zelfstandig, leunt juist niet (zelden) op mij. Ik heb hem in de 20 jaar dat ik hem ken mss 2 a 3x zien huilen. Totaal.
Met uitzondering vd afgelopen weken, waarin ik hem wel 30x (?) heb zien huilen.
Ik wil niet echt op hem 'leunen' (dat vroeg je, of ik ook op hem mocht leunen), maar ik wil wel elke dag mijn dingen met hem kunnen delen. Of dat nu dagelijkse dingetjes zijn of mijn gevoelens. En dan voel ik me wel gehoord.
Maar het is een zware tijd.
Deze week, met die vloer erbij, is idd slecht getimed, en eigenlijk te veel.
Met uitzondering vd afgelopen weken, waarin ik hem wel 30x (?) heb zien huilen.
Ik wil niet echt op hem 'leunen' (dat vroeg je, of ik ook op hem mocht leunen), maar ik wil wel elke dag mijn dingen met hem kunnen delen. Of dat nu dagelijkse dingetjes zijn of mijn gevoelens. En dan voel ik me wel gehoord.
Maar het is een zware tijd.
Deze week, met die vloer erbij, is idd slecht getimed, en eigenlijk te veel.
vrijdag 10 juni 2016 om 12:51
vrijdag 10 juni 2016 om 13:41
quote:Zeeland1970 schreef op 10 juni 2016 @ 00:15:
Ja, dat vind ik wel een prettig gevoel. Dat hij het ook zwaar heeft. Dat hij mij nodig heeft. ('Leunen' is het niet echt, want als ik de indruk heb dat hij aan me 'hangt' dan zeg ik dat wel.) Dat is namelijk anders eigenlijk nooit zo. Ik heb normaliter niet zo de indruk dat hij mij ergens voor nodig heeft. Hij is heel zelfstandig, leunt juist niet (zelden) op mij. Ik heb hem in de 20 jaar dat ik hem ken mss 2 a 3x zien huilen. Totaal.
Met uitzondering vd afgelopen weken, waarin ik hem wel 30x (?) heb zien huilen.
Ik wil niet echt op hem 'leunen' (dat vroeg je, of ik ook op hem mocht leunen), maar ik wil wel elke dag mijn dingen met hem kunnen delen. Of dat nu dagelijkse dingetjes zijn of mijn gevoelens. En dan voel ik me wel gehoord.
Maar het is een zware tijd.
Deze week, met die vloer erbij, is idd slecht getimed, en eigenlijk te veel.Aha duidelijk. Ja ik kan me voorstellen dat je het fijn vindt dat hij het ook zichtbaar zwaar heeft.
Ja, dat vind ik wel een prettig gevoel. Dat hij het ook zwaar heeft. Dat hij mij nodig heeft. ('Leunen' is het niet echt, want als ik de indruk heb dat hij aan me 'hangt' dan zeg ik dat wel.) Dat is namelijk anders eigenlijk nooit zo. Ik heb normaliter niet zo de indruk dat hij mij ergens voor nodig heeft. Hij is heel zelfstandig, leunt juist niet (zelden) op mij. Ik heb hem in de 20 jaar dat ik hem ken mss 2 a 3x zien huilen. Totaal.
Met uitzondering vd afgelopen weken, waarin ik hem wel 30x (?) heb zien huilen.
Ik wil niet echt op hem 'leunen' (dat vroeg je, of ik ook op hem mocht leunen), maar ik wil wel elke dag mijn dingen met hem kunnen delen. Of dat nu dagelijkse dingetjes zijn of mijn gevoelens. En dan voel ik me wel gehoord.
Maar het is een zware tijd.
Deze week, met die vloer erbij, is idd slecht getimed, en eigenlijk te veel.Aha duidelijk. Ja ik kan me voorstellen dat je het fijn vindt dat hij het ook zichtbaar zwaar heeft.
vrijdag 10 juni 2016 om 23:21
Vandaag gedaan:
Gewerkt.
Oude vloer is er uitgebroken, nieuwe vloer erin gelegd, grootste deel vd meubels weer in elkaar gezet en herplaatst.
Met zoon naar huisarts geweest, gegeten bij een meubelplein, geprobeerd te slagen voor eea zonder ruzie/wrijving, (niet geslaagd v meubels, maar ook geen ruzie gekregen).
Nou, er is wel iets gebeurd:
We liepen naar de auto op een parkeerterrein. Man liep met zoon voorop, ik liep er een paar meter achter. Er liep een jonge vrouw (half zo oud als ik ongeveer) voor ons uit. Strak jurkje, te hoog opgekropen, blote benen, een mega zandloper figuurtje met dikke kont en smalle taille. Ze had iets gekocht dat ze met beide handen boven haar hoofd tilde, waardoor ze nogal... opviel. Zag er allemaal nogal wulps uit.
Ik zag het, en ineens voelde ik me vanalles tegelijk. Allerlei gedachtes overspoelden me.
-"sjit! Als hij dat ziet..!" (Paniek gevoel, angst)
-" natuurlijk ziet hij dat"
-" ik ben dik en lelijk" (minderwaardig voelen )
-" daar kan ik toch NOOIT mee concurreren??" (Angst)
-" zij is sexy, ik niet. ..ik ben een slons.." (minderwaardig)
-" hier moet ik dus voortaan altijd voor op mijn hoede zijn...! Of hij dit niet verkiest boven mij..."
-" WIL ik dat wel..? Nee, dat wil ik toch niet? KAN ik toch niet..?" (Wanhopig)
-" dit heeft toch geen kans v slagen zo...?"
-" wat loopt hij ver voor me uit... hij ziet me niet eens. Ziet hij mij wel..ooit..?" (Onzichtbaar voelen, onzeker)
-" ik voel me zo eenzaam "
(Het meisje probeerde inmiddels met een rare been-optrek-beweging de deur v haar auto te openen waardoor het strakke jurkje tot haar bil omhoog was geschoven. Zo hipte ze even op en neer.)
Toen we in de auto stapten moest ik mijn tranen weg slikken.
Later, toen de jongens buiten gehoorsafstand waren heb ik hem dit verteld. Dat ik dit moeilijk vond. Hij wist meteen wie ik bedoelde. 'Ja' ze hij. 'Ik had haar gezien.'
'Maar ik kijk niet meer. Als ik zoiets zie.'
Ik weet het niet. Wat moet dat worden..? Als dit mij al zo raakt. Er zijn overal seksuele triggers. Hoe kan ik ooit weer vertrouwen krijgen..?
Gewerkt.
Oude vloer is er uitgebroken, nieuwe vloer erin gelegd, grootste deel vd meubels weer in elkaar gezet en herplaatst.
Met zoon naar huisarts geweest, gegeten bij een meubelplein, geprobeerd te slagen voor eea zonder ruzie/wrijving, (niet geslaagd v meubels, maar ook geen ruzie gekregen).
Nou, er is wel iets gebeurd:
We liepen naar de auto op een parkeerterrein. Man liep met zoon voorop, ik liep er een paar meter achter. Er liep een jonge vrouw (half zo oud als ik ongeveer) voor ons uit. Strak jurkje, te hoog opgekropen, blote benen, een mega zandloper figuurtje met dikke kont en smalle taille. Ze had iets gekocht dat ze met beide handen boven haar hoofd tilde, waardoor ze nogal... opviel. Zag er allemaal nogal wulps uit.
Ik zag het, en ineens voelde ik me vanalles tegelijk. Allerlei gedachtes overspoelden me.
-"sjit! Als hij dat ziet..!" (Paniek gevoel, angst)
-" natuurlijk ziet hij dat"
-" ik ben dik en lelijk" (minderwaardig voelen )
-" daar kan ik toch NOOIT mee concurreren??" (Angst)
-" zij is sexy, ik niet. ..ik ben een slons.." (minderwaardig)
-" hier moet ik dus voortaan altijd voor op mijn hoede zijn...! Of hij dit niet verkiest boven mij..."
-" WIL ik dat wel..? Nee, dat wil ik toch niet? KAN ik toch niet..?" (Wanhopig)
-" dit heeft toch geen kans v slagen zo...?"
-" wat loopt hij ver voor me uit... hij ziet me niet eens. Ziet hij mij wel..ooit..?" (Onzichtbaar voelen, onzeker)
-" ik voel me zo eenzaam "
(Het meisje probeerde inmiddels met een rare been-optrek-beweging de deur v haar auto te openen waardoor het strakke jurkje tot haar bil omhoog was geschoven. Zo hipte ze even op en neer.)
Toen we in de auto stapten moest ik mijn tranen weg slikken.
Later, toen de jongens buiten gehoorsafstand waren heb ik hem dit verteld. Dat ik dit moeilijk vond. Hij wist meteen wie ik bedoelde. 'Ja' ze hij. 'Ik had haar gezien.'
'Maar ik kijk niet meer. Als ik zoiets zie.'
Ik weet het niet. Wat moet dat worden..? Als dit mij al zo raakt. Er zijn overal seksuele triggers. Hoe kan ik ooit weer vertrouwen krijgen..?
vrijdag 10 juni 2016 om 23:30
quote:Zeeland1970 schreef op 10 juni 2016 @ 23:21:
(...)
Later, toen de jongens buiten gehoorsafstand waren heb ik hem dit verteld. Dat ik dit moeilijk vond. Hij wist meteen wie ik bedoelde. 'Ja' ze hij. 'Ik had haar gezien.'
'Maar ik kijk niet meer. Als ik zoiets zie.'
Ik weet het niet. Wat moet dat worden..? Als dit mij al zo raakt. Er zijn overal seksuele triggers. Hoe kan ik ooit weer vertrouwen krijgen..?
Wat rot voor je, maar seksuele triggers zijn inderdaad overal en iedere man (ik herhaal IEDERE MAN) reageert hierop door subtiel of iets minder subtiel te kijken en krijgt een korte voorbijgaande seksuele gedachte als het beeld hem bevalt. Dat is namelijk biologisch zo bepaald en het zegt helemaal niets.
Het heeft dus geen enkele zin als jouw man nu expres niet gaat kijken of als jij nu bang bent dat hij gaat kijken en wordt getriggerd tot iets. Zijn trigger tot prostitutiebezoek ligt namelijk op een totaal ander vlak.
Maak je dus druk om waar het werkelijk om gaat en probeer dit soort irrelevante zaken naast je neer te leggen. Dat is zwaar, maar met wat wilskracht lukt dat je wel.
(...)
Later, toen de jongens buiten gehoorsafstand waren heb ik hem dit verteld. Dat ik dit moeilijk vond. Hij wist meteen wie ik bedoelde. 'Ja' ze hij. 'Ik had haar gezien.'
'Maar ik kijk niet meer. Als ik zoiets zie.'
Ik weet het niet. Wat moet dat worden..? Als dit mij al zo raakt. Er zijn overal seksuele triggers. Hoe kan ik ooit weer vertrouwen krijgen..?
Wat rot voor je, maar seksuele triggers zijn inderdaad overal en iedere man (ik herhaal IEDERE MAN) reageert hierop door subtiel of iets minder subtiel te kijken en krijgt een korte voorbijgaande seksuele gedachte als het beeld hem bevalt. Dat is namelijk biologisch zo bepaald en het zegt helemaal niets.
Het heeft dus geen enkele zin als jouw man nu expres niet gaat kijken of als jij nu bang bent dat hij gaat kijken en wordt getriggerd tot iets. Zijn trigger tot prostitutiebezoek ligt namelijk op een totaal ander vlak.
Maak je dus druk om waar het werkelijk om gaat en probeer dit soort irrelevante zaken naast je neer te leggen. Dat is zwaar, maar met wat wilskracht lukt dat je wel.
vrijdag 10 juni 2016 om 23:37
Als je de strijd, zelfs in gedachten, aangaat met jonger, mooier, slanker, gekleder, slimmer, grappiger, williger, gevatter enz verlies je. Altijd. Al ben je uniek en geniaal en beeldschoon en alles, er zullen altijd anderen zijn die anders en nieuwer zijn dan jij, en ook alles uit het eerdere rijtje.
Je moet hem niet vertrouwen. Je moet jezelf vertrouwen. Jij bent leuk genoeg. Waardevol genoeg. Dát weten en vertrouwen van jezelf is wat je nodig hebt, niet de vooraf verloren strijd met anderen.
(Ik kijk niet meer als ik zoiets zie is trouwens een erg vreemde zin. )
Je moet hem niet vertrouwen. Je moet jezelf vertrouwen. Jij bent leuk genoeg. Waardevol genoeg. Dát weten en vertrouwen van jezelf is wat je nodig hebt, niet de vooraf verloren strijd met anderen.
(Ik kijk niet meer als ik zoiets zie is trouwens een erg vreemde zin. )
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 10 juni 2016 om 23:45
quote:Zeeland1970 schreef op 10 juni 2016 @ 23:41:
Quote :" (...) Zijn trigger tot prostitutiebezoek ligt namelijk op een totaal ander vlak. "
Klopt wat je zegt Iris. Je hele post trouwens. Thanx.
Het overviel me nogal. Dat het dit allemaal in me naar boven bracht.
Begrijpelijk, maar nu gewoon lekker gaan slapen
Doe ik met je mee
Quote :" (...) Zijn trigger tot prostitutiebezoek ligt namelijk op een totaal ander vlak. "
Klopt wat je zegt Iris. Je hele post trouwens. Thanx.
Het overviel me nogal. Dat het dit allemaal in me naar boven bracht.
Begrijpelijk, maar nu gewoon lekker gaan slapen
Doe ik met je mee
vrijdag 10 juni 2016 om 23:46
zaterdag 11 juni 2016 om 07:42
Zie je, Zeeland, dit is wat ik bedoelde, dit is wat je aan het leren bent, 100% vertrouwen kun je alleen in jezelf hebben, niet in een ander, want dan loop je geheid schade op.
Begrijpelijk dat je dat nu niet hebt, die 100% vertrouwen in jezelf, nog maar kort geleden is daar een flinke deuk in geschopt. Dit is de grote verschuiving in je relatie, je dacht dat je volledig op de ander kon bouwen en dat blijkt niet waar.
Het is wennen en de vraag of dit het je allemaal waard is, blijft nog heel lang terugkomen. Er is na dit soort ervaringen geen vanzelfsprekendheid meer, dat kan het einde van de relatie betekenen, maar ook het begin van een andere manier waarop je met elkaar doorgaat.
En verder, alles in de laatste post van feow.
Begrijpelijk dat je dat nu niet hebt, die 100% vertrouwen in jezelf, nog maar kort geleden is daar een flinke deuk in geschopt. Dit is de grote verschuiving in je relatie, je dacht dat je volledig op de ander kon bouwen en dat blijkt niet waar.
Het is wennen en de vraag of dit het je allemaal waard is, blijft nog heel lang terugkomen. Er is na dit soort ervaringen geen vanzelfsprekendheid meer, dat kan het einde van de relatie betekenen, maar ook het begin van een andere manier waarop je met elkaar doorgaat.
En verder, alles in de laatste post van feow.
zaterdag 11 juni 2016 om 10:18
Mij viel vooral zijn zinnetje - ik kijk niet meer als ik zoiets zie- op. Wat impliceert dat hij voorheen wel keek.. Wat normaal is, want iedereen kijkt naar iedereen. Ik ook.
Zegt hij dat omdat hij weet dat jij geruststelling nodig hebt? Want helemaal eerlijk is die zin niet. Hij heeft gekeken, hij heeft gezien.
Wat hij er allemaal bij denkt dat weet je niet, alleen wat jij er zelf bij denkt.
En dat is het enige wat je kan veranderen of controleren. Jouw gedachten en gevoelens.
Zegt hij dat omdat hij weet dat jij geruststelling nodig hebt? Want helemaal eerlijk is die zin niet. Hij heeft gekeken, hij heeft gezien.
Wat hij er allemaal bij denkt dat weet je niet, alleen wat jij er zelf bij denkt.
En dat is het enige wat je kan veranderen of controleren. Jouw gedachten en gevoelens.
Everything you see I owe to spaghetti!
