Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 10:48
Had al menstruatieklachten vanaf de eerste keer dat ik ongesteld was. Mijn (mannelijke) huisarts vond dat allemaal niet zo'n probleem, overgeven van de pijn hoorde er héus bij. Echt, hadden alle vrouwen en was heel normaal. Na 5 jaar toch eindelijk doorverwezen en kreeg een kijkoperatie voor endometriose. Die arts was het er niet mee eens, ik was te jong en het was echt zonde van haar tijd blablabla. Toen ik wakker werd uit de operatie kwam ze er meteen bijstaan "Ja hoor, niets gevonden!!!!"
Toen ik drie weken later bij m'n nieuwe arts kwam begon die meteen een 'actieplan' uit te leggen. Wat? Had ik toch endometriose. Maar goed, de bijwerkingen van alles wat hij gaf? Nouham ik had geen pijn meer toch? Rolde nog net niet met z'n ogen.
Nu een hele lieve arts gelukkig.
Toen ik drie weken later bij m'n nieuwe arts kwam begon die meteen een 'actieplan' uit te leggen. Wat? Had ik toch endometriose. Maar goed, de bijwerkingen van alles wat hij gaf? Nouham ik had geen pijn meer toch? Rolde nog net niet met z'n ogen.
Nu een hele lieve arts gelukkig.
dinsdag 6 december 2016 om 10:51
quote:Ceylon schreef op 06 december 2016 @ 10:28:
[...]
Dit vind ik bizar. Mijn stiefvader heeft een soortgelijke ervaring. Keurig elk halfjaar naar de tandarts, komt door de relatie met mijn moeder bij een andere tandarts terecht, die vervolgens vindt dat er vanalles mis is. WTF heeft die ander dan al die tijd gedaan???
Na drie jaar aanmodderen, allerlei ontstekingen en een hoop gedoe heeft hij de hele boel laten trekken en een kunstgebit genomen.Dat was bij mijn broer ook een keer het geval. Alles was altijd goed, en ineens had hij 8 gaatjes in zijn gebit. Zit je dan.. mijn tandarts is altijd heel rusteloos. Ik ben gelukkig alles behalve bang voor de tandarts (vind het zelfs leuk om in de stoel te liggen voor controle), maar ik word echt zenuwachtig van haar. Ze praat heel snel, beweegt zich een beetje schichtig etc. Terwijl ze daar toch al een jaar of 10 werkt.
[...]
Dit vind ik bizar. Mijn stiefvader heeft een soortgelijke ervaring. Keurig elk halfjaar naar de tandarts, komt door de relatie met mijn moeder bij een andere tandarts terecht, die vervolgens vindt dat er vanalles mis is. WTF heeft die ander dan al die tijd gedaan???
Na drie jaar aanmodderen, allerlei ontstekingen en een hoop gedoe heeft hij de hele boel laten trekken en een kunstgebit genomen.Dat was bij mijn broer ook een keer het geval. Alles was altijd goed, en ineens had hij 8 gaatjes in zijn gebit. Zit je dan.. mijn tandarts is altijd heel rusteloos. Ik ben gelukkig alles behalve bang voor de tandarts (vind het zelfs leuk om in de stoel te liggen voor controle), maar ik word echt zenuwachtig van haar. Ze praat heel snel, beweegt zich een beetje schichtig etc. Terwijl ze daar toch al een jaar of 10 werkt.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 10:52
Wat een verhalen zeg! Dat de verpleging in het ziekenhuis zó onaardig kan zijn, terwijl mensen in het ziekenhuis vaak emotioneel al kwetsbaar zijn, hebben ze toch het verkeerde beroep gekozen denk ik.
Ik kreeg donderdag last van buikpijn, het werd alleen maar erger en vrijdagavond was het nog niet over. Naar de huisartsenpost geweest en met pijnstilling naar huis gestuurd.
Zondag was het nog niet over en werd het nog steeds alleen maar erger, dus weer naar de huisartsenpost. Zelf dacht ik al aan een blindedarmontsteking, vanwege het verplaatsen van de pijn van mijn navel naar rechtsonder in mijn buik. Volgens de arts kon dit niet want dan had ik meer pijn moeten hebben. Geen andere onderzoeken gedaan, met de mededeling dat ik maar een paracetamol moest nemen weer naar huis gestuurd.
Toen woensdag de buikpijn nog niet over was ben ik door mijn vriend naar onze eigen huisarts gestuurd. Daar werd getest hoe het met mijn ontstekingswaarden was, aangezien deze flink hoog waren direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar bleek dat mijn blinde darm al gesprongen was en ik een buikvliesontsteking had. De verpleging was bij mij gelukkig ontzettend aardig!
Ik kreeg donderdag last van buikpijn, het werd alleen maar erger en vrijdagavond was het nog niet over. Naar de huisartsenpost geweest en met pijnstilling naar huis gestuurd.
Zondag was het nog niet over en werd het nog steeds alleen maar erger, dus weer naar de huisartsenpost. Zelf dacht ik al aan een blindedarmontsteking, vanwege het verplaatsen van de pijn van mijn navel naar rechtsonder in mijn buik. Volgens de arts kon dit niet want dan had ik meer pijn moeten hebben. Geen andere onderzoeken gedaan, met de mededeling dat ik maar een paracetamol moest nemen weer naar huis gestuurd.
Toen woensdag de buikpijn nog niet over was ben ik door mijn vriend naar onze eigen huisarts gestuurd. Daar werd getest hoe het met mijn ontstekingswaarden was, aangezien deze flink hoog waren direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar bleek dat mijn blinde darm al gesprongen was en ik een buikvliesontsteking had. De verpleging was bij mij gelukkig ontzettend aardig!
dinsdag 6 december 2016 om 10:56
Koettie dat "te jong voor dergelijke dingen" herken ik maar al te goed. Ik kwam op mijn 17e bij een MaagDarmLever-arts, omdat ik al 3 maanden lang nonstop diarree had. Toen ik eindelijk bij hem kon komen was het overgegaan naar obstipatie (wat een verademing als je zolang je darmen eruit hebt gescheten ). De man die ik kreeg ging de week erna met pensioen, en nee joh ik was veeeelste jong voor een darmonderzoek. Ik had gewoon een spastische darm en daarmee uit. Geen discussie mogelijk.
Nu bijna 4 jaar later zit ik te twijfelen om alsnog een darmonderzoek te laten doen. Ik ben vanaf toen erg veel afgevallen zonder daar iets voor te doen (+- 10 kilo), en heb het afgelopen jaar echt moeten vreten om er 2 kilo aan de krijgen. Ik zat dus eerder te denken aan misschien iets met de schildklier of iets in mijn darmen. Alleen ben ik zo bang dat mijn nu redelijk normale stoelgang in de war geschopt wordt door zo'n onderzoek..
Nu bijna 4 jaar later zit ik te twijfelen om alsnog een darmonderzoek te laten doen. Ik ben vanaf toen erg veel afgevallen zonder daar iets voor te doen (+- 10 kilo), en heb het afgelopen jaar echt moeten vreten om er 2 kilo aan de krijgen. Ik zat dus eerder te denken aan misschien iets met de schildklier of iets in mijn darmen. Alleen ben ik zo bang dat mijn nu redelijk normale stoelgang in de war geschopt wordt door zo'n onderzoek..
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 10:59
quote:Muurhanger schreef op 06 december 2016 @ 10:56:
Koettie dat "te jong voor dergelijke dingen" herken ik maar al te goed. Ik kwam op mijn 17e bij een MaagDarmLever-arts, omdat ik al 3 maanden lang nonstop diarree had. Toen ik eindelijk bij hem kon komen was het overgegaan naar obstipatie (wat een verademing als je zolang je darmen eruit hebt gescheten ). De man die ik kreeg ging de week erna met pensioen, en nee joh ik was veeeelste jong voor een darmonderzoek. Ik had gewoon een spastische darm en daarmee uit. Geen discussie mogelijk.
Nu bijna 4 jaar later zit ik te twijfelen om alsnog een darmonderzoek te laten doen. Ik ben vanaf toen erg veel afgevallen zonder daar iets voor te doen (+- 10 kilo), en heb het afgelopen jaar echt moeten vreten om er 2 kilo aan de krijgen. Ik zat dus eerder te denken aan misschien iets met de schildklier of iets in mijn darmen. Alleen ben ik zo bang dat mijn nu redelijk normale stoelgang in de war geschopt wordt door zo'n onderzoek..Ja pff. Hallo, alsof je er iets aan kan doen dat je jong bent ofzo. Zo'n kut argument altijd. En lekker wegwuiven allemaal. Zou als ik jou was ook gewoon eens terug gaan hoor.
Koettie dat "te jong voor dergelijke dingen" herken ik maar al te goed. Ik kwam op mijn 17e bij een MaagDarmLever-arts, omdat ik al 3 maanden lang nonstop diarree had. Toen ik eindelijk bij hem kon komen was het overgegaan naar obstipatie (wat een verademing als je zolang je darmen eruit hebt gescheten ). De man die ik kreeg ging de week erna met pensioen, en nee joh ik was veeeelste jong voor een darmonderzoek. Ik had gewoon een spastische darm en daarmee uit. Geen discussie mogelijk.
Nu bijna 4 jaar later zit ik te twijfelen om alsnog een darmonderzoek te laten doen. Ik ben vanaf toen erg veel afgevallen zonder daar iets voor te doen (+- 10 kilo), en heb het afgelopen jaar echt moeten vreten om er 2 kilo aan de krijgen. Ik zat dus eerder te denken aan misschien iets met de schildklier of iets in mijn darmen. Alleen ben ik zo bang dat mijn nu redelijk normale stoelgang in de war geschopt wordt door zo'n onderzoek..Ja pff. Hallo, alsof je er iets aan kan doen dat je jong bent ofzo. Zo'n kut argument altijd. En lekker wegwuiven allemaal. Zou als ik jou was ook gewoon eens terug gaan hoor.
dinsdag 6 december 2016 om 11:01
Als kleuter met een hersenvliesontsteking opgenomen. Lag daar in quarantaine in m'n uppie en alleen het verplegend personeel mocht blijkbaar naar binnen, ouders/bezoek mochten alleen vanachter een groot raam naar me kijken. Ik weet niet zo heel veel meer maar wat ik nooit vergeten ben is een kenau van een verpleegster die me dwong yoghurt te eten terwijl je me niet harder weg kan jagen dan met dat soort spul. Gevolg: alles uitgekotst. Bed, ik, vloer, zij....alles zat onder. Net op het moment dat ze vreselijk tegen me tekeer ging kwam gelukkig mijn moeder (zelf ook verpleegster geweest) aangelopen en heeft nog e.e.a. meegekregen. Meteen leidinggevende ingeschakeld en verpleegster is ook overgeplaatst, niet geschikt om met kinderen te werken.
dinsdag 6 december 2016 om 11:03
Oh en deze soant toch wel de kroon voor mij persoonlijk: toen ik 15 was gingen wij naar Azië met het gezin. Ik had de dag vantevoren erge keelpijn, zo'n keelpijn die je niet gewoon bij een verkoudheid hebt. Dus wij 's avonds nog naar de Eerste Hulp, want de volgende ochtend zouden we vliegen. De mevrouw waar ik bij aan de balie kwam zat te eten. Ik vertelde dat ik erg last van mijn keel had en dat ik de volgende dag 13 uur moest vliegen. Ze heeft geen moeite genomen om mijn keel even na te laten kijken, een paracetemolletje zou voldoende zijn en zo werd ik weggebonjoured.
Nou volgende dag in het vliegtuig. Ik kon niet meer praten, ik kon amper eten, ademen deed pijn. Toen in het hotel in Azië de dokter laten komen en ik kreeg antibiotica. Mijn amandelen waren zwaar ontstoken. Volgende dag geen verbetering, dus naar het ziekenhuis daar. Ik heb een nacht aan het infuus moeten liggen met een paardenmiddel om mijn vakantie voort te kunnen zetten, en de verpleegsters daar zeiden dat als ik langer had gewacht, ik waarschijnlijk gestikt was.
Ik vind het zo jammer dat ik niet meer weet wie die vrouw hier was, want ik had anders een serieuze klacht tegen haar ingediend. Dit was trouwens wederom hetzelfde ziekenhuis als in mijn vorige posts.
Nou volgende dag in het vliegtuig. Ik kon niet meer praten, ik kon amper eten, ademen deed pijn. Toen in het hotel in Azië de dokter laten komen en ik kreeg antibiotica. Mijn amandelen waren zwaar ontstoken. Volgende dag geen verbetering, dus naar het ziekenhuis daar. Ik heb een nacht aan het infuus moeten liggen met een paardenmiddel om mijn vakantie voort te kunnen zetten, en de verpleegsters daar zeiden dat als ik langer had gewacht, ik waarschijnlijk gestikt was.
Ik vind het zo jammer dat ik niet meer weet wie die vrouw hier was, want ik had anders een serieuze klacht tegen haar ingediend. Dit was trouwens wederom hetzelfde ziekenhuis als in mijn vorige posts.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 december 2016 om 11:04
Ik had me netjes gemeld in het ziekenhuis. Na een halfuur gaan vragen wanneer ik aan de beurt was. Geïrriteerd mens achter de balie 'u wordt vanzelf geroepen' maar het werd 3 kwartier...een uur...
Ik ben wederom verhaal gaan halen en liet me niet afschepen. Bleek ze me vergeten te zijn aan te melden in het systeem. En nu was de arts met lunchpauze. Ik moest maar een nieuwe afspraak maken want ik stond nu bij de arts als 'no-show' in het systeem. Oftewel ik was volgens de computer niet op komen dagen. En nee ik kon er niet tussen worden gezet na de lunch want dan zaten de andere patienten te lang te wachten.
Dat het mij een dag vrij heeft gekost dit geintje interesseerde dat wijf geen bal.
Ik ben wederom verhaal gaan halen en liet me niet afschepen. Bleek ze me vergeten te zijn aan te melden in het systeem. En nu was de arts met lunchpauze. Ik moest maar een nieuwe afspraak maken want ik stond nu bij de arts als 'no-show' in het systeem. Oftewel ik was volgens de computer niet op komen dagen. En nee ik kon er niet tussen worden gezet na de lunch want dan zaten de andere patienten te lang te wachten.
Dat het mij een dag vrij heeft gekost dit geintje interesseerde dat wijf geen bal.
dinsdag 6 december 2016 om 11:04
Ik voelde me de avond al niet fit dus lekker op tijd naar bed. Om 2:30 werd ik wakker. Mijn handpalmen jeuken enorm. Mijn hoofd ook . Waar mijn haar zit.
Ik voel me raar en kijk in de spiegel. Enorm opgeblazen gezicht. Rood. Raar. Ik ook misselijk .
Onder de douche. Maar bleef hetzelfde.
Toen maar met HAP gebeld voor advies.
Doe mijn verhaal en ze zegt dat ik NU iemand wakker moet maken om mij asap naar hun toe te brengen.
Ik nog..bel ik wel een taxi.
Nee duurt te lang. NU iemand wakker maken.
Mmmm okeej..3: 00.. Maar goed het moet.
Overbuurvrouw uit bed gebeld .
Werden bij de HAP al snel geholpen.
Zegt de dienstdoende arts dat ik een anafalactysche ( ?) Shock heb en mij adrenaline gaat toedienen. Ik vind prima want voel me honds en honds beroerd inmiddels.
Spuit ze direct in een ader! Pure adrenaline!!
Ik voelde na 2 seconden dat dit niet goed was!
Ze schrok en heeft nog poging gedaan om wat terug te zuigen.
Ondertussen knalde mijn hoofd zowat en mijn hart ging als een gek te keer.
Ik dacht echt dat ik dood ging...enige wat ik verder dacht..rustig blijven!
Arts in paniek en naar overkant van de gang naar de SEH. Hulp halen.
Naar de SEH overgeheveld en aan de apparatuur. Ik hoorde SEH arts de huisarts flink uitschelden... had met een epipen gemoeten.
Arts wel 10 keer terug gekomen met excuses.
Ik kwam langzaam terug naar iets normaler hartritme. Bloeddruk ook weer binnen grenzen.
Wel naar hartbewaking voor een dagje.
Waarschijnlijk door een wesp gestoken. Al was het april. Een koningin die onder dekbed gevangen zat.
Enge ervaring
Weet nu wel wat een adrenalinekick is
Ik voel me raar en kijk in de spiegel. Enorm opgeblazen gezicht. Rood. Raar. Ik ook misselijk .
Onder de douche. Maar bleef hetzelfde.
Toen maar met HAP gebeld voor advies.
Doe mijn verhaal en ze zegt dat ik NU iemand wakker moet maken om mij asap naar hun toe te brengen.
Ik nog..bel ik wel een taxi.
Nee duurt te lang. NU iemand wakker maken.
Mmmm okeej..3: 00.. Maar goed het moet.
Overbuurvrouw uit bed gebeld .
Werden bij de HAP al snel geholpen.
Zegt de dienstdoende arts dat ik een anafalactysche ( ?) Shock heb en mij adrenaline gaat toedienen. Ik vind prima want voel me honds en honds beroerd inmiddels.
Spuit ze direct in een ader! Pure adrenaline!!
Ik voelde na 2 seconden dat dit niet goed was!
Ze schrok en heeft nog poging gedaan om wat terug te zuigen.
Ondertussen knalde mijn hoofd zowat en mijn hart ging als een gek te keer.
Ik dacht echt dat ik dood ging...enige wat ik verder dacht..rustig blijven!
Arts in paniek en naar overkant van de gang naar de SEH. Hulp halen.
Naar de SEH overgeheveld en aan de apparatuur. Ik hoorde SEH arts de huisarts flink uitschelden... had met een epipen gemoeten.
Arts wel 10 keer terug gekomen met excuses.
Ik kwam langzaam terug naar iets normaler hartritme. Bloeddruk ook weer binnen grenzen.
Wel naar hartbewaking voor een dagje.
Waarschijnlijk door een wesp gestoken. Al was het april. Een koningin die onder dekbed gevangen zat.
Enge ervaring
Weet nu wel wat een adrenalinekick is
dinsdag 6 december 2016 om 11:04
Schiet me er nog 1 binnen.
Zoonlief, jaar of 8 was op een zondag uit het klimrek gevallen. Wij naar het ziekenhuis, foto's gemaakt, niets aan de hand. Maandagochtend wordt ik gebeld door het ziekenhuis, chirurg heeft da foto's bekeken, uw zoon zijn pols is gebroken.
Jaren later zelf zo'n zelfde ervaring gehad in hetzelfde ziekenhuis, maar toen werd ik gebeld zodra ik thuis de deur in stapte of ik terug wilde komen, omdat ze toch een breuk hadden ontdekt.
Zoonlief, jaar of 8 was op een zondag uit het klimrek gevallen. Wij naar het ziekenhuis, foto's gemaakt, niets aan de hand. Maandagochtend wordt ik gebeld door het ziekenhuis, chirurg heeft da foto's bekeken, uw zoon zijn pols is gebroken.
Jaren later zelf zo'n zelfde ervaring gehad in hetzelfde ziekenhuis, maar toen werd ik gebeld zodra ik thuis de deur in stapte of ik terug wilde komen, omdat ze toch een breuk hadden ontdekt.
Such a beautiful place to be with Friends.
dinsdag 6 december 2016 om 11:06
Jaren geleden naar de huisartsenpost in het ziekenhuis gegaan omdat mijn rug zoveel pijn deed dat ik huilend de trap af kwam.. mijn moeder ging mee. eerste vragen van de arts waren of ik zwanger kon zijn etcetera.. ik geantwoord dat dat niet kon, had nog nooit seks gehad.
De arts vroeg het nog eens en zei erbij dat hij wel begreep dat ik niks erover wilde zeggen omdat mijn moeder erbij was..
Toen maaar geantwoord dat als ik zwanger zou zijn dan ben ik de nieuwe Maria...
Ik was 18 jaar.. wellicht vond de arts dat te oud om maagd te zijn.
De arts vroeg het nog eens en zei erbij dat hij wel begreep dat ik niks erover wilde zeggen omdat mijn moeder erbij was..
Toen maaar geantwoord dat als ik zwanger zou zijn dan ben ik de nieuwe Maria...
Ik was 18 jaar.. wellicht vond de arts dat te oud om maagd te zijn.
dinsdag 6 december 2016 om 11:13
Benmama, dat vind ik gewoon een fout. Een stikvervelende, maar dat geldt voor álle fouten in een ziekenhuis. Het is ook nauwelijks op te lossen natuurlijk. Maar ze hebben wel hun excuses gemaakt. Dat is, voor artsen, best wel uitzonderlijk hoor.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
dinsdag 6 december 2016 om 11:14
Ik had een zware oogontsteking en was opgenomen in een universitair ziekenhuis. Iedere dag moest ik rond 07.30 gezien worden door de oogarts.
De eerste ochtend vroeg ze als test : hoeveel vingers steek ik op? Ik zag haar niet eens staan, laat staan haar vingers. Uiteindelijk was de test voor de rest van de week: de arts springt op en neer als een aap met zwaaiende armen, met de vraag: zie je iets bewegen?
Goede ervaring trouwens met het medisch personeel. Kwam uiteindelijk op een kamer te liggen met een oudere moslima. Het lieve mens sprak geen woord Nederlands maar praatte me in het Turks de hele dag moed in en stopte me vol met fruit en snoepjes.
De eerste ochtend vroeg ze als test : hoeveel vingers steek ik op? Ik zag haar niet eens staan, laat staan haar vingers. Uiteindelijk was de test voor de rest van de week: de arts springt op en neer als een aap met zwaaiende armen, met de vraag: zie je iets bewegen?
Goede ervaring trouwens met het medisch personeel. Kwam uiteindelijk op een kamer te liggen met een oudere moslima. Het lieve mens sprak geen woord Nederlands maar praatte me in het Turks de hele dag moed in en stopte me vol met fruit en snoepjes.
dinsdag 6 december 2016 om 11:19
quote:Ceylon schreef op 06 december 2016 @ 11:13:
Benmama, dat vind ik gewoon een fout. Een stikvervelende, maar dat geldt voor álle fouten in een ziekenhuis. Het is ook nauwelijks op te lossen natuurlijk. Maar ze hebben wel hun excuses gemaakt. Dat is, voor artsen, best wel uitzonderlijk hoor.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.Is het ook, maar ik vind het ook bizar. Kind dat iets niet lust en dan blijkbaar denken dat zíj dat wel uitmaakt of zo.
Benmama, dat vind ik gewoon een fout. Een stikvervelende, maar dat geldt voor álle fouten in een ziekenhuis. Het is ook nauwelijks op te lossen natuurlijk. Maar ze hebben wel hun excuses gemaakt. Dat is, voor artsen, best wel uitzonderlijk hoor.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.Is het ook, maar ik vind het ook bizar. Kind dat iets niet lust en dan blijkbaar denken dat zíj dat wel uitmaakt of zo.
dinsdag 6 december 2016 om 11:22
quote:Ceylon schreef op 06 december 2016 @ 11:13:
Benmama, dat vind ik gewoon een fout. Een stikvervelende, maar dat geldt voor álle fouten in een ziekenhuis. Het is ook nauwelijks op te lossen natuurlijk. Maar ze hebben wel hun excuses gemaakt. Dat is, voor artsen, best wel uitzonderlijk hoor.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.
Klopt ik heb excuus gehad en dat ansich is bijzonder.
Was wel iets meer dan een foutje .
ik heb mazzel gehad dat het tegenover de SEH was. Had ook anders af kunnen lopen.
En ja iemand kan zich vergissen.
Maar mijn verhaal hoort hier niet ? Of wilde je er wat anders mee zeggen. Wil best weghalen hoor.
Onbeschoft..is simpelweg not done. Heb je een kutdag als verpleegkundige of arts..jammer maar reageer je niet af op patiënten.
En op een kind is helemaal triest! Zo creër je een onnodige angst voor ziekenhuis.
En leren excuus te maken ..
Vaak is dat enige wat mensen willen..ff een oprechte sorry!
Benmama, dat vind ik gewoon een fout. Een stikvervelende, maar dat geldt voor álle fouten in een ziekenhuis. Het is ook nauwelijks op te lossen natuurlijk. Maar ze hebben wel hun excuses gemaakt. Dat is, voor artsen, best wel uitzonderlijk hoor.
Iemand vergeten om aan te melden is fout, maar kan gebeuren. Die amandel-actie valt onder pure desinteresse en nalatigheid, dat vind ik toch wel wat anders. En een kind uitschelden omdat het moet overgeven is ook geen fout, dat is gewoon onbeschoft.
Voor mij zit daar wel verschil in. Er werken mensen met mensen. En met zoveel verschillende mensen en zoveel verschillende ziekten en behandelingen, mogelijkheden én onmogelijkheden, kan er best wel eens iets misgaan. Maar erkennen dát er iets mis ging en gewoon een welgemeend sorry, daar mogen ze nog wel wat aandacht aan besteden.
Klopt ik heb excuus gehad en dat ansich is bijzonder.
Was wel iets meer dan een foutje .
ik heb mazzel gehad dat het tegenover de SEH was. Had ook anders af kunnen lopen.
En ja iemand kan zich vergissen.
Maar mijn verhaal hoort hier niet ? Of wilde je er wat anders mee zeggen. Wil best weghalen hoor.
Onbeschoft..is simpelweg not done. Heb je een kutdag als verpleegkundige of arts..jammer maar reageer je niet af op patiënten.
En op een kind is helemaal triest! Zo creër je een onnodige angst voor ziekenhuis.
En leren excuus te maken ..
Vaak is dat enige wat mensen willen..ff een oprechte sorry!
dinsdag 6 december 2016 om 11:25
Probeerde gisteren een telefonische afspraak te regelen met mijn specialist omdat ik dacht bijwerkingen te hebben van nieuwe medicijnen die vrij ernstig werden. Leg mijn verhaal uit aan de assistent, begint ze mij uit te foeteren en hoe lastig het wel niet is om die arts te pakken te krijgen. Eeh, okay... En daar kan ik wat aan doen?
dinsdag 6 december 2016 om 11:25
Ik ben door ongewoon dunne aderen ontzettend moeilijk te prikken, de enige plekken waar enigzins kans van slagen is zijn mijn handen omdat de aderen daar heel duidelijk te zien zijn. Door medische redenen (privé) moet ik om de 3 tot 6 maanden bloed laten prikken, en echt elke fucking keer krijg ik een andere verpleegkundige die, na mijn uitleg, het alsnog in mijn armen wil proberen. Dus elke keer prikken ze me een keer of 4 a 5: 3 tot 4 keer in mijn armen tot ze het opgeven en (EINDELIJK) gewoon mijn hand gebruiken, en dan is het in één keer raak
dinsdag 6 december 2016 om 11:27
Voor alles waar naalden en snijden en verdoving bij voor moet komen ben ik als de dood.
Paar jaar geleden had ik een kijk operatie aan mijn knie nodig.
Ik ben heel moeilijk te verdoven, omdat ik zo bang ben dat mijn adrenaline alle verdoving uit weet te schakelen.
Tegen de broeder die mij moest begeleiden naar de ok, vertelde ik dat ik heel bang was, maar dat ik veel vertrouwen in de anesthesist had.
Had een goed gesprek met de anesthesist gehad, deze man had me gerustgesteld. Heeft alles kalm voorbereid en ik was er helemaal klaar voor. Heeft me extra pilletjes gegeven om rustig te blijven. Ruggeprik gekregen en ik voelde niets meer, was kalm en rustig met mijn 2 pillen 10 mg Diazepam.
Vervolgens gaat de anesthesist en word ik door de broeder de ok opgeduwd.
Vlak voor ik de klapdeuren doorga, zegt deze fijne man: "Nou, veel success, je zal het nodig hebben!" "waarom?" "Dat merk je nog wel..."
Verdoving was accuut uitgewerkt, anesthesist was niet blij met de broeder dat hij terug geroepen werd om mij alsnog van de wereld af te spuiten.
Operatie is verder goed gegaan, ze hebben zoveel verdoving gegeven dat een olifant er weken op zou slapen, maar ik was uur later wakker en klaar om te gaan
Paar jaar geleden had ik een kijk operatie aan mijn knie nodig.
Ik ben heel moeilijk te verdoven, omdat ik zo bang ben dat mijn adrenaline alle verdoving uit weet te schakelen.
Tegen de broeder die mij moest begeleiden naar de ok, vertelde ik dat ik heel bang was, maar dat ik veel vertrouwen in de anesthesist had.
Had een goed gesprek met de anesthesist gehad, deze man had me gerustgesteld. Heeft alles kalm voorbereid en ik was er helemaal klaar voor. Heeft me extra pilletjes gegeven om rustig te blijven. Ruggeprik gekregen en ik voelde niets meer, was kalm en rustig met mijn 2 pillen 10 mg Diazepam.
Vervolgens gaat de anesthesist en word ik door de broeder de ok opgeduwd.
Vlak voor ik de klapdeuren doorga, zegt deze fijne man: "Nou, veel success, je zal het nodig hebben!" "waarom?" "Dat merk je nog wel..."
Verdoving was accuut uitgewerkt, anesthesist was niet blij met de broeder dat hij terug geroepen werd om mij alsnog van de wereld af te spuiten.
Operatie is verder goed gegaan, ze hebben zoveel verdoving gegeven dat een olifant er weken op zou slapen, maar ik was uur later wakker en klaar om te gaan
Nope
dinsdag 6 december 2016 om 11:28
Ik kwam bij de huisarts voor erge pijn in mijn buik. Hij beetje voelen en zei dat het niks was. Ik had echt veel pijn maar ik moest maar wachten tot ik ooit zou bevallen. Dan pas zou ik weten wat pijn was.
Bleek ik nierstenen te hebben en later na mijn eerste bevalling wist ik dat nierstenen veel pijnlijker zijn dan een bevalling.
(Vooral de nierstenen in mijn zwangerschap zonder pijnbestrijding waren een hel)
Bleek ik nierstenen te hebben en later na mijn eerste bevalling wist ik dat nierstenen veel pijnlijker zijn dan een bevalling.
(Vooral de nierstenen in mijn zwangerschap zonder pijnbestrijding waren een hel)
dinsdag 6 december 2016 om 11:29
Ik had een operatie gehad en in mijn wond zat een drain. Toen die verwijderd moest worden zat de verpleegkundige er als een malle aan te trekken. Dat ding zat in mijn hals en met een verse operatie wond is dat allemaal niet zo fijn.
De drain zat muurvast en ik moest dus wachten tot de dokter kwam om hem eruit te halen.
Ik balen, want ik mocht naar huis, maar die stomme drain moest eruit.
Dokter kwam, na ruim 5 uur wachten, haalt de drain van vacuüm en haalt hem er zonder moeite uit.
In datzelfde ziekenhuis lag ik alleen op een kamer die de week ervoor nog een opslag was geweest. Op zich heel fijn dat ik alleen lag, alleen wel jammer dat de verpleegkundigen vergeten waren dat er nu iemand ligt ipv dat het een opslagruimte is.
De drain zat muurvast en ik moest dus wachten tot de dokter kwam om hem eruit te halen.
Ik balen, want ik mocht naar huis, maar die stomme drain moest eruit.
Dokter kwam, na ruim 5 uur wachten, haalt de drain van vacuüm en haalt hem er zonder moeite uit.
In datzelfde ziekenhuis lag ik alleen op een kamer die de week ervoor nog een opslag was geweest. Op zich heel fijn dat ik alleen lag, alleen wel jammer dat de verpleegkundigen vergeten waren dat er nu iemand ligt ipv dat het een opslagruimte is.
She needed a hero. So that's what she became.
dinsdag 6 december 2016 om 11:30
Na een val van een paard had ik een enorme dikke, blauwe en pijnlijke hand, straalde door mijn elleboog dus naar de hap toe. Daar aangekomen zei de arts dat mijn vingers gewoon een beetje ontwricht waren en een rontgen foto maken was niet nodig want ik kon mijn hand nog goed bewegen.
Week later maar weer naar de huisarts. Mijn hand was ondertussen gewoon donkerblauw en de pijn was nog niet minder geworden. Ze keek er alleen maar naar en zei die is gebroken ik stuur je direct door naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen zei de radioloog dat mijn hand vast niet gebroken was want ik kon hem nog bewegen, toen de foto was gemaakt zag ik zijn geschrokken gezicht al...wat bleek. Op maar liefst 16 plaatsen was mijn hand gebroken. Heb ik nog 2 operaties voor gehad, 4 maanden in het gips gezeten en nu jaren later heb ik er met koud weer en overbelasting nog steeds pijn aan.
Maar ik zie dit niet als bizar eigenlijk, de eerste arts had een inschattingsfout gemaakt en waar mensen werken worden fouten gemaakt.
Week later maar weer naar de huisarts. Mijn hand was ondertussen gewoon donkerblauw en de pijn was nog niet minder geworden. Ze keek er alleen maar naar en zei die is gebroken ik stuur je direct door naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen zei de radioloog dat mijn hand vast niet gebroken was want ik kon hem nog bewegen, toen de foto was gemaakt zag ik zijn geschrokken gezicht al...wat bleek. Op maar liefst 16 plaatsen was mijn hand gebroken. Heb ik nog 2 operaties voor gehad, 4 maanden in het gips gezeten en nu jaren later heb ik er met koud weer en overbelasting nog steeds pijn aan.
Maar ik zie dit niet als bizar eigenlijk, de eerste arts had een inschattingsfout gemaakt en waar mensen werken worden fouten gemaakt.
dinsdag 6 december 2016 om 11:34
Toen mijn moeder borstkanker bleek te hebben, ben ik door mijn huisarts doorverwezen voor een check bij het lokale ziekenhuis (oma had het ook). Kom ik daar aan:
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Ze maakte ook nog een rare opmerking over mijn "kleine borsjes" (ik heb cup C..). Hele rare ervaring dit bezoek.
"Je bent onder 30 dus je krijgt een echo, geen mammografie. Hoewel ik beiden grote onzin vind, want je bent te jong voor borstkanker (24)."
"Nou, ga maar liggen dan. Je zou eens moeten weten hoeveel écht nuttige mensen ik nu zou kunnen helpen"
Spoot de koude echogel op en ging als een bezetene véél te hard met dat echoding over mijn borsten. Ze was duidelijk niet blij met mijn bezoek.
"Zie je nu wel, je hebt niks. Al dat aanstelgedrag"
Ze maakte ook nog een rare opmerking over mijn "kleine borsjes" (ik heb cup C..). Hele rare ervaring dit bezoek.
dinsdag 6 december 2016 om 11:35
Ik vergeet nooit die keer dat ik in het ziekenhuis bij een balie stond en de vrouw die me hielp opeens krijste (ja, echt krijsen): "Wat is DAT?! IEEEEUW!" Cue een volle wachtkamer die naar me staart alsof er zojuist een tweede hoofd uit mijn schouders gegroeid is.
Ik heb inderdaad een kleine misvorming. Ik ben ermee geboren, het is onschuldig, het ziet er hooguit een beetje raar uit, en ik vind het ook niet erg als mensen er iets over zeggen. Maar van een medisch persoon verwacht ik toch wel dat ze hun afkeer enigszins binnen de perken kunnen houden. Ik ben een patient, niet het monster van Frankenstein.
Ik heb inderdaad een kleine misvorming. Ik ben ermee geboren, het is onschuldig, het ziet er hooguit een beetje raar uit, en ik vind het ook niet erg als mensen er iets over zeggen. Maar van een medisch persoon verwacht ik toch wel dat ze hun afkeer enigszins binnen de perken kunnen houden. Ik ben een patient, niet het monster van Frankenstein.