Overig
alle pijlers
Q&A Religie
maandag 2 januari 2017 om 11:33
Naar aanleiding van een mooi gesprek op de Actueel-Pijler, wil ik graag dit topic openen.
Mijn idee is dat dit een plaats is waar forummers elkaar vragen kunnen stellen over religie en hoe dat ervaren wordt door anderen (of juist niet).
Het is misschien overbodig om te zeggen, maar het is een zeer persoonlijk en gevoelig onderwerp. Daarom wil ik heel graag vragen of er respectvol gereageerd kan worden, en we bereid kunnen zijn naar elkaar te luisteren. Verschillende meningen en visies zijn van harte welkom, maar val elkaar er alsjeblieft niet op aan.
TO trapt af met de eerste vraag:
Een algemene, hoe zijn de gelovige forummers met religie in aanraking gekomen?
Mijn idee is dat dit een plaats is waar forummers elkaar vragen kunnen stellen over religie en hoe dat ervaren wordt door anderen (of juist niet).
Het is misschien overbodig om te zeggen, maar het is een zeer persoonlijk en gevoelig onderwerp. Daarom wil ik heel graag vragen of er respectvol gereageerd kan worden, en we bereid kunnen zijn naar elkaar te luisteren. Verschillende meningen en visies zijn van harte welkom, maar val elkaar er alsjeblieft niet op aan.
TO trapt af met de eerste vraag:
Een algemene, hoe zijn de gelovige forummers met religie in aanraking gekomen?
maandag 2 januari 2017 om 12:42
quote:Pinda-Kaas schreef op 02 januari 2017 @ 12:11:
[...]
Maar goed. Ik woonde in een erg christelijke gemeente, waar bijvoorbeeld ook een aantal 'zwarte kousen kerken' waren. Heel godsvrezend en sober allemaal. Daar kon en kan ik niks mee. Ik leerde dat God stond voor liefde, van iedereen hield en we dus ook allemaal van elkaar moesten houden. Er was altijd vergeving. Dat is bij die streng gereformeerden wel anders. Ik ervaarde dat ook als gefrustreerde mensen.Spijker, kop, raak.
[...]
Maar goed. Ik woonde in een erg christelijke gemeente, waar bijvoorbeeld ook een aantal 'zwarte kousen kerken' waren. Heel godsvrezend en sober allemaal. Daar kon en kan ik niks mee. Ik leerde dat God stond voor liefde, van iedereen hield en we dus ook allemaal van elkaar moesten houden. Er was altijd vergeving. Dat is bij die streng gereformeerden wel anders. Ik ervaarde dat ook als gefrustreerde mensen.Spijker, kop, raak.
maandag 2 januari 2017 om 12:45
Ik moest vroeger van huis uit mee naar de nieuw-apostolische kerk, zondag twee keer, donderdagavond nog een keer, maandagavond kinderkoor of gewoon koorrepetitie, dinsdagavond godsdienstonderwijs en dan nog allerlei activiteiten met de kerk.
Ik heb er echt zoveel tijd doorgebracht, zonde van mijn tijd.
Ze hebben het dan wel over naaste liefde, nou mijn achterste, in de praktijk was dat niet te merken. Mijn vader had een ambt wat er voor zorgde dat wij van alles wisten van bepaalde families, nou wat werd daar liefdevol over gesproken (ordinair geroddeld)
Roddel, achterklap, hypocrisie, en grootheidswaanzin (hoe kom je er op dat je als stamapostel 1 stapje na Jezus komt, volkomen geschift) dat is voor mij de kerk. Nooit meer dat ik me daar bij aansluit. En toen ik me had uit laten schrijven hoefde ik ook niets meer te verwachten van mensen die mij vroeger hun "aangenomen dochter" noemden, hoe hypocriet maar zeer voorspelbaar.
Ik heb er echt zoveel tijd doorgebracht, zonde van mijn tijd.
Ze hebben het dan wel over naaste liefde, nou mijn achterste, in de praktijk was dat niet te merken. Mijn vader had een ambt wat er voor zorgde dat wij van alles wisten van bepaalde families, nou wat werd daar liefdevol over gesproken (ordinair geroddeld)
Roddel, achterklap, hypocrisie, en grootheidswaanzin (hoe kom je er op dat je als stamapostel 1 stapje na Jezus komt, volkomen geschift) dat is voor mij de kerk. Nooit meer dat ik me daar bij aansluit. En toen ik me had uit laten schrijven hoefde ik ook niets meer te verwachten van mensen die mij vroeger hun "aangenomen dochter" noemden, hoe hypocriet maar zeer voorspelbaar.
maandag 2 januari 2017 om 12:51
Ik kom uit een protestants gezin. Gereformeerd, maar de "lichte" variant. Waar vooral werd verteld dat God Liefde is, zonder hel-en-verdoemenis.
Ben altijd gelovig gebleven, al kom ik niet vaak meer in de kerk. Ik noem mezelf tegenwoordig "vrijzinnig christen". Ik ervaar God in de natuur, in kunst, in muziek, in de mensen van wie ik houd.
Ik geloof niet letterlijk in de bijbel. Zie het meer als een boek met mooie verhalen, die richting aan mijn leven geven.
Ben altijd gelovig gebleven, al kom ik niet vaak meer in de kerk. Ik noem mezelf tegenwoordig "vrijzinnig christen". Ik ervaar God in de natuur, in kunst, in muziek, in de mensen van wie ik houd.
Ik geloof niet letterlijk in de bijbel. Zie het meer als een boek met mooie verhalen, die richting aan mijn leven geven.
maandag 2 januari 2017 om 12:52
quote:Kuzu schreef op 02 januari 2017 @ 12:48:
Ik ben van huis uit zonder geloof opgevoed.
Ten tijde van Pim Fortuyn en zijn uitspraken over de islam ben ik me daarin gaan verdiepen en uiteindelijk na een lange tijd bekeerd tot de islam.
Was vast niet de insteek van zijn uitspraken.
Denk het ook niet
Hoe reageerde je omgeving daar op? En wat trok jou aan in het geloof in eerst instantie? Wat was voor jou een omslachtpunt dat je ook daadwerkelijk geloofde?
Ik ben van huis uit zonder geloof opgevoed.
Ten tijde van Pim Fortuyn en zijn uitspraken over de islam ben ik me daarin gaan verdiepen en uiteindelijk na een lange tijd bekeerd tot de islam.
Was vast niet de insteek van zijn uitspraken.
Denk het ook niet
Hoe reageerde je omgeving daar op? En wat trok jou aan in het geloof in eerst instantie? Wat was voor jou een omslachtpunt dat je ook daadwerkelijk geloofde?
maandag 2 januari 2017 om 12:59
Mijn moeder was katholiek, dus ik moest mee naar de kerk. Ik ben gedoopt, heb communie gedaan en ben gevormd, maar ik heb nooit in god geloofd. Het klopte gewoon niet voor mn gevoel.
Mn vader kwam ook uit een katholiek gezin, maar die was van zijn geloof gevallen. Pas op zijn sterfbed vertelde hij me waarom, en dat was geen reclame voor de priesters zeg maar. Vreselijk.
De oma van mijn moeders kant en mn moeder zelf waren wel heel erg van 'god is liefde, de rest is bijzaak'. Wat dat betreft heb ik er dus nooit echt 'last' van gehad. Er is me in ieder geval nooit iets verboden omdat God anders boos zou worden zeg maar.
Mn vader kwam ook uit een katholiek gezin, maar die was van zijn geloof gevallen. Pas op zijn sterfbed vertelde hij me waarom, en dat was geen reclame voor de priesters zeg maar. Vreselijk.
De oma van mijn moeders kant en mn moeder zelf waren wel heel erg van 'god is liefde, de rest is bijzaak'. Wat dat betreft heb ik er dus nooit echt 'last' van gehad. Er is me in ieder geval nooit iets verboden omdat God anders boos zou worden zeg maar.
maandag 2 januari 2017 om 13:00
quote:Kuzu schreef op 02 januari 2017 @ 12:48:
Ik ben van huis uit zonder geloof opgevoed.
Ten tijde van Pim Fortuyn en zijn uitspraken over de islam ben ik me daarin gaan verdiepen en uiteindelijk na een lange tijd bekeerd tot de islam.
Was vast niet de insteek van zijn uitspraken. Gezien je username had je relatie met een Turk daar vast niets mee te maken?
Ik ben van huis uit zonder geloof opgevoed.
Ten tijde van Pim Fortuyn en zijn uitspraken over de islam ben ik me daarin gaan verdiepen en uiteindelijk na een lange tijd bekeerd tot de islam.
Was vast niet de insteek van zijn uitspraken. Gezien je username had je relatie met een Turk daar vast niets mee te maken?
maandag 2 januari 2017 om 13:01
Mijn vader groeide op in een streng, gelovig gezin waar het geloof er bij hem ook met de harde hand ingeslagen is. Hierdoor heeft hij er een hekel aan gekregen en heeft hij dat altijd heel duidelijk laten merken bij ons. Mijn moeder is ook gelovig opgevoed, maar doet er nu niets meer mee. Dat was echter lang niet zo streng als bij mijn vader.
maandag 2 januari 2017 om 13:01
quote:Erizon schreef op 02 januari 2017 @ 12:23:
Dan heb ik ook een vraag aan de gelovigen. Wat vinden jullie er zelf van dat Christenen claimen dat normen en waarden 'christelijk' zijn. Oftewel, kan ik als agnost (neigend naar atheïst) dan wel net zulke goede, of zelfs betere, normen en waarden hebben als jullie?
Ik ben zelf christen, maar ik denk dat de normen en waarden die christenen hanteren, universeel zijn.
Een goed mens zijn, lief zijn voor je medemens, goed voor de aarde zorgen.
Dan heb ik ook een vraag aan de gelovigen. Wat vinden jullie er zelf van dat Christenen claimen dat normen en waarden 'christelijk' zijn. Oftewel, kan ik als agnost (neigend naar atheïst) dan wel net zulke goede, of zelfs betere, normen en waarden hebben als jullie?
Ik ben zelf christen, maar ik denk dat de normen en waarden die christenen hanteren, universeel zijn.
Een goed mens zijn, lief zijn voor je medemens, goed voor de aarde zorgen.
maandag 2 januari 2017 om 13:03
quote:Pinda-Kaas schreef op 02 januari 2017 @ 12:36:
[...]
Ja natuurlijk. Zo vind ik de normen en waarden van bepaalde geloven ten opzichte van homoseksuelen of anders- of nietgelovigen soms helemaal niet zo 'christelijk'
Maar ik herken het ook niet zo wat jij zegt. Iig niet vanuit mijn eigen ervaring met het geloof en de kerk: iedereen was even goed en belangrijk als mens. Zo was mijn moeder best actief in de kerk, ook al geloofde ze niet. En dat maakte haar niet minder waardevol.
Dat normen en waarden christelijk zijn en 'goddelozen' ook meteen heidenen zonder moraal is een hardnekkrige erfenis uit het verleden volgens mij.
Helaas niet......
Ik woon in een grotere plaats in de biblebelt. Zelf katholiek opgevoed maar heel bewust de kerk verlaten. Principieel dus voorstander van openbaar onderwijs, maar toch overal gaan kijken met zoon op de open dagen. En dan zegt zo'n directeur van de gristelijke middelbare school in zijn speech doodleuk "hier is uw kind veilig, want wij hebben normen en waarden want wij zijn christenen".
Was zo blij dat kind het daar ook niks vond, brrr.
[...]
Ja natuurlijk. Zo vind ik de normen en waarden van bepaalde geloven ten opzichte van homoseksuelen of anders- of nietgelovigen soms helemaal niet zo 'christelijk'
Maar ik herken het ook niet zo wat jij zegt. Iig niet vanuit mijn eigen ervaring met het geloof en de kerk: iedereen was even goed en belangrijk als mens. Zo was mijn moeder best actief in de kerk, ook al geloofde ze niet. En dat maakte haar niet minder waardevol.
Dat normen en waarden christelijk zijn en 'goddelozen' ook meteen heidenen zonder moraal is een hardnekkrige erfenis uit het verleden volgens mij.
Helaas niet......
Ik woon in een grotere plaats in de biblebelt. Zelf katholiek opgevoed maar heel bewust de kerk verlaten. Principieel dus voorstander van openbaar onderwijs, maar toch overal gaan kijken met zoon op de open dagen. En dan zegt zo'n directeur van de gristelijke middelbare school in zijn speech doodleuk "hier is uw kind veilig, want wij hebben normen en waarden want wij zijn christenen".
Was zo blij dat kind het daar ook niks vond, brrr.
maandag 2 januari 2017 om 13:07
quote:Genoeggedronken schreef op 02 januari 2017 @ 13:03:
[...]
Helaas niet......
Ik woon in een grotere plaats in de biblebelt. Zelf katholiek opgevoed maar heel bewust de kerk verlaten. Principieel dus voorstander van openbaar onderwijs, maar toch overal gaan kijken met zoon op de open dagen. En dan zegt zo'n directeur van de gristelijke middelbare school in zijn speech doodleuk "hier is uw kind veilig, want wij hebben normen en waarden want wij zijn christenen".
Was zo blij dat kind het daar ook niks vond, brrr.Daarom noem ik het ook hardnekkig
[...]
Helaas niet......
Ik woon in een grotere plaats in de biblebelt. Zelf katholiek opgevoed maar heel bewust de kerk verlaten. Principieel dus voorstander van openbaar onderwijs, maar toch overal gaan kijken met zoon op de open dagen. En dan zegt zo'n directeur van de gristelijke middelbare school in zijn speech doodleuk "hier is uw kind veilig, want wij hebben normen en waarden want wij zijn christenen".
Was zo blij dat kind het daar ook niks vond, brrr.Daarom noem ik het ook hardnekkig
maandag 2 januari 2017 om 13:11
Hetgene wat ik het moeilijkste vind aan verschillende geloven is de zendingsdrang. Het anderen ook ergens van willen overtuigen of iets willen opleggen. Naar mijn gevoel staat dat haaks op het idee dat God liefde is.
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
maandag 2 januari 2017 om 13:14
quote:MaryCrawley schreef op 02 januari 2017 @ 13:11:
Hetgene wat ik het moeilijkste vind aan verschillende geloven is de zendingsdrang. Het anderen ook ergens van willen overtuigen of iets willen opleggen. Naar mijn gevoel staat dat haaks op het idee dat God liefde is.
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
Sommige gelovigen zijn zo blij met hun geloof, dat ze dat gevoel aan iedereen gunnen. En bij sommige religies is zendingsdrang meer of meer verplicht.
Wat dat betreft hebben de Joden het beter bekeken. Zelfs als je heel graag wilt kan je geen Jood worden.
Hetgene wat ik het moeilijkste vind aan verschillende geloven is de zendingsdrang. Het anderen ook ergens van willen overtuigen of iets willen opleggen. Naar mijn gevoel staat dat haaks op het idee dat God liefde is.
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
Sommige gelovigen zijn zo blij met hun geloof, dat ze dat gevoel aan iedereen gunnen. En bij sommige religies is zendingsdrang meer of meer verplicht.
Wat dat betreft hebben de Joden het beter bekeken. Zelfs als je heel graag wilt kan je geen Jood worden.
maandag 2 januari 2017 om 13:18
quote:MaryCrawley schreef op 02 januari 2017 @ 12:29:
Wel ben ik atheistscher geworden met de jaren. Vroeger was ik agnost. Atheisme is geen religie maar wel een religieuze overtuiging, dus mocht iemand vragen hebben.... Ik ga zelf ook even nadenken .
Nope, het is geen religieuze overtuiging. Hoe je het ook wendt of keert.
Je schrijft dat je vroeger agnost was en dat je atheïstischer bent geworden. Wat bedoel je daarmee? Ik neem aan dat je bedoelt dat je steeds meer neigt naar dat er geen god/goden bestaat/bestaan. Maar dan ben je toch nog steeds agnost?
Wel ben ik atheistscher geworden met de jaren. Vroeger was ik agnost. Atheisme is geen religie maar wel een religieuze overtuiging, dus mocht iemand vragen hebben.... Ik ga zelf ook even nadenken .
Nope, het is geen religieuze overtuiging. Hoe je het ook wendt of keert.
Je schrijft dat je vroeger agnost was en dat je atheïstischer bent geworden. Wat bedoel je daarmee? Ik neem aan dat je bedoelt dat je steeds meer neigt naar dat er geen god/goden bestaat/bestaan. Maar dan ben je toch nog steeds agnost?
If accidentally read, induce vomiting.
maandag 2 januari 2017 om 13:19
Mijn vader was islamitisch en daar heb ik door hem veel dwang ervaren. Vooral naar vrouwen toe.
Ik heb daar later, toen ik puber was, afstand van genomen. Ik kon er simpelweg niks mee.
Later ben ik christelijk geworden. Ik ging eerst naar een evangelische gemeente maar ik liep banger de deur uit dan dat ik binnen kwam.
4 jaar geleden ben ik een pinkstergemeente tegengekomen die vooral spreekt over een relatie met God, en geen religie.
Religie komt vooral met regeltjes en tradities.
Relatie is echt een band tussen God en de mensen.
Hier was geen dwang en angst.
Ik ben gelovig geworden omdat ik letterlijk een wonderen heb gezien (bij mijn naasten en waarvan ik weet dat ze nooit zouden liegen), waar ik gewoon bijstond.
Dat heeft mij het 'bewijs' gegegeven waar ik naar verlangde.
Hoe je het ook wendt of keert, velen, waaronder ikzelf, willen toch een soort bewijs zien, voor ze geloven.
Ik weet nu, wat er ook om mij heen gebeurt, dat god echt bestaat. En dat Jezus zeer reëel is.
Alleen is het soms lastig zover te komen in deze huidige wereld waar alles gemoderniseerd is.
Ik heb daar later, toen ik puber was, afstand van genomen. Ik kon er simpelweg niks mee.
Later ben ik christelijk geworden. Ik ging eerst naar een evangelische gemeente maar ik liep banger de deur uit dan dat ik binnen kwam.
4 jaar geleden ben ik een pinkstergemeente tegengekomen die vooral spreekt over een relatie met God, en geen religie.
Religie komt vooral met regeltjes en tradities.
Relatie is echt een band tussen God en de mensen.
Hier was geen dwang en angst.
Ik ben gelovig geworden omdat ik letterlijk een wonderen heb gezien (bij mijn naasten en waarvan ik weet dat ze nooit zouden liegen), waar ik gewoon bijstond.
Dat heeft mij het 'bewijs' gegegeven waar ik naar verlangde.
Hoe je het ook wendt of keert, velen, waaronder ikzelf, willen toch een soort bewijs zien, voor ze geloven.
Ik weet nu, wat er ook om mij heen gebeurt, dat god echt bestaat. En dat Jezus zeer reëel is.
Alleen is het soms lastig zover te komen in deze huidige wereld waar alles gemoderniseerd is.
anoniem_192453 wijzigde dit bericht op 02-01-2017 13:20
Reden: Vergeten
Reden: Vergeten
% gewijzigd
maandag 2 januari 2017 om 13:20
quote:MaryCrawley schreef op 02 januari 2017 @ 13:11:
Hetgene wat ik het moeilijkste vind aan verschillende geloven is de zendingsdrang. Het anderen ook ergens van willen overtuigen of iets willen opleggen. Naar mijn gevoel staat dat haaks op het idee dat God liefde is.
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
Geen directe ervaring maar wel indirect. Op de middelbare school was ik goed bevriend met een klasgenoot die Jehova's Getuige is, en heb ik toen dezelfde vraag gesteld.
Het werd aan mij uitgelegd dat het een uiting van liefde is, om de medemens te willen redden, en vanuit een goede intentie wordt gedaan.
Ik geloof dat hij dat oprecht zo zag en het goed meende.
Anderzijds sta ik er vrij sceptisch tegenover gezien religieuze instituten logischerwijs gebaat zijn bij meer gelovigen.
Ik denk dus dat er een verschil zit tussen het individu dat het praktiseert en het instituut dat het predikt wanneer het op intentie aankomt- met de waarheid ergens in het midden als je het over het geheel neemt en een waarschijnlijk ook een groot verschil tussen individuen onderling zoals wel vaker.
Niet helemaal waar je om vroeg (de visie van een niet-gelovige haha), maar misschien dat het aangevuld kan worden en/of iemand mij kan vertellen of ik het juist interpreteer.
Hetgene wat ik het moeilijkste vind aan verschillende geloven is de zendingsdrang. Het anderen ook ergens van willen overtuigen of iets willen opleggen. Naar mijn gevoel staat dat haaks op het idee dat God liefde is.
Zijn er gelovigen die hier ervaring mee hebben en/of een ander perspectief over zouden kunnen geven?
Geen directe ervaring maar wel indirect. Op de middelbare school was ik goed bevriend met een klasgenoot die Jehova's Getuige is, en heb ik toen dezelfde vraag gesteld.
Het werd aan mij uitgelegd dat het een uiting van liefde is, om de medemens te willen redden, en vanuit een goede intentie wordt gedaan.
Ik geloof dat hij dat oprecht zo zag en het goed meende.
Anderzijds sta ik er vrij sceptisch tegenover gezien religieuze instituten logischerwijs gebaat zijn bij meer gelovigen.
Ik denk dus dat er een verschil zit tussen het individu dat het praktiseert en het instituut dat het predikt wanneer het op intentie aankomt- met de waarheid ergens in het midden als je het over het geheel neemt en een waarschijnlijk ook een groot verschil tussen individuen onderling zoals wel vaker.
Niet helemaal waar je om vroeg (de visie van een niet-gelovige haha), maar misschien dat het aangevuld kan worden en/of iemand mij kan vertellen of ik het juist interpreteer.
maandag 2 januari 2017 om 13:23
Klopt Dormouse. Ze willen jou ook 'een ticket' naar de hemel geven, ze willen dat jij ook goed terecht kom. Althans, zo is het mij meermaals uitgelegd. Ze zullen het ongetwijfeld ook zo bedoelen, maar ik denk dat het historisch gezien meer zieltjes winnen was in de vorm van zoveel mogelijk mensen aan hun kant krijgen.
"Wine in the morning, and some breakfast at night. Oh baby, I'm beginning to see the light!"
maandag 2 januari 2017 om 13:36
quote:madame-- schreef op 02 januari 2017 @ 13:19:
Ik ben gelovig geworden omdat ik letterlijk een wonderen heb gezien (bij mijn naasten en waarvan ik weet dat ze nooit zouden liegen), waar ik gewoon bijstond.
Dat heeft mij het 'bewijs' gegegeven waar ik naar verlangde.
Hoe je het ook wendt of keert, velen, waaronder ikzelf, willen toch een soort bewijs zien, voor ze geloven.
Ik weet nu, wat er ook om mij heen gebeurt, dat god echt bestaat. En dat Jezus zeer reëel is.
Alleen is het soms lastig zover te komen in deze huidige wereld waar alles gemoderniseerd is.Dat is vast niet zo lastig als vast te stellen welke god die wonderen heeft verricht, en wat Jezus daar precies mee te maken had?
Ik ben gelovig geworden omdat ik letterlijk een wonderen heb gezien (bij mijn naasten en waarvan ik weet dat ze nooit zouden liegen), waar ik gewoon bijstond.
Dat heeft mij het 'bewijs' gegegeven waar ik naar verlangde.
Hoe je het ook wendt of keert, velen, waaronder ikzelf, willen toch een soort bewijs zien, voor ze geloven.
Ik weet nu, wat er ook om mij heen gebeurt, dat god echt bestaat. En dat Jezus zeer reëel is.
Alleen is het soms lastig zover te komen in deze huidige wereld waar alles gemoderniseerd is.Dat is vast niet zo lastig als vast te stellen welke god die wonderen heeft verricht, en wat Jezus daar precies mee te maken had?
maandag 2 januari 2017 om 13:45
quote:gaya76 schreef op 02 januari 2017 @ 12:52:
[...]
Denk het ook niet
Hoe reageerde je omgeving daar op? En wat trok jou aan in het geloof in eerst instantie? Wat was voor jou een omslachtpunt dat je ook daadwerkelijk geloofde?
Mijn ouders hebben er geen problemen mee ook omdat ik niet echt veranderd ben.
De dagelijkse dingen die ik nu doe (of laat) die mensen koppelen aan de islam zijn dingen die ik al jaren deed, soms van huis heb meegekregen of soms mezelf heb 'aangewend' omdat dat prettig voelde.
Ik weet niet echt goed hoe ik het normaal moet verwoorden, maar het is net of je al heel lang bepaalde klachten hebt en dan ineens een artikel leest over een bepaalde aandoening.
Dat gevoel van 'wowww dat voel/heb/ervaar ik dus', zo was het een beetje toen ik me ging verdiepen.
Nadien leerde ik mijn huidige man kennen, een niet echt praktiserende moslim die me op mijn vragen wel wat antwoorden kon geven maar ook niet zoveel.
Omdat hij niet echt met het geloof bezig is.
En ook omdat hij net als ik kritisch na wil blijven denken, ook over religie.
De meeste Nederlandse boeken over de islam zijn best lastig om doorheen te komen en de info die ik van bekeerlingen kreeg paste niet in mijn interpretatie van de islam.
Ik ga nu af en toe naar de moskee waar een groepje (grotendeels Turkse) vrouwen samenkomt en waar een vrouw in het Nederlands uitleg geeft over de islam, een soort cursus voor dummies zeg maar.
Dat is prettig omdat het vrouwen zijn die op een zelfde manier in het leven staan als ik, ook buiten het geloof om. De inhoud van de Koran wordt besproken en achtergronden van vanalles worden uitgelegd.
Wat ik merk bij veel mensen om me heen (meestal bekeerlingen) is dat ze enorm doorslaan.
Op vrijdag stonden ze nog met een minirok en een glas wijn in een club, op zaterdag bekeren en ineens in allesverhullende kleding en geven ze mannen geen hand meer, dat idee.
Dat vind ik persoonlijk vreemd, maar oke, ieder voor zich...
Ik denk dat je het geloof moet zien als leidraad, iets waar je steun uit kan halen maar dat je ook met heldere blik naar jezelf, je gedrag en de wereld moet kijken.
Veel mensen misdragen zich en verschuilen zich achter (zelf bewust anders geïnterpreteerde) geloofsregels.
Daarnaast denk ik dat een geloof iets is waardoor je juist bij jezelf kan blijven en niet ineens je hele leven moet veranderen om maar in dat hokje religie te passen.
[...]
Denk het ook niet
Hoe reageerde je omgeving daar op? En wat trok jou aan in het geloof in eerst instantie? Wat was voor jou een omslachtpunt dat je ook daadwerkelijk geloofde?
Mijn ouders hebben er geen problemen mee ook omdat ik niet echt veranderd ben.
De dagelijkse dingen die ik nu doe (of laat) die mensen koppelen aan de islam zijn dingen die ik al jaren deed, soms van huis heb meegekregen of soms mezelf heb 'aangewend' omdat dat prettig voelde.
Ik weet niet echt goed hoe ik het normaal moet verwoorden, maar het is net of je al heel lang bepaalde klachten hebt en dan ineens een artikel leest over een bepaalde aandoening.
Dat gevoel van 'wowww dat voel/heb/ervaar ik dus', zo was het een beetje toen ik me ging verdiepen.
Nadien leerde ik mijn huidige man kennen, een niet echt praktiserende moslim die me op mijn vragen wel wat antwoorden kon geven maar ook niet zoveel.
Omdat hij niet echt met het geloof bezig is.
En ook omdat hij net als ik kritisch na wil blijven denken, ook over religie.
De meeste Nederlandse boeken over de islam zijn best lastig om doorheen te komen en de info die ik van bekeerlingen kreeg paste niet in mijn interpretatie van de islam.
Ik ga nu af en toe naar de moskee waar een groepje (grotendeels Turkse) vrouwen samenkomt en waar een vrouw in het Nederlands uitleg geeft over de islam, een soort cursus voor dummies zeg maar.
Dat is prettig omdat het vrouwen zijn die op een zelfde manier in het leven staan als ik, ook buiten het geloof om. De inhoud van de Koran wordt besproken en achtergronden van vanalles worden uitgelegd.
Wat ik merk bij veel mensen om me heen (meestal bekeerlingen) is dat ze enorm doorslaan.
Op vrijdag stonden ze nog met een minirok en een glas wijn in een club, op zaterdag bekeren en ineens in allesverhullende kleding en geven ze mannen geen hand meer, dat idee.
Dat vind ik persoonlijk vreemd, maar oke, ieder voor zich...
Ik denk dat je het geloof moet zien als leidraad, iets waar je steun uit kan halen maar dat je ook met heldere blik naar jezelf, je gedrag en de wereld moet kijken.
Veel mensen misdragen zich en verschuilen zich achter (zelf bewust anders geïnterpreteerde) geloofsregels.
Daarnaast denk ik dat een geloof iets is waardoor je juist bij jezelf kan blijven en niet ineens je hele leven moet veranderen om maar in dat hokje religie te passen.
maandag 2 januari 2017 om 13:47
Ik ben als moslima heel erg benieuwd wat de plaats van Jezus is binnen het Christendom. Volgens Islamitische geloof was Jezus een profeet net als alle andere profeten, zoals Abraham, Noah etc. Zijn doel is de Gods boodschap overdragen aan de mens. Zijn status is hoog, omdat zijn taak werd vergemakkelijkt met wonderen en hij een belangrijk geschrift (Bijbel) werd gegeven.
Binnen het Christendom is Hij Gods zoon, maar wat betekent dat precies?
Binnen het Christendom is Hij Gods zoon, maar wat betekent dat precies?
maandag 2 januari 2017 om 13:51
quote:Pinarcik schreef op 02 januari 2017 @ 13:47:
Ik ben als moslima heel erg benieuwd wat de plaats van Jezus is binnen het Christendom. Volgens Islamitische geloof was Jezus een profeet net als alle andere profeten, zoals Abraham, Noah etc. Zijn doel is de Gods boodschap overdragen aan de mens. Zijn status is hoog, omdat zijn taak werd vergemakkelijkt met wonderen en hij een belangrijk geschrift (Bijbel) werd gegeven.
Binnen het christendom is Hij Gods zoon, maar wat betekent dat precies?
Dat betekent niet heel veel verder, behalve dat God zijn eigen zoon heeft laten sterven voor de zondes van de mensen, en dat je daar heel erg dankbaar voor moet zijn.
Tevens is Jezus deel van de heilige drie-eenheid van het christendom: De Vader (god), de Zoon (Jezus) en de Heilige Geest (... geen idee).
Ik ben als moslima heel erg benieuwd wat de plaats van Jezus is binnen het Christendom. Volgens Islamitische geloof was Jezus een profeet net als alle andere profeten, zoals Abraham, Noah etc. Zijn doel is de Gods boodschap overdragen aan de mens. Zijn status is hoog, omdat zijn taak werd vergemakkelijkt met wonderen en hij een belangrijk geschrift (Bijbel) werd gegeven.
Binnen het christendom is Hij Gods zoon, maar wat betekent dat precies?
Dat betekent niet heel veel verder, behalve dat God zijn eigen zoon heeft laten sterven voor de zondes van de mensen, en dat je daar heel erg dankbaar voor moet zijn.
Tevens is Jezus deel van de heilige drie-eenheid van het christendom: De Vader (god), de Zoon (Jezus) en de Heilige Geest (... geen idee).
maandag 2 januari 2017 om 13:56
quote:Binnen het Christendom is Hij Gods zoon, maar wat betekent dat precies?
Vind zelf deze uitleg het beste:
Er zijn natuurlijk veel verschillen tussen beide geloven, maar het belangrijkste verschil is de persoon Jezus. Jezus komt ook in de Koran voor. Daar heet hij Isa. Binnen de islam wordt Jezus als één van de profeten gezien. Mohammed is echter de grootste profeet. In die zin is Jezus maar één van de vele profeten die er zijn geweest en dan ook nog niet de belangrijkste.
In het christendom is Jezus echter veel belangrijker. Zo belangrijk dat het hele geloof op Jezus gebaseerd is. Er wordt namelijk gezegd dat Jezus de Zoon van God is. dat betekent dat Hij heilig was en zonder zonde. Heel wat anders dan een profeet. Maar daar houdt het nog niet op.
In het christendom wordt Jezus gezien als Messias. Dat betekent dat de mensen Jezus nodig hebben om in het reine met God te komen. Volgens de christelijke traditie zijn mensen zondig en verdienen ze het daarom niet om bij God te zijn of komen. Met de dood van Jezus is er een weg vrij gemaakt voor zondige mensen om toch weer tot god te komen. Jezus is de enige manier om van je zonden vrij te komen. Om die reden belijdt een christen dat hij Jezus nodig heeft en zonder Hem geen kans maakt.
In de islam is van een dergelijk concept geen sprake. Het concept van zonde en vergeving is niet zo sterk aanwezig. En er is zeker geen sprake van een door God of Allah bedacht plan om zondige mensen via een intermediair tot God te laten komen. In plaats daarvan is het veel belangrijker om een zo goed mogelijke moslim te zijn, om daarmee de gunst van Allah te winnen.
bron: http://mens-en-samenlevin ... langrijkste-verschil.html
Vind zelf deze uitleg het beste:
Er zijn natuurlijk veel verschillen tussen beide geloven, maar het belangrijkste verschil is de persoon Jezus. Jezus komt ook in de Koran voor. Daar heet hij Isa. Binnen de islam wordt Jezus als één van de profeten gezien. Mohammed is echter de grootste profeet. In die zin is Jezus maar één van de vele profeten die er zijn geweest en dan ook nog niet de belangrijkste.
In het christendom is Jezus echter veel belangrijker. Zo belangrijk dat het hele geloof op Jezus gebaseerd is. Er wordt namelijk gezegd dat Jezus de Zoon van God is. dat betekent dat Hij heilig was en zonder zonde. Heel wat anders dan een profeet. Maar daar houdt het nog niet op.
In het christendom wordt Jezus gezien als Messias. Dat betekent dat de mensen Jezus nodig hebben om in het reine met God te komen. Volgens de christelijke traditie zijn mensen zondig en verdienen ze het daarom niet om bij God te zijn of komen. Met de dood van Jezus is er een weg vrij gemaakt voor zondige mensen om toch weer tot god te komen. Jezus is de enige manier om van je zonden vrij te komen. Om die reden belijdt een christen dat hij Jezus nodig heeft en zonder Hem geen kans maakt.
In de islam is van een dergelijk concept geen sprake. Het concept van zonde en vergeving is niet zo sterk aanwezig. En er is zeker geen sprake van een door God of Allah bedacht plan om zondige mensen via een intermediair tot God te laten komen. In plaats daarvan is het veel belangrijker om een zo goed mogelijke moslim te zijn, om daarmee de gunst van Allah te winnen.
bron: http://mens-en-samenlevin ... langrijkste-verschil.html
maandag 2 januari 2017 om 13:57
Ja maar is hij een symbolische zoon of een biologische zoon, zoals wij mensen dat kennen. Dat is dus iets wat ik nooit heb begrepen. Heb het ook eens gevraagd aan mijn godsdienst leraar en hij kwam ook met het verhaal van de heilige drie eenheid en het overnemen van de zonden. Op de vraag wat het zijn van Gods zoon werkelijk betekent, symbolisch of biologisch, kon hij geen antwoord geven. Het is iets waar ik zo erg nieuwsgierig naar ben maar nooit antwoord op kan krijgen.
