Psyche
alle pijlers
Eenzaamheid.
woensdag 15 maart 2017 om 15:21
quote:inky12345 schreef op 06 maart 2017 @ 09:34:
[...]
Klopt. En naar dat je je binnen je eigen familie soms het meest ''verloren'' voelt. Maar dat is niet voor niets natuurlijk, daar ligt iets aan ten grondslag. Ik heb hetzelfde overigens. Ik heb het ook binnen bepaalde groepen. Dat zijn dan groepen waar dan een beetje dezelfde energie heerst als in mijn familie. Ik ben daar overgevoelig voor en dat roept acuut heel veel spanning bij mij op. Ik moet er dan ook echt voor waken dat ik dan niet in mijn schema's verval (met schema's bedoel ik dat ik dan in hetzelfde gedrag verval wat ik vroeger in die situatie vertoonde). Dat is niet goed namelijk, en dat is mijn valkuil. Ik ben al heel veel jaren therapie verder maar nog steeds blijft dit gevoelig..
Sorry dat ik nu pas reageer. Ik ben ziek geweest en ook nog eens jarig geweest, dus nu pas een verlate reactie
Ik heb voor de (schadelijke, destructieve)schema's waar ik herhaaldelijk in terugviel therapie gehad. Deze is sinds een maand afgelopen. Dat ik therapie nodig had is aan het licht gekomen toen ik vanwege een burn-out thuis kwam te zitten.
Normaal zou je denken dat het erg vervelend is dat de muren op je af komen. Echter ik ervaarde iets compleet anders; ik kwam in mijn eentje zo tot rust. Niets moest in die periode. Ik voelde me toen het minst eenzaam toen ik door ziekte gedwongen thuis zat, omdat ik in doe periode weinig mensen heb gezien. Logisch, want op dat moment was ik niet aan het werk.
Net als jou heeft de therapie hooguit de scherpe randjes eraf gehaald. Toch blijft het bij mij ook een gevoelig punt. Ik ben erg snel uit mijn evenwicht gebracht wanneer ik met mensen heb te maken. In het bijzonder mensen die dicht bij mij staan(ouders, partner, schoonouders). De rest kan ik beter 'handelen'. Wanneer ik alleen ben voel ik mij het meest 'zen' en ontspannen.
Enerzijds ervaar ik tevens een druk om te participeren in de maatschappij. Anderzijds betrap ik mezelf erop dat ik om het fijne gevoel vast te houden, ik mij steeds meer af ga zonderen en op mijzelf ben thuis. Ik heb dan wel een vriend die vaak bij mij is. Ook spreek ik soms nog wel af met vrienden. Echter de rest, buiten partner en goede vrienden om, gaat mij steeds meer tegen staan. In het bijzonder familie. Van veel familie heb ik een paar jaar geleden in gedachten al afscheid van genomen. Als zijnde, ik ben er klaar mee.
Ik neem steeds meer afstand en merk dat ik mij hier het fijnst bij voel. Ik denk nu dan ook steeds vaker 'het zij zo, dan ben ik maar zo zoals ik nu ben'. Lekker rustig en veilig.
Inky, wat is jouw vervelende achtergrond mbt familie die jou parten speelt en soms opspeelt?
[...]
Klopt. En naar dat je je binnen je eigen familie soms het meest ''verloren'' voelt. Maar dat is niet voor niets natuurlijk, daar ligt iets aan ten grondslag. Ik heb hetzelfde overigens. Ik heb het ook binnen bepaalde groepen. Dat zijn dan groepen waar dan een beetje dezelfde energie heerst als in mijn familie. Ik ben daar overgevoelig voor en dat roept acuut heel veel spanning bij mij op. Ik moet er dan ook echt voor waken dat ik dan niet in mijn schema's verval (met schema's bedoel ik dat ik dan in hetzelfde gedrag verval wat ik vroeger in die situatie vertoonde). Dat is niet goed namelijk, en dat is mijn valkuil. Ik ben al heel veel jaren therapie verder maar nog steeds blijft dit gevoelig..
Sorry dat ik nu pas reageer. Ik ben ziek geweest en ook nog eens jarig geweest, dus nu pas een verlate reactie
Ik heb voor de (schadelijke, destructieve)schema's waar ik herhaaldelijk in terugviel therapie gehad. Deze is sinds een maand afgelopen. Dat ik therapie nodig had is aan het licht gekomen toen ik vanwege een burn-out thuis kwam te zitten.
Normaal zou je denken dat het erg vervelend is dat de muren op je af komen. Echter ik ervaarde iets compleet anders; ik kwam in mijn eentje zo tot rust. Niets moest in die periode. Ik voelde me toen het minst eenzaam toen ik door ziekte gedwongen thuis zat, omdat ik in doe periode weinig mensen heb gezien. Logisch, want op dat moment was ik niet aan het werk.
Net als jou heeft de therapie hooguit de scherpe randjes eraf gehaald. Toch blijft het bij mij ook een gevoelig punt. Ik ben erg snel uit mijn evenwicht gebracht wanneer ik met mensen heb te maken. In het bijzonder mensen die dicht bij mij staan(ouders, partner, schoonouders). De rest kan ik beter 'handelen'. Wanneer ik alleen ben voel ik mij het meest 'zen' en ontspannen.
Enerzijds ervaar ik tevens een druk om te participeren in de maatschappij. Anderzijds betrap ik mezelf erop dat ik om het fijne gevoel vast te houden, ik mij steeds meer af ga zonderen en op mijzelf ben thuis. Ik heb dan wel een vriend die vaak bij mij is. Ook spreek ik soms nog wel af met vrienden. Echter de rest, buiten partner en goede vrienden om, gaat mij steeds meer tegen staan. In het bijzonder familie. Van veel familie heb ik een paar jaar geleden in gedachten al afscheid van genomen. Als zijnde, ik ben er klaar mee.
Ik neem steeds meer afstand en merk dat ik mij hier het fijnst bij voel. Ik denk nu dan ook steeds vaker 'het zij zo, dan ben ik maar zo zoals ik nu ben'. Lekker rustig en veilig.
Inky, wat is jouw vervelende achtergrond mbt familie die jou parten speelt en soms opspeelt?
donderdag 16 maart 2017 om 00:59
Mutsje1982
Jij voelt je niet eenzaam als je in je eentje bent. Feitelijk heb je genoeg aan je vriend en aan een paar goede vrienden om je heen.
Maar als je een vriend hebt dan betekent het dat je bij iemand hoort. Je hebt verbinding met iemand. Ik heb dat niet.
En je kiest ervoor om je familie niet te zien. Waarschijnlijk heb jij je leven lang familie om je heen gehad. Nou, ik niet. Ik kom uit een gebroken gezin. Ik mis familie heel erg.
Deze topic gaat over eenzaamheid.
Jij bent eigenlijk toch niet eenzaam? Je hebt alleen last van stress op je werk. Klopt dat?
Jij voelt je niet eenzaam als je in je eentje bent. Feitelijk heb je genoeg aan je vriend en aan een paar goede vrienden om je heen.
Maar als je een vriend hebt dan betekent het dat je bij iemand hoort. Je hebt verbinding met iemand. Ik heb dat niet.
En je kiest ervoor om je familie niet te zien. Waarschijnlijk heb jij je leven lang familie om je heen gehad. Nou, ik niet. Ik kom uit een gebroken gezin. Ik mis familie heel erg.
Deze topic gaat over eenzaamheid.
Jij bent eigenlijk toch niet eenzaam? Je hebt alleen last van stress op je werk. Klopt dat?
donderdag 16 maart 2017 om 09:43
quote:Mutsje1982 schreef op 15 maart 2017 @ 15:21:
[...]
Sorry dat ik nu pas reageer. Ik ben ziek geweest en ook nog eens jarig geweest, dus nu pas een verlate reactie
Ik heb voor de (schadelijke, destructieve)schema's waar ik herhaaldelijk in terugviel therapie gehad. Deze is sinds een maand afgelopen. Dat ik therapie nodig had is aan het licht gekomen toen ik vanwege een burn-out thuis kwam te zitten.
Normaal zou je denken dat het erg vervelend is dat de muren op je af komen. Echter ik ervaarde iets compleet anders; ik kwam in mijn eentje zo tot rust. Niets moest in die periode. Ik voelde me toen het minst eenzaam toen ik door ziekte gedwongen thuis zat, omdat ik in doe periode weinig mensen heb gezien. Logisch, want op dat moment was ik niet aan het werk.
Net als jou heeft de therapie hooguit de scherpe randjes eraf gehaald. Toch blijft het bij mij ook een gevoelig punt. Ik ben erg snel uit mijn evenwicht gebracht wanneer ik met mensen heb te maken. In het bijzonder mensen die dicht bij mij staan(ouders, partner, schoonouders). De rest kan ik beter 'handelen'. Wanneer ik alleen ben voel ik mij het meest 'zen' en ontspannen.
Enerzijds ervaar ik tevens een druk om te participeren in de maatschappij. Anderzijds betrap ik mezelf erop dat ik om het fijne gevoel vast te houden, ik mij steeds meer af ga zonderen en op mijzelf ben thuis. Ik heb dan wel een vriend die vaak bij mij is. Ook spreek ik soms nog wel af met vrienden. Echter de rest, buiten partner en goede vrienden om, gaat mij steeds meer tegen staan. In het bijzonder familie. Van veel familie heb ik een paar jaar geleden in gedachten al afscheid van genomen. Als zijnde, ik ben er klaar mee.
Ik neem steeds meer afstand en merk dat ik mij hier het fijnst bij voel. Ik denk nu dan ook steeds vaker 'het zij zo, dan ben ik maar zo zoals ik nu ben'. Lekker rustig en veilig.
Inky, wat is jouw vervelende achtergrond mbt familie die jou parten speelt en soms opspeelt?
Ik herken wat je schrijft. De rust die je voelt als je alleen bent. Niets hoeft. Je naar niemand hoeft te voegen? Dat is het bij mij namelijk. Met niemand rekening hoeven te houden, en je dus ook niet hoeven aan te passen aan een ander enz. Geen spanningen.. Zen..
Fijn dat je een vriend hebt. Kun/ mag je bij hem jezelf zijn? Dat is mooi..
Als ik me tussen dominante, manipulerende en overheersende, sterke personen bevindt dan voel ik me weer heel klein worden. Vooral in groepen. Dan ervaar je ook de ''macht'' van zo iemand. Heel beangstigend vind ik dat. Probleem is echter dat je deze mensen overal tegen komt. Vooral in vrouwenberoepen Dus een hele kunst voor mij om me binnen zo'n team staande te houden. Maar daar ben ik nu mee bezig. Want tegelijkertijd heb ik die contacten ook weer nodig, De gezelligheid die dit ook met zich meebrengt.
[...]
Sorry dat ik nu pas reageer. Ik ben ziek geweest en ook nog eens jarig geweest, dus nu pas een verlate reactie
Ik heb voor de (schadelijke, destructieve)schema's waar ik herhaaldelijk in terugviel therapie gehad. Deze is sinds een maand afgelopen. Dat ik therapie nodig had is aan het licht gekomen toen ik vanwege een burn-out thuis kwam te zitten.
Normaal zou je denken dat het erg vervelend is dat de muren op je af komen. Echter ik ervaarde iets compleet anders; ik kwam in mijn eentje zo tot rust. Niets moest in die periode. Ik voelde me toen het minst eenzaam toen ik door ziekte gedwongen thuis zat, omdat ik in doe periode weinig mensen heb gezien. Logisch, want op dat moment was ik niet aan het werk.
Net als jou heeft de therapie hooguit de scherpe randjes eraf gehaald. Toch blijft het bij mij ook een gevoelig punt. Ik ben erg snel uit mijn evenwicht gebracht wanneer ik met mensen heb te maken. In het bijzonder mensen die dicht bij mij staan(ouders, partner, schoonouders). De rest kan ik beter 'handelen'. Wanneer ik alleen ben voel ik mij het meest 'zen' en ontspannen.
Enerzijds ervaar ik tevens een druk om te participeren in de maatschappij. Anderzijds betrap ik mezelf erop dat ik om het fijne gevoel vast te houden, ik mij steeds meer af ga zonderen en op mijzelf ben thuis. Ik heb dan wel een vriend die vaak bij mij is. Ook spreek ik soms nog wel af met vrienden. Echter de rest, buiten partner en goede vrienden om, gaat mij steeds meer tegen staan. In het bijzonder familie. Van veel familie heb ik een paar jaar geleden in gedachten al afscheid van genomen. Als zijnde, ik ben er klaar mee.
Ik neem steeds meer afstand en merk dat ik mij hier het fijnst bij voel. Ik denk nu dan ook steeds vaker 'het zij zo, dan ben ik maar zo zoals ik nu ben'. Lekker rustig en veilig.
Inky, wat is jouw vervelende achtergrond mbt familie die jou parten speelt en soms opspeelt?
Ik herken wat je schrijft. De rust die je voelt als je alleen bent. Niets hoeft. Je naar niemand hoeft te voegen? Dat is het bij mij namelijk. Met niemand rekening hoeven te houden, en je dus ook niet hoeven aan te passen aan een ander enz. Geen spanningen.. Zen..
Fijn dat je een vriend hebt. Kun/ mag je bij hem jezelf zijn? Dat is mooi..
Als ik me tussen dominante, manipulerende en overheersende, sterke personen bevindt dan voel ik me weer heel klein worden. Vooral in groepen. Dan ervaar je ook de ''macht'' van zo iemand. Heel beangstigend vind ik dat. Probleem is echter dat je deze mensen overal tegen komt. Vooral in vrouwenberoepen Dus een hele kunst voor mij om me binnen zo'n team staande te houden. Maar daar ben ik nu mee bezig. Want tegelijkertijd heb ik die contacten ook weer nodig, De gezelligheid die dit ook met zich meebrengt.
donderdag 16 maart 2017 om 14:53
quote:cynthiao schreef op 16 maart 2017 @ 00:59:
Mutsje1982
Jij voelt je niet eenzaam als je in je eentje bent. Feitelijk heb je genoeg aan je vriend en aan een paar goede vrienden om je heen.
Maar als je een vriend hebt dan betekent het dat je bij iemand hoort. Je hebt verbinding met iemand. Ik heb dat niet.
En je kiest ervoor om je familie niet te zien. Waarschijnlijk heb jij je leven lang familie om je heen gehad. Nou, ik niet. Ik kom uit een gebroken gezin. Ik mis familie heel erg.
Deze topic gaat over eenzaamheid.
Jij bent eigenlijk toch niet eenzaam? Je hebt alleen last van stress op je werk. Klopt dat?
Dat vind ik erg vervelend voor je, maar ik merk dat deze reactie nogal aanvallend op mij binnen komt.
Ik voel me juist eenzaam wanneer ik mensen om mij heen heb omdat ik onveilig ben gehecht (hechtingsprobleem heb). Ik kom ook uit een gebroken gezin. Ouders niet meer bij elkaar, o.a. emotioneel verwaarloosd door ouders, waardoor ik meer en meer op mijzelf raak.
Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Dat doet pijn en niet zo'n klein beetje ook. Ik mis familie die ik nooit heb gehad; een liefdevol thuis. Ben altijd door mijn ouders en familie in het diepe gegooid in de trant van ' zoek het maar uit' en 'stel je niet aan, je bent een lastpak'.
Met name mensen met hechtingsproblematiek zoals ik ervaren juist die verbinding niet(emotionele verbinding), dus eenzaam gevoel tot gevolg. Ja, ik voel me vaak onthecht, juist bij andere mensen, alleen dus niet. Dit hechtingsprobleem uit zich dan juist in relatie tot andere mensen, in het bijzonder een liefdespartner. Ik weet dat het aan mij ligt, maar ook ervaar ik regelmatig geen verbinding met mijn vriend(onthecht tov hem, alsof hij mij niet begrijpt)wat het geen slechte relatie maakt, omdat mijn hechtingsprobleem hieraan ten grondslag ligt. Dit gevoel gaat ook nooit weg.
Ik vind het erg rot voor je, maar in mijn geval heb je te vroeg en te kort door de bocht geoordeeld. Kijk ermee uit. Lees de eerste twee berichten van YellowDiamond maar. Dat is op mij van toepassing.
Verder veel sterkte, omdat ik weet hoe het voelt om je als verschoppeling, een 'niemand' te voelen, partner of geen partner...
Mutsje1982
Jij voelt je niet eenzaam als je in je eentje bent. Feitelijk heb je genoeg aan je vriend en aan een paar goede vrienden om je heen.
Maar als je een vriend hebt dan betekent het dat je bij iemand hoort. Je hebt verbinding met iemand. Ik heb dat niet.
En je kiest ervoor om je familie niet te zien. Waarschijnlijk heb jij je leven lang familie om je heen gehad. Nou, ik niet. Ik kom uit een gebroken gezin. Ik mis familie heel erg.
Deze topic gaat over eenzaamheid.
Jij bent eigenlijk toch niet eenzaam? Je hebt alleen last van stress op je werk. Klopt dat?
Dat vind ik erg vervelend voor je, maar ik merk dat deze reactie nogal aanvallend op mij binnen komt.
Ik voel me juist eenzaam wanneer ik mensen om mij heen heb omdat ik onveilig ben gehecht (hechtingsprobleem heb). Ik kom ook uit een gebroken gezin. Ouders niet meer bij elkaar, o.a. emotioneel verwaarloosd door ouders, waardoor ik meer en meer op mijzelf raak.
Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Dat doet pijn en niet zo'n klein beetje ook. Ik mis familie die ik nooit heb gehad; een liefdevol thuis. Ben altijd door mijn ouders en familie in het diepe gegooid in de trant van ' zoek het maar uit' en 'stel je niet aan, je bent een lastpak'.
Met name mensen met hechtingsproblematiek zoals ik ervaren juist die verbinding niet(emotionele verbinding), dus eenzaam gevoel tot gevolg. Ja, ik voel me vaak onthecht, juist bij andere mensen, alleen dus niet. Dit hechtingsprobleem uit zich dan juist in relatie tot andere mensen, in het bijzonder een liefdespartner. Ik weet dat het aan mij ligt, maar ook ervaar ik regelmatig geen verbinding met mijn vriend(onthecht tov hem, alsof hij mij niet begrijpt)wat het geen slechte relatie maakt, omdat mijn hechtingsprobleem hieraan ten grondslag ligt. Dit gevoel gaat ook nooit weg.
Ik vind het erg rot voor je, maar in mijn geval heb je te vroeg en te kort door de bocht geoordeeld. Kijk ermee uit. Lees de eerste twee berichten van YellowDiamond maar. Dat is op mij van toepassing.
Verder veel sterkte, omdat ik weet hoe het voelt om je als verschoppeling, een 'niemand' te voelen, partner of geen partner...
donderdag 16 maart 2017 om 15:00
quote:inky12345 schreef op 16 maart 2017 @ 09:43:
[...]
Ik herken wat je schrijft. De rust die je voelt als je alleen bent. Niets hoeft. Je naar niemand hoeft te voegen? Dat is het bij mij namelijk. Met niemand rekening hoeven te houden, en je dus ook niet hoeven aan te passen aan een ander enz. Geen spanningen.. Zen..
Fijn dat je een vriend hebt. Kun/ mag je bij hem jezelf zijn? Dat is mooi..
Ik heb een achtergrond als jongste in een groot gezin. Werd door mijn oudere broers en zussen nooit serieus genomen, altijd uitgelachen als ik iets deed of zei. Uitgelachen als ik verdrietig of boos was om iets. enz. Thuis continue gekleineerd en als reactie hierop vertoonde ik hetzelfde gedrag (uitlachen, kleineren) naar andere (in mijn ogen zwakkere) kinderen in mijn klas. Ik pikte ze er zo uit. Herkende mezelf in hen natuurlijk.. En waarom deed ik dit.. Als een soort compensatie? Wraak? Daar durfde ik wel wat ik thuis niet durfde, daar gedroeg ik me dan weer heel stoer. Totdat ik dit op een gegeven moment ook niet meer vol kon houden natuurlijk, het was een rol, en van een uiterlijk ''stoer'' meisje veranderde in een heel onzeker en angstig jong volwassene. Nu ben ik al jaren bezig om hierin een middenweg te vinden. Bij mijzelf te komen (en te blijven). Het probleem is echter dat ik door een jeugd van kleineergedrag vanuit mijn broers en zussen ook heel ver van mijn eigen gevoel ben komen te staan. Zij vertelden mij altijd hoe ik me moest voelen, gedragen. Als ik mijn eigen gevoel volgde was ik stom, kinderachtig. Dus alleen al er achter komen wat ik voel, dat is voor mij eigenlijk al een hele kunst. Ik word nog steeds vaak heen en weer geslingerd. Stemmetjes van vroeger in mijn hoofd. Als ik me tussen dominante, manipulerende en overheersende, sterke personen bevindt dan voel ik me weer heel klein worden. Vooral in groepen. Dan ervaar je ook de ''macht'' van zo iemand. Heel beangstigend vind ik dat. Aantal keren op mijn werk meegemaakt en dan gaat het niet goed met mij. Probleem is echter dat je deze mensen overal tegen komt. Vooral in vrouwenberoepen Dus een hele kunst voor mij om me binnen zo'n team staande te houden. Bijna onmogelijk eigenlijk. Maar daar ben ik nu mee bezig. Want tegelijkertijd heb ik die contacten ook weer nodig, De gezelligheid die dit ook met zich meebrengt. Ik zou er niet tegen kunnen om de hele dag alleen maar op een kamertje met een computer te zitten en amper iemand te zien en te spreken. Heel dubbel dus..
Inky, jouw verhaal had het mijne kunnen zijn qua achtergrond en hoe jij in elkaar steekt! Ik kom er later vanavond op terug. Zoals ik dit lees weet jij precies hoe ik me voel en dat eenzaamheid nogal verward wordt met alleen zijn. Eenzaam kan je juist heel erg zijn in grote groepen of iig als je met een ander bent.
[...]
Ik herken wat je schrijft. De rust die je voelt als je alleen bent. Niets hoeft. Je naar niemand hoeft te voegen? Dat is het bij mij namelijk. Met niemand rekening hoeven te houden, en je dus ook niet hoeven aan te passen aan een ander enz. Geen spanningen.. Zen..
Fijn dat je een vriend hebt. Kun/ mag je bij hem jezelf zijn? Dat is mooi..
Ik heb een achtergrond als jongste in een groot gezin. Werd door mijn oudere broers en zussen nooit serieus genomen, altijd uitgelachen als ik iets deed of zei. Uitgelachen als ik verdrietig of boos was om iets. enz. Thuis continue gekleineerd en als reactie hierop vertoonde ik hetzelfde gedrag (uitlachen, kleineren) naar andere (in mijn ogen zwakkere) kinderen in mijn klas. Ik pikte ze er zo uit. Herkende mezelf in hen natuurlijk.. En waarom deed ik dit.. Als een soort compensatie? Wraak? Daar durfde ik wel wat ik thuis niet durfde, daar gedroeg ik me dan weer heel stoer. Totdat ik dit op een gegeven moment ook niet meer vol kon houden natuurlijk, het was een rol, en van een uiterlijk ''stoer'' meisje veranderde in een heel onzeker en angstig jong volwassene. Nu ben ik al jaren bezig om hierin een middenweg te vinden. Bij mijzelf te komen (en te blijven). Het probleem is echter dat ik door een jeugd van kleineergedrag vanuit mijn broers en zussen ook heel ver van mijn eigen gevoel ben komen te staan. Zij vertelden mij altijd hoe ik me moest voelen, gedragen. Als ik mijn eigen gevoel volgde was ik stom, kinderachtig. Dus alleen al er achter komen wat ik voel, dat is voor mij eigenlijk al een hele kunst. Ik word nog steeds vaak heen en weer geslingerd. Stemmetjes van vroeger in mijn hoofd. Als ik me tussen dominante, manipulerende en overheersende, sterke personen bevindt dan voel ik me weer heel klein worden. Vooral in groepen. Dan ervaar je ook de ''macht'' van zo iemand. Heel beangstigend vind ik dat. Aantal keren op mijn werk meegemaakt en dan gaat het niet goed met mij. Probleem is echter dat je deze mensen overal tegen komt. Vooral in vrouwenberoepen Dus een hele kunst voor mij om me binnen zo'n team staande te houden. Bijna onmogelijk eigenlijk. Maar daar ben ik nu mee bezig. Want tegelijkertijd heb ik die contacten ook weer nodig, De gezelligheid die dit ook met zich meebrengt. Ik zou er niet tegen kunnen om de hele dag alleen maar op een kamertje met een computer te zitten en amper iemand te zien en te spreken. Heel dubbel dus..
Inky, jouw verhaal had het mijne kunnen zijn qua achtergrond en hoe jij in elkaar steekt! Ik kom er later vanavond op terug. Zoals ik dit lees weet jij precies hoe ik me voel en dat eenzaamheid nogal verward wordt met alleen zijn. Eenzaam kan je juist heel erg zijn in grote groepen of iig als je met een ander bent.
donderdag 16 maart 2017 om 15:30
quote:Mutsje1982 schreef op 16 maart 2017 @ 14:53:
[...]
Dat vind ik erg vervelend voor je, maar ik merk dat deze reactie nogal aanvallend op mij binnen komt.
Ik voel me juist eenzaam wanneer ik mensen om mij heen heb omdat ik onveilig ben gehecht (hechtingsprobleem heb). Ik kom ook uit een gebroken gezin. Ouders niet meer bij elkaar, o.a. emotioneel verwaarloosd door ouders, waardoor ik meer en meer op mijzelf raak.
Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Dat doet pijn en niet zo'n klein beetje ook. Ik mis familie die ik nooit heb gehad; een liefdevol thuis. Ben altijd door mijn ouders en familie in het diepe gegooid in de trant van ' zoek het maar uit' en 'stel je niet aan, je bent een lastpak'.
Met name mensen met hechtingsproblematiek zoals ik ervaren juist die verbinding niet(emotionele verbinding), dus eenzaam gevoel tot gevolg. Ja, ik voel me vaak onthecht, juist bij andere mensen, alleen dus niet. Dit hechtingsprobleem uit zich dan juist in relatie tot andere mensen, in het bijzonder een liefdespartner. Ik weet dat het aan mij ligt, maar ook ervaar ik regelmatig geen verbinding met mijn vriend(onthecht tov hem, alsof hij mij niet begrijpt)wat het geen slechte relatie maakt, omdat mijn hechtingsprobleem hieraan ten grondslag ligt. Dit gevoel gaat ook nooit weg.
Ik vind het erg rot voor je, maar in mijn geval heb je te vroeg en te kort door de bocht geoordeeld. Kijk ermee uit. Lees de eerste twee berichten van YellowDiamond maar. Dat is op mij van toepassing.
Verder veel sterkte, omdat ik weet hoe het voelt om je als verschoppeling, een 'niemand' te voelen, partner of geen partner...
Klopt Mutsje, veel herkenning hier ook in jouw verhaal. Ik voel me ook onthecht. Het is dan ook ontzettend moeilijk, zo niet onmogelijk, om van daaruit echte verbinding te maken en te krijgen met anderen. Sterker nog, hoe meer mensen ik om me heen heb, hoe meer ik geconfronteerd wordt met, en me bewust wordt van, mijn eigen onvermogen hierin. En dát gevoel, dat is voor mij eenzaamheid.
Heel pijnlijk.
[...]
Dat vind ik erg vervelend voor je, maar ik merk dat deze reactie nogal aanvallend op mij binnen komt.
Ik voel me juist eenzaam wanneer ik mensen om mij heen heb omdat ik onveilig ben gehecht (hechtingsprobleem heb). Ik kom ook uit een gebroken gezin. Ouders niet meer bij elkaar, o.a. emotioneel verwaarloosd door ouders, waardoor ik meer en meer op mijzelf raak.
Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Dat doet pijn en niet zo'n klein beetje ook. Ik mis familie die ik nooit heb gehad; een liefdevol thuis. Ben altijd door mijn ouders en familie in het diepe gegooid in de trant van ' zoek het maar uit' en 'stel je niet aan, je bent een lastpak'.
Met name mensen met hechtingsproblematiek zoals ik ervaren juist die verbinding niet(emotionele verbinding), dus eenzaam gevoel tot gevolg. Ja, ik voel me vaak onthecht, juist bij andere mensen, alleen dus niet. Dit hechtingsprobleem uit zich dan juist in relatie tot andere mensen, in het bijzonder een liefdespartner. Ik weet dat het aan mij ligt, maar ook ervaar ik regelmatig geen verbinding met mijn vriend(onthecht tov hem, alsof hij mij niet begrijpt)wat het geen slechte relatie maakt, omdat mijn hechtingsprobleem hieraan ten grondslag ligt. Dit gevoel gaat ook nooit weg.
Ik vind het erg rot voor je, maar in mijn geval heb je te vroeg en te kort door de bocht geoordeeld. Kijk ermee uit. Lees de eerste twee berichten van YellowDiamond maar. Dat is op mij van toepassing.
Verder veel sterkte, omdat ik weet hoe het voelt om je als verschoppeling, een 'niemand' te voelen, partner of geen partner...
Klopt Mutsje, veel herkenning hier ook in jouw verhaal. Ik voel me ook onthecht. Het is dan ook ontzettend moeilijk, zo niet onmogelijk, om van daaruit echte verbinding te maken en te krijgen met anderen. Sterker nog, hoe meer mensen ik om me heen heb, hoe meer ik geconfronteerd wordt met, en me bewust wordt van, mijn eigen onvermogen hierin. En dát gevoel, dat is voor mij eenzaamheid.
Heel pijnlijk.
vrijdag 17 maart 2017 om 14:27
quote:cynthiao schreef op 17 maart 2017 @ 06:26:
inky12345 en Mutsje1982:
Zijn jullie allbei van het verlegen type? Want dan heb je vaak moeite om je plek in de groep te vinden en ga je je buitengesloten en eenzaam voelen in de groep.Nee, Cynthiao, wij (Inky waarschijnlijk ook) zijn van het door mensen, ouders 'beschadigde' type. Dat tekent je voor de rest van je leven. Verder ben ik tamelijk introvert. Niet bijzonder verlegen. Zoek eens op hechtingsproblematiek. Dan heb je antwoord op je vragen
inky12345 en Mutsje1982:
Zijn jullie allbei van het verlegen type? Want dan heb je vaak moeite om je plek in de groep te vinden en ga je je buitengesloten en eenzaam voelen in de groep.Nee, Cynthiao, wij (Inky waarschijnlijk ook) zijn van het door mensen, ouders 'beschadigde' type. Dat tekent je voor de rest van je leven. Verder ben ik tamelijk introvert. Niet bijzonder verlegen. Zoek eens op hechtingsproblematiek. Dan heb je antwoord op je vragen
vrijdag 17 maart 2017 om 15:06
Ik heb een relatie en zou mss wel alles moeten hebben wat mijn hartje begeerd en toch voel ik me zo alleen. Door zwangerschap al twee jaar lichamelijke klachten die maar moeilijk uit te leggen zijn. Vriend probeert te begrijpen maar kan ondertussen gewoon verder met zijn normale dingen en ik? Ik ben beperkt. Weet niet eens hoe ik het uit moet leggen, laat staan hoe ik begrip moet vragen. Lijkt alsof de wereld door draait en ik stil sta.
vrijdag 17 maart 2017 om 16:58
quote:Mutsje1982 schreef op 17 maart 2017 @ 14:27:
[...]
Nee, Cynthiao, wij (Inky waarschijnlijk ook) zijn van het door mensen, ouders 'beschadigde' type. Dat tekent je voor de rest van je leven. Verder ben ik tamelijk introvert. Niet bijzonder verlegen. Zoek eens op hechtingsproblematiek. Dan heb je antwoord op je vragen
Ik ben vooral heel onzeker. Maar dat ziet men niet aan mij, ik kan heel zelfverzekerd overkomen. Dat is dus een valkuil. Ik doe mijzelf nog altijd beter, stoerder voor dan ik eigenlijk ben/ me voel.
Ik ben ook nog eens hooggevoelig, en uiteraard vooral voor signalen die ik dan weer negatief interpreteer.. en betrek op mezelf..
Ook ben ik eigenlijk behoorlijk extravert. Wil graag overal aan meedoen. Erbij horen. Maar daarbij loop ik dan weer tegen mijn onvermogen aan. Ik moet mijzelf dus in bescherming (leren) nemen.
Gelukkig heb ik wel een aantal hele lieve en goede vriendinnen met wie ik ook hierover wel kan praten. Eén op één gaan deze vriendschappen ook al jarenlang heel goed. Jij ook mutsje? Jij hebt in ieder geval jouw man/vriend die je hierin kent?
[...]
Nee, Cynthiao, wij (Inky waarschijnlijk ook) zijn van het door mensen, ouders 'beschadigde' type. Dat tekent je voor de rest van je leven. Verder ben ik tamelijk introvert. Niet bijzonder verlegen. Zoek eens op hechtingsproblematiek. Dan heb je antwoord op je vragen
Ik ben vooral heel onzeker. Maar dat ziet men niet aan mij, ik kan heel zelfverzekerd overkomen. Dat is dus een valkuil. Ik doe mijzelf nog altijd beter, stoerder voor dan ik eigenlijk ben/ me voel.
Ik ben ook nog eens hooggevoelig, en uiteraard vooral voor signalen die ik dan weer negatief interpreteer.. en betrek op mezelf..
Ook ben ik eigenlijk behoorlijk extravert. Wil graag overal aan meedoen. Erbij horen. Maar daarbij loop ik dan weer tegen mijn onvermogen aan. Ik moet mijzelf dus in bescherming (leren) nemen.
Gelukkig heb ik wel een aantal hele lieve en goede vriendinnen met wie ik ook hierover wel kan praten. Eén op één gaan deze vriendschappen ook al jarenlang heel goed. Jij ook mutsje? Jij hebt in ieder geval jouw man/vriend die je hierin kent?
maandag 20 maart 2017 om 01:42
zaterdag 10 maart 2018 om 12:38
Ik voel me minder eenzaam en dat heb ik bereikt door mijn agenda vol te zetten met bezigheden.
Ik ben de hele week door op pad en volgeboekt.
Vier dagdelen per week doe ik vrijwilligerswerk. Verder volg ik cursussen en bezoek ik tweemaal per week mijn moeder.
Het eenzaamheidsgevoel is nu grotendeels weg.
Ik realiseer me dat ik geen goed sociaal netwerk heb maar voorlopig is deze vlucht in activiteiten een goed alternatief voor vrienden met wie je lekker kunt gaan shoppen, bij op de koffie kunt of die bij jou thuis een filmpje komen kijken. Hoe ik dit laatste moet realiseren dat weet ik niet.
Iemand enige suggesties?
Ik ben de hele week door op pad en volgeboekt.
Vier dagdelen per week doe ik vrijwilligerswerk. Verder volg ik cursussen en bezoek ik tweemaal per week mijn moeder.
Het eenzaamheidsgevoel is nu grotendeels weg.
Ik realiseer me dat ik geen goed sociaal netwerk heb maar voorlopig is deze vlucht in activiteiten een goed alternatief voor vrienden met wie je lekker kunt gaan shoppen, bij op de koffie kunt of die bij jou thuis een filmpje komen kijken. Hoe ik dit laatste moet realiseren dat weet ik niet.
Iemand enige suggesties?
