Geld & Recht
alle pijlers
Mijn kind kwijt aan jeugbescherming
donderdag 15 juni 2017 om 13:10
Al negen jaar is mijn kind weg. Bij de geboorte weggehaald. Op basis van vermoedens. Ik heb een psychiatrische achtergrond. Omdat enkele instanties bang waren dat ik terug zou vallen, hebben zij uit voorzorg mijn kind weggehaald. Terwijl alles goed was! Er waren vermoedens, dat ik een psychose zou hebben bij de bevalling. Dit bleek niet waar. Omdat zij dit nu eenmaal zo geregeld hadden, voor! mijn bevalling, kon er niet meer van worden afgeweken.
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
donderdag 15 juni 2017 om 13:16
Heb jij gezag?
Zo ja, dan zou je kunnen overleggen met de gezinsvoogd/pleegzorgmedewerker.
Mijn ervaring is dat als een kind zo vroeg en langdurig in een pleeggezin wordt geplaatst het niet zomaar is. Ook begeleid bezoek is niet zomaar. En ook dat de moeders daar anders over denken.
Dat kan ik me ook voorstellen.
Zo ja, dan zou je kunnen overleggen met de gezinsvoogd/pleegzorgmedewerker.
Mijn ervaring is dat als een kind zo vroeg en langdurig in een pleeggezin wordt geplaatst het niet zomaar is. Ook begeleid bezoek is niet zomaar. En ook dat de moeders daar anders over denken.
Dat kan ik me ook voorstellen.
donderdag 15 juni 2017 om 13:17
donderdag 15 juni 2017 om 13:28
Volgens mij is het streven het belang van het kind te borgen en dat heeft kennelijk ingehouden dat je dochter direct na de geboorte bij je weggehaald is. Dat zullen ze echt niet hebben gedaan op basis van alleen vermoedens of omdat ze een cadeautje wilden geven aan een kinderloos stel. Waar is de vader van het kind?
Je beweert dat de pleegouders je kind claimen en liegen over nachtmerries enzo. Je dochter (van 9) zegt weer wat anders. Snap je wel dat je dochter nog erg jong is? En uit loyaliteit tussen twee vuren komt te zitten? Als je echt van haar houdt en het beste met haar voor hebt, zorg je dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht komt. Je komt erg pusherig en wantrouwend over. De pleegouders zorgen al negen jaar voor je kind. In de negen jaar is het besluit tot uithuisplaatsing nooit heroverwogen. Misschien moet je eens eerlijk zijn over de oorzaken in plaats van je pijlen op de pleegouders te richten.
Je beweert dat de pleegouders je kind claimen en liegen over nachtmerries enzo. Je dochter (van 9) zegt weer wat anders. Snap je wel dat je dochter nog erg jong is? En uit loyaliteit tussen twee vuren komt te zitten? Als je echt van haar houdt en het beste met haar voor hebt, zorg je dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht komt. Je komt erg pusherig en wantrouwend over. De pleegouders zorgen al negen jaar voor je kind. In de negen jaar is het besluit tot uithuisplaatsing nooit heroverwogen. Misschien moet je eens eerlijk zijn over de oorzaken in plaats van je pijlen op de pleegouders te richten.
donderdag 15 juni 2017 om 13:29
Hier een reactie van een pleegkind, heb in de zelfde situatie gezeten.
Ik ben 23 jaar en heb vanaf mijn 1e tot 15e levensjaar in een pleeggezin gewoond. Ook mijn biologische ouders kwamen dan eens per zes weken langs. Voor mijn gevoel waren mijn pleegouders mijn papa en mama, en mijn biologische ouders gewoon als een soort oom en tante die op bezoek kwamen met cadeautjes. Toen ik wat ouder werd en in de gaten kreeg dat er een soort strijd om het moederschap was tussen pleegmoeder en bio-moeder, werd het voor mij steeds moeilijker.
Al snel kreeg ik de stempel: loyaliteitsproblematiek" omdat ik voelde dat ik tussen beide partijen heen en weer getrokken werd.
toen werd het lastig. Ik wilde dat iedereen mij aardig vond en wilde geen van de partijen pijn doen door te moeten kiezen!
Mijn bio-moeder beloofde mij altijd zoveel als ik met haar was, ik mocht van haar dan dingen die ik van mijn pleegouders niet mocht, ze gaf me stiekem snoepjes om te verstoppen zodat ik het niet hoefde te delen met de andere pleegkinderen etc.
Ik had altijd het gevoel anders te zijn. Het liefst had ik nooit van het bestaan van mijn biologische ouders af geweten. Klinkt hard maar zo was het voor mij wel het makkelijkst geweest. ik heb er nu nog last van dat ik altijd iedereen tevreden wil houden en me al gauw overvraagd voel.
Toen ik in de puberteit kwam, ging het van kwaad tot erger. Mijn pleegouders waren best streng, en op ieder regeltje sprong mijn bio-moeder dan in door te zeggen dat ik dat bij haar wel zou mogen. Thuis mocht ik niet roken, bij haar wel. Tuis mocht ik niet drinken, bij haar wel, etc. en dan ook nog de beloftes van de vele neefjes, nichtjes, ooms en tantes die mij allemaal zo gemist hebben en me wilde leren kennen etc.
Dus toen er ruzie was bij mijn pleegouders liep het uit de hand. Ik, 15 jaar, liep weg naar de grote stad waar mijn bio moeder woonde. Jeugdzorg had besloten dat ik daar mocht blijven wonen omdat ik te oud was voor een nieuw pleeggezin etc.
Er waren geen onderzoeken geweest naar de situatie van mijn bio- moeder.
Dus daar ging ik dan, alles bij pleegouders achtergelaten, naar de grote stad, naar mijn bio-moeder.
Wat bleek: bio-moeder had schulden, werd mishandeld, er was een drankprobleem bij haar en rest van de familie (famlieverjaardagen/ feestjes liepen altijd uit de hand) , agressieprobleem, noem maar op.
Vele traumatische ervaringen gehad, helemaal in de war, en niks meer over. pleegouders boos vanwege vertrek, ik voel me in de steek gelaten door moeder.
Had ik maar geweten wat me te wachten stond, had ik maar de strenge regels van pleegouders voor lief genomen en had ik maar geweten dat mijn moeder er niet klaar voor zou zijn om ineens moeder te zijn van een bijna volwassen dochter van 15.
Lang verhaal maar wat is mijn punt: stook niet teveel in het leven van je dochter tot zij een leeftijd bereikt waarop ze de voor en nadelen zelf af kan wegen. Laat het initiatief aan haar en houd de verstandhouding met de pleegouders altijd goed, zeker in haar bijzijn. en besef dat je dochter nu een leven bij hen heeft. hoe moeilijk dat ook is. Er komt een moment dat zij zich afvraagt op wie ze lijkt en wie haar moeder is, dan is het jouw moment om daar goed op in te springen en vanuit daar een band op te bouwen, ZONDER haar het gevoel te geven dat zij een kant moet kiezen.
Succes en veel sterkte
Ik ben 23 jaar en heb vanaf mijn 1e tot 15e levensjaar in een pleeggezin gewoond. Ook mijn biologische ouders kwamen dan eens per zes weken langs. Voor mijn gevoel waren mijn pleegouders mijn papa en mama, en mijn biologische ouders gewoon als een soort oom en tante die op bezoek kwamen met cadeautjes. Toen ik wat ouder werd en in de gaten kreeg dat er een soort strijd om het moederschap was tussen pleegmoeder en bio-moeder, werd het voor mij steeds moeilijker.
Al snel kreeg ik de stempel: loyaliteitsproblematiek" omdat ik voelde dat ik tussen beide partijen heen en weer getrokken werd.
toen werd het lastig. Ik wilde dat iedereen mij aardig vond en wilde geen van de partijen pijn doen door te moeten kiezen!
Mijn bio-moeder beloofde mij altijd zoveel als ik met haar was, ik mocht van haar dan dingen die ik van mijn pleegouders niet mocht, ze gaf me stiekem snoepjes om te verstoppen zodat ik het niet hoefde te delen met de andere pleegkinderen etc.
Ik had altijd het gevoel anders te zijn. Het liefst had ik nooit van het bestaan van mijn biologische ouders af geweten. Klinkt hard maar zo was het voor mij wel het makkelijkst geweest. ik heb er nu nog last van dat ik altijd iedereen tevreden wil houden en me al gauw overvraagd voel.
Toen ik in de puberteit kwam, ging het van kwaad tot erger. Mijn pleegouders waren best streng, en op ieder regeltje sprong mijn bio-moeder dan in door te zeggen dat ik dat bij haar wel zou mogen. Thuis mocht ik niet roken, bij haar wel. Tuis mocht ik niet drinken, bij haar wel, etc. en dan ook nog de beloftes van de vele neefjes, nichtjes, ooms en tantes die mij allemaal zo gemist hebben en me wilde leren kennen etc.
Dus toen er ruzie was bij mijn pleegouders liep het uit de hand. Ik, 15 jaar, liep weg naar de grote stad waar mijn bio moeder woonde. Jeugdzorg had besloten dat ik daar mocht blijven wonen omdat ik te oud was voor een nieuw pleeggezin etc.
Er waren geen onderzoeken geweest naar de situatie van mijn bio- moeder.
Dus daar ging ik dan, alles bij pleegouders achtergelaten, naar de grote stad, naar mijn bio-moeder.
Wat bleek: bio-moeder had schulden, werd mishandeld, er was een drankprobleem bij haar en rest van de familie (famlieverjaardagen/ feestjes liepen altijd uit de hand) , agressieprobleem, noem maar op.
Vele traumatische ervaringen gehad, helemaal in de war, en niks meer over. pleegouders boos vanwege vertrek, ik voel me in de steek gelaten door moeder.
Had ik maar geweten wat me te wachten stond, had ik maar de strenge regels van pleegouders voor lief genomen en had ik maar geweten dat mijn moeder er niet klaar voor zou zijn om ineens moeder te zijn van een bijna volwassen dochter van 15.
Lang verhaal maar wat is mijn punt: stook niet teveel in het leven van je dochter tot zij een leeftijd bereikt waarop ze de voor en nadelen zelf af kan wegen. Laat het initiatief aan haar en houd de verstandhouding met de pleegouders altijd goed, zeker in haar bijzijn. en besef dat je dochter nu een leven bij hen heeft. hoe moeilijk dat ook is. Er komt een moment dat zij zich afvraagt op wie ze lijkt en wie haar moeder is, dan is het jouw moment om daar goed op in te springen en vanuit daar een band op te bouwen, ZONDER haar het gevoel te geven dat zij een kant moet kiezen.
Succes en veel sterkte
True that my eyes are blue,
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
donderdag 15 juni 2017 om 13:32
Dit lijkt me verschrikkelijk voor je.
Een nachtmerrie.
Waar is de vader, maakte het hem niets uit?
Ik heb niet zo'n hoge pet op van zulke instanties. Een vriendin heeft ooit gewerkt voor zo'n instantie met uithuisplaatsingen van kinderen en zij draaide door en raakte compleet overspannen. Ze was veel te jong om te beseffen wat ze deed, terwijl ze wel beslissingen moest nemen zoals ook voor jou zijn genomen. Zij kunnen zich wel degelijk enorm vergissen ja.
Erg pijnlijk allemaal.
Ik maak uit je tekst op dat je totaal geen zeggenschap hebt en het absoluut nooit eens was met het feit dat ze zomaar je kind van je hebben afgepakt.
Met een psychiatrisch verleden worden mensen soms erg in diskrediet gebracht.
Gebruikte je drugs misschien?
Ik ken een moeder die haar kind niet meer mocht zien zonder toezicht omdat ze ghb gebruikte.
Maar het feit dat ze niet voor haar kind mocht zorgen veroorzaakte bij haar depressies en leidde uiteindelijk tot meer ghb gebruik.
Geen idee wat je zou kunnen doen.
Het doet pijn om te lezen hier dat je je eigen kind niet vaker mag zien dan eens in de 6 weken.
Daarom een
Een nachtmerrie.
Waar is de vader, maakte het hem niets uit?
Ik heb niet zo'n hoge pet op van zulke instanties. Een vriendin heeft ooit gewerkt voor zo'n instantie met uithuisplaatsingen van kinderen en zij draaide door en raakte compleet overspannen. Ze was veel te jong om te beseffen wat ze deed, terwijl ze wel beslissingen moest nemen zoals ook voor jou zijn genomen. Zij kunnen zich wel degelijk enorm vergissen ja.
Erg pijnlijk allemaal.
Ik maak uit je tekst op dat je totaal geen zeggenschap hebt en het absoluut nooit eens was met het feit dat ze zomaar je kind van je hebben afgepakt.
Met een psychiatrisch verleden worden mensen soms erg in diskrediet gebracht.
Gebruikte je drugs misschien?
Ik ken een moeder die haar kind niet meer mocht zien zonder toezicht omdat ze ghb gebruikte.
Maar het feit dat ze niet voor haar kind mocht zorgen veroorzaakte bij haar depressies en leidde uiteindelijk tot meer ghb gebruik.
Geen idee wat je zou kunnen doen.
Het doet pijn om te lezen hier dat je je eigen kind niet vaker mag zien dan eens in de 6 weken.
Daarom een
donderdag 15 juni 2017 om 13:37
Deze beslissingen worden altijd in een team gemaakt. Dat is dan een advies aan de rechter en de rechter beslist of het kind wel of niet uit huis gaat.shisha schreef: ↑15-06-2017 13:32Een vriendin heeft ooit gewerkt voor zo'n instantie met uithuisplaatsingen van kinderen en zij draaide door en raakte compleet overspannen. Ze was veel te jong om te beseffen wat ze deed, terwijl ze wel beslissingen moest nemen zoals ook voor jou zijn genomen. Zij kunnen zich wel degelijk enorm vergissen ja.
Dat gaat zeker niet op aangeven van 1 persoon.
donderdag 15 juni 2017 om 13:43
Ga niet stoken in de relatie tussen jouw kind en de pleegouders. Wees duidelijk, beantwoord vragen die zij heeft en zorg voor een eerlijke en stabiele band. Wat dus ook inhoudt dat jij het soms ook eens moet zijn met wat de pleegouders willen voor jouw dochter.
Zorg voor een stabiele eigen thuissituatie, werk, inkomen, goede woning en desnoods de juiste partner die dat ook netjes ondersteund, een partner die goed voor jou is, die je kunt vertrouwen in alles en iedereen ook goed behandeld.
Op een dag zal jouw dochter gaan puberen, dan zullen alle leugens uitkomen, niet alleen de leugens die vanuit haar pleegouders zijn gekomen, maar ook de leugens die jij hebt voorgespiegeld. Zorg er dus voor dat er aan jouw kant geen leugens zijn. Alleen op die manier lukt het om een goede blijvende band met jouw dochter te hebben voor de rest van jullie leven samen, zelfs al mis je nu zoveel samen.
Zorg voor een stabiele eigen thuissituatie, werk, inkomen, goede woning en desnoods de juiste partner die dat ook netjes ondersteund, een partner die goed voor jou is, die je kunt vertrouwen in alles en iedereen ook goed behandeld.
Op een dag zal jouw dochter gaan puberen, dan zullen alle leugens uitkomen, niet alleen de leugens die vanuit haar pleegouders zijn gekomen, maar ook de leugens die jij hebt voorgespiegeld. Zorg er dus voor dat er aan jouw kant geen leugens zijn. Alleen op die manier lukt het om een goede blijvende band met jouw dochter te hebben voor de rest van jullie leven samen, zelfs al mis je nu zoveel samen.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
donderdag 15 juni 2017 om 13:45
Inderdaad, maar het blijven ook maar gewone mensen hè.MoirenPhae schreef: ↑15-06-2017 13:37Deze beslissingen worden altijd in een team gemaakt. Dat is dan een advies aan de rechter en de rechter beslist of het kind wel of niet uit huis gaat.
Dat gaat zeker niet op aangeven van 1 persoon.
En waar mensen zijn kunnen vergissingen worden gemaakt.
De beslissingen moeten redelijk emotieloos worden genomen en een rechter kan zich verdiepen, maar is natuurlijk nooit zo betrokken als de ouders zelf zijn.
Misschien was het in geval van to een logische beslissing.
Dat weet ik niet, veel te weinig informatie.
Maar het lijkt mij een nachtmerrie voor elke net-bevallen vrouw als ze direct je baby van je afnemen.
Echt; mijn maag krimpt in elkaar als ik er aan denk. ..verschrikkelijk.
En eigenlijk is het nu al 9 jaar te laat om nog iets fatsoenlijk op te bouwen met je eigen kind.
Die tijd is gewoon voorbij.
Mijn emoties kunnen hier niet goed mee omgaan met dit hele idee.
Misschien had ik daarom beter niet kunnen reageren.
Ik kon het niet laten, omdat ik to graag een hart onder de riem wilde steken.
donderdag 15 juni 2017 om 13:55
Ja jeugdzorg kreeg al gauw weer meldingen van politie waardoor ik weer uit huis ben geplaatst, op mijn 17e in een instelling voor begeleid kamerwonen terecht gekomen en op mijn 19e had ik mijn eerste huisje
Het is dus goed gekomen ondanks dat het moeilijk was maar het heeft een hele grote impact gehad op wie ik nu ben. Vooral de strijd tussen 2 moeders is mij het meeste bij gebleven van toen ik nog heel klein was.
True that my eyes are blue,
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
donderdag 15 juni 2017 om 13:56
Het kind werd toch ook niet weggehaald vanwege de veiligheid van de moeder?Maar het feit dat ze niet voor haar kind mocht zorgen veroorzaakte bij haar depressies en leidde uiteindelijk tot meer ghb gebruik.
Los daarvan: onvoorstelbaar naar voor TO. Is er een stappenplan om aan te kunnen tonen dat je het ouderschap weer prima op je kunt nemen, of is het definitief allemaal?
donderdag 15 juni 2017 om 14:01
Ze was dus gewoon drugsverslaafd. Als het dat niet was had ze wel een andere smoes (stress voor verzorging kind) om meer te gaan gebruiken.
Moet een kind dan maar opgroeien met een drugs verslaafde moeder omdat ze anders meer drugs gaat gebruiken? Lijkt mij dat ze de goede keuze gemaakt hebben.
TO sterkte, lijkt me verschrikkelijk, probeer je leven op orde te hebben zodat je later wel een fijne moeder kan zijn voor je dochter op het moment dat ze je nodig heeft.
www.sayswho.nl - het NIEUWE forum - Says who? Says you!
donderdag 15 juni 2017 om 14:01
En dan, kindje van 9 wegrukken van haar school, vriendinnen, pleegouders en in een nieuw gezin met nieuwe school en nieuwe regels laten wennen? Of het nu terecht was of niet, dochter woont nu al 9 jaar daar en kent haar moeder waarschijnlijk nog niet zo goed als dat ze haar pleegmoeder kent. En andersom ook! Moeder krijgt dan ook ineens een bijna-tienerdochter in huis, toch 9 jaar lang de ontwikkeling op afstand gevolgd. En 9 jaar lang was er iemand anders om een kusje te geven voor het slapen, troosten bij vallen etc.
De gevolgen van het nu nog veranderen van voogdij zullen echt heel groot zijn.
True that my eyes are blue,
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
quite the same as you.
Would you want me to
be a fool like you?
donderdag 15 juni 2017 om 14:03
Heb je nog contact met bio- en/of pleegouders?LJSS schreef: ↑15-06-2017 13:55Ja jeugdzorg kreeg al gauw weer meldingen van politie waardoor ik weer uit huis ben geplaatst, op mijn 17e in een instelling voor begeleid kamerwonen terecht gekomen en op mijn 19e had ik mijn eerste huisje
Het is dus goed gekomen ondanks dat het moeilijk was maar het heeft een hele grote impact gehad op wie ik nu ben. Vooral de strijd tussen 2 moeders is mij het meeste bij gebleven van toen ik nog heel klein was.
To, bespreek je zorgen met je caseworker(s). Zij spreken ook je dochter zonder pleegouders erbij. Dus als pleegouders aangeven dat je dochter je niet wil spreken en zien zal de caseworker dit bespreken met hen en met je dochter.
De beslissing van plaatsing in pleeggezin en begeleid bezoek wordt niet zomaar gemaakt. Er zal echt een zeer dringende aanleiding zijn om deze laatste middelen in te zetten...
kia wijzigde dit bericht op 15-06-2017 14:05
0.80% gewijzigd
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
donderdag 15 juni 2017 om 14:03
Wat ongelooflijk lief en dapper dat je dit hier wil delen! Ik heb heel veel respect voor je en hoop dat je (snel) in staat bent om jezelf op nummer 1 te zetten. Je klinkt heel wijs en ik hoop dat to je raad ter harte neemt.LJSS schreef: ↑15-06-2017 13:29Hier een reactie van een pleegkind, heb in de zelfde situatie gezeten.
Ik ben 23 jaar en heb vanaf mijn 1e tot 15e levensjaar in een pleeggezin gewoond. Ook mijn biologische ouders kwamen dan eens per zes weken langs. Voor mijn gevoel waren mijn pleegouders mijn papa en mama, en mijn biologische ouders gewoon als een soort oom en tante die op bezoek kwamen met cadeautjes. Toen ik wat ouder werd en in de gaten kreeg dat er een soort strijd om het moederschap was tussen pleegmoeder en bio-moeder, werd het voor mij steeds moeilijker.
Al snel kreeg ik de stempel: loyaliteitsproblematiek" omdat ik voelde dat ik tussen beide partijen heen en weer getrokken werd.
toen werd het lastig. Ik wilde dat iedereen mij aardig vond en wilde geen van de partijen pijn doen door te moeten kiezen!
Mijn bio-moeder beloofde mij altijd zoveel als ik met haar was, ik mocht van haar dan dingen die ik van mijn pleegouders niet mocht, ze gaf me stiekem snoepjes om te verstoppen zodat ik het niet hoefde te delen met de andere pleegkinderen etc.
Ik had altijd het gevoel anders te zijn. Het liefst had ik nooit van het bestaan van mijn biologische ouders af geweten. Klinkt hard maar zo was het voor mij wel het makkelijkst geweest. ik heb er nu nog last van dat ik altijd iedereen tevreden wil houden en me al gauw overvraagd voel.
Toen ik in de puberteit kwam, ging het van kwaad tot erger. Mijn pleegouders waren best streng, en op ieder regeltje sprong mijn bio-moeder dan in door te zeggen dat ik dat bij haar wel zou mogen. Thuis mocht ik niet roken, bij haar wel. Tuis mocht ik niet drinken, bij haar wel, etc. en dan ook nog de beloftes van de vele neefjes, nichtjes, ooms en tantes die mij allemaal zo gemist hebben en me wilde leren kennen etc.
Dus toen er ruzie was bij mijn pleegouders liep het uit de hand. Ik, 15 jaar, liep weg naar de grote stad waar mijn bio moeder woonde. Jeugdzorg had besloten dat ik daar mocht blijven wonen omdat ik te oud was voor een nieuw pleeggezin etc.
Er waren geen onderzoeken geweest naar de situatie van mijn bio- moeder.
Dus daar ging ik dan, alles bij pleegouders achtergelaten, naar de grote stad, naar mijn bio-moeder.
Wat bleek: bio-moeder had schulden, werd mishandeld, er was een drankprobleem bij haar en rest van de familie (famlieverjaardagen/ feestjes liepen altijd uit de hand) , agressieprobleem, noem maar op.
Vele traumatische ervaringen gehad, helemaal in de war, en niks meer over. pleegouders boos vanwege vertrek, ik voel me in de steek gelaten door moeder.
Had ik maar geweten wat me te wachten stond, had ik maar de strenge regels van pleegouders voor lief genomen en had ik maar geweten dat mijn moeder er niet klaar voor zou zijn om ineens moeder te zijn van een bijna volwassen dochter van 15.
Lang verhaal maar wat is mijn punt: stook niet teveel in het leven van je dochter tot zij een leeftijd bereikt waarop ze de voor en nadelen zelf af kan wegen. Laat het initiatief aan haar en houd de verstandhouding met de pleegouders altijd goed, zeker in haar bijzijn. en besef dat je dochter nu een leven bij hen heeft. hoe moeilijk dat ook is. Er komt een moment dat zij zich afvraagt op wie ze lijkt en wie haar moeder is, dan is het jouw moment om daar goed op in te springen en vanuit daar een band op te bouwen, ZONDER haar het gevoel te geven dat zij een kant moet kiezen.
Succes en veel sterkte
donderdag 15 juni 2017 om 14:04
Zoals het nu is, is het om de 6 weken onder toezicht 1,5 uur, klinkt nog niet als een heel solide basis. Het is hard voor TO, lijkt me onwijs moeilijk. Maar vraag me af of een kind van 9 er nu nog bij gebaat is om weer bij moeder te gaan wonen. Wat Jaw post, daar kan ik me wel in vinden.
donderdag 15 juni 2017 om 14:05
Je gaat een kind van 9 jaar toch nu niet meer terugplaatsen? De pleegouders zijn haar ouders.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
