Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 14:03
Elle1976 schreef: ↑09-07-2017 13:27Het moederschap wordt ontzettend geromantiseerd terwijl het lang niet altijd rozengeur en manenschijn is. Het wordt vaak gezien als logische stap in een relatie terwijl men zich niet goed realiseert wat het inhoud omdat iedereen altijd roept dat het zo geweldig is. En je weet vooraf ook niet wat voor kind je krijgt.
Nou ik hoor niet iedereen roepen dat het oh zo geweldig is.
Ik hoor ouders ook klagen hoe zwaar het is.
En geloof wel dat met je instelling te maken heeft hoe zwaar je het ouderschap ervaart.
Dan laat ik wel even buiten beschouwing de gezinnen die getroffen worden door ziekte en andere ellende.
•
zondag 9 juli 2017 om 14:03
Tell me about it.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 13:51Ik kan bepaalde dingen echt enorm missen. Als er rammelende dingen bestaan die aankondigen dat je graag oma wilt worden dan heb ik die.
Maar het zit er niet in helaas.
zondag 9 juli 2017 om 14:03
Waar kinderen vroeger niet zo goed te plannen vielen en het een soort schandalig was als ze niet kwamen, kunnen mensen nu kiezen voor wel of niet, wanneer en hoeveel. Er is betaalde opvang, men iis van alle gemakken voorzien, je hoeft ook niet mee te doen met elke opvoed en voedingsrage. Dat je een gemiddeld kind ( geen handicap etc ) dan zoooooo zwaar vindt en tegen vindt vallen vind ik best wel hippe aandachttrekkerij. .Fee-de-Goede schreef: ↑09-07-2017 13:56Ik herken het ook niet. Maar het valt me wel meteen op dat ook hier weer het aangeven ( mensen durven dat eindelijk) dat iemand iets zwaar vind of een opoffering of moeilijk ect. word gezien als hip en schreeuwerig aandachtsgedrag.
Daarna komen de statements over dat je gewoon moet genieten en dat je dat dus niet moet denken. Dat als je maar genoeg denkt dat het wel leuk is dat het dat dan ook word.
Oftewel binnen 20 posts zijn we waar het artikel over gaat, de taboe op het uitspreken van spijt of dat je het zwaar vind.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 14:04
Oh dit bedoelde ik dus ook.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 13:28Door wie dan? Ik vind juist dat sinds ik kinderen heb (inmiddels al ruim langer dan 10 jaar) het vooral zo hip is om overal en altijd van de daken te schreeuwen dat er echt geen roze wolk is, dat het allemaal zo vies tegenvalt, dat het geromantiseerd wordt en dat het vooral Heul Erg Zwaahaaar is.
ik voel me eigenlijk al sinds ik moeder ben een soort alien omdat ik daar niks in herken. Soms voel ik me bijna schuldig omdat ik het gewoon heel leuk vind en helemaal niet zwaar of moeilijk.
Alsof ik m'n roze wolk beter geheim kon houden.
•
zondag 9 juli 2017 om 14:05
Ik vind het echt wel dapper dat mensen voor het moederschap durven kiezen. Sommige dingen eraan lijken me best heel leuk, maar als ik dan denk aan de realiteit van in een zweterig pashokje staan bij zwemles, in het weekend vroeg op moeten omdat kind wakker is, niet op vrijdagmiddag kunnen bedenken spontaan ergens te gaan zitten borrelen en eten of met alle restjes en een fles wijn op de bank te ploffen, niet meer een hele zondag met een nieuw boek in stilte kunnen lezen, zogenaamd leuk meedoen met keukentje spelen en kleien enzo, etc etc., überhaupt de hele dag geluid/iemand die een beroep op je doet om je heen, dan denk ik toch dat het niet bij me past. Ik merk dat ik na een dag werken echt best wel 'op' ben. Snel wat koken, eten, opruimen, douchen, nog wat werk doen, even wat lezen en dan ben ik echt klaar met de dag. Als ik dan nog kinderen op zou moeten halen, verantwoord zou moeten koken, helpen met huiswerk, kinderen in bad doen, voorlezen, etc. Het zweet breekt me uit als ik eraan denk.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
timetraveler wijzigde dit bericht op 09-07-2017 14:10
0.04% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 14:06
Ik herken het gelukkig helemaal niet. Ik had het moederschap nooit willen missen. Heb er niks voor in hoeven leveren maar juist veel voor terug gekregen. Ook veel meer vrijheid doordat ik stopte met werken. Wij zijn altijd regelmatig uit (eten) blijven gaan en gingen elk jaar met het vliegtuig op vakantie vanaf dat zoon 1 jaar was. Ik heb wel spijt dat een tweede kind bij ons nooit gelukt is.
zondag 9 juli 2017 om 14:09
Dat mag. Ik vind dat nogal een bekrompen mening. En dit soort meningen en uitingen daarvan zorgen voor het taboe.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:03Waar kinderen vroeger niet zo goed te plannen vielen en het een soort schandalig was als ze niet kwamen, kunnen mensen nu kiezen voor wel of niet, wanneer en hoeveel. Er is betaalde opvang, men iis van alle gemakken voorzien, je hoeft ook niet mee te doen met elke opvoed en voedingsrage. Dat je een gemiddeld kind ( geen handicap etc ) dan zoooooo zwaar vindt en tegen vindt vallen vind ik best wel hippe aandachttrekkerij. .
Ik herken niets van dat spijt gevoel maar ik begrijp dat mensne dat zo kunnen voelen. Of niet eens spijt hebben maar het als een zwaar iets ervaren.
anoniem_319861 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 14:10
4.36% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 14:11
Precies. Was in onze tijd wel anders.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:03Waar kinderen vroeger niet zo goed te plannen vielen en het een soort schandalig was als ze niet kwamen, kunnen mensen nu kiezen voor wel of niet, wanneer en hoeveel. Er is betaalde opvang, men iis van alle gemakken voorzien, je hoeft ook niet mee te doen met elke opvoed en voedingsrage. Dat je een gemiddeld kind ( geen handicap etc ) dan zoooooo zwaar vindt en tegen vindt vallen vind ik best wel hippe aandachttrekkerij. .
zondag 9 juli 2017 om 14:11
Ik vond de eerste twee jaar wel erg zwaar, en heb vaak gedacht dat ik liever wat langer had gewacht. Was ook 24 toen ik beviel. Maar ik heb absoluut geen spijt van mijn kind en mijn nieuwe zwangerschap. Ik vind het leven met kind 20 keer zo leuk, en een leven zonder kind had voor mij erg leeg gevoeld denk ik. En toch kijk ik weer een beetje tegen de volgende op, het eerste jaar voelt voor mij echt als mezelf compleet wegcijferen. Maar ik kijk uit naar de tijd erna dat ik twee kinderen in huis heb.
Kan mij persoonlijk dus ook echt niet in het gevoel verplaatsen. En ergens krijg ik het gevoel dat als je je zo voelt, je misschien toch net een verkeerde instelling in het leven hebt. Ik denk dat ik zelf ook niet zo snel spijt kan hebben van keuzes van jaren geleden die ik niet kan veranderen. Daar heb je zo onwijs weinig aan. Maar misschien ben ik dan erg kortzichtig.
Kan mij persoonlijk dus ook echt niet in het gevoel verplaatsen. En ergens krijg ik het gevoel dat als je je zo voelt, je misschien toch net een verkeerde instelling in het leven hebt. Ik denk dat ik zelf ook niet zo snel spijt kan hebben van keuzes van jaren geleden die ik niet kan veranderen. Daar heb je zo onwijs weinig aan. Maar misschien ben ik dan erg kortzichtig.
zondag 9 juli 2017 om 14:12
Wat een gelul. Je eigen kind pas vanaf seconde 1 bij je.Timetraveler schreef: ↑09-07-2017 14:05Ik vind het echt wel dapper dat mensen voor het moederschap durven kiezen. Sommige dingen eraan lijken me best heel leuk, maar als ik dan denk aan de realiteit van in een zweterig pashokje staan bij zwemles, in het weekend vroeg op moeten omdat kind wakker is, niet op vrijdagmiddag kunnen bedenken spontaan ergens te gaan zitten borrelen en eten of met alle restjes en een fles wijn op de bank te ploffen, niet meer een hele zondag met een nieuw boek in stilte kunnen lezen, zogenaamd leuk meedoen met keukentje spelen en kleien enzo, etc etc., überhaupt de hele dag geluid/iemand die een beroep op je doet om je heen, dan denk ik toch dat het niet bij me past. Ik merk dat ik na een dag werken echt best wel 'op' ben. Snel wat koken, eten, opruimen, douchen, nog wat werk doen, even wat lezen en dan ben ik echt klaar met de dag. Als ik dan nog kinderen op zou moeten halen, verantwoord zou moeten koken, helpen met huiswerk, kinderen in bad doen, voorlezen, etc. Het zweet breekt me uit als ik eraan denk.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
zondag 9 juli 2017 om 14:13
Nou ik vind dat geen aandachttrekkerij als je dat als ouder echt zo ervaart.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:03Waar kinderen vroeger niet zo goed te plannen vielen en het een soort schandalig was als ze niet kwamen, kunnen mensen nu kiezen voor wel of niet, wanneer en hoeveel. Er is betaalde opvang, men iis van alle gemakken voorzien, je hoeft ook niet mee te doen met elke opvoed en voedingsrage. Dat je een gemiddeld kind ( geen handicap etc ) dan zoooooo zwaar vindt en tegen vindt vallen vind ik best wel hippe aandachttrekkerij. .
Het lijkt me een hartstikke rotgevoel. Maar ikzelf zou zoiets echt proberen op te lossen. Ik kan niet goed leven met spijt of een knagend gevoel over een keuze die ik heb gemaakt.
•
zondag 9 juli 2017 om 14:16
Ja, dat word altijd gezegd, dat het "vanzelf" allemaal goedkomt, dat je automatisch een band hebt en dat dat alles goedmaakt.
Maar als ik dan om me heen kijk zie ik best veel moeders die eigenlijk helemaal niet zo goed met hun eigen kind kunnen opschieten.
Altijd ruzie, altijd wederzijds geklaag, en hoeveel mensen zijn er wel niet die hun ouders liever niet meer willen zien als ze eenmaal volwassen zijn?
Ouders en kinderen passen niet altijd bij elkaar, volgens mij is dat nou net 1 van die sprookjes waardoor veel mensen de verkeerde keuze maken.
Persoonlijk ga ik het risico beslist niet nemen, want als het kind er eenmaal is stop je het niet meer terug.
anoniem_205211 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 14:18
7.62% gewijzigd
. Ik neem toch liever niet die gok.
zondag 9 juli 2017 om 14:16
Ik persoonlijk zou daar best mee kunnen leven. Met spijt van bepaalde keuzes denk ik.
Maar ik zou als ik me zo zou voelen mbt de keuze voor kinderen,toch kijken of ik wat kan doen aan die gevoelens. Gewoon voor het kind.
zondag 9 juli 2017 om 14:19
Er zal niemand ontkennen dat gebroken nachten zwaar zijn, dat kindertjes die niets lusten een feestje zijn. Dat kinderziektes, wagenziekte, een paar uur op de EHBO met weer eens een botbreuk of prikkeldraad ellende etc op het moment zelf leuk zijn. Maar als alles redelijk reilt en zeilt en je vindt het over het algemeen genomen heul erg zwaar en je hebt spijt als haren op je hoofd, dan vind ik daar inderdaad wat van.Fee-de-Goede schreef: ↑09-07-2017 14:09Dat mag. Ik vind dat nogal een bekrompen mening. En dit soort meningen en uitingen daarvan zorgen voor het taboe.
Ik herken niets van dat spijt gevoel maar ik begrijp dat mensne dat zo kunnen voelen. Of niet eens spijt hebben maar het als een zwaar iets ervaren.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 14:22
Dat laatste zeker.Fee-de-Goede schreef: ↑09-07-2017 14:16Ik persoonlijk zou daar best mee kunnen leven. Met spijt van bepaalde keuzes denk ik.
Maar ik zou als ik me zo zou voelen mbt de keuze voor kinderen,toch kijken of ik wat kan doen aan die gevoelens. Gewoon voor het kind.
Maar is spijt ook niet een vorm van boos zijn op jezelf vanwege een keuze die je hebt gemaakt?
Als je helemaal Ok bent met jezelf en liefdevol naar jezelf kan kijken, bestaat er dan nog spijt?
In dit voorbeeld denk ik dat werken aan jezelf er dus voor kan zorgen dat je spijt verdwijnt en je het ouderschap 'alleen nog' als zwaar ervaart.
•
zondag 9 juli 2017 om 14:24
Timetraveler schreef: ↑09-07-2017 14:05Ik vind het echt wel dapper dat mensen voor het moederschap durven kiezen. Sommige dingen eraan lijken me best heel leuk, maar als ik dan denk aan de realiteit van in een zweterig pashokje staan bij zwemles, in het weekend vroeg op moeten omdat kind wakker is, niet op vrijdagmiddag kunnen bedenken spontaan ergens te gaan zitten borrelen en eten of met alle restjes en een fles wijn op de bank te ploffen, niet meer een hele zondag met een nieuw boek in stilte kunnen lezen, zogenaamd leuk meedoen met keukentje spelen en kleien enzo, etc etc., überhaupt de hele dag geluid/iemand die een beroep op je doet om je heen, dan denk ik toch dat het niet bij me past. Ik merk dat ik na een dag werken echt best wel 'op' ben. Snel wat koken, eten, opruimen, douchen, nog wat werk doen, even wat lezen en dan ben ik echt klaar met de dag. Als ik dan nog kinderen op zou moeten halen, verantwoord zou moeten koken, helpen met huiswerk, kinderen in bad doen, voorlezen, etc. Het zweet breekt me uit als ik eraan denk.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
Precies dit! Ik ben wel enorm bang dat ik spijt krijg van het níet krijgen van kinderen. Want het lijkt me ook heel mooi, een kind van jezelf. Maar het is gelopen zoals het is gelopen en nu kan het, maar is het eigenlijk te laat... Maar als ik om me heen mensen zie met kleine kinderen, dan denk ik toch niet dat het bij me past. Als ze ouder zijn, dat lijkt me leuk. Maar ja...
Een mannelijke kennis raadde me aan, toen we het over zijn inmiddels volwassen kinderen hadden, geen kinderen te nemen. Vooral vanwege alle zorgen. Ik vond dat zo eerlijk van hem. En hij is een geweldige vader die werkelijk alles voor zijn kinderen doet en overheeft.
zondag 9 juli 2017 om 14:25
Zeker.Frizz schreef: ↑09-07-2017 14:22Dat laatste zeker.
Maar is spijt ook niet een vorm van boos zijn op jezelf vanwege een keuze die je hebt gemaakt?
Als je helemaal Ok bent met jezelf en liefdevol naar jezelf kan kijken, bestaat er dan nog spijt?
In dit voorbeeld denk ik dat werken aan jezelf er dus voor kan zorgen dat je spijt verdwijnt en je het ouderschap 'alleen nog' als zwaar ervaart.
zondag 9 juli 2017 om 14:31
Dat zou zeker voelen als hoogverraad; het betekent zoiets als:"alles wetende wat ik nu weet, zou ik jou niet willen hebben als ik mijn leven over mocht doen."Padoempats schreef: ↑09-07-2017 13:03Mijn partner weet dit, hij snapt het en ziet tegelijkertijd hoe veel ik van onze dochter hou, dus het voelt veilig om het met hem te bespreken. Hij is lief en begripvol, maar er is nou eenmaal geen oplossing voor dit probleem.
Mijn beste vrienden weten dat ik het moederschap zwaar vind, en dat ik veel van mijn oude vrijheden mis, maar het woord spijt heb ik nog nooit laten vallen. Ergens voelt dat als hoogverraad naar mijn dochter toe.
Vrijheid vind ik een betrekkelijk gegeven: als er geen kinderen zijn, zijn er wel andere zaken/mensen om rekening mee te houden: huisdieren, familie enz.
simbalabimba wijzigde dit bericht op 10-07-2017 18:30
7.03% gewijzigd
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
