Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 14:36
Ik vind de zorgen ( schoolresultaten, sociale problemen soms ect) over het oudere kind een heel stuk zwaarder dan de zorg over de kleintjes. En had ik kleintjes met reflux en veel huilen en heel veel slapeloze nachten. Terwijl ik zelf ziek ben. Maar dat ging echt makkelijker dan nu.MarindaH schreef: ↑09-07-2017 14:24Precies dit! Ik ben wel enorm bang dat ik spijt krijg van het níet krijgen van kinderen. Want het lijkt me ook heel mooi, een kind van jezelf. Maar het is gelopen zoals het is gelopen en nu kan het, maar is het eigenlijk te laat... Maar als ik om me heen mensen zie met kleine kinderen, dan denk ik toch niet dat het bij me past. Als ze ouder zijn, dat lijkt me leuk. Maar ja...
Een mannelijke kennis raadde me aan, toen we het over zijn inmiddels volwassen kinderen hadden, geen kinderen te nemen. Vooral vanwege alle zorgen. Ik vond dat zo eerlijk van hem. En hij is een geweldige vader die werkelijk alles voor zijn kinderen doet en overheeft.
Al kan je nu beter met ze praten.
Spijt nee, altijd zwaar nee. Maar soms wel echt. Vaak super mooi.
Maar misschien dat ik daarom wel iets begrijp van de vrouwen en mannen die wel spijt voelen. Of de keuze hebben gemaakt om het niet te willen.
zondag 9 juli 2017 om 14:37
Eigenlijk de hele post, maar dat dik gedrukte is erg herkenbaar. Ik kan werkelijk waar geen enkel (rationeel) argument bedenken waarom ik aan kinderen zou beginnen. Dat wordt alleen maar gesterkt door de mensen om me heen die ze wel hebben. De kinderen van vrienden vind ik echt super leuk hoor, maar als ik een avondje meedraai in het gezinsleven ben ik zó blij dat ik weer naar mijn eigen kinderloze huis kan. Ik denk altijd maar dat de natuurlijk zijn zaakjes zo goed op orde heeft dat er geen enkele vorm van rationaliteit nodig is bij het krijgen van kinderen. Maar goed, dat is een gok. Spijt krijgen van het moederschap is 1 van de redenen dat ik er ook (nog) niet aan dúrf te beginnen.Timetraveler schreef: ↑09-07-2017 14:05Ik vind het echt wel dapper dat mensen voor het moederschap durven kiezen. Sommige dingen eraan lijken me best heel leuk, maar als ik dan denk aan de realiteit van in een zweterig pashokje staan bij zwemles, in het weekend vroeg op moeten omdat kind wakker is, niet op vrijdagmiddag kunnen bedenken spontaan ergens te gaan zitten borrelen en eten of met alle restjes en een fles wijn op de bank te ploffen, niet meer een hele zondag met een nieuw boek in stilte kunnen lezen, zogenaamd leuk meedoen met keukentje spelen en kleien enzo, etc etc., überhaupt de hele dag geluid/iemand die een beroep op je doet om je heen, dan denk ik toch dat het niet bij me past. Ik merk dat ik na een dag werken echt best wel 'op' ben. Snel wat koken, eten, opruimen, douchen, nog wat werk doen, even wat lezen en dan ben ik echt klaar met de dag. Als ik dan nog kinderen op zou moeten halen, verantwoord zou moeten koken, helpen met huiswerk, kinderen in bad doen, voorlezen, etc. Het zweet breekt me uit als ik eraan denk.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
zondag 9 juli 2017 om 14:37
zondag 9 juli 2017 om 14:40
Hoewel ik het in sommige situaties kan begrijpen dat iemand spijt kan hebben van het hebben van kinderen, doet het mij ook wel pijn.
Ik heb namelijk vaak te horen gekregen van mijn moeder dat ze spijt had van ons kinderen. Dat ze, als ze haar leven over kon doen, niet had gekozen voor het moederschap. Ik kan je vertellen dat dat ontzettend veel pijn doet en dat het in mijn situatie ervoor heeft gezorgd dat ik haar zoveel mogelijk wilde ontzien, haar niet nog meer last wilde bezorgen. Zo erg zelfs dat ik toen ik verkracht was het heb verzwegen om haar niet extra tot last te zijn, geen gedoe te geven. Ik heb het 11 jaar verzwegen, zelfs tegen helemaal niemand verteld. Zo heb ik wel meer zware of moeilijke situaties in mijn eentje gedeald.
Ik was nooit goed genoeg, andere dochters waren altijd liever, zorgzamer, vlotter en slimmer, dan ik. Ik die nooit om iets vroeg, die altijd gedwee luisterde, ik die niemand in de weg wilde lopen, want ongewenst was ik al, maar ik wilde heel graag gewenst zijn, geliefd zijn.
Ik hoop dat wanneer een moeder of vader spijt heeft van het ouderschap, dit dan ook nooit hardop tegen zijn of haar kind(eren) vertelt en het ook niet laat merken in zijn of haar doen of laten. Je kan een kinderhart echt breken en lijmen is eigenlijk onmogelijk.
Ik heb namelijk vaak te horen gekregen van mijn moeder dat ze spijt had van ons kinderen. Dat ze, als ze haar leven over kon doen, niet had gekozen voor het moederschap. Ik kan je vertellen dat dat ontzettend veel pijn doet en dat het in mijn situatie ervoor heeft gezorgd dat ik haar zoveel mogelijk wilde ontzien, haar niet nog meer last wilde bezorgen. Zo erg zelfs dat ik toen ik verkracht was het heb verzwegen om haar niet extra tot last te zijn, geen gedoe te geven. Ik heb het 11 jaar verzwegen, zelfs tegen helemaal niemand verteld. Zo heb ik wel meer zware of moeilijke situaties in mijn eentje gedeald.
Ik was nooit goed genoeg, andere dochters waren altijd liever, zorgzamer, vlotter en slimmer, dan ik. Ik die nooit om iets vroeg, die altijd gedwee luisterde, ik die niemand in de weg wilde lopen, want ongewenst was ik al, maar ik wilde heel graag gewenst zijn, geliefd zijn.
Ik hoop dat wanneer een moeder of vader spijt heeft van het ouderschap, dit dan ook nooit hardop tegen zijn of haar kind(eren) vertelt en het ook niet laat merken in zijn of haar doen of laten. Je kan een kinderhart echt breken en lijmen is eigenlijk onmogelijk.
zondag 9 juli 2017 om 14:42
Dat het zwaar is kan je volgens mij nog wel zeggen zonder veroordeeld te worden. Daar komt vaak wel achteraan dat 'je er veel voor terugkrijgt'Frizz schreef: ↑09-07-2017 14:03Nou ik hoor niet iedereen roepen dat het oh zo geweldig is.
Ik hoor ouders ook klagen hoe zwaar het is.
En geloof wel dat met je instelling te maken heeft hoe zwaar je het ouderschap ervaart.
Dan laat ik wel even buiten beschouwing de gezinnen die getroffen worden door ziekte en andere ellende.
waarmee het toch weer soort van afgezwakt wordt. Maar zeggen dat het moederschap niet leuk is, of je een draak van een kind hebt etc is echt een ander verhaal hoor. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen 'spijt' te hebben. Je kunt er ook niets mee. Het is geen auto die je inruilt omdat ie niet bevalt.
zondag 9 juli 2017 om 14:42
dat dat voor jou en heel veel andere mensen zo voelt, betekent niet dat dat voor iedereen geldt. Dat is geen gelul, maar realiteit. Enig idee hoe jouw woorden over komen bij die mensen? Hoe veroordelend dit is?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 9 juli 2017 om 14:43
ik denk dat een avondje meedraaien geen goed beeld geeft van zelf kinderen hebben. Als ouder groei je er in meeCoco87 schreef: ↑09-07-2017 14:37Eigenlijk de hele post, maar dat dik gedrukte is erg herkenbaar. Ik kan werkelijk waar geen enkel (rationeel) argument bedenken waarom ik aan kinderen zou beginnen. Dat wordt alleen maar gesterkt door de mensen om me heen die ze wel hebben. De kinderen van vrienden vind ik echt super leuk hoor, maar als ik een avondje meedraai in het gezinsleven ben ik zó blij dat ik weer naar mijn eigen kinderloze huis kan. Ik denk altijd maar dat de natuurlijk zijn zaakjes zo goed op orde heeft dat er geen enkele vorm van rationaliteit nodig is bij het krijgen van kinderen. Maar goed, dat is een gok. Spijt krijgen van het moederschap is 1 van de redenen dat ik er ook (nog) niet aan dúrf te beginnen.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 9 juli 2017 om 14:44
Tot een aantal jaar terug wilde ik ook graag moeder worden. Maar sinds laatste jaar, ik twijfel enorm.
Vrijheid kwijt, constant oppas moeten zoeken, geen tijd meer voor jezelf of er staat weer een huilend kind naast je. Ik houd enorm van backpacken, kan natuurlijk met kinderen maar is zo enorm anders.
En dan nog, je kan zelf wel een enorm lief kind hebben, maar dan komen ook al die vriendjes over de vloer die misschien niet zo lief zijn..
Ik ben er gewoon niet over uit.
Vrijheid kwijt, constant oppas moeten zoeken, geen tijd meer voor jezelf of er staat weer een huilend kind naast je. Ik houd enorm van backpacken, kan natuurlijk met kinderen maar is zo enorm anders.
En dan nog, je kan zelf wel een enorm lief kind hebben, maar dan komen ook al die vriendjes over de vloer die misschien niet zo lief zijn..
Ik ben er gewoon niet over uit.
zondag 9 juli 2017 om 14:46
Dat begrijp ik, maar ik hoop (of zou verwachten) dat ik door dat soort avondjes zou denken "wat lijkt het me leuk om dat zelf te hebben", maar integendeel. Vandaar ook dat ik denk dat de natuur het allemaal vanzelf zal regelen om het moment dat er kinderen zijn. Ik heb bijv geen rammelende eierstokken, vind alleen de kinderen van "dichtbij" leuk en zie niet in in welk opzicht een kind mijn leven (en relatie) leuker zou maken. Toch denk ik érgens ook wel "ja waarom ook niet?" Ander is dit (=het met z'n 2en zijn) het ook maar. En dan loopt het vast allemaal wel los. Maar soms denk ik ook dat het geen goede basis is want als ik het aan anderen vertel levert het vooral een hoop gegrinnik en "Nou coco toch!!" op.
zondag 9 juli 2017 om 14:48
De post boven de jouwe verklaart waarom je spijt niet uitspreekt. Dan is echt ongezond voor een kind. Daar moet je wat aan doen.Elle1976 schreef: ↑09-07-2017 14:42Dat het zwaar is kan je volgens mij nog wel zeggen zonder veroordeeld te worden. Daar komt vaak wel achteraan dat 'je er veel voor terugkrijgt'
Maar zeggen dat het moederschap niet leuk is, of je een draak van een kind hebt etc is echt een ander verhaal hoor. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen 'spijt' te hebben. Je kunt er ook niets mee. Het is geen auto die je inruilt omdat ie niet bevalt.
•
zondag 9 juli 2017 om 14:49
Alleen OP gelezen. Ik zelf herken het niet,maar ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die het wel zo ervaren. Van te voren weet je immers niet waar je aan begint.Hier heel bewust voor 4 kinderen gekozen,omdat ik het, ondanks het natuurlijk heel druk is, ik het superleuk vind en er echt veel voldoening uit haal. Ik begrijp het taboe eromheen wel.Je kiest immers ( doorgaans) bewust voor het krijgen van een kind,dus dan "moet"je het ook maar geweldig vinden ook,maar zo werkt dat natuurlijk niet in de praktijk, Ik denk dat het vooral het belangrijkste is dat kinderen dit gevoel nooit me krijgen,want je kunt ze ernstige schade toebrengen.Lijkt mij vreselijk om je zo als moeder te moeten voelen en het niet kunnen delen,
zondag 9 juli 2017 om 14:49
Waarschijnlijk om die 2 laatste zinnen heb je het nog nooit iemand horen zeggen. Plus dat mensen het niet zo snel zullen erkennen en het is ook niet iets wat je er even ingooit tijdens de vrijmibo. Ik ken wel mensen die zeggen dat als ze het over mochten doen anders hadden gedaan, maar ze zijn wel dolblij met hun kinderen. Dus volgens mij heb je die categorie ook nog tussen "spijt" en "oerouder"Elle1976 schreef: ↑09-07-2017 14:42Dat het zwaar is kan je volgens mij nog wel zeggen zonder veroordeeld te worden. Daar komt vaak wel achteraan dat 'je er veel voor terugkrijgt'
Maar zeggen dat het moederschap niet leuk is, of je een draak van een kind hebt etc is echt een ander verhaal hoor. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen 'spijt' te hebben. Je kunt er ook niets mee. Het is geen auto die je inruilt omdat ie niet bevalt.
zondag 9 juli 2017 om 14:52
Ik lees zo vaak een nieuw boek, en ik heb 2 kinderen en geen partner. Of iets van de andere dingen die je noemt. Het is natuurlijk niet zo dat je spontaan in een ander mens verandert he? Mijn moeder zei vroeger al dat ik altijd met mijn neus in een boek zat, en mijn kinderen kennen mij ook niet anders dan mama die zo graag leest. Wat ik bedoel te zeggen: je blijft gewoon jezelf, en dus ook doen wat je deed voordat je kinderen had. Alleen doe je die dingen nu mét kinderen. Ik haatte knutselen al toen ik zelf kleuter was, dus ik heb toen ik een kleuter had nooit met hem geknutseld.Timetraveler schreef: ↑09-07-2017 14:05Ik vind het echt wel dapper dat mensen voor het moederschap durven kiezen. Sommige dingen eraan lijken me best heel leuk, maar als ik dan denk aan de realiteit van in een zweterig pashokje staan bij zwemles, in het weekend vroeg op moeten omdat kind wakker is, niet op vrijdagmiddag kunnen bedenken spontaan ergens te gaan zitten borrelen en eten of met alle restjes en een fles wijn op de bank te ploffen, niet meer een hele zondag met een nieuw boek in stilte kunnen lezen, zogenaamd leuk meedoen met keukentje spelen en kleien enzo, etc etc., überhaupt de hele dag geluid/iemand die een beroep op je doet om je heen, dan denk ik toch dat het niet bij me past. Ik merk dat ik na een dag werken echt best wel 'op' ben. Snel wat koken, eten, opruimen, douchen, nog wat werk doen, even wat lezen en dan ben ik echt klaar met de dag. Als ik dan nog kinderen op zou moeten halen, verantwoord zou moeten koken, helpen met huiswerk, kinderen in bad doen, voorlezen, etc. Het zweet breekt me uit als ik eraan denk.
Maar de grootste gok lijkt me dat je helemaal niet weet wat voor kind je krijgt. Gezond of niet gezond, een kind dat jouw voorkeuren heeft of juist heel erg in jouw allergie zit. Je weet het niet van tevoren en dat lijkt me echt een gok.
Tuurlijk, je moet dingen plannen, je kan geen zak chips meer als avondeten opentrekken (maar dat deed ik toch al niet) en als ze klein zijn ben je 's avonds eigenlijk altijd thuis. Laat ik nu sowieso graag thuis zijn...
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 14:53
Ik denk dat iedereen weleens denkt 'is dit het nou?' of 'wat als ik andere keuzes had gemaakt' Of het nu gaat om je werk, je huis, je relatie, gezin van herkomst enz. Maar dat is iets anders dan spijt in mijn beleving.
Plus dat ik zelf kinderen heb, maar wel vind dat moederschap zo ontzettend wordt opgehemeld. Terwijl het gewoon een biologisch ding is, jezelf willen voortplanten (of niet, mag ook). Maar je moet er ook nog eens gelukkig van worden, je moet er goed in zijn, je moet er van genieten, het kan eigenlijk een opvulling van je hele bestaan zijn. En dat vind ik onzinnig. Moederschap is een onderdeel van mijn leven, niet mijn hele leven. Ik ben naast moeder ook vrouw, echtgenote, dochter, vriendin, collega, minnares, zus, enz. Van geen van die rollen verwachten mensen complete vervulling en voldoening, maar van het moederschap verwqchten ze dat wel, dat is het hoogste goed in de ogen van sommigen. En als het dan net als in alle andere gevallen gewoon soms heel leuk, soms heel kut en meestal gewoon een gegeven is dan voelt dat alsof je iets verkeerd doet denk ik.
Plus dat ik zelf kinderen heb, maar wel vind dat moederschap zo ontzettend wordt opgehemeld. Terwijl het gewoon een biologisch ding is, jezelf willen voortplanten (of niet, mag ook). Maar je moet er ook nog eens gelukkig van worden, je moet er goed in zijn, je moet er van genieten, het kan eigenlijk een opvulling van je hele bestaan zijn. En dat vind ik onzinnig. Moederschap is een onderdeel van mijn leven, niet mijn hele leven. Ik ben naast moeder ook vrouw, echtgenote, dochter, vriendin, collega, minnares, zus, enz. Van geen van die rollen verwachten mensen complete vervulling en voldoening, maar van het moederschap verwqchten ze dat wel, dat is het hoogste goed in de ogen van sommigen. En als het dan net als in alle andere gevallen gewoon soms heel leuk, soms heel kut en meestal gewoon een gegeven is dan voelt dat alsof je iets verkeerd doet denk ik.
zondag 9 juli 2017 om 14:55
https://www.youtube.com/watch?v=EWCmamU9AOw
Bijvoorbeeld deze docu over Daan. Nu weet ik dat de meeste mensen een gezond kind krijgen, maar je hebt natuurlijk altijd de kans dat je een kind krijgt dat (veel) meer zorg nodig heeft. Ik heb zoveel respect voor deze ouders, ik zou het niet kunnen (al denk ik dat wanneer je er middenin zit je wel door móet).
Bijvoorbeeld deze docu over Daan. Nu weet ik dat de meeste mensen een gezond kind krijgen, maar je hebt natuurlijk altijd de kans dat je een kind krijgt dat (veel) meer zorg nodig heeft. Ik heb zoveel respect voor deze ouders, ik zou het niet kunnen (al denk ik dat wanneer je er middenin zit je wel door móet).
zondag 9 juli 2017 om 14:57
Ah goddank is dat een optiefashionvictim schreef: ↑09-07-2017 14:52Ik lees zo vaak een nieuw boek, en ik heb 2 kinderen en geen partner. Of iets van de andere dingen die je noemt. Het is natuurlijk niet zo dat je spontaan in een ander mens verandert he? Mijn moeder zei vroeger al dat ik altijd met mijn neus in een boek zat, en mijn kinderen kennen mij ook niet anders dan mama die zo graag leest. Wat ik bedoel te zeggen: je blijft gewoon jezelf, en dus ook doen wat je deed voordat je kinderen had. Alleen doe je die dingen nu mét kinderen. Ik haatte knutselen al toen ik zelf kleuter was, dus ik heb toen ik een kleuter had nooit met hem geknutseld.
Tuurlijk, je moet dingen plannen, je kan geen zak chips meer als avondeten opentrekken (maar dat deed ik toch al niet) en als ze klein zijn ben je 's avonds eigenlijk altijd thuis. Laat ik nu sowieso graag thuis zijn...
zondag 9 juli 2017 om 14:58
Ik snap daar eigenlijk ook niks van.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:19Er zal niemand ontkennen dat gebroken nachten zwaar zijn, dat kindertjes die niets lusten een feestje zijn. Dat kinderziektes, wagenziekte, een paar uur op de EHBO met weer eens een botbreuk of prikkeldraad ellende etc op het moment zelf leuk zijn. Maar als alles redelijk reilt en zeilt en je vindt het over het algemeen genomen heul erg zwaar en je hebt spijt als haren op je hoofd, dan vind ik daar inderdaad wat van.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 14:58
Ik heb jong kinderen gekregen, daar ben ik blij mee. ik was ook gelukkig geweest zonder kinderen, dat weet ik zeker. Maar het is zinloos om me af te vragen of ik gelukkiger was geweest zonder kinderen dan met, in mijn beleving. Dus daar spendeer ik ook geen tijd aan. En ik ervaar het moederschap ook niet als enorm zwaar. Heel soms wel, vooral onpraktisch, want je kunt niet zomaar weg met je partner zonder oppas te regelen, maar ook dat gaat weer voorbij. En het zijn best leuke mensen, die kinderen van mij, dus ik ben blij dat ze er zijn. En soms ben ik ze spuugzat. Net als bij alle andere mensen van wie ik hou eigenlijk.
zondag 9 juli 2017 om 14:59
blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 14:39Ik vind zwaar vinden en spijt hebben wel twee verschillende dingen. Vloeit spijt voort uit zwar ?
Ik denk niet dat het een persé met het andere te maken hoeft te hebben. Ook als je het niet zwaar vindt, kan je denken, goh, had ik het toch maar anders gedaan. Terwijl je wel van je kinderen houdt. Dat probeert de TO ook uit te leggen.
zondag 9 juli 2017 om 14:59
En dat. Ik heb vandaag eigenlijk grotendeels in mijn eentje in de tuin gezeten, met een boek. Ik zie niet helemaal in waarom dat niet kan als je moeder bent? Goed, bij een 2 jarige is dat lastiger als je alleen bent, maar ze zijn maar héél kort zo klein dat ze de hele tijd aandacht nodig hebben. Plus dat mijn kinderen ook de hele dag al hun eigen ding aan het doen zijn en ook blij zijn dat ze even niets hoeven. Die vermaken zich wel.fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 14:52Ik lees zo vaak een nieuw boek, en ik heb 2 kinderen en geen partner. Of iets van de andere dingen die je noemt. Het is natuurlijk niet zo dat je spontaan in een ander mens verandert he? Mijn moeder zei vroeger al dat ik altijd met mijn neus in een boek zat, en mijn kinderen kennen mij ook niet anders dan mama die zo graag leest. Wat ik bedoel te zeggen: je blijft gewoon jezelf, en dus ook doen wat je deed voordat je kinderen had. Alleen doe je die dingen nu mét kinderen. Ik haatte knutselen al toen ik zelf kleuter was, dus ik heb toen ik een kleuter had nooit met hem geknutseld.
Tuurlijk, je moet dingen plannen, je kan geen zak chips meer als avondeten opentrekken (maar dat deed ik toch al niet) en als ze klein zijn ben je 's avonds eigenlijk altijd thuis. Laat ik nu sowieso graag thuis zijn...
zondag 9 juli 2017 om 15:00
Ja, natuurlijk!
Ik denk dat de grootste reden dat ik het zo leuk vind vooral is omdat ik lief voor mezelf ben en het moederschap eigenlijk vooral heel praktisch inricht. Moederschap heeft mij echt een veel aardiger mens gemaakt, en niet in de laatste plaats veel aardiger voor mezelf.
Am Yisrael Chai!
