Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 16:06
Waar komt de gedachte vandaan dat spijt altijd is omdat het minder leuk is dan verwacht? Ik kan me nog wel wat belangrijkere redenen bedenken om spijt te hebben.
zondag 9 juli 2017 om 16:06
Goeie.karin12345 schreef: ↑09-07-2017 16:01Kunnen moeders die een kind hebben, wat een verkrachter blijkt, een moordenaar, dief, verslaafde, of, wat minder ernstig, gewoon een volwassen kutkind. geen spijt krijgen, dat ze dit kind ooit op de wereld hebben gezet?
Of is altijd hun schuld, dat dit kind zo geworden is?
Ik heb geen idee hoe je dan terug kijkt op de vast ook goeie momenten , of die ook had willen missen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 16:09
Leuk !karin12345 schreef: ↑09-07-2017 16:04Ik hoop het voor je!
Mijn jongste kleinkind van nu 14 maanden waar ik een dag per week op mag passen en tussendoor ook nog zo'n 3 keer per week zie, is het leukste wat me is overkomen. Man en ik zijn zwaar verliefd.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 16:09
zondag 9 juli 2017 om 16:10
Ik snap wel wat je bedoelt, maar toch denk ik dat beslissingen maken niet altijd zo makkelijk als het lijkt.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 16:02Wist je exact wat die opliding inhield ? Welke vakken je zou krijgen ?
Denk je dat je de banen die je na die opliding kon krijgen wel leuk zou hebben gevonden?
Ik kan me ook nog van alles voorstellen dat je niet zo veel hebt met een bepaalde fase ( vergelijk het maar met vakken in een studie ) ien dat je lang niet alles even top vindt.( zwemles ) Maar als het goed is neemt niemand toch kinderen om maar een keer een kleuter te hebben, oid. En als je juist de kleutertijd niet leuk vindt maar tevreden bent als je met je pubers gezellig aan tafel zit, en je kijkt terug : hoe groot is dan nog de spijt? Is spijt van kinderen een momntopname ? Eeuwig durend ? Alles overheersend ?
Even los van spijt trouwens, er ligt ook een beetje een taboe op toegeven dat je denkt dat je iets niet kunt.
Mijn generatie (ik ben eind dertig) is toch heel erg opgevoed met het idee dat je alles kunt worden wat je wilt.
Dus als je ergens een klein twijfeltje hebt dat zegt dat je misschien wel niet zo'n goede moeder zult worden (want geen geduld bijvoorbeeld)
dan roept iedereen gelijk om het hardst dat je het heus wel kunt!
Want niet kunnen bestaat niet, dat is gewoon onwil!
En dat is dus ook gewoon niet waar, niet iedereen kan alles (sterker nog, iedereen kan wel iets denk ik, maar niemand heeft de mogelijkheid om alles te doen) en soms kom je daar wat laat achter.
zondag 9 juli 2017 om 16:15
Ik zou wel willen dat ik mijn "oude" leven nog had, met mijn oude niet kindvriendelijke huis en mijn oude keuzes die met kind niet meer mogelijk zijn. Ik mis het ook. Maar dat wil zeker niet zeggen dat ik spijt heb. Ik heb op een gegeven moment een keuze gemaakt en die zou ik weer maken. Of niet, maar dan zou ik zeer waarschijnlijk weer willen dat ik een gezin had.
Helaas kan je geen verschillende levens parallel aan elkaar tegelijk leven (voor zover ik weet
), maar misschien dat een dergelijk gevoel voor andere mensen 'spijt' is.
Helaas kan je geen verschillende levens parallel aan elkaar tegelijk leven (voor zover ik weet
), maar misschien dat een dergelijk gevoel voor andere mensen 'spijt' is.
zondag 9 juli 2017 om 16:18
zondag 9 juli 2017 om 16:19
Ik kon van tevoren helemaal niet inschatten hoe het zou zijn om kinderen te hebben. We waren de eerste in onze omgeving die kinderen kregen en hadden werkelijk geen idee. De dingen die ik nu zwaar vind aan het ouderschap, had ik van tevoren nooit kunnen bedenken. Dingen waarvan ik wel dacht dat ik ze zwaar zou vinden, blijken dan weer geen enkel probleem.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat het ouderschap niet aan iemands verwachtingen voldoet. Ook spijtgevoelens kan ik me (tot op zekere hoogte) wel voorstellen. Maar op een gegeven moment moet zo'n knop dan wel om, want gedane zaken nemen geen keer. Er steeds over praten lijkt mij in ieder geval niet de oplossing. Alles wat je voedt wordt groter. Aanvaarding lijkt me in dit geval beter.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat het ouderschap niet aan iemands verwachtingen voldoet. Ook spijtgevoelens kan ik me (tot op zekere hoogte) wel voorstellen. Maar op een gegeven moment moet zo'n knop dan wel om, want gedane zaken nemen geen keer. Er steeds over praten lijkt mij in ieder geval niet de oplossing. Alles wat je voedt wordt groter. Aanvaarding lijkt me in dit geval beter.
zondag 9 juli 2017 om 16:19
Ik werk met "volwassen kutkinderen" en het meerdendeel van de ouders heeft het enorm zwaar, maar handelen onder t mom van "het blijft toch je kind". De goeie momenten in het verleden maken het nog zwaarder omdat nu alles anders is.blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 16:06Goeie.
Ik heb geen idee hoe je dan terug kijkt op de vast ook goeie momenten , of die ook had willen missen.
Veel ouders nemen het zichzelf wel kwalijk, omdat dit "makkelijker" is dan het begrijpen van de complexe oorzaak die er daadwerkelijk aan ten grondslag ligt (bijvoorbeeld een stoornis). Soms kan de opvoeding meespelen hoor, maar er zijn ook genoeg mensen uit doodnormale gezinnen die door allerlei andere oorzaken de fout in zijn gegaan.
zondag 9 juli 2017 om 16:21
2 levens lijkt me een stuk vermoeiender dan een paar kinderen in 1 leven hoorelein schreef: ↑09-07-2017 16:15Ik zou wel willen dat ik mijn "oude" leven nog had, met mijn oude niet kindvriendelijke huis en mijn oude keuzes die met kind niet meer mogelijk zijn. Ik mis het ook. Maar dat wil zeker niet zeggen dat ik spijt heb. Ik heb op een gegeven moment een keuze gemaakt en die zou ik weer maken. Of niet, maar dan zou ik zeer waarschijnlijk weer willen dat ik een gezin had.
Helaas kan je geen verschillende levens parallel aan elkaar tegelijk leven (voor zover ik weet
zondag 9 juli 2017 om 16:26
Maar hebben ze spijt van hun keuze om kinderen te nemen ?Coco87 schreef: ↑09-07-2017 16:19Ik werk met "volwassen kutkinderen" en het meerdendeel van de ouders heeft het enorm zwaar, maar handelen onder t mom van "het blijft toch je kind". De goeie momenten in het verleden maken het nog zwaarder omdat nu alles anders is.
Veel ouders nemen het zichzelf wel kwalijk, omdat dit "makkelijker" is dan het begrijpen van de complexe oorzaak die er daadwerkelijk aan ten grondslag ligt (bijvoorbeeld een stoornis). Soms kan de opvoeding meespelen hoor, maar er zijn ook genoeg mensen uit doodnormale gezinnen die door allerlei andere oorzaken de fout in zijn gegaan.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 16:35
Ben ik ook wel benieuwd naar.Dymphnatam schreef: ↑09-07-2017 16:23Wat ik me afvraag is waarvan TO dan spijt van heeft. "Moederschap" vind ik zo'n weids begrip. Het gebrek aan tijd? Beperking van keuzes? 24/7 verantwoording?
Of is het meer dat ze er zich iets heel anders van had voorgesteld. Iets verheffends of levens-veranderend of zo.
Zat nav topic te denken over spijt. Ik voel het (gelukkig) niet. Zou dit zeker opnieuw kiezen als ik terug in de tijd was.
zondag 9 juli 2017 om 16:35
Hoe onrealistisch.
Mijn moeder en zus pasten pas na 18 jaar bij elkaar. Gelukkig kwam het toen goed. Maar bij hoeveel mensen komt het nooit goed? Kijk maar naar alle mensen die geen contact meer hebben met hun ouders om allerlei redenen.
Ik wil heel graag kinderen. Ik heb mezelf altijd als moeder gezien. Ik denk ook dat ik er goed in zou zijn. Maar ik ben ook bang voor de minder leuke kanten: minder tijd voor jezelf, het feit dat je leven toch behoorlijk in het teken staat van kind. Dat lijkt me best wel pittig.
zondag 9 juli 2017 om 16:36
Nee, totaal niet herkenbaar. Mijn/ons "oude leven"? Mensen veranderen, situaties veranderen, je ontwikkelt je, krijgt een andere kijk op het leven. Dit delen met mijn kinderen? Juist leuk. Dus nee, ik herken weinig in TO.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zondag 9 juli 2017 om 16:45
Nou... mss of-topic want het gaat nu over 'moederschap' maar moeders die de handdoek in de ring gooien, gaan scheiden (al dan niet omdat ze een kinderloze jongere man aan de haak hebben geslagen) en hun kinderen bij de vader achterlaten krijgen veel meer minachting en afwijzing te verstouwen dan vaders die ervandoor gaan omdat 'er niks meer aan is' of omdat ze een (kinderloze, jongere) vriendin hebben gevonden en daarmee verder willen.paleviolet schreef: ↑09-07-2017 15:45Ja, dat kan gebeuren denk ik.
Ik ben persoonlijk ook wel eens met een opleiding begonnen omdat ik dacht dat het geweldig zou worden.
Niet dus, echt helemaal niks voor mij.
Bij een opleiding kun je dan nog terug, maar bij een kind eigenlijk niet (goed, er zijn mensen die partner en kinderen achter zich laten, maar heel erg makkelijk en geaccepteerd is dat natuurlijk niet)
En ook bij zoiets belangrijks als het krijgen van een kind kun je je vergissen denk ik, want je weet gewoon pas echt hoe het is als je het kind hebt.
In die zin zal ik ook nooit zeker weten of ik niet toch onverwachts een geweldige moeder had kunnen worden, maar omdat ik zonder kinderen ook gelukkig ben vind ik dat niet zo erg.
Als een vrouw zou zeggen: ik betaal wel alimentatie, geen probleem maar ik ga niet 12 van de 14 dagen voor de kinderen zorgen, om het weekend en de helft van de vakanties lukt nog wel maar ik moet werken, heb geen oppas blabla wordt dat toch veel erger gevonden dan wanneer een man dat zegt en ook doet.
Heel normaal dat moeder na een scheiding de zorg voor de kinderen zo goed als alleen op zich neemt.
Tenminste: dat idee heb ik, mss vergis ik me enorm maar de ene vader die ik ken die na de scheiding voor zijn 2 puberkinderen ging zorgen is bijna heilig verklaard, wát een geweldige vader en wát een keiharde, harteloze moeder hebben die kinderen.
Terwijl ze precies hetzelfde doet als heel veel gescheiden vaders. 'Kinderen horen bij de moeder' is het dan.
zondag 9 juli 2017 om 16:46
Tot die vraag is het nooit gekomen dus dat weet ik niet. Wat ik wel hoor is wanneer er kinderen met heftige problemen zijn en die daardoor niet functioneren waardoor ze zorgenkindjes worden, dat ouders dan zeggen "dit kan erbij horen, het is wel moeilijk maar je denkt niet "het had leuk kunnen zijn", het is nou eenmaal zo".blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 16:26Maar hebben ze spijt van hun keuze om kinderen te nemen ?
zondag 9 juli 2017 om 16:52
Ja herkenbaar, heb het volgens mij in een topic van mezelf ook eens gezegd. Ik vind het ook zwaar als ze weer eens lopen te klieren, huilen, zeuren, ruzie met elkaar hebben, iedere dag dus. :p
Het was bij mij ook geen bewuste keuze, ik was onverwacht zwanger bij de eerste. De tweede was wel een bewuste keuze omdat ik geen kind alleen wou, ben zelf enig kind vandaar. Als ik de keuze toen of ooit bewust had moeten maken weet ik niet of ik het gedaan had. Maar sommige dingen in het leven lopen nou eenmaal zo en dat is soms goed ook en soms ook niet.
Ik hou uiteraard van ze maar makkelijk is het niet en soms mis ik het gevoel van vrijheid. Om te gaan en staan waar je wilt zonder rekening met iemand te houden. Ook het gevoel in de relatie wat meer vast te zitten omdat er kinderen in het spel zijn.
Het was bij mij ook geen bewuste keuze, ik was onverwacht zwanger bij de eerste. De tweede was wel een bewuste keuze omdat ik geen kind alleen wou, ben zelf enig kind vandaar. Als ik de keuze toen of ooit bewust had moeten maken weet ik niet of ik het gedaan had. Maar sommige dingen in het leven lopen nou eenmaal zo en dat is soms goed ook en soms ook niet.
Ik hou uiteraard van ze maar makkelijk is het niet en soms mis ik het gevoel van vrijheid. Om te gaan en staan waar je wilt zonder rekening met iemand te houden. Ook het gevoel in de relatie wat meer vast te zitten omdat er kinderen in het spel zijn.
zondag 9 juli 2017 om 17:01
Dit hangt ook wel een beetje met elkaar samen denk ik, er rust gewoon een enorm taboe op vrouwen die geen (of weinig) moederinstinct hebben.Bestaardigopzich schreef: ↑09-07-2017 16:45Nou... mss of-topic want het gaat nu over 'moederschap' maar moeders die de handdoek in de ring gooien, gaan scheiden (al dan niet omdat ze een kinderloze jongere man aan de haak hebben geslagen) en hun kinderen bij de vader achterlaten krijgen veel meer minachting en afwijzing te verstouwen dan vaders die ervandoor gaan omdat 'er niks meer aan is' of omdat ze een (kinderloze, jongere) vriendin hebben gevonden en daarmee verder willen.
Als een vrouw zou zeggen: ik betaal wel alimentatie, geen probleem maar ik ga niet 12 van de 14 dagen voor de kinderen zorgen, om het weekend en de helft van de vakanties lukt nog wel maar ik moet werken, heb geen oppas blabla wordt dat toch veel erger gevonden dan wanneer een man dat zegt en ook doet.
Heel normaal dat moeder na een scheiding de zorg voor de kinderen zo goed als alleen op zich neemt.
Tenminste: dat idee heb ik, mss vergis ik me enorm maar de ene vader die ik ken die na de scheiding voor zijn 2 puberkinderen ging zorgen is bijna heilig verklaard, wát een geweldige vader en wát een keiharde, harteloze moeder hebben die kinderen.
Terwijl ze precies hetzelfde doet als heel veel gescheiden vaders. 'Kinderen horen bij de moeder' is het dan.
Elke vrouw is geboren om moeder te worden, en tegenwoordig zijn we geëmancipeerd genoeg om hardop te zeggen dat dat natuurlijk achterhaald is, maar zodra een vrouw dan daadwerkelijk tegen dat gegeven ingaat (door geen kinderen te krijgen, spijt te hebben van haar gezin, of de zorg grotendeels aan de vader over te laten) dan is de boot aan, dan mankeert er iets aan die vrouw.
zondag 9 juli 2017 om 17:09
Ik ben bewust kinderloos gebleven om meerdere redenen. Redenen die voor mij nog steeds relevant zijn. Maar wat ik allemaal niet naar mijn hoofd heb gekregen! De meest bijzondere vond ik toch wel dat ik egoistisch zou zijn. Al dan niet met de wijsheid er achteraan dat er ook vrouwen zijn die geen kinderen KUNNEN krijgen.
Ja? Dus? Had ik dat tekort dan moeten compenseren of zo? Het lijkt mij juist tamelijk egoistisch om kinderen te nemen omdat de buren ze ook hebben (of zo)
Overigens: ik ben gek op kinderen (en dat is altijd wederzijds) en heb moederschap hoog in het vaandel.
Alleen niet voor mezelf.
Ja? Dus? Had ik dat tekort dan moeten compenseren of zo? Het lijkt mij juist tamelijk egoistisch om kinderen te nemen omdat de buren ze ook hebben (of zo)
Overigens: ik ben gek op kinderen (en dat is altijd wederzijds) en heb moederschap hoog in het vaandel.
Alleen niet voor mezelf.
zondag 9 juli 2017 om 17:42
Eens, alleen wil ik er wel bij zeggen dat de moeder van die 2 pubers wel degelijk veel verdriet had dat ze haar kinderen nog maar zo weinig zag. Ze was voor de scheiding al kostwinner, werkte overdag en als ze een keer om 6 uur thuis was was dat vroeg. Terwijl ze de deur uitging als iedereen nog lag te slapen.paleviolet schreef: ↑09-07-2017 17:01Dit hangt ook wel een beetje met elkaar samen denk ik, er rust gewoon een enorm taboe op vrouwen die geen (of weinig) moederinstinct hebben.
Elke vrouw is geboren om moeder te worden, en tegenwoordig zijn we geëmancipeerd genoeg om hardop te zeggen dat dat natuurlijk achterhaald is, maar zodra een vrouw dan daadwerkelijk tegen dat gegeven ingaat (door geen kinderen te krijgen, spijt te hebben van haar gezin, of de zorg grotendeels aan de vader over te laten) dan is de boot aan, dan mankeert er iets aan die vrouw.
Vader was muzikant en werkte vooral in de weekenden en een enkele avond doordeweeks.
Het lag gewoon voor de hand dat vader voor de kinderen zorgde, in hun huis bleef wonen en zij in de buurt bleef wonen maar ze mocht nooit hardop zeggen dat ze haar kinderen vreselijk mistte want: ze had ze zelf 'in de steek gelaten'.
De kinderen die volop puberden lieten haar ook weten wat een k*tmoeder ze was.
Nu doen kinderen dat bij vaders net zo goed maar de vaders krijgen dan toch meer begrip en aaien over hun bolletje, en de vraag of de kinderen niet opgestookt worden door moeder...
Ik ken haar niet zo heel goed maar had echt met haar te doen, ik denk dat ze zich heel eenzaam heeft gevoeld. Inmiddels zijn haar kinderen zo rond de 20 jaar oud en is het contact stukken beter voor zover ik weet, gelukkig maar.
Toch denk ik dat als de rollen omgekeerd waren veel meer mensen hadden gezegd dat vader zich kapot werkte om de kinderen alles te kunnen geven wat ze nodig hadden...
Als zij (dat hoorde ik die avond zeggen) een dure vakantie naar de VS betaalde -ook voor haar ex- mompelde er iemand: omkoperij, zo denkt ze het zeker goed te kunnen maken.
Zo onrechtvaardig, dat zouden ze van een vader met een goed inkomen niet zo snel zeggen..
zondag 9 juli 2017 om 17:53
Pfoe, ik was even met mijn dochter naar het zwembad, wat een hoop reacties ondertussen!
Ik vind geen van de reacties hier kwetsend, juist fijn dat er zo open over gepraat wordt.
Als eerste wil ik even reageren op een post waarin iemand zei dat ze een flinke knauw heeft opgelopen dat haar moeder haar verteld heeft dat ze zo'n spijt van haar had. Wat vreselijk lijkt me dat. En ik snap heel goed dat dit topic aan dat gevoel raakt. Maar, in deze -en in meerdere posts- wordt spijt van mijn kind en spijt van het moederschap door elkaar gehaald. Althans, zo voelt het voor mij. Mijn dochter is prachtig, en ik hou van haar. Ik ga haar aan niemand weggeven en zou dat voor geen goud op de wereld doen. Echt niet. Het moederschap, MIJN rol, heeft dus niets met mijn dochter te maken. Ik zal het haar ook nooit vertellen (denk ik, of pas als ze volwassen is) omdat mijn dochter nou eenmaal een product van mijn moederschap is, en die twee dingen zo gemakkelijk door elkaar te halen zijn.
Ik heb spijt van het moederschap omdat het mijn leven wel degelijk veranderd heeft. Ik ben geloof ik best een relaxte moeder, maar ik moet 24 uur per dag rekening houden met een ander. Ik voel me altijd verantwoordelijk, soms zelfs angstig dat haar iets overkomt. Niet overdreven angstig, maar ik ben nooit meer écht zorgeloos. De relatie met mijn partner draait nu ook voor een groot deel om mijn dochter, en ik ben bijna nooit meer alleen. Sommige problemen probeer ik praktisch te benaderen door af en toe een weekend alleen weg te gaan, maar hoe je het ook wendt of keert: ook in mijn eentje of met vriendinnen op een fantastisch weekend in Ibiza blijf ik moeder. Altijd. En als ik het opnieuw zou doen, zou ik er ervoor kiezen om kinderloos te blijven.
Ik lees ook wat reacties waarin mij verweten wordt dat het verwend / niet flexibel gedrag is. Daar ben ik het gewoonweg niet mee eens. Ik roei met alle riemen die ik heb. Zo goed als ik kan. Maar ik vind spijt wél een emotie die ertoe doet, en zeker niet zinloos. Het is voor mij juist een vergaande manier van reflecteren. Zelfs als de uitkomst is dat je iets graag anders gedaan had, zelfs als de beslissing onomkeerbaar is, vind ik dat je tot de conclusie mag komen dat het niet zo'n goede beslissing was. Achteraf. Als ik als een zure bes door het leven zou gaan en het mijn dochter moeilijk zou maken, dan was het punt geheel terecht, maar dat is niet het geval.
Ik vind geen van de reacties hier kwetsend, juist fijn dat er zo open over gepraat wordt.
Als eerste wil ik even reageren op een post waarin iemand zei dat ze een flinke knauw heeft opgelopen dat haar moeder haar verteld heeft dat ze zo'n spijt van haar had. Wat vreselijk lijkt me dat. En ik snap heel goed dat dit topic aan dat gevoel raakt. Maar, in deze -en in meerdere posts- wordt spijt van mijn kind en spijt van het moederschap door elkaar gehaald. Althans, zo voelt het voor mij. Mijn dochter is prachtig, en ik hou van haar. Ik ga haar aan niemand weggeven en zou dat voor geen goud op de wereld doen. Echt niet. Het moederschap, MIJN rol, heeft dus niets met mijn dochter te maken. Ik zal het haar ook nooit vertellen (denk ik, of pas als ze volwassen is) omdat mijn dochter nou eenmaal een product van mijn moederschap is, en die twee dingen zo gemakkelijk door elkaar te halen zijn.
Ik heb spijt van het moederschap omdat het mijn leven wel degelijk veranderd heeft. Ik ben geloof ik best een relaxte moeder, maar ik moet 24 uur per dag rekening houden met een ander. Ik voel me altijd verantwoordelijk, soms zelfs angstig dat haar iets overkomt. Niet overdreven angstig, maar ik ben nooit meer écht zorgeloos. De relatie met mijn partner draait nu ook voor een groot deel om mijn dochter, en ik ben bijna nooit meer alleen. Sommige problemen probeer ik praktisch te benaderen door af en toe een weekend alleen weg te gaan, maar hoe je het ook wendt of keert: ook in mijn eentje of met vriendinnen op een fantastisch weekend in Ibiza blijf ik moeder. Altijd. En als ik het opnieuw zou doen, zou ik er ervoor kiezen om kinderloos te blijven.
Ik lees ook wat reacties waarin mij verweten wordt dat het verwend / niet flexibel gedrag is. Daar ben ik het gewoonweg niet mee eens. Ik roei met alle riemen die ik heb. Zo goed als ik kan. Maar ik vind spijt wél een emotie die ertoe doet, en zeker niet zinloos. Het is voor mij juist een vergaande manier van reflecteren. Zelfs als de uitkomst is dat je iets graag anders gedaan had, zelfs als de beslissing onomkeerbaar is, vind ik dat je tot de conclusie mag komen dat het niet zo'n goede beslissing was. Achteraf. Als ik als een zure bes door het leven zou gaan en het mijn dochter moeilijk zou maken, dan was het punt geheel terecht, maar dat is niet het geval.
zondag 9 juli 2017 om 18:06
...en dat mag natuurlijkDymphnatam schreef: ↑09-07-2017 17:09Ik ben bewust kinderloos gebleven om meerdere redenen. Redenen die voor mij nog steeds relevant zijn. Maar wat ik allemaal niet naar mijn hoofd heb gekregen! De meest bijzondere vond ik toch wel dat ik egoistisch zou zijn. Al dan niet met de wijsheid er achteraan dat er ook vrouwen zijn die geen kinderen KUNNEN krijgen.
Ja? Dus? Had ik dat tekort dan moeten compenseren of zo? Het lijkt mij juist tamelijk egoistisch om kinderen te nemen omdat de buren ze ook hebben (of zo)
Overigens: ik ben gek op kinderen (en dat is altijd wederzijds) en heb moederschap hoog in het vaandel.
Alleen niet voor mezelf.
Dat 'egoistisch' heb ik ook vaker gehoord van mensen die geen kinderen hebben/wilden. En dat anderen ze niet kunnen krijgen, ja so what?
Ik denk dat dat egoistisch gewoon jaloezie is; met een kind of meer kinderen zijn er nou eenmaal bepaalde dingen die je niet meer kan doen, zonder kinderen ben je gewoon veel vrijer. Heb je ook meer te besteden; kinderen zijn een dure hobby
Prima toch als je ervoor kiest om geen kinderen te nemen? Gelukkig heb je die keuze tegenwoordig, 100 jaar geleden moest je wel en hadden veel gelovige mensen ook nog eens meneer pastoor die kwam vragen waar de volgende bleef. Je moet er toch niet aan denken...
Maar troost je, je wilt niet weten wat ik allemaal naar mijn hoofd heb gehad (mijn ex gek genoeg niet..) omdat mijn zoon enigst kind was. Zó zielig, egoistisch ook van me!! En steeds: wanneer komt de volgende? Ik trok me er bijzonder weinig van aan maar het viel me wel op..
Want als iemand het gore lef had om voor een derde, of godbetert een vierde of zelfs vijfde keer zwanger te worden was de standaardvraag: een ongelukje zeker, ga je 'het' laten komen of.... en als ze zeiden dat ze blij waren met de zwangerschap werden ze meewarig aangekeken ipv gefeliciteerd.
Wat ik echt triest vond waren de vrouwen die ik al kende toen ik 16 was en altijd droomden van minstens 2 kinderen en maar niet zwanger werden, de medische molen ingingen en na tig jaar dokteren nog steeds met lege handen stonden. Dan dacht ik weleens wat erg dat het zolang duurt voor je wéét dat het er voor jullie niet inzit, een kindje krijgen.
Overigens kregen dan ook vooral de vrouwen die geen moeder konden worden heel veel troost, de mannen die ook droomden van een kindje kregen bijzonder weinig aandacht voor hun verdriet.
Een vriend van me werd er zelfs boos op aangekeken omdat hij onvruchtbaar bleek te zijn en geen baby van een donorvader wilde. Kan ik me dan ook wel weer voorstellen maar dan was hij weer egoistisch. Zucht...
En ik ben er nog niet: mijn zoon heeft nog niet eens een vriendin maar ik ben al een keer egoistisch genoemd omdat ik zei niet van plan te zijn ooit de oppas-oma uit te gaan hangen als hij ooit een kindje zou krijgen
Alles goed en wel maar ik ben eerlijk gezegd best blij met mijn vrijheid en structureel oppassen?
Nee hoor, af en toe een avondje/dag/weekendje natuurlijk wel maar verder niet.
Ik zal wel een k*toma zijn, nu al!
zondag 9 juli 2017 om 18:09
Wat fijn voor je moeder en zus!
Hier op het forum lees ik voornamelijk over dochters die het contact met hun moeder (vaak ook vader) hebben opgezegd.
Slachtoffer van een verschrikkelijke jeugd.
Krijgen ze vrijwel altijd instemmende reacties van andere volwassen dochters die precies hetzelfde gedaan hebben en hoe erg het allemaal wel niet was.
En hoe geweldig ze zelf als moeder wel niet zijn.
Ik lees nooit verhalen over moeders die geen of een verstoord contact met hun dochter.
Geen contact meer met je volwassen dochter en kleinkinderen?
Dan zul je het er wel naar gemaakt hebben hebben.
Andersom lees ik nooit.
anoniem_306783 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 18:10
3.02% gewijzigd
