Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
zondag 9 juli 2017 om 20:20
Hoezo sterk ?
Ik zou het " sterk " vinden als ze wel klapperende eierstokken zouden hebben gehad maar vanwege omstandigheden ze toch niet nemen. Ze niet willen en ze dan ook niet nemen is - vind ik - toch niet een kwestie van sterk ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 20:22
Die timing is trouwens nog best eng, want stel dat mijn eierstokken op mijn 42ste nog ineens gaan klepperen, dan is het nog maar de vraag of ik het nog georganiseerd krijg allemaal.
Persoonlijk heb ik liever spijt dat ik geen kinderen heb dan spijt dat ik ze wel heb, en ik acht de kans op dat laatste bij mijzelf ook groter.
Maar als je twijfelt kan het heel lastig zijn om in te schatten naar welke kant de balans zal overslaan.
Persoonlijk heb ik liever spijt dat ik geen kinderen heb dan spijt dat ik ze wel heb, en ik acht de kans op dat laatste bij mijzelf ook groter.
Maar als je twijfelt kan het heel lastig zijn om in te schatten naar welke kant de balans zal overslaan.
zondag 9 juli 2017 om 20:26
Heel goed in je knieën krachtig bij elkaar houden?jellybelly schreef: ↑09-07-2017 20:23Waarom? We hoeven er niets voor te doen, alleen geen kinderen te krijgen.
zondag 9 juli 2017 om 20:43
blijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 20:20Hoezo sterk ?
Ik zou het " sterk " vinden als ze wel klapperende eierstokken zouden hebben gehad maar vanwege omstandigheden ze toch niet nemen. Ze niet willen en ze dan ook niet nemen is - vind ik - toch niet een kwestie van sterk ?
Nou, je moet je verweren tegen héél veel mensen die kinderen krijgen als de doodnormaalste zaak van de wereld zien. Dan heb je misschien zelf ook twijfels, waar je maar uit moet zien te komen. Dan moet je afwegen of je het nog voor je eventuele toekomstige kind zou doen, of puur voor jezelf. En misschien besluiten dat het beter is van niet.
Er zijn zoveel afwegingen, zowel bij wel als niet.
zondag 9 juli 2017 om 20:44
MAar wat maakt dan dat het sterk is als je geen kinderen neemt?MarindaH schreef: ↑09-07-2017 20:43Nou, je moet je verweren tegen héél veel mensen die kinderen krijgen als de doodnormaalste zaak van de wereld zien. Dan heb je misschien zelf ook twijfels, waar je maar uit moet zien te komen. Dan moet je afwegen of je het nog voor je eventuele toekomstige kind zou doen, of puur voor jezelf. En misschien besluiten dat het beter is van niet.
Er zijn zoveel afwegingen, zowel bij wel als niet.
zondag 9 juli 2017 om 20:49
Ik was degene die het een zinloze emotie noemde. En ik vind het in zekere zin ook een erg onvolwassen emotie, en dat bedoel ik niet als oordeel, maar als feitelijke constatering. Onvolwassen als in kinderlijk.Padoempats schreef: ↑09-07-2017 17:53
Ik heb spijt van het moederschap omdat het mijn leven wel degelijk veranderd heeft. Ik ben geloof ik best een relaxte moeder, maar ik moet 24 uur per dag rekening houden met een ander. Ik voel me altijd verantwoordelijk, soms zelfs angstig dat haar iets overkomt. Niet overdreven angstig, maar ik ben nooit meer écht zorgeloos. De relatie met mijn partner draait nu ook voor een groot deel om mijn dochter, en ik ben bijna nooit meer alleen. Sommige problemen probeer ik praktisch te benaderen door af en toe een weekend alleen weg te gaan, maar hoe je het ook wendt of keert: ook in mijn eentje of met vriendinnen op een fantastisch weekend in Ibiza blijf ik moeder. Altijd. En als ik het opnieuw zou doen, zou ik er ervoor kiezen om kinderloos te blijven.
Ik lees ook wat reacties waarin mij verweten wordt dat het verwend / niet flexibel gedrag is. Daar ben ik het gewoonweg niet mee eens. Ik roei met alle riemen die ik heb. Zo goed als ik kan. Maar ik vind spijt wél een emotie die ertoe doet, en zeker niet zinloos. Het is voor mij juist een vergaande manier van reflecteren. Zelfs als de uitkomst is dat je iets graag anders gedaan had, zelfs als de beslissing onomkeerbaar is, vind ik dat je tot de conclusie mag komen dat het niet zo'n goede beslissing was. Achteraf. Als ik als een zure bes door het leven zou gaan en het mijn dochter moeilijk zou maken, dan was het punt geheel terecht, maar dat is niet het geval.
Dat vind ik omdat ik denk dat die spijt ook echt voortkomt uit op een bepaalde manier niet volwassen willen worden, en dat je dat ten onrechte ophangt aan het moederschap.
Ik denk namelijk dat die dingen die je noemt, dat nooit meer zorgeloos zijn, dat altijd verantwoordelijk zijn, helemaal niet het gevolg zijn van het feit dat je moeder bent, maar simpelweg van het feit dat je geen kind meer bent. Had je geen kinderen gekregen, dan was je geheid inmiddels ook niet meer zorgeloos en had je ook altijd de verantwoordelijkheid voor het een of ander. Dan was het niet je kind, maar je dementerende moeder. Of de werknemers van je bedrijf. Of je depressieve partner. Of je baan. Of je hypotheek. Of je blinde hond. Of weet ik veel wat.
Volwassen worden betekent nu eenmaal dat je zorgeloosheid verdwijnt. En dat je verantwoordelijkheden krijgt waar je niet meer voor kunt weglopen. Dat het leven geen feestje meer is. En die volwassenheid komt meestal min of meer tegelijk met het moment dat de meeste mensen ook kinderen krijgen. En daarom halen sommige mensen het gevoel dat het volwassen leven soms best wel tegenvalt, door elkaar met het gevoel dat het ouderschap tegenvalt.
Terwijl ik denk dat je precies deze zelfde gevoelens gehad zou hebben als je geen kinderen had gekregen. Je had dan alleen niet zo'n mooi excuus voor die gevoelens gehad.
Am Yisrael Chai!
zondag 9 juli 2017 om 20:59
Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 20:41Van midden 20 tot midden 40 zijn veel vrouwen aan het studeren, reizen, carriere aan het maken, sparen, relaties aan het uitproberen, ben je in therapie of yoga of andere zoektochten om je eigen jeugd te verwerken en jezelf te vinden, ga je uit en feest je tot je erbij neervalt, werk je rustig tot 's avonds laat en daarna nog een borrel met collega's, daag je jezelf uit in sporten enzovoorts..
Man man man... dat kan je écht niet meer op dezelfde manier doen ná je 45e met 2 volwassen kinderen!
Schei toch uit, zeg. Waarom zou je na je 45ste niet meer kunnen reizen, feesten, spaten, aan navelstaren tijdens yoga kunnen doen , een nieuwe relatie - of zes - aan kunnen gaan en kunnen studeren? Ben je zelf nog piepjong dat je iedereen boven de 45 afschrijft ? En als je het niet op dezelfde manier doet, is iets dan minder ?
Als je dat denkt dan snap ik je commentaren in dit topic, dan heb je gewoon een heel ander leven gehad. Dan snap ik dat een kind nauwelijks een verandering is en misschien zelfs een welkome invulling van je leven. Wat een nare sneer.
Voor heel veel vrouwen betekent het wel degelijk heel veel 'opgeven'. En dat is een stuk minder het geval als je ouder bent en alles al een keer gezien hebt en op de rit hebt, dat is wat ik bedoel.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 21:04
Ik heb geen spijt van het moederschap, maar het heeft wel meer impact dan ik van te voren verwacht had. Ik ben minder goed met slaaptekort en veel prikkels dan ik van te voren had gedacht.
Hoewel ik het punt van Fashion Victim zelf niet zo zou verwoorden (voor mij bestaan en geen zinloze emoties) klopt haar betoog volgens mij wel. Mijn bewust kinderloze vriendinnen zijn ook niet stress en zorgen vrij, verre van. En ze denken net zo goed als ik soms verlangend terug aan de vrijheid van onze studententijd. Ik vind dat wel verfrissend om te merken.
Hoewel ik het punt van Fashion Victim zelf niet zo zou verwoorden (voor mij bestaan en geen zinloze emoties) klopt haar betoog volgens mij wel. Mijn bewust kinderloze vriendinnen zijn ook niet stress en zorgen vrij, verre van. En ze denken net zo goed als ik soms verlangend terug aan de vrijheid van onze studententijd. Ik vind dat wel verfrissend om te merken.
Het is zoals het is
zondag 9 juli 2017 om 21:05
Ik was 26 toen ik zwanger was van eerste kind en ons sociale leven was echt daarna niet zo heel veel veranderd. Nu ben ik 52 en heb alle vrijheid van de wereld.Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 20:41Van midden 20 tot midden 40 zijn veel vrouwen aan het studeren, reizen, carriere aan het maken, sparen, relaties aan het uitproberen, ben je in therapie of yoga of andere zoektochten om je eigen jeugd te verwerken en jezelf te vinden, ga je uit en feest je tot je erbij neervalt, werk je rustig tot 's avonds laat en daarna nog een borrel met collega's, daag je jezelf uit in sporten enzovoorts..
Man man man... dat kan je écht niet meer op dezelfde manier doen ná je 45e met 2 volwassen kinderen!
Als je dat denkt dan snap ik je commentaren in dit topic, dan heb je gewoon een heel ander leven gehad. Dan snap ik dat een kind nauwelijks een verandering is en misschien zelfs een welkome invulling van je leven. Voor heel veel vrouwen betekent het wel degelijk heel veel 'opgeven'. En dat is een stuk minder het geval als je ouder bent en alles al een keer gezien hebt en op de rit hebt, dat is wat ik bedoel.
zondag 9 juli 2017 om 21:06
fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 20:49
Ik denk namelijk dat die dingen die je noemt, dat nooit meer zorgeloos zijn, dat altijd verantwoordelijk zijn, helemaal niet het gevolg zijn van het feit dat je moeder bent, maar simpelweg van het feit dat je geen kind meer bent.
Hier ben ik het zó niet mee eens. Je kunt je leven zo ongebonden inrichten als je maar wil. Geen vaste relatie, een huurhuis, voor jezelf werken, geen huisdieren nemen als je de verantwoordelijkheid niet wil, noem alles maar op.
Een kind betekent toch echt dat je verantwoordelijkheid hebt voor een ander mensenleven. Dat iemand doodgaat als jij besluit de hele dag in bed te blijven liggen. Dat lijkt me toch echt een heel andere verantwoordelijkheid dan de verantwoordelijkheid die je (misschien) voor een aantal dingen krijgt als je volwassen wordt.
anoniem_173024 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 21:08
0.75% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 21:07
Ik kan hier echt alleen maar om lachen. Als ik kijk om me heen, 30+ vrouwen, dan zien al die levens er ongeveer hetzelfde uit, met en zonder kinderen. Werk, huis, vakanties, hobby's, sport, partner, leuke dingen.Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 20:41Van midden 20 tot midden 40 zijn veel vrouwen aan het studeren, reizen, carriere aan het maken, sparen, relaties aan het uitproberen, ben je in therapie of yoga of andere zoektochten om je eigen jeugd te verwerken en jezelf te vinden, ga je uit en feest je tot je erbij neervalt, werk je rustig tot 's avonds laat en daarna nog een borrel met collega's, daag je jezelf uit in sporten enzovoorts..
Man man man... dat kan je écht niet meer op dezelfde manier doen ná je 45e met 2 volwassen kinderen!
Als je dat denkt dan snap ik je commentaren in dit topic, dan heb je gewoon een heel ander leven gehad. Dan snap ik dat een kind nauwelijks een verandering is en misschien zelfs een welkome invulling van je leven. Voor heel veel vrouwen betekent het wel degelijk heel veel 'opgeven'. En dat is een stuk minder het geval als je ouder bent en alles al een keer gezien hebt en op de rit hebt, dat is wat ik bedoel.
Ik zie alleen wel dat de 30+ers die nog aan kinderen beginnen dat héél heftig vinden. Er is in sommige groepen ook een soort wedstrijd gaande, wiens kind slaapt het snelst door, wie beviel het makkelijkst, hoe snel was iedereen weer op de been, hoe houdt iedereen zijn relatie op de been. Ze troefen elkaar een beetje af waar mogelijk. Ik zit erbij, en kijk ernaar. Ik had dat allemaal niet, niemand had kinderen. En ik dacht altijd dat je steun aan elkaar had als je tegelijk kinderen kreeg, maar ze maken elkaar gewoon bloedonzeker! Ik ben zo ontzettend blij dat mijn kinderen groter zijn inmiddels. En dat ik gewoon al die jaren óók gewoon gewerkt, gesport, geleefd heb. Als je denkt dat je dat alleen kinderloos tussen je 20e en 40e kunt doen en daarna niet meer, dan vraag ik me af met wie je medelijden moet hebben.
zondag 9 juli 2017 om 21:09
Ik heb wel onderschat hoe kwetsbaar kinderen je maken. Hoe veel pijn je kan voelen als er iets met je kind is, hoeveel zorgen je je kan maken, hoe graag je ze bij je wilt houden maar los moet laten. De vreselijke dingen die ze kan overkomen en waar je altijd maar niet aan moet denken omdat je dan gek wordt. Hoe zeer ze je achilleshiel zijn. Dat je zonder ze niet meerl kan leven. Dat je je ook ineens zorgen maakt om je eigen sterfelijkheid want dan moeten ze zonder jou. Hoe voelbaar pijn het doet kinderleed te zien of te lezen. Hoe intens al die gevoelens soms kunnen zijn. Hoe angstig het me soms maakt.
Dat vind ik best zwaar en voelt soms als een last. Dat had ik niet verwacht. Ik mis dan het onbezorgde van toen ik geen kind had. Al besefte ik dat toen natuurlijk niet.
Dat vind ik best zwaar en voelt soms als een last. Dat had ik niet verwacht. Ik mis dan het onbezorgde van toen ik geen kind had. Al besefte ik dat toen natuurlijk niet.
zondag 9 juli 2017 om 21:12
fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 20:49Ik was degene die het een zinloze emotie noemde. En ik vind het in zekere zin ook een erg onvolwassen emotie, en dat bedoel ik niet als oordeel, maar als feitelijke constatering. Onvolwassen als in kinderlijk.
Dat vind ik omdat ik denk dat die spijt ook echt voortkomt uit op een bepaalde manier niet volwassen willen worden, en dat je dat ten onrechte ophangt aan het moederschap.
Ik denk namelijk dat die dingen die je noemt, dat nooit meer zorgeloos zijn, dat altijd verantwoordelijk zijn, helemaal niet het gevolg zijn van het feit dat je moeder bent, maar simpelweg van het feit dat je geen kind meer bent. Had je geen kinderen gekregen, dan was je geheid inmiddels ook niet meer zorgeloos en had je ook altijd de verantwoordelijkheid voor het een of ander. Dan was het niet je kind, maar je dementerende moeder. Of de werknemers van je bedrijf. Of je depressieve partner. Of je baan. Of je hypotheek. Of je blinde hond. Of weet ik veel wat.
Volwassen worden betekent nu eenmaal dat je zorgeloosheid verdwijnt. En dat je verantwoordelijkheden krijgt waar je niet meer voor kunt weglopen. Dat het leven geen feestje meer is. En die volwassenheid komt meestal min of meer tegelijk met het moment dat de meeste mensen ook kinderen krijgen. En daarom halen sommige mensen het gevoel dat het volwassen leven soms best wel tegenvalt, door elkaar met het gevoel dat het ouderschap tegenvalt.
Terwijl ik denk dat je precies deze zelfde gevoelens gehad zou hebben als je geen kinderen had gekregen. Je had dan alleen niet zo'n mooi excuus voor die gevoelens gehad.
Dit gaat denk ik maar voor een deel op. Ik denk dat de zorgen om je kind groter zijn dan die om je hypotheek etc. Als ik verkeerde beslissingen maak, mn baan kwijtraak, mn hypotheek, weet ik wat... heb ik daar mezelf mee. Moet ik voor mezelf een oplossing zoeken. Met kinderen zijn de gevolgen groter.
En dat zijn denk ik nog maar the least van de zorgen die hebt om een kind! Ik heb het al bij mijn partner. Wat als hem iets overkomt? ziek wordt? Die angst. En die is alleen maar groter met/bij kinderen.
zondag 9 juli 2017 om 21:13
'Als je dat denkt dan snap ik je commentaren in dit topic, dan heb je gewoon een heel ander leven gehad. Dan snap ik dat een kind nauwelijks een verandering is en misschien zelfs een welkome invulling van je leven. Voor heel veel vrouwen betekent het wel degelijk heel veel 'opgeven'. En dat is een stuk minder het geval als je ouder bent en alles al een keer gezien hebt en op de rit hebt, dat is wat ik bedoel.'
Ik zie het juist andersom. Ik heb de indruk dat mensen die laat kinderen krijgen, het gevoel hebben veel op te geven. Financieel een flinke stap terug, want minder werken en/ of kinderopvangkosten. Omdat het salaris al hoger ligt, is tijdelijk stoppen/veel minderen met werken geen optie. Een einde aan regelmatige verre reizen en stappen en sporten ook een stapje terug. En dat, nadat dat juist al jaren hun gewoonte was.
Bij mensen die jong ouders worden heb ik dat idee minder. Ze gingen wegens budget toch al kamperen, kunnen kinderen prima mee. Rijden en goedkope auto/ hebben goedkope meubels, vlekken van kinderen geen probleem. Zijn nog gewend aan weinig geld, salaris/huis groeit mee met de kinderen.
Meer.. Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.
Ik zie het juist andersom. Ik heb de indruk dat mensen die laat kinderen krijgen, het gevoel hebben veel op te geven. Financieel een flinke stap terug, want minder werken en/ of kinderopvangkosten. Omdat het salaris al hoger ligt, is tijdelijk stoppen/veel minderen met werken geen optie. Een einde aan regelmatige verre reizen en stappen en sporten ook een stapje terug. En dat, nadat dat juist al jaren hun gewoonte was.
Bij mensen die jong ouders worden heb ik dat idee minder. Ze gingen wegens budget toch al kamperen, kunnen kinderen prima mee. Rijden en goedkope auto/ hebben goedkope meubels, vlekken van kinderen geen probleem. Zijn nog gewend aan weinig geld, salaris/huis groeit mee met de kinderen.
Meer.. Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.
zondag 9 juli 2017 om 21:13
MarindaH schreef: ↑09-07-2017 21:12Dit gaat denk ik voor een groot deel wel op. Maar toch denk ik dat de zorgen om je kind groter zijn dan die om je hypotheek etc. Als ik verkeerde beslissingen maak, mn baan kwijtraak, mn hypotheek, weet ik wat... heb ik daar mezelf mee. Moet ik voor mezelf een oplossing zoeken. Met kinderen zijn de gevolgen groter.
Ja precies. Als je kinderen hebt moet er voortaan écht brood op de plank (etc.). Want de kinderen moeten eten, kleding, een dak boven het hoofd. En god verhoede dat ze later een trauma krijgen, of een topic op Viva openen omdat er vanalles verkeerd is gegaan in hun jeugd en nu met de gebakken peren zitten.
Als je alleen met jezelf te maken hebt is het op zich ook fijn als je leven goed loopt, maar dan heb je toch echt alleen jezelf er maar mee.
anoniem_173024 wijzigde dit bericht op 09-07-2017 21:17
2.61% gewijzigd
zondag 9 juli 2017 om 21:17
Precies dat. Nu zijn ze iets groter en heb ik voor mijn gevoel zeeen van tijd en geld over. Eerste koophuis toen kind 7/8 was, voor mijn gevoel gaan we er de hele tijd alleen maar op vooruit, ipv dat ik inleverHetismogelijk schreef: ↑09-07-2017 21:13'Als je dat denkt dan snap ik je commentaren in dit topic, dan heb je gewoon een heel ander leven gehad. Dan snap ik dat een kind nauwelijks een verandering is en misschien zelfs een welkome invulling van je leven. Voor heel veel vrouwen betekent het wel degelijk heel veel 'opgeven'. En dat is een stuk minder het geval als je ouder bent en alles al een keer gezien hebt en op de rit hebt, dat is wat ik bedoel.'
Ik zie het juist andersom. Ik heb de indruk dat mensen die laat kinderen krijgen, het gevoel hebben veel op te geven. Financieel een flinke stap terug, want minder werken en/ of kinderopvangkosten. Omdat het salaris al hoger ligt, is tijdelijk stoppen/veel minderen met werken geen optie. Een einde aan regelmatige verre reizen en stappen en sporten ook een stapje terug. En dat, nadat dat juist al jaren hun gewoonte was.
Bij mensen die jong ouders worden heb ik dat idee minder. Ze gingen wegens budget toch al kamperen, kunnen kinderen prima mee. Rijden en goedkope auto/ hebben goedkope meubels, vlekken van kinderen geen probleem. Zijn nog gewend aan weinig geld, salaris/huis groeit mee met de kinderen.
Meer.. Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.
zondag 9 juli 2017 om 21:18
Ik vind het een beetje een rare redenering. Ten eerste is de vruchtbaarheid van de vrouw na haar dertigste steeds minder. En hoe kom je er bij dat je dan alles op de rit hebt en toe bent aan verantwoordelijkheid? Dat verschilt heel erg per persoon lijkt mij. Daarnaast is het ook nog de vraag of je alles op de rit moet hebben voor je kinderen krijgt. Alsof je niets meer kan (bereiken) als je eenmaal een kind hebt.Koffiekop schreef: ↑09-07-2017 18:45Ik pleit voor zo laat mogelijk kinderen krijgen. Halverwege de 30 op zijn vroegst.
Dan ken je jezelf, heb je gedaan wat je wilde aan gekkigheid, financieel en carrieretechnisch alles op de rit, relaties (familie en liefde) uitgekristalliseerd, onafhankelijk en niet so snel meer gek te krijgen. En toe aan de verantwoordelijkheid.
Of juist niet en je beseft dat je een topleven hebt zonder kinderen. En dan ben je oud en wijs genoeg om zonder schuld en vragen een andere keuze te maken.
Ik ken geen oudere moeders met spijt. Dus als je twijfelt, stel uit, stel uit en stel jezelf de vraag opnieuw op je 35e. Of 38e.
zondag 9 juli 2017 om 21:19
zondag 9 juli 2017 om 21:21
Dat soort dingen maak ik me nooit druk om. Niet met en zonder kinderen. Hypotheken en huizen en banen vind ik irrelevant. Lost zich altijd wel weer op.MarindaH schreef: ↑09-07-2017 21:12Dit gaat denk ik maar voor een deel op. Ik denk dat de zorgen om je kind groter zijn dan die om je hypotheek etc. Als ik verkeerde beslissingen maak, mn baan kwijtraak, mn hypotheek, weet ik wat... heb ik daar mezelf mee. Moet ik voor mezelf een oplossing zoeken. Met kinderen zijn de gevolgen groter.
En dat zijn denk ik nog maar the least van de zorgen die hebt om een kind! Ik heb het al bij mijn partner. Wat als hem iets overkomt? ziek wordt? Die angst. En die is alleen maar groter met/bij kinderen.
Ziekte en dood houd je toch niet tegen.
zondag 9 juli 2017 om 21:24
zo ervaren wij dat ook.
In mijn beleving heb ik ook niets opgegeven. Hooguit uitgesteld. Niet die therapie en dat naar mezelf zoeken en zo ; dat is voor de generatie watjes na mij.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 9 juli 2017 om 21:25
Eh ik ben de generatie na jou, maar bedanktblijfgewoonbianca schreef: ↑09-07-2017 21:24zo ervaren wij dat ook.
In mijn beleving heb ik ook niets opgegeven. Hooguit uitgesteld. Niet die therapie en dat naar mezelf zoeken en zo ; dat is voor de generatie watjes na mij.
