Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 13:33
Ja en ik ben benieuwd hoeveel die mensen er vantevoren over nagedacht hebben en of ze ook rekening hebben gehouden met alles dat erbij komt kijken. Dat het niet alleen een lief baby'tje is. Want dat is wat mij altijd het meest verbaasd. Het ogenschijnlijke gemak waarmee de keuze wordt gemaakt om aan kinderen te beginnen. De kinderlozen worden vreemd aangekeken, terwijl ik een kind nemen een stuk ingrijpender keuze vind.
maandag 10 juli 2017 om 13:33
Als ik kijk naar mijn omgeving (ja, daar kan het hier ook eerlijk over gaan) maakt dat niet veel uit. Sommigen twijfelden en vinden het fantastisch, anderen streden er jarenlang voor om ouder te worden, maar valt het tegen.
maandag 10 juli 2017 om 13:34
Dit vraag ik me ook af. En wat ook al eerder is gevraagd: Waarom een tweede als je de eerste al zwaar vindt?jellybelly schreef: ↑10-07-2017 13:33Ja en ik ben benieuwd hoeveel die mensen er vantevoren over nagedacht hebben en of ze ook rekening hebben gehouden met alles dat erbij komt kijken. Dat het niet alleen een lief baby'tje is. Want dat is wat mij altijd het meest verbaasd. Het ogenschijnlijke gemak waarmee de keuze wordt gemaakt om aan kinderen te beginnen. De kinderlozen worden vreemd aangekeken, terwijl ik een kind nemen een stuk ingrijpender keuze vind.
maandag 10 juli 2017 om 13:35
Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:36@ Sazed: zonder uitzondering? Ik geef juist aan een kind te zijn van een moeder met spijt, èn een grote kinderwens te hebben.
Sazed begint toch met " een aantal vrouwen " ? Dan bedoelt ze toch niet iedereen ?
@ watdachtjehiervan: waarom je het zou uitspreken? Omdat het schuldgevoel hierover erg drukt? Omdat je je schaamt? Omdat je het moeilijk hebt en je alleen voelt? Omdat we in deze maatschappij toch voorstander zijn van openheid en hulp krijgen indien nodig? 'Deal er maar mee' vind ik echt ondoordachte onzin.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 13:36
@ Sazed: zonder uitzondering? Ik geef juist aan een kind te zijn van een moeder met spijt, èn een grote kinderwens te hebben.
@ watdachtjehiervan: waarom je het zou uitspreken? Omdat het schuldgevoel hierover erg drukt? Omdat je je schaamt? Omdat je het moeilijk hebt en je alleen voelt? Omdat we in deze maatschappij toch voorstander zijn van openheid en hulp krijgen indien nodig? 'Deal er maar mee' vind ik echt ondoordachte onzin.
@ watdachtjehiervan: waarom je het zou uitspreken? Omdat het schuldgevoel hierover erg drukt? Omdat je je schaamt? Omdat je het moeilijk hebt en je alleen voelt? Omdat we in deze maatschappij toch voorstander zijn van openheid en hulp krijgen indien nodig? 'Deal er maar mee' vind ik echt ondoordachte onzin.
maandag 10 juli 2017 om 13:38
Heb ik al antwoord op gegeven, staat op de vorige pagina.watdachtjehiervan schreef: ↑10-07-2017 13:34Dit vraag ik me ook af. En wat ook al eerder is gevraagd: Waarom een tweede als je de eerste al zwaar vindt?
maandag 10 juli 2017 om 13:38
Snarky schreef: ↑10-07-2017 13:30
Waar de ouders in mijn omgeving over klagen (als ze al klagen, en dat gebeurt niet veel) zijn het vastzitten, het onophoudelijke rekening houden met, het verplichte leven rondom schooltijden, het opgedrongen krijgen van andere kinderen en ouders, het altijd op de tweede plaats zetten van je eigen wensen en behoeften, de eeuwige zorgen en bezorgdheid en het altijd maar verantwoordelijk nemen. Allemaal dingen waar ik me echt wel wat bij kan voorstellen.
Dat weet je allemaal niet van tevoren
Maar dat weet je toch juist wel van tevoren? Wij weten het toch ook?
Ik heb in mijn leven nu al zoveel tv-programma's gezien over lastige kinderen, topics gelezen over moeders die er doorheen zitten, artikelen gelezen over ouderschap, krijsende kinderen gezien in supermarkten, vrienden die bijna nergens meer aan toekomen, enz enz enz. Daardoor weet ik heel goed dat ik er niet aan moet beginnen.
Iedereen die bij ouderschap alleen denkt aan de roze wolk, tja, die leven of onder een steen, of die vind ik behoorlijk naïef als ze denken 'ach, dat gebeurt bij mij allemaal niet'.
maandag 10 juli 2017 om 13:39
maandag 10 juli 2017 om 13:39
Als je toch veel van je kind houdt zoals hier wordt gezegd dan is er mee dealen toch ook niet zo moeilijk? Ik zou mijn mond houden voor mijn kind. Omdat dat in mijn ogen beter is voor het kind. Je kan daarnaast nog hulp zoeken maar je kind hoeft daar niks van te weten. Of je bespreekt het anoniem op een forum. Ook prima.Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:36@ Sazed: zonder uitzondering? Ik geef juist aan een kind te zijn van een moeder met spijt, èn een grote kinderwens te hebben.
@ watdachtjehiervan: waarom je het zou uitspreken? Omdat het schuldgevoel hierover erg drukt? Omdat je je schaamt? Omdat je het moeilijk hebt en je alleen voelt? Omdat we in deze maatschappij toch voorstander zijn van openheid en hulp krijgen indien nodig? 'Deal er maar mee' vind ik echt ondoordachte onzin.
maandag 10 juli 2017 om 13:40
@ turquasi: Dat vind ik wel van een andere orde. Mijn moeder heeft spijt, maar houdt wel van mij en mijn broer en heeft alles voor ons over gehad en gedaan. Ik vind niet dat daar een taboe op moet zitten, had het haar gegund dat ze steun had gehad en iemand bij wie ze haar verhaal kwijt kon in die tijd. Het je kind voelbaar kwalijk nemen vind ik dan weer op geen enkel niveau goed te praten.
maandag 10 juli 2017 om 13:41
In mijn (hoogopgeleide) vriendengroep wordt er ook door een aantal zo moeilijk gedaan als iemand geen kinderen wil. Het verbaast me echt. Maar juist daardoor denk ik dat het iets intuitiefs is, want de nadelen van kinderen zijn heel gemakkelijk te formuleren terwijl de voordelen veel meer esoterisch zijn. Bovendien weet je van tevoren ook gewoon niet waar je aan begint. Natuurlijk, de meeste mensen zetten hun uitgaven opnieuw op een rijtje en je houdt er rekening mee dat je schattige baby'tje straks in een puberfeeks verandert, maar aan het eind van de dag kan het best dat je feeks helemaal geen feeks is of dat je juist te maken krijgt met een kind met zware leer- of gedragsproblematiek. En onderschat de rol van moeder natuur niet; die schreeuw om je voort te planten krijg je er met de beste logica van de wereld niet uit. En gelukkig maar, want anders was the mens al lang uitgestorven...jellybelly schreef: ↑10-07-2017 13:33Ja en ik ben benieuwd hoeveel die mensen er vantevoren over nagedacht hebben en of ze ook rekening hebben gehouden met alles dat erbij komt kijken. Dat het niet alleen een lief baby'tje is. Want dat is wat mij altijd het meest verbaasd. Het ogenschijnlijke gemak waarmee de keuze wordt gemaakt om aan kinderen te beginnen. De kinderlozen worden vreemd aangekeken, terwijl ik een kind nemen een stuk ingrijpender keuze vind.
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
maandag 10 juli 2017 om 13:42
Goed gesproken!Sazed schreef: ↑10-07-2017 13:17Beetje de ziekte van deze tijd ook wel, vinden dat je altijd recht hebt op ongelimiteerde keuzes en zelfontplooiing zonder dat iets je daarin belemmert, en op geluk. Terwijl het leven in praktijk daar volslagen eigen ideeen op na houdt.
Zouden moeders in de krochten van Afrika ook bezig zijn met het halen van voldoening uit hun moederschap?
maandag 10 juli 2017 om 13:44
Dat vind ik echt te simpel gedacht. Je snapt dan de impact niet die het gevoel kan hebben op welzijn. 'Ermee dealen' is dus klaarblijkelijk wel heel moeilijk.watdachtjehiervan schreef: ↑10-07-2017 13:39Als je toch veel van je kind houdt zoals hier wordt gezegd dan is er mee dealen toch ook niet zo moeilijk? Ik zou mijn mond houden voor mijn kind. Omdat dat in mijn ogen beter is voor het kind. Je kan daarnaast nog hulp zoeken maar je kind hoeft daar niks van te weten. Of je bespreekt het anoniem op een forum. Ook prima.
Of je het je kind vertelt, mwoah, hangt van de band af denk ik. Hoeft inderdaad zeker niet. Kan in sommige gevallen echter wel, zonder grootse impact. De discussie hier gaat over of het an sich een groots geheim moet zijn dat je alleen draagt.
maandag 10 juli 2017 om 13:46
Omdat het een kant van het ouderschap is die heel erg verborgen gehouden wordt. Als mensen daar meer van horen, kunnen ze het meenemen in hun beslissing om kinderen te nemen.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 13:23Als het taboe doorbroken wordt, hoezo komen mensen dan niet meer in deze situatie ?
maandag 10 juli 2017 om 13:49
Ik denk dat dit voor een groot deel een verschijnsel van deze tijd is. Teveel mensen denken dat het leven maakbaar is, een kind inclusief. Ik lees tegenwoordig zo vaak dat men van plan is de kleine gewoon gezellig mee te nemen naar hippe festivals en meer van die dingen. En dat gaat wel zolang ze nog piepklein zijn, dan slapen ze nog wel in de wagen of draagdoek, maar na een jaar is dat bij de meeste wel over. Het zit niet zo lekker op een terrasje als je steeds achter je dreumes aanmoet en een festival met veel mensen is niet zo handig als je peuter graag zelf wil lopen en niet de hele dag in een draagdoek wil hangen. Ik denk dat te veel mensen denken dat hun leventje wel doorgaat, dat ze alle dingen kunnen doen die ze altijd deden en dat een kind zich wel aanpast. Ik hoor en lees zelfs dat ouders beweren dat je daar zelf van alles over te zeggen hebt en jouw opvoeding een wereld van verschil maakt. Blijkt meestal nogal tegen te vallen en dan moeten de hobby's en interesse van de ouders toch op een laag pitje. Als je dat niet had ingecalculeerd dan kan dat nogal tegenvallen denk ik. Maar dat ligt dan toch echt aan je eigen verwachtingen en niet aan het kind of het moederschap. Het leven is gewoon niet maakbaar en een kind zeker niet. Een kind zet je hele leven op zijn kop en dat ontkennen is alleen maar een garantie op teleurstelling.
Verder zie ik niet zo goed wat het verschil is tussen spijt van het krijgen van je kind en spijt dat je moeder bent geworden. Als je kind niet was geboren was je geen moeder geweest, je hebt dus wel degelijk spijt van het krijgen van je kind. Neemt niet weg dat ik meteen geloof dat je wel van haar houdt.
Verder zie ik niet zo goed wat het verschil is tussen spijt van het krijgen van je kind en spijt dat je moeder bent geworden. Als je kind niet was geboren was je geen moeder geweest, je hebt dus wel degelijk spijt van het krijgen van je kind. Neemt niet weg dat ik meteen geloof dat je wel van haar houdt.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
maandag 10 juli 2017 om 13:51
Ik snap de impact inderdaad niet omdat ik het zelf niet voel.Koffiehagedis schreef: ↑10-07-2017 13:44Dat vind ik echt te simpel gedacht. Je snapt dan de impact niet die het gevoel kan hebben op welzijn. 'Ermee dealen' is dus klaarblijkelijk wel heel moeilijk.
Of je het je kind vertelt, mwoah, hangt van de band af denk ik. Hoeft inderdaad zeker niet. Kan in sommige gevallen echter wel, zonder grootse impact. De discussie hier gaat over of het an sich een groots geheim moet zijn dat je alleen draagt.
De discussie gaat ook over of het schadelijk is voor het kind. En dan zeg ik: Ja in de meeste gevallen wel. En daarom zou ik ervoor zorgen dat mijn kind er nooit achter zou komen. En dus zou ik het ook niet in mijn omgeving delen. Dat zou ik voor mijn kind doen. En hoe je het ook went of keert je zal er mee moet dealen dat je een kind hebt. Want die is er nu eenmaal en gaat ook niet weg. Dus mijn conclusie blijft: Maak er het beste van.
maandag 10 juli 2017 om 13:51
Maar als er positief wordt gedaan dan wil je dat ook niet horen. In jouw beleving is het hebben van kinderen eigenlijk altijd heel zwaar, veel gedoe en narigheid. Daar valt natuurlijk ook geen tv programma over te makn, als het wel goed gaat. Dat krijsende kind in de supermarkt zal vast niet de hele dag krijsen. Prima, hoor, als iemand geen kinderen wil, dat moet iedereen lekker zelf weten. Maar er zijn natuurlijk ook zat gezinnen waar het - overwegend - wel lekker loopt.jellybelly schreef: ↑10-07-2017 13:38Maar dat weet je toch juist wel van tevoren? Wij weten het toch ook?
Ik heb in mijn leven nu al zoveel tv-programma's gezien over lastige kinderen, topics gelezen over moeders die er doorheen zitten, artikelen gelezen over ouderschap, krijsende kinderen gezien in supermarkten, vrienden die bijna nergens meer aan toekomen, enz enz enz. Daardoor weet ik heel goed dat ik er niet aan moet beginnen.
Iedereen die bij ouderschap alleen denkt aan de roze wolk, tja, die leven of onder een steen, of die vind ik behoorlijk naïef als ze denken 'ach, dat gebeurt bij mij allemaal niet'.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 13:52
maandag 10 juli 2017 om 13:59
blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 13:51Maar als er positief wordt gedaan dan wil je dat ook niet horen. In jouw beleving is het hebben van kinderen eigenlijk altijd heel zwaar, veel gedoe en narigheid. Daar valt natuurlijk ook geen tv programma over te makn, als het wel goed gaat. Dat krijsende kind in de supermarkt zal vast niet de hele dag krijsen. Prima, hoor, als iemand geen kinderen wil, dat moet iedereen lekker zelf weten. Maar er zijn natuurlijk ook zat gezinnen waar het - overwegend - wel lekker loopt.
Tuurlijk. Maar het ging toch om de vervelende kanten, en of je dat vantevoren weet of niet? Nou, volgens mij kun je dat heel goed van te voren weten. En kun je dus ook alvast inschatten of je dat gaat trekken of niet.
Kijk, ik vind het zelf ook best jammer dat ik nooit met mijn eigen baby zal kunnen kroelen, dat ik mijn eigen kind nooit een verhaaltje voor het slapengaan zal voorlezen, en dat ik die moederliefde nooit zal voelen. Maar dat is dan jammer, ik weet dat voor mij de nare kanten zwaarder wegen. En als je een beetje oplet en nadenkt kan iedereen die inschatting wel maken denk ik. Alleen zitten de 'ik wil een baby!' hormonen te vaak in de weg.
maandag 10 juli 2017 om 14:00
Ik heb daar eigenlijk nooit bewust over nagedacht, hoe mijn leven zou veranderen en of ik dat wel zou kunnen. Dat het meer is dan een lief schattig baby'tje en dat je leven verandert is zo logisch en voor de hand liggend dat ik daar nooit bewust mee bezig ben geweest. Ik vond het krijgen van een kind logisch en vanzelfsprekend. Niet 'omdat het zo hoort' maar omdat ik dat gewoon wilde. En ingrijpend, ach, je groeit erin ofzo. Ik denk wel dat als ik nú een kind had moeten krijgen ik het veel ingrijpender had gevonden.
maandag 10 juli 2017 om 14:00
Hier ga je je kind toch niet mee belasten!!?Valentina_ schreef: ↑09-07-2017 15:17Ik begrijp je heel goed en vind het ook heel dapper dat je het uitspreekt. Mijn inziens overigens niets om je voor te schamen, maar het grootste gedeelte van de wereld vindt van wel
Mijn moeder is altijd heel eerlijk geweest; kinderen zijn niet zaligmakend. En zij begreep mijn keuze om bewust geen kinderen te 'nemen'. En echt, ik heb de beste/leukste/liefste/meest zorgzame moeder van de hele wereld! Helaas is ze er niet meer en ik mis haar nog elke dag.
Juist door het fijne gezin waar ik in op ben gegroeid en de band die ik met mijn ouders heb, heeft mij overigens weleens aan het twijfelen gebracht. Want hoe leuk zou het zijn als ik dat zélf met mijn kinderen een partner zou hebben? Maar daarentegen....ik hou teveel van mijn vrijheid, heb veel behoefte aan rust en zou me denk ik vanaf de geboorte geen seconde meer zorgeloos zijn. En wat als...je een kindje krijg die extra aandacht vraagt? Ziek wordt? Nee, ik kies openlijk voor geen kind en ik word er regelmatig mee geconfronteerd hoe 'raar' dat wel niet is. Door de buurvrouw, vrienden die zeggen 'hopelijk krijg je geen spijt', etc.
Goed dat deze vrouw het taboe probeert te doorbreken! Ik hoop dat vrouwen in de toekomst hierdoor nóg beter hun afweging kunnen maken voor wel/geen kind(eren).
To, zou jij hierover later eerlijk en open met je dochter praten?
maandag 10 juli 2017 om 14:02
Lijkt me vreselijk om daadwerkelijk gevoel van spijt te hebben, je kind(eren) met terugwerkende kracht niet meer te willen. Heftig.
Iets tussen die moeder-oortjes zal dan toch moeten veranderen. Zijn pillen voor en therapie.
Verder vind ik het ook helemaal geen taboe, heb juist eerder het idee dat tegenwoordig iedereen juist kan zeggen wat-ie voelt. En dat mensen dat dus ook gewoon doen.
Daarna zul je dan toch echt aan de bak moeten met dat spijtgevoel, je kunt ze moeilijk terug stoppen he.
maandag 10 juli 2017 om 14:03
En ik blijf vinden dat er te hoogdravend wordt gedaan over het krijgen van kinderen. Man man, we zijn zoogdieren, mensen willen zich doorgaans voortplanten. Dat we met z'n allen bedacht hebben dat je minstens 15 jaar relatie, een koophuis, dikke spaarrekening en totale devotie nodig hebt om het tot een goed einde te brengen is best wel absurd. Mensen krijgen kinderen in hongersnoden, in oorlogen, tijdens rampen, in gevangenschap en wij doen met z'n allen een potje moeilijk over of je het wel écht zeker wilt en je moet er goed over nadenken hoe ingrijpend het is en de verantwoordelijkheid en het kind moet wel gelukkig en onbeschadigd opgroeien. Daarmee hou je een heel grote illusie in stand, namelijk dat dat maakbaar is. Je kind is zijn eigen bezit, of hij of zij gelukkig wordt heeft hij vooral zelf in de hand en voor de rest heeft níemand dat in de hand want ziekte en dood overkomen je gewoon, én geluk is niet het grootste goed of de reden van ons bestaan.