Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 14:04
Maar van welke nare dingen ga je dan allemaal wel niet uit ? Niet om je om te praten of iets aan te praten, want nogmaals : lekker zelluf weten.jellybelly schreef: ↑10-07-2017 13:59Tuurlijk. Maar het ging toch om de vervelende kanten, en of je dat vantevoren weet of niet? Nou, volgens mij kun je dat heel goed van te voren weten. En kun je dus ook alvast inschatten of je dat gaat trekken of niet.
Kijk, ik vind het zelf ook best jammer dat ik nooit met mijn eigen baby zal kunnen kroelen, dat ik mijn eigen kind nooit een verhaaltje voor het slapengaan zal voorlezen, en dat ik die moederliefde nooit zal voelen. Maar dat is dan jammer, ik weet dat voor mij de nare kanten zwaarder wegen. En als je een beetje oplet en nadenkt kan iedereen die inschatting wel maken denk ik. Alleen zitten de 'ik wil een baby!' hormonen te vaak in de weg.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 14:05
Opvallend dat zoveel mensen hier het gevoel over moederschap niet los kunnen zien van gevoelens voor kinderen. Voor mijn moeder stond dat heel duidelijk wel -deels- los van elkaar. Dat kreeg ik trouwens pas door toen ik zelf aan het nadenken was over wel of geen kinderen; toen pas zei ze voor het eerst hoe zij het moeder zijn ervaren had. Tot die tijd merkte ik eigenlijk vooral veel van haar gevoelens voor ons als kinderen.
Voor de duidelijkheid: mijn moeder vond het moederschap geweldig, dus dat is anders dan bij TO. Maar deels los zag ze het wel. En ikzelf ook wel.
Voor de duidelijkheid: mijn moeder vond het moederschap geweldig, dus dat is anders dan bij TO. Maar deels los zag ze het wel. En ikzelf ook wel.
eze wijzigde dit bericht op 10-07-2017 14:33
0.43% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 14:07
Er was laatst een bericht over vinexwijk Vathorst: dat de helft van de stellen vaak kort na de geboorte van hun eerste kind in scheiding lagen, die cijfers liegen er niet om.
Ik vroeg me na het lezen af of het ermee te maken heeft dat veel jonge stellen nergens op in willen leveren en dat alles ook nog eens leuk moet zijn.
Soms is het: hoe meer je je leven e uitstippelen en onder controle wil houden, hoe minder het lukt.
Ik vroeg me na het lezen af of het ermee te maken heeft dat veel jonge stellen nergens op in willen leveren en dat alles ook nog eens leuk moet zijn.
Soms is het: hoe meer je je leven e uitstippelen en onder controle wil houden, hoe minder het lukt.
maandag 10 juli 2017 om 14:07
Is ook eigenlijk wel zo, ja.Sazed schreef: ↑10-07-2017 14:03En ik blijf vinden dat er te hoogdravend wordt gedaan over het krijgen van kinderen. Man man, we zijn zoogdieren, mensen willen zich doorgaans voortplanten. Dat we met z'n allen bedacht hebben dat je minstens 15 jaar relatie, een koophuis, dikke spaarrekening en totale devotie nodig hebt om het tot een goed einde te brengen is best wel absurd. Mensen krijgen kinderen in hongersnoden, in oorlogen, tijdens rampen, in gevangenschap en wij doen met z'n allen een potje moeilijk over of je het wel écht zeker wilt en je moet er goed over nadenken hoe ingrijpend het is en de verantwoordelijkheid en het kind moet wel gelukkig en onbeschadigd opgroeien. Daarmee hou je een heel grote illusie in stand, namelijk dat dat maakbaar is. Je kind is zijn eigen bezit, of hij of zij gelukkig wordt heeft hij vooral zelf in de hand en voor de rest heeft níemand dat in de hand want ziekte en dood overkomen je gewoon, én geluk is niet het grootste goed of de reden van ons bestaan.
Het is iig zeker niet gekker om ze wel te krijgen dan om ze niet te krijgen. Maar sinds we een en ander kunnen plannen is het ineens een moeilijke keuze.
Als een zoogdier haar kinderen verstoot zoeken we een andere moederhond. Of we brengen het met de fles groot. Of ze gaan dood.
Wij ploeteren door. Vast ook tegennatuurlijk.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 14:09
Nou ik vind zelf dat ik de beslissing zo weloverwogen mogelijk moet nemen als ik ervoor zou gaan,
dus regelmatig probeer ik me af te vragen hoe het zou zijn als er op dat moment met wat ik ook aan het doen ben een rondscharrelde peuter zou zijn bijvoorbeeld... ik heb het er veel met vriendinnen over, ik kijk naar de vriendinnen met kinderen en probeer me hun leven voor te stellen.
Mocht ik durven, dan is het omdat ik het heel bewust heb gedaan, omdat ik nieuwsgierig ben naar de full-human-experience en omdat ik de verantwoordelijkheid wil nemen... niet omdat mijn partner en zijn ouders zo graag willen of de druk van de maatschappij of de angst voor een eenzame ouderdom. Dus ik neem nog even de tijd, voorlopig.
dus regelmatig probeer ik me af te vragen hoe het zou zijn als er op dat moment met wat ik ook aan het doen ben een rondscharrelde peuter zou zijn bijvoorbeeld... ik heb het er veel met vriendinnen over, ik kijk naar de vriendinnen met kinderen en probeer me hun leven voor te stellen.
Mocht ik durven, dan is het omdat ik het heel bewust heb gedaan, omdat ik nieuwsgierig ben naar de full-human-experience en omdat ik de verantwoordelijkheid wil nemen... niet omdat mijn partner en zijn ouders zo graag willen of de druk van de maatschappij of de angst voor een eenzame ouderdom. Dus ik neem nog even de tijd, voorlopig.
Lorem Ipsum
maandag 10 juli 2017 om 14:12
Je leert elkaar dan soms van een hele andere kant kennen...lisaviva schreef: ↑10-07-2017 14:07Er was laatst een bericht over vinexwijk Vathorst: dat de helft van de stellen vaak kort na de geboorte van hun eerste kind in scheiding lagen, die cijfers liegen er niet om.
Ik vroeg me na het lezen af of het ermee te maken heeft dat veel jonge stellen nergens op in willen leveren en dat alles ook nog eens leuk moet zijn.
Soms is het: hoe meer je je leven e uitstippelen en onder controle wil houden, hoe minder het lukt.
Spijt hebben is niet van deze tijd. Alsof die vrouwen in de jaren 20 zo gelukkig waren met kind no 6. Alleen was er toen niet heul veul aan te doen.
Nu kies je meestal bewust voor een kind en is het blijkbaar een taboe dat je niet onverdeeld blij bent.
Waarom mag iemand zijn of haar gevoel niet hebben? Ik voed mijn kinderen in ieder geval op dat je gevoel er mag zijn. Ontkennen heeft geen zin. Ligt het op tafel, dan kun je kijken hoe je ermee omgaat.
maandag 10 juli 2017 om 14:12
blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 14:04Maar van welke nare dingen ga je dan allemaal wel niet uit ? Niet om je om te praten of iets aan te praten, want nogmaals : lekker zelluf weten.
Nou al die dingen die Snarky noemde bijvoorbeeld. Ik kan wel een hele waslijst posten hier, maar ik denk dat iedereen zich wel nare dingen kan voorstellen die bij het hebben van kinderen horen. Alleen sommige mensen vinden dat die erbij horen, of vinden de voordelen veel zwaarder wegen dan de nadelen. Of hebben gewoon een supersterke kinderwens, helemaal prima. Het ging mij er alleen om dat mensen soms niet genoeg stilstaan bij wat moederschap allemaal met zich meebrengt, en dan later zich beklagen dat het 'allemaal toch zo zwaar is'. En daar heb ik niet zo enorm veel begrip voor, omdat je dat met een beetje nadenken kan voorzien.
maandag 10 juli 2017 om 14:13
Oh, 'grappig'. Zal het geen leeftijdsdingetje zijn van de ouders zelf?lisaviva schreef: ↑10-07-2017 14:07Er was laatst een bericht over vinexwijk Vathorst: dat de helft van de stellen vaak kort na de geboorte van hun eerste kind in scheiding lagen, die cijfers liegen er niet om.
Ik vroeg me na het lezen af of het ermee te maken heeft dat veel jonge stellen nergens op in willen leveren en dat alles ook nog eens leuk moet zijn.
Soms is het: hoe meer je je leven e uitstippelen en onder controle wil houden, hoe minder het lukt.
Ik zie in mijn omgeving heel veel mensen zo halverwege de 40/tegen de 50, scheiden. Kinders op puberleeftijd.
anoniem_650605be8ffdd wijzigde dit bericht op 10-07-2017 14:16
0.22% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 14:18
Ik sluit mij bij ongeveer al je posts aan!Sazed schreef: ↑09-07-2017 15:32Ik snap overigens helemaal dat mensen géén kinderen willen. Ik heb zoals gezegd vrijwel alleen kinderloze virendinnen, de meeste uit eigen keuze. En een aantal waarvan ik denk dat ze het goed zien, dat ze voor een kind teveel zouden moeten inleveren en een kind goed opvoeden zou teveel ten koste van henzelf gaan, een aantal die prima moeders zouden zijn maar er gewoon niet zon zin in hebben en er dus niet aan beginnen. Maar als die laatste categorie wel een kind krijgt moeten ze niet aankomen met spijt in mijn beleving. Daar ben ik te pragmatisch voor, het is zoals het is, dus maak er het beste van.
De idiote gedachte dat het leven altijd leuk moet zijn en dat je er altijd gelukkig van moet worden en dat je anders recht hebt op spijt moeten we maar eens los laten.
Ik vind het ook helemaal niet dapper als moeders of vaders dit bekennen/toegeven. Ik vind het egoïstisch en verwend.
Het lijkt ook wel iets van deze tijd. Alles moet maar maakbaar zijn en als het niet bevalt, ruilen we het in of stoppen we ermee. Waarom niet een oplossing zoeken? Nee, lekker blijven hangen en klagen. Ik vind het intriest voor het betreffende kind. En dan ook nog opperen om hierover te praten met je kind. Hoe verzin he het! Bij het verhaal van Minoes breekt mijn hart gewoon!
maandag 10 juli 2017 om 14:18
Dit is bij uitstek een beslissing die je voornamelijk met je gevoel neemt. Je wilt wel, of je wilt niet. En een beetje normaal functionerende mensen brengen het er dan ook prima vanaf uiteindelijk. Dat getwijfel gaat uiteindelijk niet veel bijdragen, want wat je vergeet is dat je nu géén kind hebt en je dus onmogelijk kunt voorstellen hoe de dingen zijn mét kind. Als ik nu een dag op een klein kind pas ben ik geslóopt en heb ik geen idee meer hoe ik dat zou moeten inpassen in mijn leven. Toen mijn kinderen zelf klein waren deed ik dat wel en zonder al teveel moeite. Als ik sommige kinderen van anderen zie krijg ik ook de rillingen, irritant of gewoon stom. Maar dat vind ik van mijn eigen kinderen of kinderen die dichtbij staan helemaal niet. Je mist bij dat hele proces over nadenken hoe het zou zijn als één belangrijk ding: de gevoelens voor je kind en het feit dat het kind er gewoon ís en dat je je daar dus automatisch op instelt.turquasi schreef: ↑10-07-2017 14:09Nou ik vind zelf dat ik de beslissing zo weloverwogen mogelijk moet nemen als ik ervoor zou gaan,
dus regelmatig probeer ik me af te vragen hoe het zou zijn als er op dat moment met wat ik ook aan het doen ben een rondscharrelde peuter zou zijn bijvoorbeeld... ik heb het er veel met vriendinnen over, ik kijk naar de vriendinnen met kinderen en probeer me hun leven voor te stellen.
Mocht ik durven, dan is het omdat ik het heel bewust heb gedaan, omdat ik nieuwsgierig ben naar de full-human-experience en omdat ik de verantwoordelijkheid wil nemen... niet omdat mijn partner en zijn ouders zo graag willen of de druk van de maatschappij of de angst voor een eenzame ouderdom. Dus ik neem nog even de tijd, voorlopig.
Als je allerlei bezwaren gaat bedenken dan vermoed ik dat je gewoon eigenlijk niet wílt en dat is óók prima.
Ik wil graag een hond, mijn man absoluut niet, die verzint alleen maar redenen waarom het lastig is, vervelend is, moeilijk is en dus niet kan. Ik zie heus wel wat praktische bezwaren, maar denk ook dat we daar wel uitkomen, want waar een wil is.....
werkt met kinderen net zo, als je alleen maar beren op de weg ziet dan wil je misschien gewoon niet.
maandag 10 juli 2017 om 14:20
Ik snap dat dus wel, dat gevoel van spijt, vandaar dat ik even beschreef hoe ik me gevoeld heb na een psychose en een pnd met betrekking tot mijn kind. En dan was er bij mij een duidelijke aanleiding voor dat gevoel. Het ging weer over, bij mij.
Mijn gevoel he, dus dat een ander dat niet had of niet herkent, prima.
Ik had dat dus wel.
Hoeft verder niet afgedaan te worden als ingewikkeld doen of hoogdravend vind ik.
Mijn gevoel he, dus dat een ander dat niet had of niet herkent, prima.
Ik had dat dus wel.
Hoeft verder niet afgedaan te worden als ingewikkeld doen of hoogdravend vind ik.
maandag 10 juli 2017 om 14:29
Ik wilde al jaren lang graag een hond, heb ik ook met iedereen over gepraat en ik ben maatregelen gaan nemen om mijn leven in te richten op het hebben van een hond qua werk en vervoer en ben nog steeds dol op honden... het kwam er niet van... maar ineens wil ik ook geen hond meer.
(geen grapje)
Natuurlijk is dit niet per definitie vergelijkbaar maar ik vind dat toch een dingetje. Natuurlijk stel ik had de hond gewoon genomen en was ervan gaan houden dan had ik nu misschien met veel plezier mijn leven op alle fronten aangepast en me nooit meer afgevraagd of dat is wat ik wil... maar goed ik ben wel blij ergens dat ik de lange aanloopfase van nadenken en praten erover en de voorbereidende stapjes heb uitgeprobeerd en er nu dus (nog) geen hond is.
(geen grapje)
Natuurlijk is dit niet per definitie vergelijkbaar maar ik vind dat toch een dingetje. Natuurlijk stel ik had de hond gewoon genomen en was ervan gaan houden dan had ik nu misschien met veel plezier mijn leven op alle fronten aangepast en me nooit meer afgevraagd of dat is wat ik wil... maar goed ik ben wel blij ergens dat ik de lange aanloopfase van nadenken en praten erover en de voorbereidende stapjes heb uitgeprobeerd en er nu dus (nog) geen hond is.
Lorem Ipsum
maandag 10 juli 2017 om 14:30
Het moederschap is toch onlosmakelijk verbonden met gevoelens voor je kind(eren)?Eze schreef: ↑10-07-2017 14:05Opvallend dat zoveel mensen hier het gevoel over moederschap niet los kunnen zien van gevoelens voor mijn kinderen. Voor mijn moeder stond dat heel duidelijk wel -deels- los van elkaar. Dat kreeg ik trouwens pas door toen ik zelf aan het nadenken was over wel of geen kinderen; toen pas zei ze voor het eerst hoe zij het moeder zijn ervaren had. Tot die tijd merkte ik eigenlijk vooral veel van haar gevoelens voor ons als kinderen.
Voor de duidelijkheid: mijn moeder vond het moederschap geweldig, dus dat is anders dan bij TO. Maar deels los zag ze het wel. En ikzelf ook wel.
Hoe was dat bij jouw moeder?
maandag 10 juli 2017 om 14:32
Maar als je zelf deze gevoelens niet hebt, en zoals sommige posters hier gewoon heel blij bent met je kind (gelukkig maar!!) dan is het wel makkelijk om dit van de zijlijn te roepen. Ik kan me niet voorstellen hoe verdrietig die moeders en vaders zich zelf soms moeten voelen om deze gevoelens en wat voor worsteling het moet zijn. Zelf wil je, lijkt me, niets liever dan 'ook gewoon' zo'n tevreden ouder zijn en kies je niet voor dergelijke gevoelens.nohr schreef: ↑10-07-2017 14:18Ik sluit mij bij ongeveer al je posts aan!
Ik vind het ook helemaal niet dapper als moeders of vaders dit bekennen/toegeven. Ik vind het egoïstisch en verwend.
Het lijkt ook wel iets van deze tijd. Alles moet maar maakbaar zijn en als het niet bevalt, ruilen we het in of stoppen we ermee. Waarom niet een oplossing zoeken? Nee, lekker blijven hangen en klagen. Ik vind het intriest voor het betreffende kind. En dan ook nog opperen om hierover te praten met je kind. Hoe verzin he het! Bij het verhaal van Minoes breekt mijn hart gewoon!
maandag 10 juli 2017 om 14:32
Mooi gezegd!fashionvictim schreef: ↑09-07-2017 20:49Ik was degene die het een zinloze emotie noemde. En ik vind het in zekere zin ook een erg onvolwassen emotie, en dat bedoel ik niet als oordeel, maar als feitelijke constatering. Onvolwassen als in kinderlijk.
Dat vind ik omdat ik denk dat die spijt ook echt voortkomt uit op een bepaalde manier niet volwassen willen worden, en dat je dat ten onrechte ophangt aan het moederschap.
Ik denk namelijk dat die dingen die je noemt, dat nooit meer zorgeloos zijn, dat altijd verantwoordelijk zijn, helemaal niet het gevolg zijn van het feit dat je moeder bent, maar simpelweg van het feit dat je geen kind meer bent. Had je geen kinderen gekregen, dan was je geheid inmiddels ook niet meer zorgeloos en had je ook altijd de verantwoordelijkheid voor het een of ander. Dan was het niet je kind, maar je dementerende moeder. Of de werknemers van je bedrijf. Of je depressieve partner. Of je baan. Of je hypotheek. Of je blinde hond. Of weet ik veel wat.
Volwassen worden betekent nu eenmaal dat je zorgeloosheid verdwijnt. En dat je verantwoordelijkheden krijgt waar je niet meer voor kunt weglopen. Dat het leven geen feestje meer is. En die volwassenheid komt meestal min of meer tegelijk met het moment dat de meeste mensen ook kinderen krijgen. En daarom halen sommige mensen het gevoel dat het volwassen leven soms best wel tegenvalt, door elkaar met het gevoel dat het ouderschap tegenvalt.
Terwijl ik denk dat je precies deze zelfde gevoelens gehad zou hebben als je geen kinderen had gekregen. Je had dan alleen niet zo'n mooi excuus voor die gevoelens gehad.
maandag 10 juli 2017 om 14:39
Wat ikzelf nooit had verwacht (of bij stil had gestaan) toen ik mijn eerste kind (en daarna nog 2) kreeg was dat je tijdens het samenleven met je kinderen zo ontzettend vaak dingen uit je eigen jeugd herinnert. Tradities, vakanties, mijlpalen, schooltijd, familie-dingetjes, de band met je eigen moeder/vader/grootouder, maar ook de meest onnozele kleine dingen soms.
Misschien, wilde gedachte even nu, kan zoiets ook van negatieve invloed zijn - als je zelf geen prettige jeugd hebt gehad - op je eigen ouderschap. Als er dus geen medische oorzaak aan ten grondslag ligt zoals PND of andersoortige depressie.
Misschien, wilde gedachte even nu, kan zoiets ook van negatieve invloed zijn - als je zelf geen prettige jeugd hebt gehad - op je eigen ouderschap. Als er dus geen medische oorzaak aan ten grondslag ligt zoals PND of andersoortige depressie.
maandag 10 juli 2017 om 14:44
De kinderlozen in mijn omgeving zeggen dat ook zo zelfs.jellybelly schreef: ↑09-07-2017 21:40Nou nee dus, want zij hebben niet de verantwoordelijkheid voor het gezond en gelukkig opgroeien van hun kind. En dat lijkt me toch net wat zwaarder wegen dan de andere dingen die je opnoemt.
Als ze oppassen schrikken ze zich dood van dingen (even verslikken, valpartijen) en komen liefst na zo'n incident (tig per dag dus) nog een uurtje bij ervan in hun eentje.
Het lijkt mij aan de andere kant heerlijk om je geld alleen maar aan jezelf uit te kunnen geven, en je huis alleen maar voor jezelf in te richten en je tijd helemaal zelf in te kunnen delen.
Het is natuurlijk niet zo dat kinderlozen een makkelijker bestaan hebben maar ik denk wel overzichtelijker.
Het enige dat ik een tegenvaller vind is het eeuwig voor meerdere mensen moeten denken, en dan altijd onvoorziene omstandigheden of emoties. Soms kan ik daar heel kriegel van worden.