Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 20:43
Nou ja, als het niet alleen gaat om wat lichte zwaarmoedigheid, maar om ernstige problemen, dan kun je je schouders er niet onder zetten, al zou je dat willen. Ik gebruik hem niet graag, maar vergelijk het met een gebroken been: je kunt je eroverheen zetten wat je wilt, maar je kunt echt geen Avondvierdaagse lopen als je been gebroken is, al wil je nog zo graag. Als je geestelijk gebroken bent (en vergeef me hoe dramatisch dit klinkt), dan is gewoon even je schouders eronder geen optie. Dan moet er professionele hulp komen. Dat sowieso.
En natuurlijk zijn er zeurkousen, slechte moeders en egoïstische types die nooit een kind hadden moeten krijgen. Maar er zijn ook veel zinnige mensen die zich ineens geconfronteerd zien met heel onprettige gevoelens en die niet weten wat ze daar mee moeten.
maandag 10 juli 2017 om 20:46
Ik ga er altijd van uit dat iemand niet om hulp vraagt als het zo makkelijk op te lossen is..
Juist het feit dat er een topic over geopend word zegt al dat het van gewoon even tanden op elkaar niet is over gegaan toch?
maandag 10 juli 2017 om 20:49
In het ergste geval dat eerste denk ik.blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 20:39Hoe denk jij dat ik die spijt moet zien ? Als in vinden dat je leven verpest is, of erg jammer dat je leven zo anders is, of.... ?
Kijk, ik heb geen zin om hier op mijn woorden gepakt te worden over vijf jaar of verkeerd geciteerd te worden maar toen ik het zo moeilijk had en echt niet wist wat ik moest met het concept 'moeder', was ik wel bang dat ik een grote vergissing had gemaakt ja.
Nogmaals, dat is lang geleden en in mijn geval tijdelijk, ik ben er helemaal overheen maar als ik er een terugdenk krijg ik het benauwd, gewoon door de herinnering aan hoe ik me toen voelde en eerlijk gezegd ook omdat ik me er voor schaam.
En juist die schaamte maakt dat het zo moeilijk is om er met anderen over te praten.
Omdat je zelf ook wel weet dat het niet bepaald 'normaal' is wat je voelt.
maandag 10 juli 2017 om 20:49
vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 20:43Nou ja, als het niet alleen gaat om wat lichte zwaarmoedigheid, maar om ernstige problemen, dan kun je je schouders er niet onder zetten, al zou je dat willen. Ik gebruik hem niet graag, maar vergelijk het met een gebroken been: je kunt je eroverheen zetten wat je wilt, maar je kunt echt geen Avondvierdaagse lopen als je been gebroken is, al wil je nog zo graag. Als je geestelijk gebroken bent (en vergeef me hoe dramatisch dit klinkt), dan is gewoon even je schouders eronder geen optie. Dan moet er professionele hulp komen. Dat sowieso.
En natuurlijk zijn er zeurkousen, slechte moeders en egoïstische types die nooit een kind hadden moeten krijgen. Maar er zijn ook veel zinnige mensen die zich ineens geconfronteerd zien met heel onprettige gevoelens en die niet weten wat ze daar mee moeten.
maandag 10 juli 2017 om 20:51
Dan moet er professionele hulp komen inderdaad. Dan moet je dat ook doen.vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 20:43Nou ja, als het niet alleen gaat om wat lichte zwaarmoedigheid, maar om ernstige problemen, dan kun je je schouders er niet onder zetten, al zou je dat willen. Ik gebruik hem niet graag, maar vergelijk het met een gebroken been: je kunt je eroverheen zetten wat je wilt, maar je kunt echt geen Avondvierdaagse lopen als je been gebroken is, al wil je nog zo graag. Als je geestelijk gebroken bent (en vergeef me hoe dramatisch dit klinkt), dan is gewoon even je schouders eronder geen optie. Dan moet er professionele hulp komen. Dat sowieso.
En natuurlijk zijn er zeurkousen, slechte moeders en egoïstische types die nooit een kind hadden moeten krijgen. Maar er zijn ook veel zinnige mensen die zich ineens geconfronteerd zien met heel onprettige gevoelens en die niet weten wat ze daar mee moeten.
Er zijn inderdaad ook mensen die met een gebroken been thuis gaan zitten mokken, maar daar wordt dat been niet beter van.
maandag 10 juli 2017 om 20:56
Ik beken gelijk dat ik niet alles gelezen heb.vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 20:21Klopt. Maar als ik hier lees dat je het allemaal niet zo moeilijk moet zien en dat je gewoon je schouders eronder moet zetten, dan vind ik dat echt wel bagatelliseren.
Maar wat ik wel las was: ík ervaar dat allemaal als niet zo moeilijk.
En ik denk echt dat je hulp moet zoeken als spijt zo groot wordt dat je niet verder kunt met schouders eronder. En dat je dan idd aan alle klokken en bellen moet rammelen en je uitspreken om die hulp te krijgen. En in mijn ogen is dat iets wat ik heel erg niet 'normaal' wil gaan vinden. Dat is ernstig.
Maar ik ken dat niet als taboe. Mijn moeder trok het niet meer, écht niet meer. Dús moesten wij toen weg, zodat zij beter kon worden. Maar dat is nooit een taboe geweest. Maar gelukkig ook nooit als normaal gezien, als iets wat velen hebben en wat we zouden moeten accepteren als iets wat heel veel mensen hebben.
En in mijn omgeving ken ik de kleine spijt / tijdelijke spijt ( denk aan: jammer dat we niet buiten de schoolvakanties op vakantie kunnen, dat we niet regelmatig om 21:00 even samen de stad in kunnen huppelen, dat er SpongeBob door de kamer schalt, dat er áltijd vragen zijn) als heel normaal en bespreekbaar. En zelfs de 'WoW, ik zou wel even willen ruilen met iemand zonder kinderen' is heel normaal.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 20:57
Het is ook niet even tanden op elkaar, het is een andere mindset, zoals iemand hier vlak voor ook noemde.paleviolet schreef: ↑10-07-2017 20:46Ik ga er altijd van uit dat iemand niet om hulp vraagt als het zo makkelijk op te lossen is..
Juist het feit dat er een topic over geopend word zegt al dat het van gewoon even tanden op elkaar niet is over gegaan toch?
Dat je die mindset zomaar hebt, dat zeg ik niet.
maandag 10 juli 2017 om 20:57
Hier precies hetzelfde. Mijn vader heeft het ook eerlijk verteld en het maakte dat ik nog meer respect voor hem had.
Misschien ook wel makkelijk gezegd hoor omdat mijn moeder juist totaal geen spijt had, dus ik me ook nooit heel bezwaard heb hoeven voelen.
Maar ik ben echt een vaderskind en kan zijn spijt wel begrijpen. Het was het vaderschap waar hij een hekel had, niet aan ons. En juist daarom waardeer ik het zoveel meer dat hij zo'n goede vader was; het was voor hem een immense opgave.
Maar ik kan begrijpen dat mensen er anders over denken. Mijn zusje nam het hem ook kwalijk. Ikzelf respecteerde hem er nog meer om en het heeft mijn ogen geopend om geen kinderen te nemen en mijn dromen na te jagen.
robbie75 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 21:00
1.30% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 20:58
Wat heftig, Feow!
Maar het gaat natuurlijk precies om het verschil tussen jouw jeugd en de ergernis over de stem van Dawn van Ricky, Nicky en Dicky (ik kan die stem niet meer aanhoren). Het laatste heeft iedereen wel eens, dat is niet vreemd. Maar het eerste is zorgelijk. Het is voor een buitenstaander soms moeilijk om te zien of iemand echt ernstige problemen heeft, of gewoon een zemelkont is.
Maar het gaat natuurlijk precies om het verschil tussen jouw jeugd en de ergernis over de stem van Dawn van Ricky, Nicky en Dicky (ik kan die stem niet meer aanhoren). Het laatste heeft iedereen wel eens, dat is niet vreemd. Maar het eerste is zorgelijk. Het is voor een buitenstaander soms moeilijk om te zien of iemand echt ernstige problemen heeft, of gewoon een zemelkont is.
maandag 10 juli 2017 om 20:59
Ben benieuwd of spijt een fase is of pas over gaat als de kinderen het huis uit zijn.
maandag 10 juli 2017 om 21:04
Die andere mindset zou je kunnen krijgen door bij de (positieve) basis = van je kind houden en niet meer willen missen, te beginnen.
Klinkt heel simpel, maar dat gegeven lees ik bij iedereen.
Klinkt heel simpel, maar dat gegeven lees ik bij iedereen.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 21:12
En voor mij gaat het juist om het stukje ertussenin.vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 20:58Wat heftig, Feow!
Maar het gaat natuurlijk precies om het verschil tussen jouw jeugd en de ergernis over de stem van Dawn van Ricky, Nicky en Dicky (ik kan die stem niet meer aanhoren). Het laatste heeft iedereen wel eens, dat is niet vreemd. Maar het eerste is zorgelijk. Het is voor een buitenstaander soms moeilijk om te zien of iemand echt ernstige problemen heeft, of gewoon een zemelkont is.
Spijt die maakt dat je geen goede ouder meer kunt zijn (even om misverstanden te voorkomen: mijn moeder had geen spijt van haar moederschap. Wél spijt dat ze een periode geen goede moeder kon zijn) vind ik NIET normaal en wil ik ook nooit normaal gaan vinden. En dat is wat anders dan niet bespreekbaar.
Zemelkonten neem ik graag niet al te serieus, hoewel ik die als ouders wel sneu voor de kinderen vind.
Ik wil best meegaan in het idee dat er mensen zijn die anders zouden kiezen als ze alles over zouden kunnen doen. Ik ken ook wel mensen die het zo ervaren. Maar die kunnen dat gewoon zeggen, en daar is verder weinig zorgelijks aan. Ik herken het alleen niet, en denk ook wel vaak dat zij iets benoemen wat ik anders zou benoemen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 21:14
Als het zo simpel was deden alle depressieve mensen of mensen met andere soorten van psychische problematiek, al dan niet kindgerelateerd, dat wel, denk je niet?simbalabimba schreef: ↑10-07-2017 21:04Die andere mindset zou je kunnen krijgen door bij de (positieve) basis = van je kind houden en niet meer willen missen, te beginnen.
Klinkt heel simpel, maar dat gegeven lees ik bij iedereen.
Of denk je werkelijk dat zulke dingen als spijt hebben en geen idee hebben wat je met jezelf aan moet een keuze is?
Ik ken persoonlijk niemand die voor zoiets kiest. Net als dat je dus niet voor een gebroken been kiest.
maandag 10 juli 2017 om 21:15
Waaruit bleek dan dat jouw moeder het niet trok? En wat gebeurde er toen? Was ze overspannen geraakt?feow schreef: ↑10-07-2017 20:56Ik beken gelijk dat ik niet alles gelezen heb.
Maar wat ik wel las was: ík ervaar dat allemaal als niet zo moeilijk.
En ik denk echt dat je hulp moet zoeken als spijt zo groot wordt dat je niet verder kunt met schouders eronder. En dat je dan idd aan alle klokken en bellen moet rammelen en je uitspreken om die hulp te krijgen. En in mijn ogen is dat iets wat ik heel erg niet 'normaal' wil gaan vinden. Dat is ernstig.
Maar ik ken dat niet als taboe. Mijn moeder trok het niet meer, écht niet meer. Dús moesten wij toen weg, zodat zij beter kon worden. Maar dat is nooit een taboe geweest. Maar gelukkig ook nooit als normaal gezien, als iets wat velen hebben en wat we zouden moeten accepteren als iets wat heel veel mensen hebben.
En in mijn omgeving ken ik de kleine spijt / tijdelijke spijt ( denk aan: jammer dat we niet buiten de schoolvakanties op vakantie kunnen, dat we niet regelmatig om 21:00 even samen de stad in kunnen huppelen, dat er SpongeBob door de kamer schalt, dat er áltijd vragen zijn) als heel normaal en bespreekbaar. En zelfs de 'WoW, ik zou wel even willen ruilen met iemand zonder kinderen' is heel normaal.
maandag 10 juli 2017 om 21:23
Exact! Maar het is wél een vooroordeel wat heel vaak terugkomt. Dat je niet goed genoeg je best zou doen om weer beter te worden en 'als je er maar niet aan toegeeft' dan is het er ook gewoon nietEleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 21:14Als het zo simpel was deden alle depressieve mensen of mensen met andere soorten van psychische problematiek, al dan niet kindgerelateerd, dat wel, denk je niet?
Of denk je werkelijk dat zulke dingen als spijt hebben en geen idee hebben wat je met jezelf aan moet een keuze is?
Ik ken persoonlijk niemand die voor zoiets kiest. Net als dat je dus niet voor een gebroken been kiest.
maandag 10 juli 2017 om 21:28
Ik ben ook wel uitgepraat eigenlijk hoor als we op dat level gaan zitten discussiëren.
Gewoon positief denken, en focussen op de leuke dingen, dan gaat het vanzelf over.
Jáh, was het maar zo'n feest he.
Goddamn, ik schaamde me kapot voor mijn gevoelens en was zo hard mogelijk aan het compenseren. Juist omdát ik me niet zo wilde voelen.
Terwijl ik al die tijd gewoon positief had moeten denken, jammer dat ik daar nou niet opgekomen was.
maandag 10 juli 2017 om 21:34
Serieus???! Dit vind je wel allemaal van dezelfde orde? Een crimineel, een asielzoeker (stel je die nou per definitie gelijk aan gelukszoekers?) en een moeder met spijt? Hoe krijg je het opgeschreven!blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 20:20De een lukt het niet om zich in te leven in een asiel/ gelukszoeker, de ander " kan niks " met het gevoelsleven van een crimineel, hoe hard ze het proberen. Ik kan me heel moeilijk inleven in een gezonde moeder met een gezond kind die daar spijt van heeft.
maandag 10 juli 2017 om 21:38
Hoe krijg jij het zo gelezen ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 21:41
Meid, meld je aan voor de eerstvolgende miss universe verkiezing! Met dit Bril-Jan-Te idee van jou hebben we world peace zo geregeld.simbalabimba schreef: ↑10-07-2017 21:04Die andere mindset zou je kunnen krijgen door bij de (positieve) basis = van je kind houden en niet meer willen missen, te beginnen.
Klinkt heel simpel, maar dat gegeven lees ik bij iedereen.
maandag 10 juli 2017 om 21:42
Vertel maar. Hoe had ik het wel moeten lezen?
maandag 10 juli 2017 om 21:44
Ik heb het niet over depressieve mensen en niet over mensen die geen idee hebben wat ze met zichzelf aanmoeten.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 21:14Als het zo simpel was deden alle depressieve mensen of mensen met andere soorten van psychische problematiek, al dan niet kindgerelateerd, dat wel, denk je niet?
Of denk je werkelijk dat zulke dingen als spijt hebben en geen idee hebben wat je met jezelf aan moet een keuze is?
Ik ken persoonlijk niemand die voor zoiets kiest. Net als dat je dus niet voor een gebroken been kiest.
Die gedacht heb ik niet bij (oa) de TO.
Van het (positieve) gegeven dat de TO wel van haar kind houdt en het niet zou willen missen, zou ik uitgaan, die basis is er, van daaruit kom je eerder verder dan concentreren op dat wat gemist wordt.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 21:49
Ik merk dat ik eigenlijk ook gewoon niets met de emotie 'spijt' kan, ik snap het gewoonweg niet. Bij een PND of wat voor heftige emoties dan ook, kan ik mij daarentegen nog wel iets voorstellen, dat alles mentaal overhoop ligt en je van ellende niet weet waar je het zoeken moet.
Spijt heeft iets rationeels en emotieloos (tenminste, zoals ik het mij voorstel), iets wat het juist bij dit onderwerp moeilijk invoelbaar maakt. Ik merk er geen enkele onderliggende emoties (wanhoop, depressie, angst) bij, het is zo afstandelijk ofzo. Misschien dat ik het daarom niet begrijp.
Stel ik zou spijt hebben van mijn kind, dan zou je mij vanwege het feit dat ik spijt heb kunnen oprapen denk ik, en er naast spijt bijvoorbeeld verdriet, schuldgevoel, boosheid op mijzelf bijkomen. Klinkt raar, want het is niet dat ik mensen die ellende gun, maar dat 'mis' ik in bijvoorbeeld de OP.
Spijt heeft iets rationeels en emotieloos (tenminste, zoals ik het mij voorstel), iets wat het juist bij dit onderwerp moeilijk invoelbaar maakt. Ik merk er geen enkele onderliggende emoties (wanhoop, depressie, angst) bij, het is zo afstandelijk ofzo. Misschien dat ik het daarom niet begrijp.
Stel ik zou spijt hebben van mijn kind, dan zou je mij vanwege het feit dat ik spijt heb kunnen oprapen denk ik, en er naast spijt bijvoorbeeld verdriet, schuldgevoel, boosheid op mijzelf bijkomen. Klinkt raar, want het is niet dat ik mensen die ellende gun, maar dat 'mis' ik in bijvoorbeeld de OP.
maandag 10 juli 2017 om 21:50
PowerCube schreef: ↑10-07-2017 20:26"Wat Donath wél wil bereiken, is dat 'spijt' een plek krijgt in de waaier aan emoties die vrouwen kunnen voelen over het moederschap: er is simpelweg niet één moedergevoel. Maar haar missie behelst meer dan de erkenning van een emotie. 'Spijt is niet alleen iets persoonlijks.' Dan ga je volgens Donath voorbij aan de druk die de maatschappij op vrouwen legt om kinderen te krijgen, en hoe ze zich als moeder behoren te gedragen en voelen. Al decennia lang zijn vrouwen 'bang emoties toe te staan die na de geboorte anders zijn dan van ze worden verwacht', schrijft Donath in haar boek. 'Doen ze dit wel, dan weten ze dat ze onmiddellijk worden gelabeld als 'slechte moeder'.'"
Aldus het artikel uit de OP.
Ik denk dat hier echt veel waarheid in zit. De druk van buitenaf kan enorm zijn.
Zelfs nog groter dan ik al dacht, blijkbaar. En nauwelijks neiging tot voortschrijdend inzicht, helaas.