Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
vrijdag 14 juli 2017 om 15:52
Ze zegt het niet tegen haar kind, misschien mis je zelf ook het een en ander.
vrijdag 14 juli 2017 om 19:02
Oh ik geloof je wel hoor. Maar het zegt me gewoon niets. Het is hetzelfde als wanneer ik tegen iemand vertel wat een hond allemaal te bieden heeft. Ze kunnen me dan aankijken maar ik kom niet binnen, ze zien het niet.L0t schreef: ↑13-07-2017 20:50Maar eigenlijk weet je ook niet hoe je het zou ervaren, Iones. Je hebt het immers nooit meegemaakt.
Ik ben bijvoorbeeld ontzettend verrast door het gemak waarmee het moederschap mij afgaat. Ik ben totaal geen zorgzaam type. Door alle extreme verhalen die ik al voor mijn zwangerschap las, heb ik wel getwijfeld, want wat nu als het allemaal te zwaar voor mij zou zijn? Ik ben ook iemand die het prettig vind om alleen te zijn, op reis te gaan, me op mijn werk te kunnen storten wat tevens mijn passie is. Het is nogal een sprong in het diepe om dan zwanger te raken.
Maar wat ben ik blij dat ik de sprong heb gewaagd! Wat zou het vreselijk zonde zijn geweest als ik door angst ingegeven, geen moeder was geworden. Dat zou echt de slechtste beslissing zijn geweest van min leven, al was ik me daar waarschijnlijk niet bewust van geweest.
In mijn leven is gelukkig genoeg ruimte voor mijn eigen werk, mijn hobby's, vrienden, interesses en ik reis zeer regelmatig. Ik heb die vrijheid zelf gecreëerd.
Het kán dus wel.
Dat heb ik met kinderen ook. En ook mensen heb ik wel eens horen zeggen van een hond 'ik wist niet dat je zó van een hond kon houden".
Maar het kan ook anders uitpakken. Ik wil geen spijt hebben van de dingen die ik doe. Ik heb geen spijt van het feit dat ik geen kinderen heb. En ik vind eigenlijk ook dat je geen spijt moet hebben als je ze wel hebt. je hebt er immers voor gekozen. En je had kunnen weten waar je aan begon. Net als bij een hond.
Ja maar wat had hij dan verwacht? En weet je, een man mag dat nog, zich zo voelen. Maar owee als het een vrouw is.... Moeders mogen niet aan zichzelf denken, van hun kinderen balen, een keer voor zichzelf kiezen. Dan zijn ze gelijk "ontaard".Valia_1 schreef: ↑13-07-2017 21:53
Mijn man vond het ook moeilijk om deel uit te maken van een gezin, dat er mensen waren die er altijd waren, kleine mensen die heel veel aandacht vroegen en de verantwoordelijkheid inderdaad. Hij vond dat vaak benauwend, had het idee dat hij niet meer zichzelf kon zijn. Ik kon me dat deels wel voorstellen al heb ik dat zelf nooit echt op die manier ervaart, althans niet zo heftig als hij dat deed.
Een kind kan dat toch makkelijk opvatten als "je hebt spijt dat je mij gekregen hebt". En dat lijkt me toch wel op z'n minst grievend.
Hoewel ik een hoop str.nt over me heen heb gekregen van ouders omdat ik er voor koos om niet aan kinderen te beginnen, zijn er wel een paar ouders geweest die in ieder geval tegen mij zeiden dat ik groot gelijk had, en dat ze er zelf nu niet meer aan zouden beginnen.
Vooral die moeder, die haar paard moest verkopen omdat ze een zoontje had die moeilijk was en extra aandacht nodig had. Ik zag haar soms peinzend voor haar stal zitten, zorgelijk. Het zijn ook net díe mensen, die heel veel verantwoordelijkheid opnemen voor de opvoeding van hun kinderen.
woensdag 19 juli 2017 om 14:38
Precies dit inderdaad. . Het "hoort" toch zo om uiteindelijk binnen je relatie aan kinderen te beginnen. . En helaas zijn mensen vaak niet openhartig en houden de schijn op.Elle1976 schreef: ↑09-07-2017 13:27Het moederschap wordt ontzettend geromantiseerd terwijl het lang niet altijd rozengeur en manenschijn is. Het wordt vaak gezien als logische stap in een relatie terwijl men zich niet goed realiseert wat het inhoud omdat iedereen altijd roept dat het zo geweldig is. En je weet vooraf ook niet wat voor kind je krijgt.
Ik ben 4 weken moeder en vind het heel zwaar hoor. Ik ervaar geen roze wolk. Ik ben moe en rusteloos. Neerslachtig ook.. en hoop uit alle macht dat de donder wolk boven mijn weg waait over een paar weken als alles meer routine word en mijn kind groter en sterker is.
woensdag 19 juli 2017 om 22:27
Babs ik zie je her en der op het forum zulke dingen schrijven. Heb je er al over gesproken met je huisarts of verloskundige? Een donderwolk en rusteloosheid, dat vind ik best zorgelijk klinken.Babs87 schreef: ↑19-07-2017 14:38Precies dit inderdaad. . Het "hoort" toch zo om uiteindelijk binnen je relatie aan kinderen te beginnen. . En helaas zijn mensen vaak niet openhartig en houden de schijn op.
Ik ben 4 weken moeder en vind het heel zwaar hoor. Ik ervaar geen roze wolk. Ik ben moe en rusteloos. Neerslachtig ook.. en hoop uit alle macht dat de donder wolk boven mijn weg waait over een paar weken als alles meer routine word en mijn kind groter en sterker is.
•
heb je steun vanuit je omgeving? Als het erger wordt raad ik je aan even langs de huisarts te gaan. Dat het pittig is, dat hoort er wel een beetje bij, maar het moet niet te erg worden.
zaterdag 22 juli 2017 om 17:14
Ik denk dat ik het heb juist omdat je als kind en als moeder zijnde onbewust aangeleerd wordt dat je onvoorwaardelijk van elkaar moet houden.may_ka schreef: ↑12-07-2017 17:44Het is niet zo dat ik nou heel bedrukt ben onder de gedachte dat mijn moeder niet van me houdt - het klinkt misschien zwaarder dan ik het bedoel.
Dat onvoorwaardelijke, dat zat er niet echt in geloof ik. Of in ieder geval kwam het er niet uit.
Ik heb daar in mijn hoofd van gemaakt dat die liefde voorwaardelijk was (wat dus waarschijnlijk niet waar is, maar ik wist het niet zeker)
Lastig onder woorden te brengen, dit.
En zo is dat gewoon niet. Je kunt een kind hebben waar je in principe van houdt maar ook zowat wil vermoorden... (huilbaby's iemand?), je kunt ook een ouder hebben die gewoon heel onaardig is om geen reden. Maar omdat je dat allemaal niet mag en kan uiten want dan ben je een slechte ouder/moeder/kind wordt het juist een groot issue.
Ik kan me totaal vinden in de treurige opmerking die iemand hier maakte in de trand van 'ik had er meer aan gehad wanneer ze eerlijk was geweest dat ze me nooit wou dan halsstarrig totaal nep vasthouden dat ze blij met me was of me kut behandelen'.
Eerlijkheid duurt toch gewoon echt het langst.
Je baby heeft er niks aan als je tegen hem/haar verteld dat hij/zij niet gepland was, jouw leven totaal heeft verandert terwijl je ook maar mens was.. die horen namelijk niks want ze kunnen niet praten. Maar als je kind op een leeftijd komt dat het er zelf naar gaat vragen (doen alle kinderen dat eigenlijk of enkele die zich al niet gewenst voelen?) geef eerlijk antwoord.
Anders blijf ik als dochter ook maar gewoon weer baby's nemen omdat 'het zo hoort' en het 'het beste wondertje in le leven is' terwijl dat gerust helemaal niet zo kan zijn, en ga ik mijn dochter dat verwijten....
zaterdag 22 juli 2017 om 18:58
Ik heb een iets ander perspectief omdat ik nooit kinderen wilde, geen kinderen gebaard heb, maar wel 8 jaar intensief voor mijn stiefkinderen heb gezorgd.
In die 8 jaar ben ik in een volledige moederrol gegroeid en dat was met heel veel opofferingen van mijn kant. Mijn kinderen hebben een moeilijke vroege jeugd gehad en hebben aan alle kanten problemen. Mijn persoonlijke leven heeft in die tijd volledig on hold gestaan en alles ging in het belang van het gezin. Maar ik heb dat heel bewust gedaan en erg genoten van de band met de kinderen en te zien hoe ze zich ontwikkelen. Mijn situatie is wel wat extreem want ik had vrijwel geen sociaal leven maar ik had 't er wel voor over.
Sinds een paar maanden ben ik op eens kinderloos. Redelijk plotseling hebben beide kinderen besloten bij hun moeder te willen wonen en ze hebben alle contact met hun vader en mij verbroken. Dat is een heel lang verhaal waar ik hier niet op inga, maar waar mijn beeld voor de komende 5 jaar met inwonende kinderen was is dat nu opeens een kindvrij bestaan. Na de periode van pijn en verdriet ben ik nu ook erg opgelucht. Mijn man en ik kunnen gewoon weg als we willen, ik kan mijn spullen in huis laten liggen zonder dat ze vernield worden of gestolen (dat is overigens geen normaal kindergedrag), de dagindeling is weer aan mij. Ik geniet heel erg van die nieuwe vrijheid.
Terugkijkend op mijn leven zou ik inderdaad nog steeds niet aan kinderen beginnen, die oorspronkelijke keuze heb ik goed gemaakt. Maar ik had de tijd met (deze) kinderen ook niet willen missen. Het heeft een heel ander deel van mij ontwikkeld en ik heb heel veel goede herinneringen. En als ze ooit tot rust komen dan zijn ze nog steeds welkom.
Ik kan me dus beide kanten heel goed voorstellen.
In die 8 jaar ben ik in een volledige moederrol gegroeid en dat was met heel veel opofferingen van mijn kant. Mijn kinderen hebben een moeilijke vroege jeugd gehad en hebben aan alle kanten problemen. Mijn persoonlijke leven heeft in die tijd volledig on hold gestaan en alles ging in het belang van het gezin. Maar ik heb dat heel bewust gedaan en erg genoten van de band met de kinderen en te zien hoe ze zich ontwikkelen. Mijn situatie is wel wat extreem want ik had vrijwel geen sociaal leven maar ik had 't er wel voor over.
Sinds een paar maanden ben ik op eens kinderloos. Redelijk plotseling hebben beide kinderen besloten bij hun moeder te willen wonen en ze hebben alle contact met hun vader en mij verbroken. Dat is een heel lang verhaal waar ik hier niet op inga, maar waar mijn beeld voor de komende 5 jaar met inwonende kinderen was is dat nu opeens een kindvrij bestaan. Na de periode van pijn en verdriet ben ik nu ook erg opgelucht. Mijn man en ik kunnen gewoon weg als we willen, ik kan mijn spullen in huis laten liggen zonder dat ze vernield worden of gestolen (dat is overigens geen normaal kindergedrag), de dagindeling is weer aan mij. Ik geniet heel erg van die nieuwe vrijheid.
Terugkijkend op mijn leven zou ik inderdaad nog steeds niet aan kinderen beginnen, die oorspronkelijke keuze heb ik goed gemaakt. Maar ik had de tijd met (deze) kinderen ook niet willen missen. Het heeft een heel ander deel van mij ontwikkeld en ik heb heel veel goede herinneringen. En als ze ooit tot rust komen dan zijn ze nog steeds welkom.
Ik kan me dus beide kanten heel goed voorstellen.
zaterdag 22 juli 2017 om 19:07
Dat ga je natuurlijk niet tegen een klein kind zeggen, maar het zou voor mij wel fijn zijn geweest als mijn moeder tegen mij als volwassene had gezegd dat ze beter niet aan kinderen zou zijn begonnen. Ze heeft er namelijk nogal een zootje van gemaakt en blijft volhouden dat ze alles voor haar kinderen overhad.
Iedereen om haar heen ziet dat ze gewoon niet geschikt is als moeder en voor mij zou het prettiger zijn als ze dat kon toegeven.
Als kind zei ze vaak tegen me "Je was zoooo gewenst!". Mijn reactie was altijd dat ze mij niks gevraagd had en dat als ik een keus had ik er liever niet was geweest.
Mijn antwoord kwam natuurlijk vooral voort uit dat ik maar al te goed voelde dat wij geen prioriteit voor haar waren. Maar goed, mijn moeder kan ook niet als normaal worden beschouwd.
Van wat ik lees is dat allemaal niet aan de orde bij TO.
zaterdag 22 juli 2017 om 19:17
Wat goed zo'n eerlijk topic. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen dit niet bespreekbaar maken en er een heel ander beeld ontstaat van het moederschap. Heel fijn dat je dit deelt.
Ik ben zelf bijna 30 en wij willen binnenkort graag kinderen. Ik vind het wel heel lastig want ik vraag me af of ik er qua gevoel helemaal aan toe ben: soms wel maar ik ben bang dat rationeel denken daarin leidend is en dat ik het liefst nog langer even zelf en samen geniet van eigen dingen doen (of vooral ook juist even helemaal niks hoeven doen). Ik voel de 'klapperende eierstokken' nog niet duidelijk..
Hadden jullie voor jullie zwanger werden een heel sterk gevoel/drang om moeder te worden? Of was dit ook rationeel bekeken (leeftijd voor vruchtbaarheid bijvoorbeeld) en had dit invloed op hoe je het moeder zijn ervaart denk je?
Ik ben zelf bijna 30 en wij willen binnenkort graag kinderen. Ik vind het wel heel lastig want ik vraag me af of ik er qua gevoel helemaal aan toe ben: soms wel maar ik ben bang dat rationeel denken daarin leidend is en dat ik het liefst nog langer even zelf en samen geniet van eigen dingen doen (of vooral ook juist even helemaal niks hoeven doen). Ik voel de 'klapperende eierstokken' nog niet duidelijk..
Hadden jullie voor jullie zwanger werden een heel sterk gevoel/drang om moeder te worden? Of was dit ook rationeel bekeken (leeftijd voor vruchtbaarheid bijvoorbeeld) en had dit invloed op hoe je het moeder zijn ervaart denk je?
zondag 23 juli 2017 om 00:17
Mijn vermoeden is dat hij helemaal niks verwachtte van te voren. Ik denk niet dat hij ooit echt serieus heeft nagedacht over de impact van kinderen of hoe zijn leven met kinderen zou zijn. Dat was inderdaad niet zo handig verder.
Mensen die bewust kinderloos zijn denken vaak veel langer en serieuzer na over de vraag of ze wel of geen kinderen willen. Genoeg mensen met kinderen die daar helemaal niet zo diep over hebben nagedacht. En dan is de kans misschien ook een stuk groter dat het tegenvalt of dat er zaken zijn waar je van te voren niet bij had stil gestaan.
zondag 23 juli 2017 om 14:57
Juist. En dat is nu weer waar ik moeite mee heb. Want kinderen kiezen er niet voor om te komen. Je moet er echt voor willen gaan, en over de gevolgen nadenken. Dat is toch wel het minste wat je kunt doen.Valia_1 schreef: ↑23-07-2017 00:17Mijn vermoeden is dat hij helemaal niks verwachtte van te voren. Ik denk niet dat hij ooit echt serieus heeft nagedacht over de impact van kinderen of hoe zijn leven met kinderen zou zijn. Dat was inderdaad niet zo handig verder.
Mensen die bewust kinderloos zijn denken vaak veel langer en serieuzer na over de vraag of ze wel of geen kinderen willen. Genoeg mensen met kinderen die daar helemaal niet zo diep over hebben nagedacht. En dan is de kans misschien ook een stuk groter dat het tegenvalt of dat er zaken zijn waar je van te voren niet bij had stil gestaan.
zondag 23 juli 2017 om 17:31
Ik wil ook geen kinderen, zowel gevoelsmatig als rationeel niet. Gevoelsmatig: ik heb gewoon echt helemaal niks met kinderen. Rationeel: Kinderen kosten enorm veel geld, je moet er echt tijd voor maken, altijd rekening mee houden, en ze zijn vooral de eerste 15 jaar ofzo volledig afhankelijk van je. Om beide redenen (de emotionele redenen en de rationele redenen) heb ik er heel bewust voor gekozen om geen kinderen te nemen. Ik heb mij enkele maanden geleden dan ook laten serilliseren. Iets wat heel weinig mensen kunnen begrijpen.
zondag 23 juli 2017 om 20:19
Ja maar in rationeel opzicht zou nooit iemand aan kinderen beginnen. Want het is gekkenwerk. Maar dat is niet doorslaggevend.Nijne schreef: ↑23-07-2017 17:31Ik wil ook geen kinderen, zowel gevoelsmatig als rationeel niet. Gevoelsmatig: ik heb gewoon echt helemaal niks met kinderen. Rationeel: Kinderen kosten enorm veel geld, je moet er echt tijd voor maken, altijd rekening mee houden, en ze zijn vooral de eerste 15 jaar ofzo volledig afhankelijk van je. Om beide redenen (de emotionele redenen en de rationele redenen) heb ik er heel bewust voor gekozen om geen kinderen te nemen. Ik heb mij enkele maanden geleden dan ook laten serilliseren. Iets wat heel weinig mensen kunnen begrijpen.
Het is het gevoel dat doorslaggevend is voor wat je doet, wel of geen kinderen. Stom eigenlijk, want als je wél voor kinderen kiest, zou je ratio meer moeten laten overheersen. Mocht je spijt krijgen, en de kinderen voor de gevolgen opdraaien....
