Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 15:05
Je probeert het anders al 5 jaar als harde heelmeester, maar erg succesvol is dat ook niet.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:34Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
En dan nog wil het niet tot je botte brein doordringen, dat het een goed idee zou zijn om het anders aan te pakken?
Je kan dit wel op de spits willen drijven, maar enige uitkomst gaat dan zijn dat je vriend voor zijn zoon kiest en dat jullie relatie eindigt.
En na alles wat je hier geschreven hebt, zou ik hem nog groot gelijk geven ook.
zondag 20 augustus 2017 om 15:06
Die jongen kan niets meer goed doen in jouw ogen. En dat is zielig voor hem. Respectloosheid en negeren wegens loyaliteitsconflicten is overigens veel voorkomend gedrag in samengestelde gezinnen. Helaas, en zo verschrikkelijk triest voor de kinderen.
Je drijft het zelf alleen maar verder op de spits door jouw eigen houding. Geen respect? Niet luisteren? Niet opruimen? Dat is al behoorlijk normaal gedrag voor normale pubers, laat staan een puber in een samengesteld gezin. Confrontatie aangaan bereik je ze niet mee, daar vergal je alleen de sfeer maar mee in het gezin. Wij hebben door schade en schande geleerd dat de biologische ouder de hete kolen uit het vuur moet blijven halen. En met rustig en op volwassen manier benaderen van de puber leggen we dan de basisregels elke keer maar uit aan ze. Maar dat gaat dan niet over schoonmaken, want dat heeft toch geen enkele zin. Hun kamers komen we niet in, dat is hun eigen territorium. Was gooi ik door de deur heen op bed, mogen ze lekker zelf uitzoeken wat ze er mee doen. Niet in de wasmand? Dan was ik het niet, jammer dan pech gehad. Basisregels is alleen laten weten waar ze zijn, op tijd aangeven of ze mee eten of ergens anders zijn. Hier zijn ze wel nog wat ouder dat dan wel.
Wat ga je bereiken met je eigen rigide gedrag? Denk je werkelijk dat het allemaal beter wordt? Laat toch los, probeer de negatieve gedachten over die jongen te blokken en ga eens naar zijn mooie kanten kijken. Dat kind heeft liefde nodig, niet jouw gezeik. Ga met je partner om tafel om af te spreken wat echt belangrijk is voor jullie gezin, en dan geen hele waslijst maar hooguit een paar punten. Doe je dit niet? Stop er dan alsjeblieft maar mee want dan krijg je nog hele zware jaren voor de boeg en dat kind erbij.
Je drijft het zelf alleen maar verder op de spits door jouw eigen houding. Geen respect? Niet luisteren? Niet opruimen? Dat is al behoorlijk normaal gedrag voor normale pubers, laat staan een puber in een samengesteld gezin. Confrontatie aangaan bereik je ze niet mee, daar vergal je alleen de sfeer maar mee in het gezin. Wij hebben door schade en schande geleerd dat de biologische ouder de hete kolen uit het vuur moet blijven halen. En met rustig en op volwassen manier benaderen van de puber leggen we dan de basisregels elke keer maar uit aan ze. Maar dat gaat dan niet over schoonmaken, want dat heeft toch geen enkele zin. Hun kamers komen we niet in, dat is hun eigen territorium. Was gooi ik door de deur heen op bed, mogen ze lekker zelf uitzoeken wat ze er mee doen. Niet in de wasmand? Dan was ik het niet, jammer dan pech gehad. Basisregels is alleen laten weten waar ze zijn, op tijd aangeven of ze mee eten of ergens anders zijn. Hier zijn ze wel nog wat ouder dat dan wel.
Wat ga je bereiken met je eigen rigide gedrag? Denk je werkelijk dat het allemaal beter wordt? Laat toch los, probeer de negatieve gedachten over die jongen te blokken en ga eens naar zijn mooie kanten kijken. Dat kind heeft liefde nodig, niet jouw gezeik. Ga met je partner om tafel om af te spreken wat echt belangrijk is voor jullie gezin, en dan geen hele waslijst maar hooguit een paar punten. Doe je dit niet? Stop er dan alsjeblieft maar mee want dan krijg je nog hele zware jaren voor de boeg en dat kind erbij.
The time of my thought is my own to spend
zondag 20 augustus 2017 om 15:09
Ik ben het hiermee eens.redbulletje schreef: ↑20-08-2017 14:29Hij is waarschijnlijk gewoon verwend door die vader omdat ie het verlies van moeder wilde compenseren. Kan dat kind wellicht idd niet al te veel aan doen, maar daardoor wordt het wel 'n complicatie in geval van 'n relatie waarbij ook nog 'ns samengewoond moet worden.
De pubertaferelen zijn niet het probleem, wel het teamgevoel dat ontbreekt tussen jou en je partner. Zijn zoon zal die breuklijntjes tussen jullie goed gebruiken, dat geloof ik, maar vaders mag wel een tandje realistischer worden. Het is vreselijk wat hem is overkomen, maar zoon kan het verlies van zijn moeder te pas en onpas gebruiken om onbeschoft gedrag te legitimeren. En als vader dat toelaat is hij de enabler. En zoon is daar zeker niet mee geholpen. Nu niet en op latere leeftijd.
En of jij daar iets kan of moet willen veranderen weet ik niet. Dat is wel vechten tegen de bierkaai. Ik zou een gezellig leven met mijn dochter opbouwen.
zondag 20 augustus 2017 om 15:11
Dat is ze zeker! En weet je waar het verschil in zit? Zij redeneert vanuit het kind en jij alleen maar vanuit jezelf. Ik vind je een triest persoon.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:57Dan ben je duidelijk een veel betere vrouw dan ik.
Hangen er ook foto's van jou en dochter aan de muur?
ririanneke wijzigde dit bericht op 20-08-2017 15:12
0.46% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 15:16
Wat meewerkt aan de negatieve houding van de zoon is dat zijn vader duidelijk overbezorgd was de nieuwe vrouw in hun leven te brengen.
Alsof zij een riskant kwaad is.
Dat heeft het extra moeilijk gemaakt voor de knul, die toch al een moeilijke start heeft gehad.
Ik denk niet dat het alles nog gaat lukken.
Alsof zij een riskant kwaad is.
Dat heeft het extra moeilijk gemaakt voor de knul, die toch al een moeilijke start heeft gehad.
Ik denk niet dat het alles nog gaat lukken.
zondag 20 augustus 2017 om 15:19
Waar heb ik beweerd dat ik beter zou zijn dan jij ?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:57Dan ben je duidelijk een veel betere vrouw dan ik.
Hangen er ook foto's van jou en dochter aan de muur?
Ik heb alleen MIJN verhaal verteld om te laten zien dat het ook anders mogelijk is.
En wat je laatste vraag betreft: ja! Ik heb achteraf nog 2 "eigen" kinderen gekregen met man.
Intussen zelfs enkele kleinkinderen waaronder de 2 kleintjes van 'stiefdochter' en de foto's hangen hier allemaal aan de muur hoor.
zondag 20 augustus 2017 om 15:34
Bah altijd die opvoeddrang van die stiefouders. Het is niet jouw kind!! Jij bent in zijn huis komen wonen!! Waarom verwacht je dan dat hij als een circusdier zich gaat voegen naar jou bevelen na jaren alleen met zijn vader te hebben gewoond? Daar is hij als puber helemaal niet toe in staat. Je bent extra kritisch op hem omdat je zijn moeder niet bent en geen onvoorwaardelijke liefde voor hem voelt. Zo een moeder heeft dat arme kind niet meer. En dan kom je ook nog tussen hem en zijn vader maar hij moet maar gewoon mee gaan op uitjes omdat jij 1 happy family wil spelen. Had gewacht met samenwonen tot hij het huis uit is.
zondag 20 augustus 2017 om 15:41
Moemoe64 schreef: ↑20-08-2017 15:19Waar heb ik beweerd dat ik beter zou zijn dan jij ?
Ik heb alleen MIJN verhaal verteld om te laten zien dat het ook anders mogelijk is.
En wat je laatste vraag betreft: ja! Ik heb achteraf nog 2 "eigen" kinderen gekregen met man.
Intussen zelfs enkele kleinkinderen waaronder de 2 kleintjes van 'stiefdochter' en de foto's hangen hier allemaal aan de muur hoor.
Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
anoniem_353145 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 15:42
0.12% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 15:41
Heftig dit! Hoezo mocht jij niet meer over jouw vader praten?appeltje78 schreef: ↑20-08-2017 15:22Zo fijn om te lezen Moemoe64. Zo kan het ook!
Ik ben zelf mijn vader verloren als kleuter en had een hele nare stiefvader. Er mocht niet meer over mijn vader gesproken worden in zijn bijzijn. Ben blij dat jouw liefdochter jou heeft getroffen!
Die nare stief'vader' (de naam vader niet waardig) zou zich heel diep moeten schamen!
Ik vond het heel belangrijk voor stiefdochtertje om elke dag een 'praat-over je-mama'-momentje te hebben samen.
Om echt over haar mama te praten alhoewel ik die dame nooit gekend heb.
Ik zei dan bv tegen haar: "wauw, jouw mama was echt een lieve mama he. Kijk eens op deze foto hoe mooi ze lacht" enz.
Zoals ik eerder vermeldde: dit is al heel lang geleden maar de band met 'stiefdochter' blijft.
Ik zie haar even graag dan mijn biologische kinderen en dat zal altijd zo blijven.
zondag 20 augustus 2017 om 15:45
Voor jou is t echt allemaal verschrikkelijk jaMartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
zondag 20 augustus 2017 om 15:47
Maar wat wil je nou? Je frustratie is zo dubbel en oneerlijk. Wil je echt dat vader foto's van zijn moeder weg haalt of wil je dat stiefzoon zich veilig, geliefd en begrepen genoeg voelt om met jou over zijn overleden moeder te praten? Ik neem aan dat je snapt dat beide niet samengaat.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
jessymay wijzigde dit bericht op 20-08-2017 15:48
0.19% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 15:47
Da's toch logisch als je bij iemand intrekt dat die gewoon z'n eigen inrichting enzo behoudt? Waarom bij je uberhaupt gaan inwonen ipv te blijven latten? Je weet toch ook wel dat samengestelde gezinnen meestal mislukken?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
zondag 20 augustus 2017 om 15:49
Wat zit jij in je slachtofferrol zeg! Het lijkt wel alsof jij meer pubergedrag vertoont dan de echte puber. ' En er is geen plaats voor een foto van mij boehoehoeh'. Ga eens met je man praten en een plan maken om dit kind op te helpen groeien. Want jullie aanpakt werkt duidelijk niet. Die drillcommando's van jou had ik als (hele brave) puber zelfs van mijn eigen moeder niet gepikt. Dat kind pikt jou weerzin, ontevredenheid en agressie naadloos op. Daar hoef je je mond niet eens voor open te doen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zondag 20 augustus 2017 om 15:50
Vreselijk zeg. Waarom vind jij foto's van jou en je dochter belangrijker dan foto's van de overleden moeder van he stiefzoon?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
zondag 20 augustus 2017 om 15:53
Dat de foto's zijn blijven hangen lijkt me niet meer dan logisch.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
Zijn moeder kan hij alleen nog maar op foto's zien, jij en je dochter elke dag in levende lijve. Dus waarom zouden jullie daar dan moeten hangen?
En zweeg en slikte je maar eens wat meer, dat zou voor iedereen prettiger zijn.
zondag 20 augustus 2017 om 15:54
zondag 20 augustus 2017 om 15:56
Wauw dan hebben jullie best kleine muren. Of heeeeeeeeeeeeeeeel veel foto's, als er helemaal geen plek is voor een foto van jou.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.