Na 25 jaar is het over

Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.

Bedankt voor jullie inzichten, ik waardeer ze echt hoor, ook degene die misschien nu niet in mijn straatje passen. Ja, het kan dat hij dit topic heeft gevonden. Ja het kan dat zowel hij als zij keihard in mijn gezicht door blijven liegen, om hun beider hachje te redden. Dat hij sommige details wel verteld, om geloofwaardig over te komen. Dat is het kloterige van de hele situatie, wat is de waarheid en kan ik ooit weer vertrouwen hebben dat hij de waarheid zal vertellen? Ik merk en vóel ook dat hij op alle fronten heel erg zijn best doet. Dat merk Je natuurlijk aan honderd kleine dingetjes, die heel moeilijk te omschrijven zijn. Net zo moeilijk als die kleine dingetjes waardoor je voelt dat iemand wel van je wegdrijft. Die dingetjes kunnen jullie niet zien en voelen. Ik snap en weet dat ik in deze situatie misschien anders reageer dan de meeste mensen die hem meteen zonder pardon de deur uit hadden gezet. Ik heb besloten dat sowieso niet nu meteen te doen. Scheiden kan ook over een, twee, of tien maanden nog als ik dat nodig vind. Misschien heb ik die tijd nodig om aan het idee te wennen, en om alles financieel te regelen. En misschien kom ik er in die tijd achter, dat er inderdaad nog veel meer lijken uit de kast komen. Het kan ook zijn, dat we toch weer dicht bij elkaar komen, want ik weet wel dat we dat het grootste deel van die 25 jaar samen wél geweest zijn. Als dat niet zo was, was er ook niet zoveel om voor te knokken.

Als ik aangeef dat ik ook fouten heb gemaakt binnen onze relatie dan bedoel ik niet een verliefdheid oid maar hem door mijn gedrag te kwetsen, wetend dat het hem kwetste en toch niet een stapje terug kunnen of willen doen, daarmee soms mijn mening of zin doordrijvend. Dat is een patroon wat ik zelf moet en wil leren veranderen. Ook als ik niet met hem verderga. En zo zijn er wel meer dingen. Waarmee ik zijn vreemdgaan, herhaaldelijk vreemdgaan, écht niet bagatelliseer. En ik kan ook oprecht niet zeggen, of het mij zal lukken dit te ‘vergeven en vergeten’. Als het tussen ons in blijft staan, ga ik alsnog bij hem weg. Want zo wil ik niet leven. Kan ik niet meer keven, zelfs al zou ik het wel willen. Een verstandshuwelijk is aan mij echt niet besteed. Ondanks dat ik ontzettend rationeel ben en alles beredeneer, ben ik wat de liefde betreft een heel erg gevoelsmens. Ik zou echt niet zo samen kunnen leven. Ik heb niet de indruk overigens dat hij een open relatie ambieert. Het ging ook helemaal niet om sex, die had hij nog meer dan voldoende en bevredigend met mij (zegt hij zelf en ik ervaar dat ook zo). Ik zie wel dat de steun en bevestiging die hij bij haar kreeg bij mij ook echt ontbrak die maanden. Wat weer versterkt werd door het onderliggende gevoel dat hij van me wegdreef waardoor je gestresst raakt en nog meer terug valt op oude patronen, in zijn geval, liegen en vluchten, in mijn geval, controle houden op alles en kritiek geven.

Ik weet echt niet of we er samen uit gaan komen. De weg er naar toe zal ontzettend moeilijk zijn. En kan alsnog in een scheiding eindigen, als een van ons twee het niet lukt. Hem om te veranderen en mij om te verwerken en weer te leren vertrouwen. Maar ook een scheiding zal enorme gevolgen hebben met heel veel verdriet, en ook dan zal ik zelf aan vertrouwensissues moeten werken omdat ik anders nooit meer een gezonde relatie aan zal kunnen gaan.

Overigens mag hij meelezen als hij dat wil. De dingen die ik hier vertel weet hij allemaal, we praten echt enorm veel deze dagen. En ik heb nooit geheimen voor hem gehad dus die heb ik hier ook niet voor hem. En zelfs zij mag meelezen. Als ik het hele verhaal aan jullie als wildvreemden durf te vertellen, waarom dan niet aan hen. Als ze echt tegen me liegen, doen ze dat al zo goed dat ze het beetje info van hier echt niet extra nodig hebben om het verhaal geloofwaardiger te maken.

Zometeen naar therapie. Ben best gespannen daarvoor.