Bewust kinderloos

It's too late, baby, it;s too late....

Ik heb ook bewust geen kinderen. Ben nu dertig en heb er nooit behoefte aan gehad. Ben in mijn vorige relatie wel eens zwanger geweest en mijn eerste reactie was toen ook dat ik het niet wilde, maar toen ik de echo gezien had was ik om. Toen kwamen de hormonen opspelen. Het overleed met 13 weken en mijn ex en ik gingen uit elkaar omdat het verdriet tussen ons in kwam te staan.
Op dat moment heb ik enorm gerouwd om het verlies van hun beide maar achteraf was het beter voor me. Moest het zo zijn.

Ik wil geen moeder worden. Ik vind mijn leven prima zoals het is en heb geen zin om het volledig aan te gaan passen aan een kind. Ook kamp ik met meerdere psychologische problemen, ADD dat het functioneren moeilijk maakt, en lichte versie van Asperger, depressies en jeugdtrauma's. Ik ben in mijn dagelijkse leven best een stabiel, rustig persoon maar in mijn hoofd is het altijd onrustig. Een kind zou dat alleen maar erger maken.
Bovendien vind ik kinderen ook gewoon echt niet leuk. Zeker de jonge fases niet. Als ze wat ouder zijn vind ik ze wel oke, maar echt niet om zelf te hebben.

Momenteel zit ik zonder partner en altijd maar weer zeggen mensen dat ik echt geen vriend ga vinden die ook geen kinderen wil. Ik besef me ook dat het lastig is in mijn leeftijdscategorie. Veel mensen van rond de dertig hebben ze wellicht al of hebben zeker een kinderwens.
Beiden vallen voor mij dus af. Stiefmoeder zijn is iets wat me nog erger lijkt dan gewoon moeder zijn. Ik heb meerdere stiefvaders gehad en ik mocht er geen een. Ze hebben het niet makkelijk gehad met mij.

Ik loop ook heel vaak tegen onbegrip aan, zeker op mijn werk waar veel mensen lopen van culturen waar kinderen heilig zijn. Die snappen er niets van dat ik ze niet wil en zeggen allemaal dat het nog wel komt en dat ik het nodig heb om gelukkig te worden. Ik counter ook graag met ''waarom zou je ze wel willen?''
Ik begrijp dat ook echt oprecht niet. Kan me niet voorstellen dat iemand het leuk vind.
Vind het ook gewoon geen wereld om een kind op neer te zetten. Zeker niet omdat we al met veel teveel zijn.

Was laatst bij een vrouw thuis met 2 kleine jongetjes, die totaal onhandelbaar waren en liepen te krijsen en rennen. Ik kreeg het er zo benauwd van, al die drukte is voor mij echt verschrikkelijk. Ze zag er ook doodmoe uit en doodongelukkig. Ze zei ook tegen me dat ze liever kinderloos was gebleven als ze het vooraf had geweten hoeveel werk het was. En zo ken ik wel meer van dat soort ouders. Dus of het nou zo zaligmakend is betwijfel ik. Ik hoef er gelukkig nooit achter te komen.

Mijn broer wil ze overigens wel en ik zal best gek worden op mijn neefjes en nichtjes hoor, ik ben wel heel zorgend qua karakter. Maar moet er echt niet aan denken dat ik ze zelf zou hebben. Ik heb het moedergen zeker wel, maar ik wil ze gewoon niet. Als ik al zie hoe betuttelend en overbezorgd ik met die kat ben weet ik zeker dat het met een kind nog honderd keer erger zou zijn. Niets irritanters dan een overbezorgde moeder. Mijne maakte zich nooit zorgen om ons en ik vond dat heerlijk. We hadden veel vrijheid vroeger.
Ik zou een kind volledig betuttelen.

Ikzelf ben kindvrij. Dit heeft twee redenen. Op mijn achttiende al in overgang (prematuur ovarieel falen). Op die leeftijd hield ik mij absoluut niet bezig met kinderwens en dat is tot nu toe zo gebleven, 30 jaar verder. En ten tweede, thuis had mijn moeder ook vaak losse handjes. Als je wat fout deed kreeg je wel de wind van voren of een klap in plaats van uitleggen wat fout was. Ergens in mijn lijf zit ook iets van straf uitdelen als een kind vervelend is. Die wil ik dus niet uiten want zo’n kind verdiend dat niet. Wel ben ik graag suikertante, daar heb ik dan geen moeite mee. Alleen maar leuke dingen doen met je nichtjes en neefjes over de vloer.

Sjaantje37 schreef: ↑

02-02-2018 20:16

Ondanks dat ik een kind heb vind ik dit ook doodvermoeiend, gelukkig komt het in mijn vriendenkring niet zoveel voor het continue gepraat over de kinderen. Kan ook zo zijn dat ik een van de weinige ben in mijn vriendenkring die een kind heeft.

Dit is dus ook waar mijn opmerking over oppervlakkigheid vandaan komt. Vooropgesteld dat iedereen inderdaad zelf moet bepalen hoe hij of zij het leven inricht, maar ik kijk er nu eenmaal zo tegenaan (en is voor mij dan ook een reden om geen kinderen te willen). Ik ga in het weekend naar het museum of theater, uit eten, ik lees ook veel boeken en hou enorm van films en series, maak regelmatig stedentrips, verre reizen, etc. En als mijn collega's en vriendinnen niets anders weten te vertellen dan dat Pietje alweer gewonnen heeft met voetbal, dat ze met Marietje naar een binnenspeeltuin zijn geweest, dat op de school van Keesje nu alweer luizen heersen en dat het zo leuk was drie weken op de Franse camping want die-en-die van vorig jaar waren er ook weer... Tja, dan denk ik: jee, dan mis je best veel van de wereld. Er zullen ook vast ouders zijn die het anders ingericht hebben, maar ik ken ze eerlijk gezegd niet.

Madrid87 schreef: ↑

03-02-2018 10:04

Momenteel zit ik zonder partner en altijd maar weer zeggen mensen dat ik echt geen vriend ga vinden die ook geen kinderen wil. Ik besef me ook dat het lastig is in mijn leeftijdscategorie. Veel mensen van rond de dertig hebben ze wellicht al of hebben zeker een kinderwens.
Beiden vallen voor mij dus af. Stiefmoeder zijn is iets wat me nog erger lijkt dan gewoon moeder zijn. Ik heb meerdere stiefvaders gehad en ik mocht er geen een. Ze hebben het niet makkelijk gehad met mij.

Dit is heel herkenbaar inderdaad.

Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen of die zwanger zijn. Eigenlijk valt het met gepraat over kinderen weel mee. Een vriendin zegt zelfs dat ze blij is dat ze met mij omgaat omdat alle andere vriendinnen alleen nog maar over hun kind praten.
1 vriendin van me is nu zwanger en ik word er werkelijk niet goed van. Ik snap best dat een zwangerschap belangrijk is en dat je daar over wil praten. En dat mag ook best. Dat is nu eenmaal belangrijk in iemands leven. Maar zij slaat echt door. De laatste keer dat ik er was liet ze me de echo's zien. Nou oké, boeit me niet heel veel. Maar ik toon interesse. Daarna ging het over babykleertjes, de zorgverzekering die aangepast moet worden etc. En net toen ik dacht dat het niet erger kon kwam vriendlief thuis. En begon er tussen hen 2 een discussie over de kinderwagen. Uhm, moet dat als er visite is? Toen dacht ik dat het dieptepunt wel bereikt wassen. Maar nee hoor. De aanstaande ouders gingen ook nog even samen met een of ander apparaatje naar de hartslag luisteren. Ondertussen dacht ik dat ik in bananasplit zat of zo en dat Frans Bauer op ieder moment kon opduiken. Ik ben daarna snel naar huis gegaan. En toen ik naar huis zat kreeg ik een naar gevoel. Mensen die het alleen nog maar over baby hebben en dan niet 1 keer aan mij vragen hoe mijn vakantie was. Ik was die dag net 3 dagen terug van een verre reis. Sindsdien hou ik het contact wat af. Geen zin in dat hysterische gedoe en mensen die denken dat de wereld om hun kind draait.

En dan babyshowers. Op zich prima. Maar dat je dan van tevoren een online lijstje krijgt met spullen die de toekomstige ouders nodig hebben voor baby. Daar krijg ik gigantisch de kriebels van. Zij willen toch een baby? Regel zelf je spullen. Mag ik aub zelf bepalen wat ik koop? Pfff

Ik denk dat ik me ga laten srecidiveren en dan ook zo'n soort feestje geef en cadeautjes eis die ik nodig heb.

Ik heb best al wel een paar keer gedate met mannen die geen kinderen willen. Dus ze zijn er wel.

Ik vind die lijstjes dan weer handig, Mick.

Als kinderloze weet ik totaal niet wat ze nodig hebben.
En wat ze al hebben.

Doe mij dus maar een lijstje, dan pluk ik daar wel iets af waarvan ik weet dat ze het zeker gebruiken / het zeker nodig is.
En dat het niet ergens in een verre kast belandt.

Of dat ik een blauwe body koop en ze helemaal niet van blauwe body's of t-shirts houden.
Of er al 10 hebben te leen hebben gekregen.


En praten over kinderen ... mij geen probleem. Doe maar.
Weet ik tenminste wat er speelt bij kind en met wat kind zelf speelt .
Als ik dan wordt uitgenodigd op een volgende verjaardag weet ik tenminste een richting qua cadeau.

Liever dat dan 3 uur gepraat over je ex die al 5 jaar je ex is, maar waar je nog altijd niet helemaal overheen bent.
Of over een kloefklapper die geen cent waard is en waar je 3 uur over zit te zeuren, maar ervan weggaan ... nee, toch niet.


Babyshowers vind ik dan weer totale onzin.
Je krijgt een cadeau als 't kind geboren is.
Niet omdat er mogelijkerwijs een kind gaat geboren worden.

Hier ook bewust kindvrij. Ik heb het gevoel nooit gehad. Ik zei op mijn 12e al dat ik geen kinderen wilde. Ik heb relaties gehad die ze wel wilden, maar toen waren we in de twintig en hoefde ik er niets mee nog. Later ook relatie gehad met iemand die ze ook niet wilde, prima dus.

Ik ben de enige in mijn vriendengroep, en ik vind de ouders altijd enorm klagerig en krijg ook regelmatig van die afgunstige steken onder water: "Ja jij hoeft inderdaad met niemand anders rekening te houden dan met jezelf." Ik heb niemand een pistool op het hoofd gezet om ze wél te krijgen, dus dat zeg ik ze dan ook.

Ik heb nu een vriend die 20 jaar jonger is, en hij weet waar hij aan begint.
Het moederschap is ook totaal niets voor mij. Ik wil het leven van een moeder ook niet. Dat tobbende, je in dienst moeten zetten, het contact met andere moeders op zo'n schoolplein... brrr. Moeders onderling vind ik ook heel erg, heel veroordelend naar elkaar.

Mijn zus heeft precies hetzelfde. Het zit gewoon niet in onze genen om ons voort te planten.

winterqueen schreef: ↑

03-02-2018 15:46

Dit is dus ook waar mijn opmerking over oppervlakkigheid vandaan komt. Vooropgesteld dat iedereen inderdaad zelf moet bepalen hoe hij of zij het leven inricht, maar ik kijk er nu eenmaal zo tegenaan (en is voor mij dan ook een reden om geen kinderen te willen). Ik ga in het weekend naar het museum of theater, uit eten, ik lees ook veel boeken en hou enorm van films en series, maak regelmatig stedentrips, verre reizen, etc. En als mijn collega's en vriendinnen niets anders weten te vertellen dan dat Pietje alweer gewonnen heeft met voetbal, dat ze met Marietje naar een binnenspeeltuin zijn geweest, dat op de school van Keesje nu alweer luizen heersen en dat het zo leuk was drie weken op de Franse camping want die-en-die van vorig jaar waren er ook weer... Tja, dan denk ik: jee, dan mis je best veel van de wereld. Er zullen ook vast ouders zijn die het anders ingericht hebben, maar ik ken ze eerlijk gezegd niet.

Dit is voor mij inderdaad niet herkenbaar, vind dit zelfs dodelijk saai.

Kan mij wel vinden in wat jij schrijft hoe jij je weekenden invult. Doe ik ook in mijn kindvrije weekend. En ik neem mijn zoon ook mee naar musea, op reis neem ik hem ook mee naar dingen die ik graag wil zien, de ene keer vind hij dat wel leuk de andere keer minder. Maar heb hem geleerd dat de wereld niet alleen om hem draait. Maar doe natuurlijk ook dingen die hij leuk vindt (en ik stiekem ook hoor) zoals comic con, Marvel films etc etc. Alleen met hem gamen doe ik dus echt niet, bloedhekel aan!!!

Dat tobbende, je in dienst moeten zetten, het contact met andere moeders op zo'n schoolplein... brrr. Moeders onderling vind ik ook heel erg, heel veroordelend naar elkaar.

Dit lees ik dus regelmatig maar ik heb dus nooit iets gehad met moeders op het schoolplein, had ook geen tijd om te kletsen omdat ik naar mijn werk moest. Heb sporadisch geholpen op school.
Had daar gewoon geen zin in en in dat geklets met andere moeders al helemaal niet.

Voor ik mijn man leerde kennen stond ik eigenlijk helemaal niet stil bij het feit of ik later kinderen zou willen of niet. Na we getrouwd waren is deze beslissing er automatisch gekomen. Kijk, je trouwt, je gaat je settelen, je werkt elke dag keihard, je bouwt samen iets op en dan komt plots de vraag: waarom doen we dit alles. Daar zijn wij dan heel bewust bij stilgestaan en uiteindelijk beslist om kinderen te krijgen. Persoonlijk vind ik ze een hele verrijking en het geeft je ook een zeker toekomstperspectief. Toch kan ik koppels die ervoor kiezen om kinderloos ook begrijpen. Het is een keuze die je samen moet maken. Als je er echt over nadenkt, dan zou ik er toch niet te lang meer mee wachten. Ik bedoel niet dat 34 al oud is, helemaal niet, maar je biologische klok tikt elke dag een beetje sneller.

Sjaantje37 schreef: ↑

03-02-2018 19:14

Dit is voor mij inderdaad niet herkenbaar, vind dit zelfs dodelijk saai.

Kan mij wel vinden in wat jij schrijft hoe jij je weekenden invult. Doe ik ook in mijn kindvrije weekend. En ik neem mijn zoon ook mee naar musea, op reis neem ik hem ook mee naar dingen die ik graag wil zien, de ene keer vind hij dat wel leuk de andere keer minder. Maar heb hem geleerd dat de wereld niet alleen om hem draait. Maar doe natuurlijk ook dingen die hij leuk vindt (en ik stiekem ook hoor) zoals comic con, Marvel films etc etc. Alleen met hem gamen doe ik dus echt niet, bloedhekel aan!!!

Nou, zo te lezen heb jij het dus goed geregeld en dat is enorm fijn! Maar ik denk eerlijk gezegd wel dat jij de uitzondering op de regel bent...

mick87 schreef: ↑

03-02-2018 16:05

Ik heb meerdere vriendinnen met kinderen of die zwanger zijn. Eigenlijk valt het met gepraat over kinderen weel mee. Een vriendin zegt zelfs dat ze blij is dat ze met mij omgaat omdat alle andere vriendinnen alleen nog maar over hun kind praten.
1 vriendin van me is nu zwanger en ik word er werkelijk niet goed van. Ik snap best dat een zwangerschap belangrijk is en dat je daar over wil praten. En dat mag ook best. Dat is nu eenmaal belangrijk in iemands leven. Maar zij slaat echt door. De laatste keer dat ik er was liet ze me de echo's zien. Nou oké, boeit me niet heel veel. Maar ik toon interesse. Daarna ging het over babykleertjes, de zorgverzekering die aangepast moet worden etc. En net toen ik dacht dat het niet erger kon kwam vriendlief thuis. En begon er tussen hen 2 een discussie over de kinderwagen. Uhm, moet dat als er visite is? Toen dacht ik dat het dieptepunt wel bereikt wassen. Maar nee hoor. De aanstaande ouders gingen ook nog even samen met een of ander apparaatje naar de hartslag luisteren. Ondertussen dacht ik dat ik in bananasplit zat of zo en dat Frans Bauer op ieder moment kon opduiken. Ik ben daarna snel naar huis gegaan. En toen ik naar huis zat kreeg ik een naar gevoel. Mensen die het alleen nog maar over baby hebben en dan niet 1 keer aan mij vragen hoe mijn vakantie was. Ik was die dag net 3 dagen terug van een verre reis. Sindsdien hou ik het contact wat af. Geen zin in dat hysterische gedoe en mensen die denken dat de wereld om hun kind draait.

En dan babyshowers. Op zich prima. Maar dat je dan van tevoren een online lijstje krijgt met spullen die de toekomstige ouders nodig hebben voor baby. Daar krijg ik gigantisch de kriebels van. Zij willen toch een baby? Regel zelf je spullen. Mag ik aub zelf bepalen wat ik koop? Pfff

Ik denk dat ik me ga laten srecidiveren en dan ook zo'n soort feestje geef en cadeautjes eis die ik nodig heb.

Dit lijkt mijn dus ook verschrikkelijk, de wereld draait gewoon door en ook van de mensen om je heen als je zwanger bent. Is het haar eerste?

mariama80 schreef: ↑

03-02-2018 19:22

Voor ik mijn man leerde kennen stond ik eigenlijk helemaal niet stil bij het feit of ik later kinderen zou willen of niet. Na we getrouwd waren is deze beslissing er automatisch gekomen. Kijk, je trouwt, je gaat je settelen, je werkt elke dag keihard, je bouwt samen iets op en dan komt plots de vraag: waarom doen we dit alles. Daar zijn wij dan heel bewust bij stilgestaan en uiteindelijk beslist om kinderen te krijgen. Persoonlijk vind ik ze een hele verrijking en het geeft je ook een zeker toekomstperspectief. Toch kan ik koppels die ervoor kiezen om kinderloos ook begrijpen. Het is een keuze die je samen moet maken. Als je er echt over nadenkt, dan zou ik er toch niet te lang meer mee wachten. Ik bedoel niet dat 34 al oud is, helemaal niet, maar je biologische klok tikt elke dag een beetje sneller.

Dit komt op mij juist eerder over dat je dit allemaal doet omdat het nu eenmaal 'zo hoort'. Ik krijg hier nogal een jaren '50 vibe bij; je vind iemand leuk DUS je gaat trouwen en settelen en DUS komen er kinderen, want anders is het leven zo zinloos allemaal...

@sjaantje ja haar eerste. Ik hoef geen kinderen. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen interesse heb ik andermans kinderen en zwangerschappen. Ieder zijn keuze en ding. Prima. Maar dit ging me echt veel te ver. Ik snap dat ze helemaal bezeten is door zwanger zijn en blij is en zo. En ik ben ook blij voor haar. Maar dingen moeten wel van twee kanten komen. M.a.w. Ik heb ook nog een leven. En ik zou het prettig vinden dat vrienden met kinderen daar ook interesse in hebben. Deze vriendin heeft dat dus totaal niet meer. Dan houdt voor mij de vriendschap wel een beetje op. Want een voorwaarde voor een goede vriendschap is voor mij toch wel wederzijdse interesse. Nu weet ik niet hoe het verder zal gaan. Misschien zijn het hormonen en was het een eenmalig iets.

Overigens is dit bij al mijn andere vrienden met kinderen/zwangerschappen geen issue. Natuurlijk veranderen de dingen als er eenmaal kinderen zijn en natuurlijk wordt er over de kinderen/zwangerschap gepraat. Maar ook genoeg over andere dingen. Er is namelijk meer in het leven dan kinderem: de wereld daarbuiten gaat ook gewoon door.

Vixxen schreef: ↑

03-02-2018 22:03

Dit komt op mij juist eerder over dat je dit allemaal doet omdat het nu eenmaal 'zo hoort'. Ik krijg hier nogal een jaren '50 vibe bij; je vind iemand leuk DUS je gaat trouwen en settelen en DUS komen er kinderen, want anders is het leven zo zinloos allemaal...

Zo kwam het op mij ook over, en dat is nu precies wat ik vaak zo raar vind en niet begrijp. Bij een diepe wens oke, maar zo op de automatische piloot je voortplanten daar snap ik weinig van.

Ik heb sinds ik samenwoon ook een leven samen met mijn vriend dat we samen gaan opbouwen, maar 'waarom doen we dit alles' en dan uitkomen bij 'kinderen krijgen' hebben wij ons nooit afgevraagd. We maken wel plannen, maar dat zijn eerder dingen die we zelf nog willen doen (zoals veel geld verdienen om fijn te leven en plaatsen te zien van de wereld waar we nog heen willen).

RégineFilange schreef: ↑

03-02-2018 22:14

Zo kwam het op mij ook over, en dat is nu precies wat ik vaak zo raar vind en niet begrijp. Bij een diepe wens oke, maar zo op de automatische piloot je voortplanten daar snap ik weinig van.

+1

Wat ik bij mezelf wel apart vind: ik wil dus geen kinderen, maar op een of andere manier vind ik het bij anderen wel altijd heel bijzonder als ze zwanger zijn en niet saai ofzo. Ik vind het helemaal niet erg om over te praten en gek genoeg lees ik ook veel op de kinderpijler hier over kinderonderwerpen. Ik weet ook alles van bevallen en zwanger zijn.
En echt, ik wil het echt niet zelf, maar het onderwerp fascineert me wel.

Alleen het zwanger zijn en het eerste jaar van de baby overigens, daarna interesseren kinderen me nog nauwelijks

RégineFilange schreef: ↑

03-02-2018 22:14

Zo kwam het op mij ook over, en dat is nu precies wat ik vaak zo raar vind en niet begrijp. Bij een diepe wens oke, maar zo op de automatische piloot je voortplanten daar snap ik weinig van.

Daar vind ik dan niets raars aan. De meeste mensen hebben nou eenmaal een voortplantingsdrang.

RégineFilange schreef: ↑

03-02-2018 22:19

Wat ik bij mezelf wel apart vind: ik wil dus geen kinderen, maar op een of andere manier vind ik het bij anderen wel altijd heel bijzonder als ze zwanger zijn en niet saai ofzo. Ik vind het helemaal niet erg om over te praten en gek genoeg lees ik ook veel op de kinderpijler hier over kinderonderwerpen. Ik weet ook alles van bevallen en zwanger zijn.
En echt, ik wil het echt niet zelf, maar het onderwerp fascineert me wel.

Alleen het zwanger zijn en het eerste jaar van de baby overigens, daarna interesseren kinderen me nog nauwelijks

Ik vind het ook allemaal wel interessant. Maar ik heb zelf ook (nog) geen kinderwens.

mick87 schreef: ↑

03-02-2018 22:21

Daar vind ik dan niets raars aan. De meeste mensen hebben nou eenmaal een voortplantingsdrang.

Ja, maar dat 'automatisch' waar mariama80 het over had dat impliceert dat het iets is wat erbij hoort zonder verder diep over na te denken.

RégineFilange schreef: ↑

03-02-2018 22:19

Wat ik bij mezelf wel apart vind: ik wil dus geen kinderen, maar op een of andere manier vind ik het bij anderen wel altijd heel bijzonder als ze zwanger zijn en niet saai ofzo. Ik vind het helemaal niet erg om over te praten en gek genoeg lees ik ook veel op de kinderpijler hier over kinderonderwerpen. Ik weet ook alles van bevallen en zwanger zijn.
En echt, ik wil het echt niet zelf, maar het onderwerp fascineert me wel.

Alleen het zwanger zijn en het eerste jaar van de baby overigens, daarna interesseren kinderen me nog nauwelijks

Dat kan me nu totaal niet boeien. Ik ga alleen voor de topics waarin het oermoeders tegen ontaarde moeders (en kindvrijen) is

Sommige dingen gaan toch van nature zo? Zonder er al te veel bij na te denken?