Relaties
alle pijlers
Narcistisch misbruik
donderdag 12 april 2018 om 13:48
Hallo allemaal,
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik kom uit een relatie met een 'verborgen' narcist. Nu bijna drie maanden uit en ik merk dat de impact enorm is. Ik worstel heel erg met mezelf en voel me vaak heel eenzaam en vooral onbegrepen.
Ik kwam hier verschillende topics tegen over narcistisch misbruik, maar die zijn niet meer actief. Vandaar dat ik een nieuwe open, in de hoop in contact te komen met mensen die dit hebben meegemaakt en begrijpen.
Riskant op het viva-forum, dat realiseer ik me. Maar het is moeilijk om in contact te komen met mensen die ook uit een dergelijke relatie komen, blijkt. Dus het risico neem ik dan maar.
Graag alleen serieuze reacties. Dit is niet het zoveelste topic over een rotzak van een ex die ik gemakshalve een narcist noem.
Ira
zondag 15 april 2018 om 23:05
Jij projecteert. Ik herken hier weinig in. En het is ook niet nodig om anderen het gevoel te geven dat ze het helemaal verkeerd aanpakken, alleen omdat jij blijkbaar het grote 'Alles is mijn eigen schuld'-licht hebt gezien. Het is namelijk nog maar zeer de vraag of je daar gelijk in hebt. Ik ken jouw situatie niet, maar het komt op mij over (en ik excuseer me bij voorbaat als ik ernaast zit) alsof jij met dit nederige en zelfbeschuldigende gedrag JUIST het perfecte lokaas bent voor mensen die kwaad willen. Snap je wat ik bedoel? Als jij een keiharde schop in je rug krijgt van een maniak, vind jij dat het jóuw schuld is. Had je maar beter op moeten letten, hè? Had je maar ogen in je rug moeten hebben. Had je maar sterker, slimmer en zelfverzekerder moeten zijn.Amant schreef: ↑15-04-2018 20:03Echt niemand is gebaat bij jouw waarschuwingen. Ik ken het gevoel; je wilt de hele wereld vertellen dat er slechte mensen zijn en het liefst in de krant zijn naam en adres laten afdrukken.
Allemaal zinloos.
Kijken naar wanneer jij jezelf uit het oog verloren bent, dat heeft zin.
Nou... nee. Iemand die jou in je rug trapt, maakt misbruik van je zonder dat jij er iets aan kunt doen. Ik vind het vrij triest dat je het zo belangrijk vindt om daar zelf schuld voor te dragen. Maar goed, dat is jouw zaak. Als jij je daar beter door gaat voelen, is het prima. Maar het is iet anders om dat ook van ánderen te verwachten, of zelfs te eisen, wat je dramt nogal door.
Laat mensen lekker zelf bepalen hoe ze ermee omgaan. Jouw mentaliteit is behoorlijk nihilistisch. Je kunt niemand vertrouwen, alles ligt aan jezelf en je eigen zwaktes, de mensen willen kwaad en jij moet zorgen dat je je daartegen wapent. Weet je, zo zie ik het helemaal niet. Er loopt af en toe een gek rond. Dat is pech. Vandaar mij vergelijking, eerder in dit topic, met een auto-ongeluk. De meeste mensen zijn heel normaal, aardig, begripvol en - nou ja: niet anders dan jijzelf. Je maakt het te groot, ben ik bang. Zonde van je leven. Als je er zo in blijft hangen, vergooi je heel veel kostbare tijd aan mensen die het niet waard zijn.
zondag 15 april 2018 om 23:24
Nogmaals het gaat helemaal niet om schuld.
Als iemand je in je rug trapt en je blijft bij die persoon dan ligt de oorzaak van dat laatste bij jezelf en niet bij de ander. Daarmee is het niet afgedaan als eigen schuld, dikke bult.
Waar het dan om draait is dat je leert waarom je toen bent gebleven zodat je in de toekomst anders kan handelen. Als je dat weet dan kun je verder komen in het verwerken van wat er zich heeft afgespeeld.
Het brengt je niet veel verder om te analyseren waarom die persoon je in je rug heeft getrapt. Dat mankement ga je niet repareren. Daarbij zal de onvoorspelbaarheid van die persoon invloed blijven hebben op je leven (ongeacht of hij/zij er actief meebezig is om dat te doen)
Als iemand je in je rug trapt en je blijft bij die persoon dan ligt de oorzaak van dat laatste bij jezelf en niet bij de ander. Daarmee is het niet afgedaan als eigen schuld, dikke bult.
Waar het dan om draait is dat je leert waarom je toen bent gebleven zodat je in de toekomst anders kan handelen. Als je dat weet dan kun je verder komen in het verwerken van wat er zich heeft afgespeeld.
Het brengt je niet veel verder om te analyseren waarom die persoon je in je rug heeft getrapt. Dat mankement ga je niet repareren. Daarbij zal de onvoorspelbaarheid van die persoon invloed blijven hebben op je leven (ongeacht of hij/zij er actief meebezig is om dat te doen)
zondag 15 april 2018 om 23:27
Goed uitgelegd!Framberry schreef: ↑15-04-2018 23:24Nogmaals het gaat helemaal niet om schuld.
Als iemand je in je rug trapt en je blijft bij die persoon dan ligt de oorzaak van dat laatste bij jezelf en niet bij de ander. Daarmee is het niet afgedaan als eigen schuld, dikke bult.
Waar het dan om draait is dat je leert waarom je toen bent gebleven zodat je in de toekomst anders kan handelen. Als je dat weet dan kun je verder komen in het verwerken van wat er zich heeft afgespeeld.
Het brengt je niet veel verder om te analyseren waarom die persoon je in je rug heeft getrapt. Dat mankement ga je niet repareren. Daarbij zal de onvoorspelbaarheid van die persoon invloed blijven hebben op je leven (ongeacht of hij/zij er actief meebezig is om dat te doen)
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
zondag 15 april 2018 om 23:39
Je snapt Amant niet.samarinde schreef: ↑15-04-2018 23:05Jij projecteert. Ik herken hier weinig in. En het is ook niet nodig om anderen het gevoel te geven dat ze het helemaal verkeerd aanpakken, alleen omdat jij blijkbaar het grote 'Alles is mijn eigen schuld'-licht hebt gezien. Het is namelijk nog maar zeer de vraag of je daar gelijk in hebt. Ik ken jouw situatie niet, maar het komt op mij over (en ik excuseer me bij voorbaat als ik ernaast zit) alsof jij met dit nederige en zelfbeschuldigende gedrag JUIST het perfecte lokaas bent voor mensen die kwaad willen. Snap je wat ik bedoel? Als jij een keiharde schop in je rug krijgt van een maniak, vind jij dat het jóuw schuld is. Had je maar beter op moeten letten, hè? Had je maar ogen in je rug moeten hebben. Had je maar sterker, slimmer en zelfverzekerder moeten zijn.
Nou... nee. Iemand die jou in je rug trapt, maakt misbruik van je zonder dat jij er iets aan kunt doen. Ik vind het vrij triest dat je het zo belangrijk vindt om daar zelf schuld voor te dragen. Maar goed, dat is jouw zaak. Als jij je daar beter door gaat voelen, is het prima. Maar het is iet anders om dat ook van ánderen te verwachten, of zelfs te eisen, wat je dramt nogal door.
Laat mensen lekker zelf bepalen hoe ze ermee omgaan. Jouw mentaliteit is behoorlijk nihilistisch. Je kunt niemand vertrouwen, alles ligt aan jezelf en je eigen zwaktes, de mensen willen kwaad en jij moet zorgen dat je je daartegen wapent. Weet je, zo zie ik het helemaal niet. Er loopt af en toe een gek rond. Dat is pech. Vandaar mij vergelijking, eerder in dit topic, met een auto-ongeluk. De meeste mensen zijn heel normaal, aardig, begripvol en - nou ja: niet anders dan jijzelf. Je maakt het te groot, ben ik bang. Zonde van je leven. Als je er zo in blijft hangen, vergooi je heel veel kostbare tijd aan mensen die het niet waard zijn.
Lees Framberry maar.
Wat een verkeerde oordelen trouwens.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
maandag 16 april 2018 om 00:18
In het geval van een narcist word je in je rug getrapt zonder dat je in je rug wordt getrapt, Dat klinkt gek, hè? Tegenstrijdig, ook. Maar dát is dus narcisme. Je wordt in je rug getrapt, maar er is is geen bewijs. Het is eigenlijk niet gebeurd, al is het wél gebeurd. Je hebt blauwe plekken in je rug, maar je ziet ze niet in de spiegel. Je begint er zelf ook aan te twijfelen. Toch heb je heel sterk het gevoel dat je in je rug bent getapt, en niet voor het eerst. Toch..? Of niet..? Bij gebrek aan bewijs geloof je het uiteindelijk zelf niet meer. Dit zal toch wel niet écht gebeurd zijn? Die man houdt toch van je? Dat heeft hij toch zelf gezegd? Of is het wel gebeurd? Of niet? Nee... nee, het kan niet. Of toch? Nee, uitgesloten. Zoiets doet een mens niet.Eslarealidad schreef: ↑15-04-2018 23:50Aan wie ligt het dan als je wel bij die maniak blijft die zo hard in je rug trapt?
DAT is narcisme.
Was het maar zo simpel als een trap in je rug. Bij een trap in je rug loopt ieder weldenkend mens direct weg. Bij een narcist zijn er nooit bewijzen, er is geen logica, geen reden, geen verklaring, geen excuus - er is niks, behalve dat rare gevoel dat er dingen gebeuren die vóelen als een trap in je rug. Maar je ziet ze niet, die dingen. Daarom heet het een mind fuck. Je vertrouwt je eigen waarnemingen niet meer. Dáárom duurt het vaak zo lang voordat narcisten ontmaskerd worden: het is bijna onmogelijk om te geloven dat dit echt gebeurt. Om te geloven dat iemand zó veel tijd en energie steekt in het misleiden en verwarren van zijn 'geliefde', en die zo mogelijk nóg meer tijd en energie stopt in het wissen van zijn sporen: hij heeft niks gedaan, er is niks gebeurd, niemand is in zijn rug getrapt.
DAT is narcisme.
En ja, sorry, maar dat ligt dus aan de narcist. Dit verzin je namelijk niet. Dit kun je echt alleen verzinnen als je stapelgek en obsessief bent. En voor de meeste 'normale' mensen is het niet heel vanzelfsprekend om je te verplaatsen in een ziek brein. Pas als dát lukt, kan je de narcist ontmaskeren.
maandag 16 april 2018 om 01:02
Het klinkt niet gek ik weet dat het zo gebeurd.samarinde schreef: ↑16-04-2018 00:18In het geval van een narcist word je in je rug getrapt zonder dat je in je rug wordt getrapt, Dat klinkt gek, hè? Tegenstrijdig, ook. Maar dát is dus narcisme. Je wordt in je rug getrapt, maar er is is geen bewijs. Het is eigenlijk niet gebeurd, al is het wél gebeurd. Je hebt blauwe plekken in je rug, maar je ziet ze niet in de spiegel. Je begint er zelf ook aan te twijfelen. Toch heb je heel sterk het gevoel dat je in je rug bent getapt, en niet voor het eerst. Toch..? Of niet..? Bij gebrek aan bewijs geloof je het uiteindelijk zelf niet meer. Dit zal toch wel niet écht gebeurd zijn? Die man houdt toch van je? Dat heeft hij toch zelf gezegd? Of is het wel gebeurd? Of niet? Nee... nee, het kan niet. Of toch? Nee, uitgesloten. Zoiets doet een mens niet.
DAT is narcisme.
Was het maar zo simpel als een trap in je rug. Bij een trap in je rug loopt ieder weldenkend mens direct weg. Bij een narcist zijn er nooit bewijzen, er is geen logica, geen reden, geen verklaring, geen excuus - er is niks, behalve dat rare gevoel dat er dingen gebeuren die vóelen als een trap in je rug. Maar je ziet ze niet, die dingen. Daarom heet het een mind fuck. Je vertrouwt je eigen waarnemingen niet meer. Dáárom duurt het vaak zo lang voordat narcisten ontmaskerd worden: het is bijna onmogelijk om te geloven dat dit echt gebeurt. Om te geloven dat iemand zó veel tijd en energie steekt in het misleiden en verwarren van zijn 'geliefde', en die zo mogelijk nóg meer tijd en energie stopt in het wissen van zijn sporen: hij heeft niks gedaan, er is niks gebeurd, niemand is in zijn rug getrapt.
DAT is narcisme.
En ja, sorry, maar dat ligt dus aan de narcist. Dit verzin je namelijk niet. Dit kun je echt alleen verzinnen als je stapelgek en obsessief bent. En voor de meeste 'normale' mensen is het niet heel vanzelfsprekend om je te verplaatsen in een ziek brein. Pas als dát lukt, kan je de narcist ontmaskeren.
Geef nou eens 1 antwoord erop.
Op die vraag van mij.
Je kwam zelf met het voorbeeld over die trap in de rug van een maniak en dat Amant dan zichzelf de schuld geeft (wat niet zo is).
Ik weet voor de rest ook best veel over narcisme en het verloop. Veel over gelezen.
Het is ook allemaal heel erg wat er gebeurd.
Probeer er samen dan hier uit te komen.
Daarom probeert Amant te laten inzien hoe je zou kunnen gaan denken.
Een helpende hand.
De 1 ziet het wel en de ander niet.
Ik wel.
Daarom vind ik het jammer dat het nu een strijd lijkt.
Als hij tegen mij zou zeggen, WAAAAROM liet jij dat toe? Dan voel ik me niet aangevallen maar juist geholpen.
Snap je, ik kom dan met beide benen weer op de grond.
Een stevige aanpak past wel bij mij. Als het positief uitvalt.
Ik hoef geen gelijk te halen maar ik weet wel dat als je mentaal sterker bent geworden niemand een kans meer maakt om je op het verkeerde been te zetten. Omdat je dat niet toelaat met je brein. Je gaat er weg. Gaat er niet meer op in.
Zodra iemand mij gaat manipuleren of negeren krijg ik een alarmbel.
Dan zeg jij dat is makkelijk praten.
Dan zeg ik, ja dat klopt, ik ben mentaal sterker geworden.
En dan kun je dat gewoon geloven.
Een man gaat mij echt niet meer negeren in mijn bijzijn hoor.
Dan zoek ik het bij mezelf.
Ik geef mezelf niet de schuld.
Ik zoek het bij mezelf en denk dan ik ga weg. Ga jij maar in je eigen tijd negeren.
Niet in die van mij.
Nooit meer.
Ook niet telkens een beetje meer.
Om de controle te krijgen.
Ik heb mijn lesje wel geleerd.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
maandag 16 april 2018 om 01:13
Heel treffend omschreven hoe dat proces zich afspeelt!samarinde schreef: ↑16-04-2018 00:18In het geval van een narcist word je in je rug getrapt zonder dat je in je rug wordt getrapt, Dat klinkt gek, hè? Tegenstrijdig, ook. Maar dát is dus narcisme. Je wordt in je rug getrapt, maar er is is geen bewijs. Het is eigenlijk niet gebeurd, al is het wél gebeurd. Je hebt blauwe plekken in je rug, maar je ziet ze niet in de spiegel. Je begint er zelf ook aan te twijfelen. Toch heb je heel sterk het gevoel dat je in je rug bent getapt, en niet voor het eerst. Toch..? Of niet..? Bij gebrek aan bewijs geloof je het uiteindelijk zelf niet meer. Dit zal toch wel niet écht gebeurd zijn? Die man houdt toch van je? Dat heeft hij toch zelf gezegd? Of is het wel gebeurd? Of niet? Nee... nee, het kan niet. Of toch? Nee, uitgesloten. Zoiets doet een mens niet.
DAT is narcisme.
Was het maar zo simpel als een trap in je rug. Bij een trap in je rug loopt ieder weldenkend mens direct weg. Bij een narcist zijn er nooit bewijzen, er is geen logica, geen reden, geen verklaring, geen excuus - er is niks, behalve dat rare gevoel dat er dingen gebeuren die vóelen als een trap in je rug. Maar je ziet ze niet, die dingen. Daarom heet het een mind fuck. Je vertrouwt je eigen waarnemingen niet meer. Dáárom duurt het vaak zo lang voordat narcisten ontmaskerd worden: het is bijna onmogelijk om te geloven dat dit echt gebeurt. Om te geloven dat iemand zó veel tijd en energie steekt in het misleiden en verwarren van zijn 'geliefde', en die zo mogelijk nóg meer tijd en energie stopt in het wissen van zijn sporen: hij heeft niks gedaan, er is niks gebeurd, niemand is in zijn rug getrapt.
DAT is narcisme.
En ja, sorry, maar dat ligt dus aan de narcist. Dit verzin je namelijk niet. Dit kun je echt alleen verzinnen als je stapelgek en obsessief bent. En voor de meeste 'normale' mensen is het niet heel vanzelfsprekend om je te verplaatsen in een ziek brein. Pas als dát lukt, kan je de narcist ontmaskeren.
De overtuiging dat iemand die van je houdt zoiets niet doet is precies dat wat vraagt om zelfreflectie. Het verstand drukt hier de intuïtie de kop in. Het niet durven vertrouwen op je eigen gevoel omdat je hebt geleerd dat bewijs en ratio zwaarder wegen dan onderbuikgevoel. Of datzelfde gevoel niet leidend laten zijn omdat buitenstaanders het niet zien.
Dat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis tot afschuwelijke dingen instaat is, wordt niet in twijfel getrokken. Alleen kan dit enkel gevoed worden als daar de juiste grond voor is. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om te voorkomen dat hij/zij geen voeding vindt en precies daarom valt er ongelooflijk veel over jezelf te leren na zo'n problematische relatie
maandag 16 april 2018 om 02:44
Framberry schreef: ↑16-04-2018 01:13Heel treffend omschreven hoe dat proces zich afspeelt!
De overtuiging dat iemand die van je houdt zoiets niet doet is precies dat wat vraagt om zelfreflectie. Het verstand drukt hier de intuïtie de kop in. Het niet durven vertrouwen op je eigen gevoel omdat je hebt geleerd dat bewijs en ratio zwaarder wegen dan onderbuikgevoel. Of datzelfde gevoel niet leidend laten zijn omdat buitenstaanders het niet zien.
Dat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis tot afschuwelijke dingen instaat is, wordt niet in twijfel getrokken. Alleen kan dit enkel gevoed worden als daar de juiste grond voor is. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om te voorkomen dat hij/zij geen voeding vindt en precies daarom valt er ongelooflijk veel over jezelf te leren na zo'n problematische relatie
Goed stukje over zelfreflectie!
Je zou een situatie ook nog eens kunnen overzien van wat er toen gebeurde, niet kijken naar de ander maar naar jezelf.
Bij reflecteren kijk je naar je eigen reactie op de situatie.
Vraag je jezelf vragen als hoe zou ik het anders of beter kunnen doen in die situatie.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
maandag 16 april 2018 om 07:19
Ik ben niet degene die geobsedeerd is door narcisme.samarinde schreef: ↑15-04-2018 23:05Jij projecteert. Ik herken hier weinig in. En het is ook niet nodig om anderen het gevoel te geven dat ze het helemaal verkeerd aanpakken, alleen omdat jij blijkbaar het grote 'Alles is mijn eigen schuld'-licht hebt gezien. Het is namelijk nog maar zeer de vraag of je daar gelijk in hebt. Ik ken jouw situatie niet, maar het komt op mij over (en ik excuseer me bij voorbaat als ik ernaast zit) alsof jij met dit nederige en zelfbeschuldigende gedrag JUIST het perfecte lokaas bent voor mensen die kwaad willen. Snap je wat ik bedoel? Als jij een keiharde schop in je rug krijgt van een maniak, vind jij dat het jóuw schuld is. Had je maar beter op moeten letten, hè? Had je maar ogen in je rug moeten hebben. Had je maar sterker, slimmer en zelfverzekerder moeten zijn.
Nou... nee. Iemand die jou in je rug trapt, maakt misbruik van je zonder dat jij er iets aan kunt doen. Ik vind het vrij triest dat je het zo belangrijk vindt om daar zelf schuld voor te dragen. Maar goed, dat is jouw zaak. Als jij je daar beter door gaat voelen, is het prima. Maar het is iet anders om dat ook van ánderen te verwachten, of zelfs te eisen, wat je dramt nogal door.
Laat mensen lekker zelf bepalen hoe ze ermee omgaan. Jouw mentaliteit is behoorlijk nihilistisch. Je kunt niemand vertrouwen, alles ligt aan jezelf en je eigen zwaktes, de mensen willen kwaad en jij moet zorgen dat je je daartegen wapent. Weet je, zo zie ik het helemaal niet. Er loopt af en toe een gek rond. Dat is pech. Vandaar mij vergelijking, eerder in dit topic, met een auto-ongeluk. De meeste mensen zijn heel normaal, aardig, begripvol en - nou ja: niet anders dan jijzelf. Je maakt het te groot, ben ik bang. Zonde van je leven. Als je er zo in blijft hangen, vergooi je heel veel kostbare tijd aan mensen die het niet waard zijn.
Ik kijk naar de toekomst; wat heb je geleerd en hoe ga je voorkomen dat je je weer zo gaat laten manipuleren?
maandag 16 april 2018 om 07:53
Met de botte bijl dus. Waar ik normaal gesproken niet meteen wegloop bij de eerste beste situatie die ik niet wil hebben, wél meteen omkeren en gaan. Om niet meer terug te komen.
Al denk ik dus dat 9vd10 normale mensen raar opkijken als je bij een eerste 'akkefietje' de deur voorgoed dicht doet. Dat is m nu juist net.
In werkelijkheid, ga je niet meteen bij de eerste situatie weg en zeker niet als je in 'iets' zit wat zo maar wel gegrond zou kunnen zijn. Dat is juist t lastige met narcisme. Je wordt overruled en staat erbij en kijkt ernaar. Of het niet gebeurt.
maandag 16 april 2018 om 08:19
Je kunt je eigen motieven onderzoeken zonder dat je daar de waarde schuld aankoppelt. Dat je iets toen wel of niet hebt gedaan is niet fout. Maar het kan je wat opleveren om na te denken over wat je hebt gevoeld en ervaren. Wat je daarvan vond (overtuiging). Of die overtuiging achter af waar of onwaar was.
Dat soort reflectie kan je helpen in de toekomst.
Dat soort reflectie kan je helpen in de toekomst.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 16 april 2018 om 10:02
strikjemetstippels schreef: ↑15-04-2018 20:33Ik heb het over meerdere mensen hier in dit topic, niet eens echt over jou want volgens mij was jij niet een van de mensen die Amant beschuldigden van allerlei zaken waaronder narcisme, heel manipulatief ook plaatsen dingen als 'als of ik mijn narcistische ex hoor praten.'
Nee, dat was ik niet. Slecht gelezen dus.
Waar om je alles op je zelf betrekt is mij onduidelijk. Uiteraard kun je mijn bedoelingen niet af lezen van wat karakters op een scherm maar ik ben niet zo betrokken bij mensen in het algemeen, ik zit hier ook gewoon maar om dat ik niet veel anders te doen heb.
Sorry, maar als je hier uit verveling bent en je zegt zelf niet zo'n betrokken persoon te zijn, ga dan ajb op een ander topic rondhangen.
Ik heb mensen gekend die zich zelf inderdaad zagen als slachtoffer van narcisten en borderliners, maar zich net zo gestoord gedroegen en totaal geen oog hadden voor mij of mijn leven. Ik ben dan ook hobby misantroop geworden: iedereen is gewoon kut, en ik ook (want ik ben ook geen heilige en heb genoeg gemanipuleerd en bedrogen).
Aha, dat verklaart.
Hand in eigen boezem dus, dat is het enige dat ik oorspronkelijk schreef en Amant ook (en daar mee bedoel ik: kijk naar wat je kunt veranderen, jezelf dus).
maandag 16 april 2018 om 10:09
Dit is voor mij ook de crux. Negen van de tien mensen zijn wél normaal, of nee: dat percentage ligt hoger. Als je voortaan alert zou zijn op elke tegenstrijdigheid, verwarring of rare opmerking, en je nieuwe mantra is dat je nóóit meer over je heen laat lopen, dan schrap je dus doorlopend mensen uit je leven die het gewoon goed bedoelen - misverstanden zijn menselijk, normaal. Je kunt dan dus geen mensen meer toelaten in je leven, want de kunst in vriendschappen en relaties is juist dat je níet hypergevoelig op elk dingetje reageert, en dat je níet meteen op tilt slaat als iemand een keer een vergissing maakt. Een narcist spéélt dat hij een vergissing maakt, maar hij doet het expres. Dat is zeldzaam, hoor. Dat kan nooit je nieuwe verwachtingspatroon worden. Dan moet je kluizenaar worden, en nooit meer relaties aangaan, en dat lijkt me niet de manier om gelukkig te worden.Chrystal schreef: ↑16-04-2018 07:53Met de botte bijl dus. Waar ik normaal gesproken niet meteen wegloop bij de eerste beste situatie die ik niet wil hebben, wél meteen omkeren en gaan. Om niet meer terug te komen.
Al denk ik dus dat 9vd10 normale mensen raar opkijken als je bij een eerste 'akkefietje' de deur voorgoed dicht doet. Dat is m nu juist net.
In werkelijkheid, ga je niet meteen bij de eerste situatie weg en zeker niet als je in 'iets' zit wat zo maar wel gegrond zou kunnen zijn. Dat is juist t lastige met narcisme. Je wordt overruled en staat erbij en kijkt ernaar. Of het niet gebeurt.
Het is niet zo dat ik de schuld (of alle schuld) bij de narcist leg. Ik neem mijn verantwoordelijkheid. Ik heb mezelf vervloekt, ik heb heel goed ingezien dat het MIJN schuld is. Niemand dwong me om deze man te blijven zien. Niemand dwong me om me zo hard te laten vernederen, gebruiken, manipuleren. Zoals bijna iedereen in dit topic heb ik mijn hoofd gebroken over de vraag hoe dit kon gebeuren, waarom ik hierin ben meegegaan, welke signalen ik had gemist en hoe ik in de toekomst zou kunnen voorkomen dat me nog eens zoiets overkomt. Introspectie is deel van een relatie met een narcist. Dat kan niet anders; je wordt ertoe gedwongen, omdat de realiteit die je kende niet meer klopt. Het verschil met veel anderen hier is alleen dat ik niet gebukt ga onder die schuld. Ik vertrouw mensen nog steeds. Ik vertrouw mijn eigen mensenkennis en intelligentie nog steeds. Ik was alleen nog nooit in aanraking geweest met een narcist. Dat is nogal iets, hoor. Ik wist niet dat het bestond. Nu ik het wel weet, ga ik door met leven en heb ik iets geleerd.
maandag 16 april 2018 om 10:10
Haha! Nee, ze snapt Amant héél goed! En ik ook!Eslarealidad schreef: ↑15-04-2018 23:39Je snapt Amant niet.
Lees Framberry maar.
Wat een verkeerde oordelen trouwens.
Ik denk eerder dat het andersom is.
maandag 16 april 2018 om 10:15
Maar dat doet hij niet. En alleen maar met de vinger naar jezelf wijzen, je eigen aandeel onder de loep leggen is in deze totaal niet gepast.Eslarealidad schreef: ↑16-04-2018 01:02Het klinkt niet gek ik weet dat het zo gebeurd.
Geef nou eens 1 antwoord erop.
Op die vraag van mij.
Je kwam zelf met het voorbeeld over die trap in de rug van een maniak en dat Amant dan zichzelf de schuld geeft (wat niet zo is).
Ik weet voor de rest ook best veel over narcisme en het verloop. Veel over gelezen.
Het is ook allemaal heel erg wat er gebeurd.
Probeer er samen dan hier uit te komen.
Daarom probeert Amant te laten inzien hoe je zou kunnen gaan denken.
Een helpende hand.
De 1 ziet het wel en de ander niet.
Ik wel.
Daarom vind ik het jammer dat het nu een strijd lijkt.
Als hij tegen mij zou zeggen, WAAAAROM liet jij dat toe? Dan voel ik me niet aangevallen maar juist geholpen.
Snap je, ik kom dan met beide benen weer op de grond.
Een stevige aanpak past wel bij mij. Als het positief uitvalt.
Ik hoef geen gelijk te halen maar ik weet wel dat als je mentaal sterker bent geworden niemand een kans meer maakt om je op het verkeerde been te zetten. Omdat je dat niet toelaat met je brein. Je gaat er weg. Gaat er niet meer op in.
Zodra iemand mij gaat manipuleren of negeren krijg ik een alarmbel.
Dan zeg jij dat is makkelijk praten.
Dan zeg ik, ja dat klopt, ik ben mentaal sterker geworden.
En dan kun je dat gewoon geloven.
Een man gaat mij echt niet meer negeren in mijn bijzijn hoor.
Dan zoek ik het bij mezelf.
Ik geef mezelf niet de schuld.
Ik zoek het bij mezelf en denk dan ik ga weg. Ga jij maar in je eigen tijd negeren.
Niet in die van mij.
Nooit meer.
Ook niet telkens een beetje meer.
Om de controle te krijgen.
Ik heb mijn lesje wel geleerd.
Ik heb vanaf het begin af aan helemáál niet het gevoel gehad dat Amant een helpende hand kwam bieden, integendeel.
Als jij zijn manier van 'helpen' fijn vind voor jezelf, prima.
maandag 16 april 2018 om 10:25
In de openingspost schrijft to dat ze graag in contact wil komen met andere mensen die in een zelfde situatie hebben gezeten. Nu zijn er op het forum heel veel fijne groepen waar je het met elkaar over kunt hebben over vanalles. Over samen bevallen in 2028, over de sportschool, over internetdaten, over afstudeerders, over naturisten, over sex. En dat is fijn, praten met mensen die begrijpen waar je het over hebt. Over en weer op respectvolle manier je punt maken, ervaringen delen en elkaar een steuntje geven waar nodig.
Ik heb dan ook met stijgende verbazing de toon in dit topic gelezen. Van iemand die er met gelijkgestemden over wilde praten lijkt het alsof to zichzelf nu moet verdedigen, gewoon al voor het feit dat ze dit topic heeft geopend. En als je als "lotgenoot" want ik weet niet zo snel een ander woord, wilt meepraten, word je ook weggezet als sneu en zielig en niet de hand in eigen boezem willen steken.
Dat was volgens mij helemaal niet de insteek en ik vind het echt waardeloos dat kennelijk mensen hier hun punt moeten maken zonder de ander te respecteren. Als het onderwerp je niet aanstaat, als je je niet kunt inleven in de fase waar de ander in zit, ga dan gewoon lekker weg.
Of open lekker je eigen topic.
Ik heb dan ook met stijgende verbazing de toon in dit topic gelezen. Van iemand die er met gelijkgestemden over wilde praten lijkt het alsof to zichzelf nu moet verdedigen, gewoon al voor het feit dat ze dit topic heeft geopend. En als je als "lotgenoot" want ik weet niet zo snel een ander woord, wilt meepraten, word je ook weggezet als sneu en zielig en niet de hand in eigen boezem willen steken.
Dat was volgens mij helemaal niet de insteek en ik vind het echt waardeloos dat kennelijk mensen hier hun punt moeten maken zonder de ander te respecteren. Als het onderwerp je niet aanstaat, als je je niet kunt inleven in de fase waar de ander in zit, ga dan gewoon lekker weg.
Of open lekker je eigen topic.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
maandag 16 april 2018 om 10:34
Ik geef toe dat ik emotioneel word van hoe de gesprekken hier gaan ja. Ik snap van mezelf ook heel goed hoe dat komt.strikjemetstippels schreef: ↑16-04-2018 10:12Je kunt kennelijk niet zo goed tegen een directe eerlijke manier van communiceren en je vat alles heel emotioneel op.
Na zo'n relatie is er sowieso al heel weinig begrip vanuit de omgeving, omdat bijna niemand het meegemaakt heeft. Veel van de reacties hier, krijg je ook in de buitenwereld op zo'n moment. Dat is erg pijnlijk als je vaak al aan de grond zit, je vreselijk eenzaam voelt en sommigen mensen ook vrienden zijn kwijtgeraakt wegens onbegrip.
Dat mensen het niet begrijpen, neem ik ze echt niet kwalijk. Wat ik ze wél kwalijk neem, is dat ze vaak een ander de les gaan lezen vanuit hun eigen ervaring, zonder iemand in zijn/haar waarde te laten.
Vaak raak je compleet geïsoleerd na zo'n destructieve relatie. Je weet niet wat je overkomen is en moet jezelf weer terug zien te vinden. Daar heb je hulp bij nodig, dat is ontzettend zwaar in je eentje. Als je dan niet de juiste hulp treft of je vind geen erkenning of begrip, dan kan je daar behoorlijk wanhopig en emotioneel van worden.
En er is een verschil tussen eerlijk en direct communiceren en communiceren dmv projectie, onverwerkt ongenoegen en irritatie. Voor mij is dat laatste heel duidelijk. Ik begrijp dat jij (of anderen) dat niet zo kunnen of willen zien. Maar voor mij houdt communiceren dan op. daar ga ik mijn energie niet meer mee vergooien.
Ik heb ook sterk het gevoel dat zodra je hier iets uit gaat leggen over waarom je je gedraagt zoals je doet en je je voelt zoals je doet in context van de relatie waar je in hebt gezeten, dat er direct met de slachtofferrol-term word gesmeten. Dan wordt er geroepen dat je naar jezelf moet kijken. Dat is in mijn ogen misplaatst op zo'n moment. Je probeert iets uitgelegd te krijgen in het algemeen, dáár gaat het om. Dat wil niet zeggen dat iemand ondertussen niet naar zichzelf kijkt en niet met zelfreflectie bezig is (op zichzelf, maar bv ook dmv therapie).
maandag 16 april 2018 om 10:49
Dat begrijp ik allemaal heel goed, juist ook van uit eigen ervaring (niet met een narcist, iets heel anders). Maar uiteindelijk is het enige dat echt echt echt hielp kijken naar wat ik kon veranderen. En dat houdt niet in dat dat makkelijk is, en dat het zonder blijvende schade is. Of niet zonder weer de fout in te gaan. Maar zo als ik eerder zei de enige constante in het verhaal ben je altijd zelf. Dat heeft mij heel veel houvast geboden. Mocht ik de variabelen te veel waarde hebben toe gekend had ik er waarschijnlijk niet meer geweest.Ira-Z schreef: ↑16-04-2018 10:34Ik geef toe dat ik emotioneel word van hoe de gesprekken hier gaan ja. Ik snap van mezelf ook heel goed hoe dat komt.
Na zo'n relatie is er sowieso al heel weinig begrip vanuit de omgeving, omdat bijna niemand het meegemaakt heeft. Veel van de reacties hier, krijg je ook in de buitenwereld op zo'n moment. Dat is erg pijnlijk als je vaak al aan de grond zit, je vreselijk eenzaam voelt en sommigen mensen ook vrienden zijn kwijtgeraakt wegens onbegrip.
Dat mensen het niet begrijpen, neem ik ze echt niet kwalijk. Wat ik ze wél kwalijk neem, is dat ze vaak een ander de les gaan lezen vanuit hun eigen ervaring, zonder iemand in zijn/haar waarde te laten.
Vaak raak je compleet geïsoleerd na zo'n destructieve relatie. Je weet niet wat je overkomen is en moet jezelf weer terug zien te vinden. Daar heb je hulp bij nodig, dat is ontzettend zwaar in je eentje. Als je dan niet de juiste hulp treft of je vind geen erkenning of begrip, dan kan je daar behoorlijk wanhopig en emotioneel van worden.
En er is een verschil tussen eerlijk en direct communiceren en communiceren dmv projectie, onverwerkt ongenoegen en irritatie. Voor mij is dat laatste heel duidelijk. Ik begrijp dat jij (of anderen) dat niet zo kunnen of willen zien. Maar voor mij houdt communiceren dan op. daar ga ik mijn energie niet meer mee vergooien.
Ik heb ook sterk het gevoel dat zodra je hier iets uit gaat leggen over waarom je je gedraagt zoals je doet en je je voelt zoals je doet in context van de relatie waar je in hebt gezeten, dat er direct met de slachtofferrol-term word gesmeten. Dan wordt er geroepen dat je naar jezelf moet kijken. Dat is in mijn ogen misplaatst op zo'n moment. Je probeert iets uitgelegd te krijgen in het algemeen, dáár gaat het om. Dat wil niet zeggen dat iemand ondertussen niet naar zichzelf kijkt en niet met zelfreflectie bezig is (op zichzelf, maar bv ook dmv therapie).
maandag 16 april 2018 om 10:52
Ik vraag me overigens werkelijk af of de mensen die hier zo hard roepen dat je naar jezelf en je eigen aandeel moet kijken dat zelf binnen een week konden.
Dat ligt ook aan de mate van heftigheid van de relatie, hoe deze beëindigd is. Het is in mijn ogen heel normaal dat je eerst tijd nodig hebt om überhaupt te begrijpen wat er allemaal gebeurd is en waar je in hebt gezeten.
In mijn geval ben ik dan helemaal niet met de vinger naar mijn ex-partner aan het wijzen en geef ik hem de schuld van alles. Ik probeer gewoon te begrijpen
what the fuck happened. Dat is de eerste stap. Dat heeft niets met een slachtofferrol te maken of met 'labels' strooien zonder dat ik weet waar ik het over heb, om mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven.
Ik opende dit topic, omdat ik graag wilde praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en zodoende weten waar ik het over heb. Ik was benieuwd naar hoe zij er uit gekomen zijn, hoe ze zichzelf teruggevonden hebben, welke therapie daarbij geholpen heeft etc.
Dat er dan mensen komen reageren die niet hetzelfde hebben meegemaakt en mee willen praten, ok. Maar om dan ook nog eens met een bepaalde arrogantie mij (en anderen hier) de les gaan lezen, mijn ervaring in twijfel trekken en hun eigen frustraties projecteren, dat vind ik kwalijk. Maar kennelijk is dat de tijdsgeest. Het geeft blijkbaar een ego-boost.
Dat ligt ook aan de mate van heftigheid van de relatie, hoe deze beëindigd is. Het is in mijn ogen heel normaal dat je eerst tijd nodig hebt om überhaupt te begrijpen wat er allemaal gebeurd is en waar je in hebt gezeten.
In mijn geval ben ik dan helemaal niet met de vinger naar mijn ex-partner aan het wijzen en geef ik hem de schuld van alles. Ik probeer gewoon te begrijpen
what the fuck happened. Dat is de eerste stap. Dat heeft niets met een slachtofferrol te maken of met 'labels' strooien zonder dat ik weet waar ik het over heb, om mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven.
Ik opende dit topic, omdat ik graag wilde praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en zodoende weten waar ik het over heb. Ik was benieuwd naar hoe zij er uit gekomen zijn, hoe ze zichzelf teruggevonden hebben, welke therapie daarbij geholpen heeft etc.
Dat er dan mensen komen reageren die niet hetzelfde hebben meegemaakt en mee willen praten, ok. Maar om dan ook nog eens met een bepaalde arrogantie mij (en anderen hier) de les gaan lezen, mijn ervaring in twijfel trekken en hun eigen frustraties projecteren, dat vind ik kwalijk. Maar kennelijk is dat de tijdsgeest. Het geeft blijkbaar een ego-boost.