Relaties
alle pijlers
Claimerige schoonmoeder
maandag 2 juli 2018 om 14:11
Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
dinsdag 3 juli 2018 om 15:13
Wat een verschrikking benbits.
Ik heb zelf met letterlijk veel tranen van beide kanten en jaren tijd de oude patronen met mijn ouders afgebroken om onze band opnieuw op te bouwen.
Het was ook zo scheef en manipulatief zoals ik hier veel lees en ik trok dat echt niet meer. Op dit moment is de band met mijn ouders echt zoveel fijner en is er veel meer wederzijds begrip.
Uitspreken van verwachtingen en daarbij ruimte geven aan elkaar behoefte met respect voor elkaars grenzen is iets dat we steeds beter onder de knie hebben.
Ik heb zelf met letterlijk veel tranen van beide kanten en jaren tijd de oude patronen met mijn ouders afgebroken om onze band opnieuw op te bouwen.
Het was ook zo scheef en manipulatief zoals ik hier veel lees en ik trok dat echt niet meer. Op dit moment is de band met mijn ouders echt zoveel fijner en is er veel meer wederzijds begrip.
Uitspreken van verwachtingen en daarbij ruimte geven aan elkaar behoefte met respect voor elkaars grenzen is iets dat we steeds beter onder de knie hebben.
dinsdag 3 juli 2018 om 15:36
Mwah, ik lees alles en kom zelf door jullie berichten ook tot nieuwe inzichten en aanvullingen.
Man heeft ook zeker bijgedragen aan dit alles door mij veel met haar te laten. Vandaag nog erover gehad en hij zei ook dat dat lullig was achteraf gezien.
dinsdag 3 juli 2018 om 15:37
Oioioi, vreselijk. Ben je van plan iets hierin te ondernemen?Benbits schreef: ↑03-07-2018 14:21Mijn moeder belt elke dag en als ik niet opneem kan ik me later verantwoorden waar ik was op het moment dat ze belde.
Het is precies zoals Cheshire-cat beschrijft. Mijn moeder is gewend om elke week bij haar moeder langs te gaan. Die op haar beurt in de 90 is en het vertikt om het huis uit te gaan terwijl ze letterlijk niets meer kan. Dus haar 3 kinderen moeten komen mantelzorgen, wat er voor gezorgd heeft dat ze dikke ruzie hebben en elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen (broer en zussen onder elkaar).
Nou dan heb je wat.
Mijn moeder en schoonmoeder willen ook alles vieren, willen ook elke week langskomen en zoals ik zei ik heb elke dag meldplicht bij mijn moeder.
ik snap to volkomen dat ze het niet meer trekt. Lastig hoor.
dinsdag 3 juli 2018 om 15:44
En als je hier actie op onderneemt vallen er dooien?Benbits schreef: ↑03-07-2018 14:21Mijn moeder belt elke dag en als ik niet opneem kan ik me later verantwoorden waar ik was op het moment dat ze belde.
Het is precies zoals Cheshire-cat beschrijft. Mijn moeder is gewend om elke week bij haar moeder langs te gaan. Die op haar beurt in de 90 is en het vertikt om het huis uit te gaan terwijl ze letterlijk niets meer kan. Dus haar 3 kinderen moeten komen mantelzorgen, wat er voor gezorgd heeft dat ze dikke ruzie hebben en elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen (broer en zussen onder elkaar).
Nou dan heb je wat.
Mijn moeder en schoonmoeder willen ook alles vieren, willen ook elke week langskomen en zoals ik zei ik heb elke dag meldplicht bij mijn moeder.
ik snap to volkomen dat ze het niet meer trekt. Lastig hoor.
dinsdag 3 juli 2018 om 16:19
Waarom zou jij je moeten verantwoorden bij je moeder als je niet thuis bent als ze belt?
Dat jouw moeder gewend is elke week bij haar eigen moeder langs te gaan en is gaan mantelzorgen, dat is een keuze die zij zelf heeft gemaakt. Dat haar grenzen overschreden worden, dat zij ruzie heeft met haar zussen vanwege mantelzorgen, kortom het zegt iets over je moeder.
Jij hebt een gezin. Dus vier jij met jouw gezin moeder- en vaderdag. Domweg omdat jullie zelf vader / zijn en jullie eigen kinderen belangrijker zijn. Jij bent volwassen en jouw moeder heeft haar tijd gehad waarin jij kind was. Ze is wel meegegroeid maar kan niet accepteren dat jij nu die rol hebt die jouw moeder/vader opeist.
In dit soort gevallen ben ik er zo klaar mee. Vaderdag/moederdag? Weet je (schoon)moeder, onze kinderen vinden het leuk vaderdag / moederdag te vieren en daarom blijven wij gezellig thuis. Onze kinderen hebben er recht op dat wij de hele dag thuis zijn om die dag te vieren.
Wij komen de avond vantevoren langs voor een kop koffie. Maken we er een opa / oma avond van.
TO heeft al eerder aangegeven herstellende te zijn van een postnatale depressie. Verplaats jezelf eens in een situatie waarin jijzelf ziek bent (geweest) en langzaam herstellende. Jonge kinderen die veel zorg nodig hebben / aandacht behoeven. Rot periode in je huwelijk waarin sprake is geweest van uit elkaar gaan. Geen begrip, geen woord van troost, geen arm om je heen van (schoon)moeder waardoor je het gevoel hebt / krijgt er alleen voor te staan............. maar wel klaagzang en schuldgevoel aanpraten.
Zou jij zelf in zo'n situatie zitten te wachten op een naaste die te pas en te onpas langs komt, geen oog heeft wanneer aanwezigheid genoeg is geweest / teveel is, roddelt en negatieve energie met zich mee brengt? Zou jijzelf in een herstelperiode hierop zitten wachten? Je wilt dan ook graag goed gesprek, (h)erkenning, begrip en steun? Wellicht ben ik een uitzondering, maar ik zou er niet op zitten te wachten want mijn gezondheid is ook belangrijk. Mijn kinderen en partner hebben daar namelijk belang bij.[
Wens TO veel sterkte.
Dat jouw moeder gewend is elke week bij haar eigen moeder langs te gaan en is gaan mantelzorgen, dat is een keuze die zij zelf heeft gemaakt. Dat haar grenzen overschreden worden, dat zij ruzie heeft met haar zussen vanwege mantelzorgen, kortom het zegt iets over je moeder.
Jij hebt een gezin. Dus vier jij met jouw gezin moeder- en vaderdag. Domweg omdat jullie zelf vader / zijn en jullie eigen kinderen belangrijker zijn. Jij bent volwassen en jouw moeder heeft haar tijd gehad waarin jij kind was. Ze is wel meegegroeid maar kan niet accepteren dat jij nu die rol hebt die jouw moeder/vader opeist.
In dit soort gevallen ben ik er zo klaar mee. Vaderdag/moederdag? Weet je (schoon)moeder, onze kinderen vinden het leuk vaderdag / moederdag te vieren en daarom blijven wij gezellig thuis. Onze kinderen hebben er recht op dat wij de hele dag thuis zijn om die dag te vieren.
Wij komen de avond vantevoren langs voor een kop koffie. Maken we er een opa / oma avond van.
TO heeft al eerder aangegeven herstellende te zijn van een postnatale depressie. Verplaats jezelf eens in een situatie waarin jijzelf ziek bent (geweest) en langzaam herstellende. Jonge kinderen die veel zorg nodig hebben / aandacht behoeven. Rot periode in je huwelijk waarin sprake is geweest van uit elkaar gaan. Geen begrip, geen woord van troost, geen arm om je heen van (schoon)moeder waardoor je het gevoel hebt / krijgt er alleen voor te staan............. maar wel klaagzang en schuldgevoel aanpraten.
Zou jij zelf in zo'n situatie zitten te wachten op een naaste die te pas en te onpas langs komt, geen oog heeft wanneer aanwezigheid genoeg is geweest / teveel is, roddelt en negatieve energie met zich mee brengt? Zou jijzelf in een herstelperiode hierop zitten wachten? Je wilt dan ook graag goed gesprek, (h)erkenning, begrip en steun? Wellicht ben ik een uitzondering, maar ik zou er niet op zitten te wachten want mijn gezondheid is ook belangrijk. Mijn kinderen en partner hebben daar namelijk belang bij.[
Wens TO veel sterkte.
kleppeboxx wijzigde dit bericht op 04-07-2018 12:02
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
15.11% gewijzigd
dinsdag 3 juli 2018 om 16:59
Ja dat hoor je ook vaak dat er wrijving tussen ouderen en kinderen en de kinderen onderling. De oudere klaagt dat ze nooit iemand ziet terwijl de kinderen toch iedere week of om de week langskomen. Het ene kind vind dat zijn/haar broers wel wat meer mogen doen voor ouders terwijl die weer vinden dat ze al genoeg doen en ook nog een druk gezin hebben.
Ik wil geen kinderen en hoe vaak ik dan wel niet de opmerking krijg: "Maar wie zorgt er dan voor je als je oud en versleten bent?" van anderen. Vind dat altijd zo gek want naar mijn idee kun je niet van je kind verlangen dat hij/zij later voor je zorgt. "Ja maar ik heb ze opgevoed" Ja en? Jij wilde toch kinderen?! Heeft het kind daarom gevraagd?!
Ik wil geen kinderen en hoe vaak ik dan wel niet de opmerking krijg: "Maar wie zorgt er dan voor je als je oud en versleten bent?" van anderen. Vind dat altijd zo gek want naar mijn idee kun je niet van je kind verlangen dat hij/zij later voor je zorgt. "Ja maar ik heb ze opgevoed" Ja en? Jij wilde toch kinderen?! Heeft het kind daarom gevraagd?!
dinsdag 3 juli 2018 om 17:19
Als het goed is heb je een fijne band opgebouwd samen. Dan heb je wel veel voor elkaar over. Mijn moeder is ernstig ziek en die hoeft nooit te leuren om hulp of bezoekjes, maar zij is dan ook een geweldig persoon waar iedereen graag langs gaat.Goguma schreef: ↑03-07-2018 16:59Ja dat hoor je ook vaak dat er wrijving tussen ouderen en kinderen en de kinderen onderling. De oudere klaagt dat ze nooit iemand ziet terwijl de kinderen toch iedere week of om de week langskomen. Het ene kind vind dat zijn/haar broers wel wat meer mogen doen voor ouders terwijl die weer vinden dat ze al genoeg doen en ook nog een druk gezin hebben.
Ik wil geen kinderen en hoe vaak ik dan wel niet de opmerking krijg: "Maar wie zorgt er dan voor je als je oud en versleten bent?" van anderen. Vind dat altijd zo gek want naar mijn idee kun je niet van je kind verlangen dat hij/zij later voor je zorgt. "Ja maar ik heb ze opgevoed" Ja en? Jij wilde toch kinderen?! Heeft het kind daarom gevraagd?!
Als je alleen maar zeurt en negatief doet dan wordt het lastiger. Maar dat geldt voor iedereen of je nu kinderen hebt of niet.
dinsdag 3 juli 2018 om 17:34
Weet je wat mij opvalt? Het gaat hier meestal om jonge gepensioneerden, mensen die opgroeiden in de jaren '60 en '70. Tijd van de dolle Mina's, van de Flower Power. Zijn ze dan helemaal teruggezakt in hun opvattingen?
Of is her angst voor eenzaamheid wat hun drijft?
Voor mensen die 20 jaar ouder zijn vind ik het gedrag nog wel te begrijpen, dat was alweer een andere tijd. Maar die zijn alweer tachtig.
Of is her angst voor eenzaamheid wat hun drijft?
Voor mensen die 20 jaar ouder zijn vind ik het gedrag nog wel te begrijpen, dat was alweer een andere tijd. Maar die zijn alweer tachtig.
dinsdag 3 juli 2018 om 17:38
Ja precies. Ik moet er niet aan denken dat mijn kind later met tegenzin naar mij toe gaat, een verplicht nummertje.Goguma schreef: ↑03-07-2018 16:59Ja dat hoor je ook vaak dat er wrijving tussen ouderen en kinderen en de kinderen onderling. De oudere klaagt dat ze nooit iemand ziet terwijl de kinderen toch iedere week of om de week langskomen. Het ene kind vind dat zijn/haar broers wel wat meer mogen doen voor ouders terwijl die weer vinden dat ze al genoeg doen en ook nog een druk gezin hebben.
Ik wil geen kinderen en hoe vaak ik dan wel niet de opmerking krijg: "Maar wie zorgt er dan voor je als je oud en versleten bent?" van anderen. Vind dat altijd zo gek want naar mijn idee kun je niet van je kind verlangen dat hij/zij later voor je zorgt. "Ja maar ik heb ze opgevoed" Ja en? Jij wilde toch kinderen?! Heeft het kind daarom gevraagd?!
En mocht ik een zeurkous worden dat hij dan de vrijheid voelt om dat tegen me te zeggen.
dinsdag 3 juli 2018 om 17:39
Het is ook één van de eerste generaties die bewust weinig kinderen heeft.foeksia72 schreef: ↑03-07-2018 17:34Weet je wat mij opvalt? Het gaat hier meestal om jonge gepensioneerden, mensen die opgroeiden in de jaren '60 en '70. Tijd van de dolle Mina's, van de Flower Power. Zijn ze dan helemaal teruggezakt in hun opvattingen?
Of is her angst voor eenzaamheid wat hun drijft?
Voor mensen die 20 jaar ouder zijn vind ik het gedrag nog wel te begrijpen, dat was alweer een andere tijd. Maar die zijn alweer tachtig.
Mijn grootmoeder die nu 97 zou zijn had 8 kinderen.
Daar viel het dus niet echt op als er één een paar dagen / weken weinig belde.
Mijn moeder heeft 2 kinderen.
Als ik dus een week niet bel, valt dat wel op.
dinsdag 3 juli 2018 om 21:02
Mijn moeder die richting de 80 gaat kwa leeftijd heeft tot aan hun dood voor haar vader en haar schoonmoeder veel zorgtaken op zich genomen. (En haar schoonmoeder, mijn oma was echt een feeks).
En ook al heeft ze haar man al weer lang geleden verloren, ze staat volop in het leven en vertelt haar kinderen regelmatig dat als zij zover zou komen dat ze stelselmatig hulp nodig heeft, ze ons daar niet voor wil laten opdraaien.
Moeder is van de bliksembezoeken en altijd welkom als we thuis zijn (ook al heeft zij er steeds meer een handje van om van die voor ons niet interessante dingen te delen).
Bij schoonmoeder heb ik snel grenzen aangegeven. Zij had het liefste dat we daar elk weekend direct na het ontwaken op zaterdag die kant op kwamen en na een late borrel de volgende dag weer weg gingen. Nee, we werken fulltime en hebben ook nog vrienden en hobby's.
Dat was ze niet gewend, maar ze accepteerde het prima. Ze is het misschien niet altijd met me eens, maar ze respecteert de door mij aangegeven grenzen prima. Mijn man heeft nooit geleerd die grenzen te stellen en blijft dat moeilijk vinden.
Iedere familiedynamiek is anders, maar het lijkt me dood- en doodvermoeiend als je grenzen aangeeft en die klakkeloos genegeerd worden.
Ben nu dan ook heel benieuwd naar het volgende contact met je schoonmoeder!
En ook al heeft ze haar man al weer lang geleden verloren, ze staat volop in het leven en vertelt haar kinderen regelmatig dat als zij zover zou komen dat ze stelselmatig hulp nodig heeft, ze ons daar niet voor wil laten opdraaien.
Moeder is van de bliksembezoeken en altijd welkom als we thuis zijn (ook al heeft zij er steeds meer een handje van om van die voor ons niet interessante dingen te delen).
Bij schoonmoeder heb ik snel grenzen aangegeven. Zij had het liefste dat we daar elk weekend direct na het ontwaken op zaterdag die kant op kwamen en na een late borrel de volgende dag weer weg gingen. Nee, we werken fulltime en hebben ook nog vrienden en hobby's.
Dat was ze niet gewend, maar ze accepteerde het prima. Ze is het misschien niet altijd met me eens, maar ze respecteert de door mij aangegeven grenzen prima. Mijn man heeft nooit geleerd die grenzen te stellen en blijft dat moeilijk vinden.
Iedere familiedynamiek is anders, maar het lijkt me dood- en doodvermoeiend als je grenzen aangeeft en die klakkeloos genegeerd worden.
Ben nu dan ook heel benieuwd naar het volgende contact met je schoonmoeder!
woensdag 4 juli 2018 om 18:25
Ja soms zijn de verschillen echt zo groot, ik verbaas me er wel eens over.
De ene 80 jarige is al echt oud, onderneemt niet veel meer en wacht echt op bezoek want dat is het lichtpuntje van de dag.
Terwijl de andere 80 jarige nog volop in het leven staat, nog regelmatig iets met vrienden gaan doen en die echt nog lang niet in een bejaarden huis hoort. Die moet je echt bellen anders is de kans groot dat men niet thuis is.
Regelmatig komt dat ook gedeeltelijk door de kwaaltjes (de een takelt nou eenmaal eerder af dan de ander) maar de een kijkt nog naar de mogelijkheden en maakt er het beste van terwijl de ander juist zoiets heeft van nee ik ben te oud, dat kan niet meer.
De ene 80 jarige is al echt oud, onderneemt niet veel meer en wacht echt op bezoek want dat is het lichtpuntje van de dag.
Terwijl de andere 80 jarige nog volop in het leven staat, nog regelmatig iets met vrienden gaan doen en die echt nog lang niet in een bejaarden huis hoort. Die moet je echt bellen anders is de kans groot dat men niet thuis is.
Regelmatig komt dat ook gedeeltelijk door de kwaaltjes (de een takelt nou eenmaal eerder af dan de ander) maar de een kijkt nog naar de mogelijkheden en maakt er het beste van terwijl de ander juist zoiets heeft van nee ik ben te oud, dat kan niet meer.
donderdag 5 juli 2018 om 20:28
Mijn moeder heeft altijd gewerkt en mijn oma trouwens ook. Mijn moeder zag haar ouders niet vaak, ik denk een paar keer per jaar. Toch is ze nu ze met pensioen is helemaal vergeten hoe druk het is met werk, sociaal leven en kinderen. Ze eist soms bijna dat we in de weekenden langskomen. Echt gek. Mijn vader doet dat totaal niet trouwens en ik hoor ook weinig tot niets over claimerige schoonvaders.
donderdag 5 juli 2018 om 20:54
Die uiten dat misschien anders. Bij iemand in mijn omgeving wilde per se haar vader klussen in plaats van degenen die ze gevraagd had. Het werd nog een drama ook. Vader dreigde haar nooit meer te willen zien als hij het niet mocht doen.
Hoe het opgelost is weet ik niet. Ik ben er wel over gebeld, maar heb er niks mee willen doen. Wat een enorme gekkigheid zeg.
Maar het is wel ontzettend claimend.
zaterdag 7 juli 2018 om 08:14
ZoeyMaar schreef: ↑05-07-2018 20:28Mijn moeder heeft altijd gewerkt en mijn oma trouwens ook. Mijn moeder zag haar ouders niet vaak, ik denk een paar keer per jaar. Toch is ze nu ze met pensioen is helemaal vergeten hoe druk het is met werk, sociaal leven en kinderen. Ze eist soms bijna dat we in de weekenden langskomen. Echt gek. Mijn vader doet dat totaal niet trouwens en ik hoor ook weinig tot niets over claimerige schoonvaders.
Nu je het zegt. Inderdaad, het zijn altijd vrouwen die dit gedrag vertonen. Ik zie zelden een topic over vervelende schoonvaders voorbij komen.
zaterdag 7 juli 2018 om 08:28
zaterdag 7 juli 2018 om 09:51
Hah, bij mij is het omgekeerd: ik krijg via schoonvader te horen wat schoonmoeder niet leuk vindt.Flowerspowers schreef: ↑07-07-2018 08:28Wij krijgen via schoonmoeder te horen wat schoonvader niet leuk vind.
zaterdag 7 juli 2018 om 15:14
Hier net zoLachattenoir schreef: ↑07-07-2018 09:51Hah, bij mij is het omgekeerd: ik krijg via schoonvader te horen wat schoonmoeder niet leuk vindt.
zondag 8 juli 2018 om 07:19
Update:
Ze stond donderdag ineens voor de deur met ons nichtje ( ze past daar dan altijd op). Man was naar de bioscoop met de oudste dus ze kwamen voor niks. Is een half uurtje gebleven en toen weggegaan. Maar hadden wel een interessante discussie. Ik heb een baan aangeboden gekregen (yesyesyes!!) en ga dus binnenkort weer werken. Zij paste altijd een dag op. Nu geeft ze dus aan dat ze smorgens niet meer zo vroeg wil rijden en dus de avond van tevoren bij ons wil slapen. Dus standaard 1 nacht in de week iemand over de vloer.
Ik heb gezegd dat ik dat een aanslag op mijn priveleven vind en daar echt niet aan begin. Hele discussie. Als duidelijk is welke dagen ik ga werken en het contract van mijn baan is ondertekend gaat man met haar praten. Ze zal wel allerlei excusen hebben maar dan doen we de kinderen gewoon een extra dag naar de opvang. Dat gaat toch echt te ver.
Oh en ik weet wel dat ik sowieso de dag dat zij op dr andere kleinkinderen oppast ga werken, zodat ze niet elke week voor onze deur staat.
Ze stond donderdag ineens voor de deur met ons nichtje ( ze past daar dan altijd op). Man was naar de bioscoop met de oudste dus ze kwamen voor niks. Is een half uurtje gebleven en toen weggegaan. Maar hadden wel een interessante discussie. Ik heb een baan aangeboden gekregen (yesyesyes!!) en ga dus binnenkort weer werken. Zij paste altijd een dag op. Nu geeft ze dus aan dat ze smorgens niet meer zo vroeg wil rijden en dus de avond van tevoren bij ons wil slapen. Dus standaard 1 nacht in de week iemand over de vloer.
Ik heb gezegd dat ik dat een aanslag op mijn priveleven vind en daar echt niet aan begin. Hele discussie. Als duidelijk is welke dagen ik ga werken en het contract van mijn baan is ondertekend gaat man met haar praten. Ze zal wel allerlei excusen hebben maar dan doen we de kinderen gewoon een extra dag naar de opvang. Dat gaat toch echt te ver.
Oh en ik weet wel dat ik sowieso de dag dat zij op dr andere kleinkinderen oppast ga werken, zodat ze niet elke week voor onze deur staat.
zondag 8 juli 2018 om 08:04
Ja daar zit zeker nog een verbeterpunt in voor TO.
Hoe gaan jullie overigens de rest van haar claimgedrag aanpakken? Want dit is natuurlijk maar 1 puntje op een lange lijst van wangedrag.
Ik denk dat eerst de basis goed moet aankomen bij je schoonmoeder: dit is mijn/ons gezin en ik doe het op mijn/onze manier.
anoniem_91778 wijzigde dit bericht op 08-07-2018 08:34
0.10% gewijzigd