Manipulerende vriend

Beste gebruikers,

Ik zit al een tijdje met een probleem. Om er wat context aan te geven: Ik heb al 1,5 jaar een lieve vriend, die ver weg woont. Hij is namelijk pas geleden verhuisd naar Duitsland, maar ik ga ieder weekend langs. Dat is voor mij zo ongeveer 3,5 uur rijden met de auto (overigens komt hij nooit naar mij toe en weigert hij ook mee te betalen voor de benzine). Iedere keer dat we normaal afspraken hadden we seks, soms wel meerdere keren op de dag.

Afgelopen weekend was ik bij hem, en voelde ik me misselijk na die lange rit in de auto. Hij echter, sprong meteen boven op me en begon wat te friemelen en te kussen (zijn teken voor “ik wil seks”). Toen ik zei dat ik dat liever niet meteen wilde doen, zei hij dat dat oké was. Maar de rest van de dag deed hij zó afstandelijk en boos en gemeen, ik moest bijna huilen. Hield aan tot ik zijn zin gaf en met hem het bed in dook.

vandaag was ik weer langs gegaan, met mijn laatste centen (ik krijg volgende week wel loon) en had ik echt buikpijn, een heel opgeblazen gevoel. Hij begon weer geil te doen en zin te krijgen in seks, dus ik stemde maar in, want had geen zin in nog een negatieve dag. 2 minuten na voorspel wilde hij doggy doen. Ik vertelde dat ik liever een ander standje wilde want ik had echt buikpijn, op de een of andere reden geeft doggy me een drukkend gevoel in mijn onderbuik en da kon ik er niet bij hebben. Hij zei weer dat het goed was, maar vanaf dat moment raakte hij me maar heel oppervlakkig aan, zeurde dat hij in slaap viel en de seks heel saai en stom vond. Toen ik zei dat ik misschien doggy zou doen, was hij opeens “niet meer moe”.

Ik merk nu pas dat hij vaker zo doet als hij zijn zin niet krijgt. Terwijl in een relatie beide personen moeten overleggen over hn behoeften. In de avond zouden we film kijken op zijn laptop, en stond er perongeluk nog een E-book open. Dat boek ging over mensen manipuleren.

Manipuleert hij me? Iedere keer dat hij zo kut doet om zijn zin te krijgen, krijg ik vooraf steeds minder zin in seks. Ook zeurt hij tijdens de seks om standjes die HIJ wil doen, en zelfs als ik iets anders wil probeert hij me met hart en ziel over te halen. Echter zodra ik mijn behoeften op tafel gooi krijgen we ruzie omdat hij mij dom vind en ik niks nieuws wil “uitproberen”, terwijl ik altijd open sta voor nieuwe dingen (als ik me niet te ziek voel voor seks)

Ook staat hij in de omgeving bekend als gemeen persoon. Ik ben bang dat zijn lieve masker er binnenkort helemaal van afvalt en ik de ware gemene “hem” zie. Hij maakt namelijk al vanaf het begin ruzie om kleine dingen, als hij bijvoorbeeld een vraag van mijn kant “dom” vind, krijgen we al ruzie. En dan mij afkatten omdat ik me afvraag waarom hij over dit ruzie maakt. IK ben altijd degene die fout zit (zijn punt is altijd de ultieme waarheid), en IK ben de dommerik die niet kan beargumenteren. Hij ziet zichzelf altijd als hoger en beter dan anderen, en zegt alleen sorry omdat hij zich achteraf schuldig voelt. Nog nooit heeft hij een fout toegegeven, terwijl ik dat wel altijd doe. Meestal geef ik dan weer zijn zin, en zeg ik dat IK fout zit. Omdat ik geen zin heb in een discussie om NIKS. Ik dacht dat ik altijd écht fout zat, want zo laat hij me wel altijd voelen (terwijl ik vaak niet eens echt fout zat!)

Heel zeikverhaal, maar heb even advies nodig. Ik houd nog steeds van hem, we hebben leuke dingen meegemaakt, en buiten het manipuleren om doet hij echt zeer lief (hou ik wel van) maar nu twijfel ik of ik het al dan niet moet uitmaken... hij zal me waarschijnlijk ook weer manipuleren om het níét uit te maken als ik het aankaart. Ik weet niet meer of ik zijn “gevoelens” kan vertrouwen. Uitpraten werkt nooit, hij maakt er altijd een ruzie van.


Bedankt voor het lezen

Trien30 schreef: ↑

17-11-2018 07:59

Dit zou er een zijn waarbij je de telefoon pakt en zegt gabber ik kom niet meer en het is uit. Als
Je er nog over wil praten rij je zelf maar naar Nederland, maar van mij hoeft dat eigenlijk niet.

Ben je inmiddels wel van de stinkende afscheiding af? Of was het een SOA?

De afscheiding was geen soa en ging uiteindelijk vanzelf weg gelukkig! Ik heb heel veel reacties gelezen en schrok wel. Als reactie op sommigen:
1. Dit is geen nep verhaal. Zulke aandacht wil ik ook nooit bereiken
2. Hij is wel altijd lief geweest, maar de laatste tijd verandert hij. Toen we nog samenwoonden kookte hij voor me, poetste hij het huis en hadden we het gezellig. We toonden veel affectie naar elkaar toe. Het enige wat in de weg zat waren de kleine ruzies, waarvan hij zei dat dat normaal is in alle relaties. Deze geïrriteerde kant van hem heb ik dan ook geaccepteerd, want zelf ben ik ook zeker niet perfect. Ook dat van de seks viel minder op want we hadden iedere dag seks, en altijd met een zelfde volgorde en niemand had problemen. Sinds hij is verhuisd en ik hem maar weinig zie, merk ik zijn gedrag met betrekking tot manipuleren pas op. Nu ik dingen anders wil met bijvoorbeeld seks, vertoont hij apart gedrag. En nu zit ik dus te twijfelen, of hij me altijd al heeft gemanipuleerd.

Hoe het er nu uit ziet, is uitmaken de beste (ofwel enige) optie. Ik voelde me zeker aangevallen door sommige reacties, maar dat is dan goed voor me. Het dringt zo wel door

Het blijft lastig omdat ik altijd wel met een roze bril in de relatie zat. En om mentaal van hem af te komen is lastig voor mij. Maar zoals een paar gebruikers al aangeven, woont hij te ver weg en zal hij toch niet komen. Dit is voor mij een fijne manier om het uit te kunnen maken zonder dat die kerel plotseling voor mijn deur staat.

Hem nog een kans geven en naar mij laten komen vanaf nu lijkt me geen optie, ik ben bang dat hij zijn masker dan weer op zet en ik mezelf voor de kop sla dat Ik me aanstelde

Ik vroeg advies op het forum omdat mijn vriendinnen zeggen dat ik hem een kans moet geven.

Ik zat vol met frustraties dus heb het hier geuit. Waarschijnlijk kom ik wel over als dom persoon, maar ik wist het even niet meer... heb zoveel dubbele gevoelens

Jullie hebben gelijk, allemaal... ik zit momenteel nog in zijn huis en zal vammiddag weg gaan. Vanavond bel ik hem, en ik laat het hier nog weten hoe dat is afgelopen

Hebben mensen serieuze tips mbt het bellen? Ik ben namelijk zeer zenuwachtig en ben bang dat ik zal toegeven als hij me herinnert aan de tijden die wél leuk waren. Vooral omdat mijn positieve gevoelens nog in het spel zijn, die ik echt even moet negeren (makkelijker gezegd dan gedaan)

Ik had deze opfrisser echt nodig. Bedankt iedereen voor het eerlijke advies!