Relaties
alle pijlers
Bird-nesting?
woensdag 12 december 2018 om 09:54
Hallo allemaal,
Omdat ik op het punt sta bij mijn man weg te gaan, denk ik na over de verschillende mogelijkheden die we hebben om de toekomst voor ons kind (9) zo goed mogelijk vorm te geven. Mijn man gelooft pas dat ik wegga als ik weg ben, hij zit nogal in ontkenning, en over vragen als "hoe kunnen we dit het beste aanpakken" kan ik met hem helaas niet praten. Ik hoop uiteraard dat dit in de nabije toekomst verandert. Met vriendinnen, familie en mijn therapeut kan ik natuurlijk wel praten. Toen ik de optie 'bird nesting' (kind blijft in de gemeenschappelijke woning, ouders wisselen af) liet vallen, was zij hier behoorlijk sceptisch over. Ze meende dat dit voor het kind een onduidelijke situatie oplevert waarbij het voortdurend afscheid moet verdragen. Wie van jullie heeft ervaring met dit model en zou er iets over willen vertellen? Ik heb het topic expres bij Relaties gezet, omdat ik ook graag meer over het "grotere plaatje" hoor. Hoe hebben jullie dit met elkaar en met de kinderen geregeld? Voor de duidelijkheid: het is mijn wens dat mijn man en ik evenveel voor ons kind blijven zorgen. Hij ziet dit ook zo (al kan ik me momenteel voorstellen dat hij in zijn woede en gekrenktheid ook wel de volledige voogdij zou willen).
Omdat ik op het punt sta bij mijn man weg te gaan, denk ik na over de verschillende mogelijkheden die we hebben om de toekomst voor ons kind (9) zo goed mogelijk vorm te geven. Mijn man gelooft pas dat ik wegga als ik weg ben, hij zit nogal in ontkenning, en over vragen als "hoe kunnen we dit het beste aanpakken" kan ik met hem helaas niet praten. Ik hoop uiteraard dat dit in de nabije toekomst verandert. Met vriendinnen, familie en mijn therapeut kan ik natuurlijk wel praten. Toen ik de optie 'bird nesting' (kind blijft in de gemeenschappelijke woning, ouders wisselen af) liet vallen, was zij hier behoorlijk sceptisch over. Ze meende dat dit voor het kind een onduidelijke situatie oplevert waarbij het voortdurend afscheid moet verdragen. Wie van jullie heeft ervaring met dit model en zou er iets over willen vertellen? Ik heb het topic expres bij Relaties gezet, omdat ik ook graag meer over het "grotere plaatje" hoor. Hoe hebben jullie dit met elkaar en met de kinderen geregeld? Voor de duidelijkheid: het is mijn wens dat mijn man en ik evenveel voor ons kind blijven zorgen. Hij ziet dit ook zo (al kan ik me momenteel voorstellen dat hij in zijn woede en gekrenktheid ook wel de volledige voogdij zou willen).
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
woensdag 12 december 2018 om 15:04
Dat mag allemaal hoor, maar doe niet net of je als goede opvoeder je kind een belangrijke levensles moet meegeven. Dit doe je uitsluitend voor jezelf, en je kind en man betalen de rekening. En die is behoorlijk hoog.
Je bent de enige niet die deze keuze maakt, maar maak het niet mooier dan het is. Je stelt de behoeften van je poes voor de behoeften van je kind en man, fraaier is het niet, en je neemt het je man nog kwalijk ook dat hij weinig zin heeft om daarvoor in te schikken.
Succes, als je een vechtscheiding wilt voorkomen.
woensdag 12 december 2018 om 15:57
Als je je kind nou eens helemaal niet belast met volwassenenproblemen?
Het is uit onderzoek gebleken, dat kinderen met ouders die geen liefdesrelatie meer hebben, maar wel bij elkaar zijn gebleven vanwege de kinderen er beter voor staan als volwassene, dan kinderen van gescheiden ouders.
woensdag 12 december 2018 om 16:30
En toch ga ik lekker bij mijn man weg, omdat ik hem een lul vind. Ja, dat had ik vijftien jaar geleden moeten bedenken, dat heb ik in mijn vorige topic ook al gehoord. Er is heel wat gebeurd sindsdien. Niet zozeer met hem, hij is nog steeds de rechtlijnige, principiële bankzitter die hij altijd al was. Het verschil is dat ik er nu geen zin meer in heb. Ik ga niet weg om mijn kind "als opvoeder een wijze les" mee te geven, dat beweer ik helemaal niet. Maar ik ga niet blijven alleen omdat ik bang ben dat hij me anders het leven zuur gaat maken, ook al weet ik dat hij daar zijn uiterste best voor gaat doen. Mijn poes achternalopen, rot toch op. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk.karin6789 schreef: ↑12-12-2018 15:57Als je je kind nou eens helemaal niet belast met volwassenenproblemen?
Het is uit onderzoek gebleken, dat kinderen met ouders die geen liefdesrelatie meer hebben, maar wel bij elkaar zijn gebleven vanwege de kinderen er beter voor staan als volwassene, dan kinderen van gescheiden ouders.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
woensdag 12 december 2018 om 16:35
Ja, daar heb je gelijk in. Ik denk echter dat het voor een kind beter is als de ouders signaleren dat beiden achter deze beslissing staan, om het kind -- inderdaad, karin -- zo min mogelijk met volwassenenproblemen te belasten en te voorkomen dat het het gevoel krijgt dat het een kant moet kiezen.
Maar ik snap ook dat hij daar geen zin in heeft en daar moet ik mee dealen, ja.
Maar ik snap ook dat hij daar geen zin in heeft en daar moet ik mee dealen, ja.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
woensdag 12 december 2018 om 17:11
misschien mosterd maar dat bird nesting kan denk ik prima idee zijn voor pak-hem-beet- de eerste 2 maanden om kind te laten wennen en om beide even wat tijd te hebben om echt geschikte andere woonruimte te zoeken ( in die 1e twee maanden zou je bijv. bij familie/vrienden kunnen verblijven) maar een permanente oplossing lijkt het mij zeker niet.
woensdag 12 december 2018 om 17:13
Ik ben het eens dat je kinderen niet op moet zadelen met problemen van volwassenen.
Toen mijn partner verliefd werd op een ander en de relatie beëindigde, hebben we verteld tegen ons kind dat we niet meer van elkaar houden maar wel van haar.
Vriendin in dezelfde situatie heeft kinderen vertelt dat papa verliefd werd op een ander. De relatie met vader is niet meer goed gekomen.
Je wil je kind toch zoveel mogelijk verdriet besparen?
Toen mijn partner verliefd werd op een ander en de relatie beëindigde, hebben we verteld tegen ons kind dat we niet meer van elkaar houden maar wel van haar.
Vriendin in dezelfde situatie heeft kinderen vertelt dat papa verliefd werd op een ander. De relatie met vader is niet meer goed gekomen.
Je wil je kind toch zoveel mogelijk verdriet besparen?
woensdag 12 december 2018 om 18:01
Dat zou ik nooit zeggen. Omdat je daarmee loyaliteitsconflicten veroorzaakt bij het kind. Wat hebben kinderen eraan te weten dat hun moeder verliefd werd op iemand anders. Of dat hun vader een lamzak is (bij wijze van, zeg niet dat de man van TO dat is)? Dat is iets tussen hun ouders en daar hoort het wat mij betreft te blijvenredbulletje schreef: ↑12-12-2018 16:32Maar waarom verwacht jij van je man dat hij je kind voorliegt over de reden? Hij kan gewoon zeggen dat hij wel in de relatie wilde blijven maar dat jij weg wil. Dat is tenslotte ook zo.
woensdag 12 december 2018 om 18:25
Maar je kinderen voorliegen hoeft ook weer niet. Als ik nog steeds van mijn man zou houden, dan zou ik mijn kinderen niet willen vertellen dat dit niet het geval is.bluebirdie schreef: ↑12-12-2018 18:01Dat zou ik nooit zeggen. Omdat je daarmee loyaliteitsconflicten veroorzaakt bij het kind. Wat hebben kinderen eraan te weten dat hun moeder verliefd werd op iemand anders. Of dat hun vader een lamzak is (bij wijze van, zeg niet dat de man van TO dat is)? Dat is iets tussen hun ouders en daar hoort het wat mij betreft te blijven
Vertel de waarheid, zonder eromheen te draaien, maar zonder allerlei dramatische toestanden en gebruik je kinderen niet als uitlaatklep. Ga ook geen negatieve dingen over de ander zeggen, blijf respectvol, het gaat immers wel om hun vader/ moeder.
woensdag 12 december 2018 om 18:50
Het topic heeft wel een andere wending genomen, maar ik ben erg blij met alle reacties, die mij ook weer aan het denken zetten. De vraag is: hoeveel invloed heb ik, als mijn man "van kwade wil" is? Het past duidelijk niet in zijn wereldbeeld dat zijn vrouw hem verlaat, en ik vraag me af hoe ver hij nog wil gaan om dat te saboteren.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
woensdag 12 december 2018 om 19:28
Dat zal best maar ik had het niet nog 10 jaar vol kunnen houden met mijn ex. Er was niets van me over gebleven dan een overspannen verzuurd mens. Ben blij dat Ik gescheiden ben. Ik geloof niet zo in het bij elkaar blijven voor de kinderen. De meeste scheidingen zijn niet omdat je het zo goed met elkaar kan vindenkarin6789 schreef: ↑12-12-2018 15:57Als je je kind nou eens helemaal niet belast met volwassenenproblemen?
Het is uit onderzoek gebleken, dat kinderen met ouders die geen liefdesrelatie meer hebben, maar wel bij elkaar zijn gebleven vanwege de kinderen er beter voor staan als volwassene, dan kinderen van gescheiden ouders.
woensdag 12 december 2018 om 21:10
Ik zou het kind wel laten weten dat het niet mijn idee was om uit elkaar te gaan als dat niet 't geval is. Daar ben ik te principieel voor. Als er dan al 'n loyaliteitskwestie ontstaat dan in elk geval niet doordat het verkeerd over mijn rol zou denken.bluebirdie schreef: ↑12-12-2018 18:01Dat zou ik nooit zeggen. Omdat je daarmee loyaliteitsconflicten veroorzaakt bij het kind. Wat hebben kinderen eraan te weten dat hun moeder verliefd werd op iemand anders. Of dat hun vader een lamzak is (bij wijze van, zeg niet dat de man van TO dat is)? Dat is iets tussen hun ouders en daar hoort het wat mij betreft te blijven
woensdag 12 december 2018 om 22:46
Nou, daar is het kind dan mooi klaar mee.redbulletje schreef: ↑12-12-2018 21:10Ik zou het kind wel laten weten dat het niet mijn idee was om uit elkaar te gaan als dat niet 't geval is. Daar ben ik te principieel voor. Als er dan al 'n loyaliteitskwestie ontstaat dan in elk geval niet doordat het verkeerd over mijn rol zou denken.
donderdag 13 december 2018 om 01:01
Wat heeft het kind eraan? Wel een verklaring waarom haar leven op de kop wordt gezet.bluebirdie schreef: ↑12-12-2018 18:01Dat zou ik nooit zeggen. Omdat je daarmee loyaliteitsconflicten veroorzaakt bij het kind. Wat hebben kinderen eraan te weten dat hun moeder verliefd werd op iemand anders. Of dat hun vader een lamzak is (bij wijze van, zeg niet dat de man van TO dat is)? Dat is iets tussen hun ouders en daar hoort het wat mij betreft te blijven
TO vind het zelf een legitieme reden om haar huwelijk te stoppen, waarom zou ze het moeten verbergen voor haar kind?
donderdag 13 december 2018 om 08:37
Toen mijn ouders uit elkaar gingen begon het zo. Maar wat een stress was dat.
Met scheiden doe je kinderen sowieso geen plezier. Dit soort oplossingen werken niet.
Mijn ouders konden niks meer van elkaar hebben en ook niet van de troep die achterbleef in t huis. Praktisch gezien is t niks. Wie gaat de nieuwe bank bijvoorbeeld kopen?
Met scheiden doe je kinderen sowieso geen plezier. Dit soort oplossingen werken niet.
Mijn ouders konden niks meer van elkaar hebben en ook niet van de troep die achterbleef in t huis. Praktisch gezien is t niks. Wie gaat de nieuwe bank bijvoorbeeld kopen?
donderdag 13 december 2018 om 09:57
Interessante discussie over wat je je kinderen precies moet vertellen. Ik ben van mening, en zo heb ik het ook van meerdere therapeuten gehoord, dat je je kinderen zo neutraal en positief mogelijk over de scheiding moet informeren. Zeggen dat de ouders niet meer met elkaar verder willen gaan, maar dat ze allebei de ouders blijven die net zo veel als altijd van het kind houden. Of iets dergelijks. Ik heb nog geen formulering bedacht, want dat wilde ik graag met mijn man doen, maar daar ga ik in de kerstvakantie maar eens rustig over nadenken.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
donderdag 13 december 2018 om 10:02
Ik zou als kind de stemming/verdriet/boosheid willen begrijpen. Dus degene die gedumpt wordt zou ik meer sympathie voor hebben als ik weet dat die gedumpt is dan wanneer ik in het ongewisse zou worden gelaten en dan zelf mijn theorieen zou bedenken. De waarheid is altijd geruststellender dan de redenen die ik zelf bij elkaar zou bedenken.
donderdag 13 december 2018 om 10:04
Geen. Net als je na de scheiding geen invloed meer zal hebben op zijn manier van opvoeden.
Je kan hooguit belangrijke papieren kopiëren zodat je bewijs hebt van bepaalde zaken maar mogelijk kwaadspreken en zo kan je helaas niet tegen houden.
donderdag 13 december 2018 om 10:33
dat zou ik in jullie geval niet doen, je man kan daar niet achter staanBulbul schreef: ↑13-12-2018 09:57Interessante discussie over wat je je kinderen precies moet vertellen. Ik ben van mening, en zo heb ik het ook van meerdere therapeuten gehoord, dat je je kinderen zo neutraal en positief mogelijk over de scheiding moet informeren. Zeggen dat de ouders niet meer met elkaar verder willen gaan, maar dat ze allebei de ouders blijven die net zo veel als altijd van het kind houden. Of iets dergelijks. Ik heb nog geen formulering bedacht, want dat wilde ik graag met mijn man doen, maar daar ga ik in de kerstvakantie maar eens rustig over nadenken.
dat heeft kind heel snel door hoor, en dan ben jij dus En de verrader En de leugenaar
donderdag 13 december 2018 om 11:06
Ik lees in al je berichten vooral dat je man eigenlijk heel erg gewetst is en dat uit door heel manipulatief en boos te gaan doen. Is daar nog winst te behalen? Wat gebeurt er als jij daar doorheen prikt en je kwetsbaar opstelt? Kunnen jullie samen met iemand gaan praten om nader tot elkaar te komen? Ik denk, voordat je concrete plannen maakt dat jullie misschien eerst wat emotionele ballast moeten opruimen, anders wordt het een afschuwelijke scheiding, en hoe goed je bedoelingen ook zijn, dit gaat je kind breken. Probeer hem te bereiken, zet je eigen trots opzij, doe het voor je kind. Ik zou echt inzetten op een zo harmonieus mogelijke scheiding, daarna kan jij verder zonder hem, maar met hopelijk wat minder schade dan waar dit nu heen dreigt te gaan..
donderdag 13 december 2018 om 11:18
Dankjewel. Ja, dat heb je goed gezien denk ik. Ik hoop dat we inderdaad op een gegeven moment bij een mediator (of een goede vriend/vriendin?) kunnen gaan zitten om rustig te bespreken hoe we dit kunnen oplossen. Relatietherapie zijn we mee gestopt, omdat mijn man het gevoel had dat de therapeut "partijdig" was en hij het nut van "relatie"-therapie niet inzag als ik geen relatie meer wilde.DeKenau schreef: ↑13-12-2018 11:06Ik lees in al je berichten vooral dat je man eigenlijk heel erg gewetst is en dat uit door heel manipulatief en boos te gaan doen. Is daar nog winst te behalen? Wat gebeurt er als jij daar doorheen prikt en je kwetsbaar opstelt? Kunnen jullie samen met iemand gaan praten om nader tot elkaar te komen? Ik denk, voordat je concrete plannen maakt dat jullie misschien eerst wat emotionele ballast moeten opruimen, anders wordt het een afschuwelijke scheiding, en hoe goed je bedoelingen ook zijn, dit gaat je kind breken. Probeer hem te bereiken, zet je eigen trots opzij, doe het voor je kind. Ik zou echt inzetten op een zo harmonieus mogelijke scheiding, daarna kan jij verder zonder hem, maar met hopelijk wat minder schade dan waar dit nu heen dreigt te gaan..
De laatste paar keren dat ik geprobeerd heb om rustig en vreedzaam met hem te praten, liep het op ruzie uit. Hij blijft benadrukken dat IK een probleem heb waar IK een oplossing voor moet vinden. Dus vragen als "hoe gaan we het met ons huis doen als jij die baan krijgt", "hoe zullen we met ons kind praten?" wil hij niet met mij bespreken. Hoe kan ik dit veranderen?
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
donderdag 13 december 2018 om 11:26
Ben bang dat je dit nu niet kunt oplossen. Zolang je man boos is en niet uit elkaar wil, kun je dit bijna niet goed doen voor hem. Je kunt alleen hopen dat hij zich tegenover jullie kind verantwoordelijk genoeg voelt om zijn enorme ego te parkeren, maar vrees het ergste, als ik jouw kant van het verhaal zo lees.
Ben zelf al jaren uit elkaar. Had aanvankelijk ook een boze en rancuneuze ex ('Dit is toch wat JIJ wilde')
Ik heb voortdurend mijn ego aan de kant gezet en ben altijd netjes en respectvol gebleven naar en over ex. En ja, dit heeft bij vlagen heel veel moeite gekost maar ik vond dat ik het aan mijn kinderen verplicht ben daar mijn best voor te doen.
Inmiddels zijn we soort van bevriend, want tijd verzacht uiteindelijk alles. Maar vrees dat je nog wel een weg te gaan hebt, TO, sterkte.
Ben zelf al jaren uit elkaar. Had aanvankelijk ook een boze en rancuneuze ex ('Dit is toch wat JIJ wilde')
Ik heb voortdurend mijn ego aan de kant gezet en ben altijd netjes en respectvol gebleven naar en over ex. En ja, dit heeft bij vlagen heel veel moeite gekost maar ik vond dat ik het aan mijn kinderen verplicht ben daar mijn best voor te doen.
Inmiddels zijn we soort van bevriend, want tijd verzacht uiteindelijk alles. Maar vrees dat je nog wel een weg te gaan hebt, TO, sterkte.
donderdag 13 december 2018 om 11:59
Je man kan nog geen concrete plannen maken omdat hij het nog niet verwerkt heeft dat jij écht niet meer wil. Vandaar ook het stoppen van de therapie, hij zet zijn hakken in het zand omdat hij je niet kwijt wilt. Hij saboteert omdat hij gewetst is, maar ik denk dat hij zich helemaal geen raad weet met deze gevoelens en daardoor vooral Heel Erg Boos is en niet meewerkt. Ik heb ook je vorige topic gelezen en dit bevestigt dat voor mij alleen maar. Het feit dat jullie allebei niet emphatisch reageren maakt dat de sfeer steeds meer zal verharden, dit moet je écht proberen te voorkomen. Van hem gaat het niet komen nu, dus jij moet het heft in handen nemen. Ik weet niet hoe gesloten hij is, maar probeer hem te bereiken,op een liefdevolle manier. Dat voelt ongetwijfeld tegennatuurlijk, maar je hoeft hem niet te pleasen, je hoeft jezelf en je wensen niet opzij te zetten, je hoeft hem alleen maar te benaderen vanuit compassie. Jullie zijn dit ooit samen aangegaan en nu wil jij het beëindigen, geef hem ruimte en erkenning voor zijn teleurstelling, verdriet en machteloosheid. Ookal is hij star en rechtlijnig, probeer hem toch met warmte te bekijken. Ik ga er hier dan wel even vanuit dat hij geen totale zak is, anders haalt het natuurlijk niets uit. Ik denk dat dit je enige kans op een harmonieuzer einde is, en ik denk ook dat dit enorm belangrijk is voor het verdere verloop van je scheiding en voor je kind.Bulbul schreef: ↑13-12-2018 11:18Dankjewel. Ja, dat heb je goed gezien denk ik. Ik hoop dat we inderdaad op een gegeven moment bij een mediator (of een goede vriend/vriendin?) kunnen gaan zitten om rustig te bespreken hoe we dit kunnen oplossen. Relatietherapie zijn we mee gestopt, omdat mijn man het gevoel had dat de therapeut "partijdig" was en hij het nut van "relatie"-therapie niet inzag als ik geen relatie meer wilde.
De laatste paar keren dat ik geprobeerd heb om rustig en vreedzaam met hem te praten, liep het op ruzie uit. Hij blijft benadrukken dat IK een probleem heb waar IK een oplossing voor moet vinden. Dus vragen als "hoe gaan we het met ons huis doen als jij die baan krijgt", "hoe zullen we met ons kind praten?" wil hij niet met mij bespreken. Hoe kan ik dit veranderen?
