Relaties
alle pijlers
Weet het niet meer...
zaterdag 22 december 2018 om 17:33
Hallo iedereen..
Graag advies en tips wat te doen.. ik zal beginnen bij het begin.
Man en ik zijn bijna 5 jaar samen, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Een kindje en we wonen samen.
Een paar maanden geleden ben ik helaas de mist in gegaan en heb een slippertje gemaakt. Nee, niet "het". Dit was met een oude bekende. Man is erachter gekomen, maar na lang praten was hij er wel over uit het me te vergeven maar niet vergeten. Hij snapte het niet, ik nog steeds zelf ook niet, maar we zouden hier samen uitkomen. we wisten beide dat het niet makkelijk zou zijn. Ik ben me bewuster geworden van alles, van alles wat ik hiermee heb aangericht. Daar ben ik ook hard mee aan de slag gegaan. Ik wil hem niet kwijt. Ik heb ook aangegeven wat ik miste in onze relatie. Dat snapte hij wel, zei hij. Hij werkt fulltime, ik parttime. Ik voelde me na de bevalling alles behalve mooi en had het gevoel dat man dit ook niet meer vond. Vaak gaf hij niet thuis, ook niet tijdens gesprekken. Gamen als hij thuis is, enz. Nou snap ik écht wel dat hij vrije tijd nodig heeft, maar tijd met je vrouw en gezin, is oom belangrijk, denk ik dan. Daarover ben ik ook steeds erg boos geworden. Natuurlijk ben ik me bewust ervan dat ik echt veel schade heb aamgericht, maar ik weet zelf ook niet meer wat ik moet vinden...
Man is vaker op zijn werk dsn thuis, blijft bijna elke dag wel nog een tijd (zeker 1.5-2 uur) xtra hangen op zijn werk (sappie drinken) terwijl ik vaak nog op hem wacht thuis.. ik snap dat gewoon niet. Dit id altijd wel zo geweest, maar sinds de komst van kindlief irriteert het me meer en meer..
Maar.goed tot dusver over mijn fout en de verdere achtergrond. Een paar weken geleden gaf man aan te willen scheiden want hij kan me niet anders bekijken meer en vertrouwt me niet meer. Goed, dat snapte ik wel, maar ik gaf aan nog steeds te willen blijven vechten. Na een aantal dagen vette ruzie, veel praten en huilen heeft hij toch gezegd voor me te gaan en voor ons gezin. Fast forward naar 2 weken geleden, na een discussie over iets compleet onbenulligs wilde hij wéér scheiden. Het gevoel was weg, de koek is op... noem het maar op.
Hij wil alles in sneltreinvaart regelen en is aan de ene kant erg bot en koeltjes, aan de andere kant (ook stom van mij misschien) wil hij me wel op sexueel gebied (zegt dit llos van elkaar te zien). Ik geloofde met mijn domme kop gewoon niet dat we hier ook niet overheen zouden kunnen komen, dus ik heb hem vrijer gelaten in wat hij wil doen, ik probeer goed op mezelf te letten maar ik kan het niet loslaten. Ik huil heel veel, want ik weet dat dit wat ik gedaan heb de druppel is geweest voor hem. Maar ergens, ergens diep van binnen, ben ik ook erg boos op hem..
Misschien heb ik volgens velen geen recht van spreken, maar hij heeft mij dus maanden voorgelogen.. hij wist dit namelijk al weken.. maar na de discussie was ineens het gewoon klaar vokr hem.. ik vind het zo'n ontzrttend slappe keuze.. já ik ben fout geweest, waar ik me echt bewust van ben, maar ik dacht zeker met proffesionele hulp, dat we beiden om kunnen gaan met wat er gebeurd is en dat onze liefde niet zomaar over is.. hij denkt daar anders over.
Het voelt gewoon ronduit k*t. Natuurlijk misschien niet lang zo als hij zich heeft gevoelt of nog steeds voelt, maar toch..
Ik wil graag advies, want ik weet het echt niet meer.. moet ik nog proberen, of moet ik voor mezelf en kind kiezen en gewoon verder met m'n leven zonder hem?
Graag advies en tips wat te doen.. ik zal beginnen bij het begin.
Man en ik zijn bijna 5 jaar samen, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Een kindje en we wonen samen.
Een paar maanden geleden ben ik helaas de mist in gegaan en heb een slippertje gemaakt. Nee, niet "het". Dit was met een oude bekende. Man is erachter gekomen, maar na lang praten was hij er wel over uit het me te vergeven maar niet vergeten. Hij snapte het niet, ik nog steeds zelf ook niet, maar we zouden hier samen uitkomen. we wisten beide dat het niet makkelijk zou zijn. Ik ben me bewuster geworden van alles, van alles wat ik hiermee heb aangericht. Daar ben ik ook hard mee aan de slag gegaan. Ik wil hem niet kwijt. Ik heb ook aangegeven wat ik miste in onze relatie. Dat snapte hij wel, zei hij. Hij werkt fulltime, ik parttime. Ik voelde me na de bevalling alles behalve mooi en had het gevoel dat man dit ook niet meer vond. Vaak gaf hij niet thuis, ook niet tijdens gesprekken. Gamen als hij thuis is, enz. Nou snap ik écht wel dat hij vrije tijd nodig heeft, maar tijd met je vrouw en gezin, is oom belangrijk, denk ik dan. Daarover ben ik ook steeds erg boos geworden. Natuurlijk ben ik me bewust ervan dat ik echt veel schade heb aamgericht, maar ik weet zelf ook niet meer wat ik moet vinden...
Man is vaker op zijn werk dsn thuis, blijft bijna elke dag wel nog een tijd (zeker 1.5-2 uur) xtra hangen op zijn werk (sappie drinken) terwijl ik vaak nog op hem wacht thuis.. ik snap dat gewoon niet. Dit id altijd wel zo geweest, maar sinds de komst van kindlief irriteert het me meer en meer..
Maar.goed tot dusver over mijn fout en de verdere achtergrond. Een paar weken geleden gaf man aan te willen scheiden want hij kan me niet anders bekijken meer en vertrouwt me niet meer. Goed, dat snapte ik wel, maar ik gaf aan nog steeds te willen blijven vechten. Na een aantal dagen vette ruzie, veel praten en huilen heeft hij toch gezegd voor me te gaan en voor ons gezin. Fast forward naar 2 weken geleden, na een discussie over iets compleet onbenulligs wilde hij wéér scheiden. Het gevoel was weg, de koek is op... noem het maar op.
Hij wil alles in sneltreinvaart regelen en is aan de ene kant erg bot en koeltjes, aan de andere kant (ook stom van mij misschien) wil hij me wel op sexueel gebied (zegt dit llos van elkaar te zien). Ik geloofde met mijn domme kop gewoon niet dat we hier ook niet overheen zouden kunnen komen, dus ik heb hem vrijer gelaten in wat hij wil doen, ik probeer goed op mezelf te letten maar ik kan het niet loslaten. Ik huil heel veel, want ik weet dat dit wat ik gedaan heb de druppel is geweest voor hem. Maar ergens, ergens diep van binnen, ben ik ook erg boos op hem..
Misschien heb ik volgens velen geen recht van spreken, maar hij heeft mij dus maanden voorgelogen.. hij wist dit namelijk al weken.. maar na de discussie was ineens het gewoon klaar vokr hem.. ik vind het zo'n ontzrttend slappe keuze.. já ik ben fout geweest, waar ik me echt bewust van ben, maar ik dacht zeker met proffesionele hulp, dat we beiden om kunnen gaan met wat er gebeurd is en dat onze liefde niet zomaar over is.. hij denkt daar anders over.
Het voelt gewoon ronduit k*t. Natuurlijk misschien niet lang zo als hij zich heeft gevoelt of nog steeds voelt, maar toch..
Ik wil graag advies, want ik weet het echt niet meer.. moet ik nog proberen, of moet ik voor mezelf en kind kiezen en gewoon verder met m'n leven zonder hem?
zaterdag 22 december 2018 om 19:09
Dat begrijp je denk ik verkeerd. Ik wil het juist niet snel. Ik wil hem wel de ruimte geven om dingen te verwerken. Dingen op te lossen. Ik wil hem ook zeker niet pushen tot dingen die hij niet wil. Anderszijds moet ik natuurlijk kind op nummer 1 zetten. Wat ik probeer te zeggen, is dat relatietherapie imo een goede stap zou KUNNEN zijn. Ik vind scheiden een easy way out. Het enige wat ik wel zou willen, is dat we hier niet maanden over doen om echt stappen te zetten naar een scheiding, of de andere kant, naar relatietherapie. En als we voor therapie zouden kiezen, ook al duurt het nog 3 jaar voor hij mij weer anders kan zien.. who cares?? Die tijd gun ik hem. IMO word ik nu zelf in het nauw gedreven en wil hij zsm weg. Snap je?Ana_Isabel** schreef: ↑22-12-2018 18:59Het is nog maar een paar maanden geleden hé. Je wilt te veel te snel.
zaterdag 22 december 2018 om 19:10
Ik denk dat je hem duidelijk moet maken dat je zijn keuze respecteert. Dat je moet inzetten op dat jullie communicatie moet slagen. Dat je in relatietherapie wilt om afspraken te maken en te leren communiceren over je kind. Zoiets. Dus heel duidelijk inzetten op je kind. En anders vragen hoe hij het allemaal voor zich ziet zonder hulp? Misschien heeft hij wel een plan. Het zou natuurlijk best kunnen slagen zonder therapeuten. Als hij niet wil, dan moet je je daar bij neerleggen.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:06Ik vraag advies wat ik met MIJN gevoel aan moet. Ik wist heus, met het plaatsen van dit topic, dat iedereen zou struikelen over mijn misstap. Maar,ik BEN niet die misstap, als je snapt wat ik bedoel.
Hij heeft nu maanden de tijd gehad,zeg maar, om dit te besluiten. Maanden waarin hij zelf ook waarschijnlijk heel erg veel pijn heeft gehad.
Ik probeer niet alleen de aandacht op mijn gevoel te vestigen. Tenminste, niet expres. Want zijn gevoel mag er zeker zijn. Is de koek op, dan is de koek op.
Ik vraag me gewoon ook veel dingen af en ik weet zelf niet waar ik goed aan doe. Vandaar mijn besluit dit topic te plaatsen. Jullie als buitenstaander hebben er een andere kijk op en daar kan ik van leren!
Ik struikel niet over je misstap, maar het is er wel een onderdeel van natuurlijk.
zaterdag 22 december 2018 om 19:10
Ana_Isabel** schreef: ↑22-12-2018 18:57Jij ziet het als liegen, omdat de uitkomst niet in jouw voordeel is.
Omgaan met vreemdgaan is als bij rouwverwerking. Je loopt verschillende stadia af. Wellicht was jouw man ontzettend bang om je kwijt te raken en zette alles op alles om jou dichtbij te houden qua uitspraken.
Nu hij ziet dat jij toch niet gaat, is er echt ruinte om te voelen wat hij echt voelt : woede.
Dit denk ik ook.
Hoe was het ook alweer?
- Ontkenning
- Onderhandelen
- Verdriet
- Woede
- Aanvaarding
zaterdag 22 december 2018 om 19:11
Ze heeft toch sorry gezegd. Niet zo moeilijk doen hoor. Ergens is het ook wel zijn schuld hoor dat ze vreemd is gegaan want hij blijft langer op werk, als hij thuis is gamed hij, hij heeft haar praktisch in de armen van een ander geduwd hoor. Ze is slachtoffer van de situatieAna_Isabel** schreef: ↑22-12-2018 19:07Ik heb het idee dat jouw man zich onbegrepen voelt. Hij mag boos en verdrietig zijn, maar je stelt er wel bepaalde voorwaarden aan vast.
zaterdag 22 december 2018 om 19:13
Het moment dat jij bent vreemd gegaan heb jij iets kapot gemaakt. Alsof het voor hem makkelijk is om de relatie op te geven. Om jullie kind niet meer elke dag te kunnen zien. Om de vrouw te moeten verlaten waarmee hij pas drie jaar geleden in het huwelijksbootje stapte.
Maarja die vrouw stelde geen ultimatums. Die zei niet nu nu moet er iets gebeuren en moeten we in relatie therapie anders ga ik bij je weg. Nee die vrouw koos ervoor om eerst het bed te delen met een ander. En daarna pas keihard te willen werken aan de relatie.
Hij heeft het geprobeerd, maar blijkbaar kan hij het niet . En dat betekent niet dat hij jou niet meer leuk en geil vind. Ik vind het ook echt apart dat dit hele verhaal is begonnen omdat jij je lusten niet in bedwang kon houden. En het oneerlijk van hem vind dat hij daar moeite mee heeft bij zijn eigen vrouw..
Maarja die vrouw stelde geen ultimatums. Die zei niet nu nu moet er iets gebeuren en moeten we in relatie therapie anders ga ik bij je weg. Nee die vrouw koos ervoor om eerst het bed te delen met een ander. En daarna pas keihard te willen werken aan de relatie.
Hij heeft het geprobeerd, maar blijkbaar kan hij het niet . En dat betekent niet dat hij jou niet meer leuk en geil vind. Ik vind het ook echt apart dat dit hele verhaal is begonnen omdat jij je lusten niet in bedwang kon houden. En het oneerlijk van hem vind dat hij daar moeite mee heeft bij zijn eigen vrouw..
anoniem_370133 wijzigde dit bericht op 22-12-2018 19:16
0.24% gewijzigd
zaterdag 22 december 2018 om 19:13
Hij heeft je vast niet doelbewust voorgelogen. Het is net als met rouwen en hij heeft waarschijnlijk verschillende stadiums doorgemaakt en veel verschillende dingen gevoeld.
Als hij geen therapie wil, dan houdt het gewoon op. Als jij je gevoelens kwijt wil en hier zo goed mogelijk door wilt komen dan kun je toch alleen in therapie gaan? Je kunt hem niet dwingen.
Als hij geen therapie wil, dan houdt het gewoon op. Als jij je gevoelens kwijt wil en hier zo goed mogelijk door wilt komen dan kun je toch alleen in therapie gaan? Je kunt hem niet dwingen.
zaterdag 22 december 2018 om 19:13
Ik weet niet precies hoe ik het allemaal moet verwoorden. Excuses als het lijkt alsof ik bepaalde voorwaarden heb. Natuurlijk mag hij boos en verdrietig zijn. Hij mág bepaalde dingen tegen me zeggen, hij mág huilen, noem het maar op.Ana_Isabel** schreef: ↑22-12-2018 19:07Ik heb het idee dat jouw man zich onbegrepen voelt. Hij mag boos en verdrietig zijn, maar je stelt er wel bepaalde voorwaarden aan vast.
Ik kijk ook niet per definitie naar wat dit met mij doet, want als je het mij vraagt, heb ik dit echt wel verdiend. Het enige waar ik naar kijk, is naar kind en man. Kind reageert ook op een bepaalde sfeer, natuurlijk
Als man het idee heeft dat hij zsm weg wil, dan zal ik hem niet tegenhouden. Wat ik hem alleen wil laten beseffen, is dat het overgrote probleem, de communicatie, hiermee niet is opgelost. Ik heb schuld, zeer zeker, maar ook hij heeft schuld. Niet aan wat ik gedaan heb, maar wel aan aan de andere zaken die meespelen. Het klinkt allemaal heel bot en harteloos misschien naar hem toe. Dat is niet de bedoeling. Maar hij is tevreden met hoe alles gaat en gegaan is. Behalve mijn fout, natuurlijk. Hij ziet alles wat er verder is gebeurd niet. Of wil ditnniet zien
Dat weet ik niet.
zaterdag 22 december 2018 om 19:16
Wanneer heeft hij de boodschap gebracht?Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:09Ik vind scheiden een easy way out. Het enige wat ik wel zou willen, is dat we hier niet maanden over doen om echt stappen te zetten naar een scheiding, of de andere kant, naar relatietherapie. En als we voor therapie zouden kiezen, ook al duurt het nog 3 jaar voor hij mij weer anders kan zien.. who cares?? Die tijd gun ik hem. IMO word ik nu zelf in het nauw gedreven en wil hij zsm weg. Snap je?
Scheiden is niet de easy way out in dit geval. Vind ik. Als er geen vertrouwen meer is in de persoon met wie je een relatie hebt, is de basis weg. Die basis heb jij met je actie om zeep geholpen en de consequentie is dat zijn liefde voor jou weg is.
Overigens, ik ben ook bedrogen. Ik ben wel gebleven. Maar ik had ook kunnen kiezen weg te gaan en als man toen had gezegd dat dit 'the easy way out' was, had ik 'm bij wijze van een tik op zijn neus gegeven.
zaterdag 22 december 2018 om 19:17
Jongens, ik BEN geen slachtoffer van dit alles. In ieder geval niet de enige, dan!
Ik heb al vaker, voor dit alles, gezegd dat er dingen moeten veranderen anders houd onze relatie geen stand.
Zoals ik al aangegeven heb, ik snap dat hij vrije tijd nodig heeft, naast zoveel werken. Maar neem aan dat jullie ook wel begrijpen, dat ook IK die nodig heb?als ik niet werk ben ik met de kleine. Boodschappen doe ik alleen. Het huishouden doe ik alleen. Belangrijke zaken regelen, doe ik alleen. Daar ziet hij allemaal vanaf! Ik neem aan, zeker als je een kind heb, je ook wat vaker tjuis zou willen zijn om je kind te zien.. of om leuke dingen te doen als gezin!
Ik heb al vaker, voor dit alles, gezegd dat er dingen moeten veranderen anders houd onze relatie geen stand.
Zoals ik al aangegeven heb, ik snap dat hij vrije tijd nodig heeft, naast zoveel werken. Maar neem aan dat jullie ook wel begrijpen, dat ook IK die nodig heb?als ik niet werk ben ik met de kleine. Boodschappen doe ik alleen. Het huishouden doe ik alleen. Belangrijke zaken regelen, doe ik alleen. Daar ziet hij allemaal vanaf! Ik neem aan, zeker als je een kind heb, je ook wat vaker tjuis zou willen zijn om je kind te zien.. of om leuke dingen te doen als gezin!
zaterdag 22 december 2018 om 19:19
Natuurlijk heb ik zijn vertrouwen om zeep geholpen. Dat weet ik, ik ben heel erg boos op mezelf en ik herken mezelf ook niet in dat wat er gebeurd is.
Als hij dit niet the easy way out vind, is dat zo. Maar zo voelt het voor mij wel! En ook mijn gevoel mag er zijn, neem ik aan.
Ik weet niet hoe vaak ik het nog moet zeggen. Ja, ik ben een sufkut. Ja, ik ben achterlijk geweest. Maar dit was de druppel, niet het enige probleem.
Als hij dit niet the easy way out vind, is dat zo. Maar zo voelt het voor mij wel! En ook mijn gevoel mag er zijn, neem ik aan.
Ik weet niet hoe vaak ik het nog moet zeggen. Ja, ik ben een sufkut. Ja, ik ben achterlijk geweest. Maar dit was de druppel, niet het enige probleem.
zaterdag 22 december 2018 om 19:21
Je vergelijkt appels met peren...Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 18:29Dat ik nooit in zijn schoenen heb gestaan, is een incorrecte aanname.
Waarom ik het hem verwijt? Omdat hij me de avond voor hij het liet vallen, hij me wel op sexueel gebied wilde? Wat voorliegen betreft is hij net als ik, heel fout bezig geweest! Hij zegt dat het hem zo'n pijn heeft gedaan en doet. En dat begrijp ik. Ik neem hem het niet kwalijk dat hij me pijn probeert te doen, maar het is toch wel mega hypocriet! Maar daar gaat het mij verder niet om.
Het gaat mij er om, dat ik niet weet wat ik met deze wisselvalligheid aan moet. En het wel de lusten niet de lasten situatie. Want stel, we gaan wel echt scheiden, hoe kan je, als het gevoel weg is, alsnog sexuele dingen met mij doen? Hoe kan je mij dan toch, door bepaalde dingen zeggen en doen, laten denken dat je dit allemaal ook niet wilt en dat we hier wel uitkomen?
Ik heb al die tijd duudelijk gemaakt dat er ruimte mag zijn voor boosheid, voor verdriet.. ik heb meerdere malen gevraagd in de periode voorafgaand het "slechte nieuws", of hij dit wel echr wil en meent. Ik heb al die tijd zelf het gevoel gehad dat hij zijn keuze toen al had gemaakt. Ik neem dát hem niet kwalijk. Maar ik neem het hem wel kwalijk dat hij het nog maanden voor zich heeft gehouden.
zaterdag 22 december 2018 om 19:22
Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:19
Maar zo voelt het voor mij wel! En ook mijn gevoel mag er zijn, neem ik aan.
Ja hoor, dat mag er zijn. Alleen zul je dat gevoel wel zelf op moeten lossen, dat kun je niet op zijn bord schuiven.
zaterdag 22 december 2018 om 19:23
Je bent niet de enige met zulke problemen. Toch gaat niet iedereen vreemd. Ik had eerder iets radicaals gedaan als mijn koffers te pakken dan met een andere man intiem zijn.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:17Jongens, ik BEN geen slachtoffer van dit alles. In ieder geval niet de enige, dan!
Ik heb al vaker, voor dit alles, gezegd dat er dingen moeten veranderen anders houd onze relatie geen stand.
Zoals ik al aangegeven heb, ik snap dat hij vrije tijd nodig heeft, naast zoveel werken. Maar neem aan dat jullie ook wel begrijpen, dat ook IK die nodig heb?als ik niet werk ben ik met de kleine. Boodschappen doe ik alleen. Het huishouden doe ik alleen. Belangrijke zaken regelen, doe ik alleen. Daar ziet hij allemaal vanaf! Ik neem aan, zeker als je een kind heb, je ook wat vaker tjuis zou willen zijn om je kind te zien.. of om leuke dingen te doen als gezin!
En als het zo’n sukkel is die zich niet als vader gedraagt dan is de scheiding juist een positief iets? Hij helpt je niet, hij geeft je niet het gevoel dat je er mag zijn na de zwangerschap, hij neemt jou blijkbaar niet serieus als je die dingen probeert aan te kaarten. Zijn gedrag is zo uitermate slecht dat het je in de handen van een andere man drijft. Waarom wil je dan bij elkaar blijven. Het is ook duidelijk dat hij niet wilt veranderen ook niet omwille van jullie gezin.
zaterdag 22 december 2018 om 19:24
Waarom blijf je zo trekken aan een dood paard? Het werkt gewoon niet tussen jullie. Hij geeft jou niet wat jij nodig hebt, en hij wil van jou niet meer wat jij te bieden hebt. Soms lukt het gewoon niet. Dat is heel rot en jammer, maar aan zo’n relatie blijven vasthouden maakt vaak nog veel meer kapot.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:17Jongens, ik BEN geen slachtoffer van dit alles. In ieder geval niet de enige, dan!
Ik heb al vaker, voor dit alles, gezegd dat er dingen moeten veranderen anders houd onze relatie geen stand.
Zoals ik al aangegeven heb, ik snap dat hij vrije tijd nodig heeft, naast zoveel werken. Maar neem aan dat jullie ook wel begrijpen, dat ook IK die nodig heb?als ik niet werk ben ik met de kleine. Boodschappen doe ik alleen. Het huishouden doe ik alleen. Belangrijke zaken regelen, doe ik alleen. Daar ziet hij allemaal vanaf! Ik neem aan, zeker als je een kind heb, je ook wat vaker tjuis zou willen zijn om je kind te zien.. of om leuke dingen te doen als gezin!
zaterdag 22 december 2018 om 19:25
Gatekeeper* schreef: ↑22-12-2018 19:07Oh dus omdat jij nu ook pijn hebt staan jullie quit? Zand erover en weer door? Hetgeen wat jij gedaan hebt is een stukje erger en je kan nu niet verongelijkt doen omdat hij zich niet gedraagt zoals jij zou willen.
Jij had je onvrede in je huwelijk ook anders aan moeten pakken. Heb je niet gedaan. Je had toen ook voor relatietherapie kunnen kiezen.
Jij hebt geen enkel recht om boos te zijn of om hem iets te verwijten.
Ik heb het niet over quitte staan, ja of nee. Dat begrijpen de meesten niet, geloof ik.
Ik HEB ook geprobeerd die onvrede aan te pakken. Al voordat dit gebeurd en voordat kind er was! Maar ook daar lezen de meesten overheen geloof ik..
Ik geloofde eerst niet in relatietherapie schreef ik hierboven al. Ik ben toen zélf al eens in theralie geweest. Misschien dat alle problemen namelijk bij mij vsndaan kwamen. Had ik toch handvatten om iets te veranderen! Maar ik realiseerde me ook heel goed, dat ik niet de enige ben die iets had MOETEN veranderen. En ja, toen ben ik daarna de mist in gegaan. En nee, ik vraag daar geem begrip voor. Want dat heb ik zelf ook niet. Waar ik allen wel kwaad op ben is dat ik daarvoor en nu ook nog, het gevoel heb gehad al die tijd er in mn eentje voor te hebben gestaan!
zaterdag 22 december 2018 om 19:25
Jij koos ook voor de easy way out voor jullie problemen. Je ging vreemd. Dat is ook niet echt een constructieve manier van omgaan met je problemen.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:19Natuurlijk heb ik zijn vertrouwen om zeep geholpen. Dat weet ik, ik ben heel erg boos op mezelf en ik herken mezelf ook niet in dat wat er gebeurd is.
Als hij dit niet the easy way out vind, is dat zo. Maar zo voelt het voor mij wel! En ook mijn gevoel mag er zijn, neem ik aan.
Ik weet niet hoe vaak ik het nog moet zeggen. Ja, ik ben een sufkut. Ja, ik ben achterlijk geweest. Maar dit was de druppel, niet het enige probleem.
zaterdag 22 december 2018 om 19:29
Omdat ik ondanks bepaalde "ongemakken" , so to speak, nog wel ontzettend veel van hem houd. En omdat ik bij vlagen toch ook wel zie waarom ik verliefd ben geworden en ja heb gezegd toen ik ten huwelijk werd gevraagd.Nummer*Zoveel schreef: ↑22-12-2018 19:24Waarom blijf je zo trekken aan een dood paard? Het werkt gewoon niet tussen jullie. Hij geeft jou niet wat jij nodig hebt, en hij wil van jou niet meer wat jij te bieden hebt. Soms lukt het gewoon niet. Dat is heel rot en jammer, maar aan zo’n relatie blijven vasthouden maakt vaak nog veel meer kapot.
Het voelt gewoon alsof dit alles een slechte film is. Mijn actie is niet goed te praten, zeker niet. Maar zoals ik hierboven al eens aangaf, ik BEN niet het slippertje, zeg maar. En dat de ander niet kán of wil werken aan iets wat in het begin zo mooi was, doet pijn. We hebben toen niet voor nits voor elkaar gekozen. En om dan te horen dat de ander dit niet wilt, misschien zelfs nooit gewilt heeft (ja, ook eigen woordne van man), maakt me kapot
zaterdag 22 december 2018 om 19:33
Ben ik gedeeltelijk met je eens. Zoals ij al aangaf, sta ik het grote gedeelte van de relatie er ergens altijd toch al wel alleen voor. Hij is er vaker niet dan wel, geeft niet thuis bij belangrijke zaken en vind telefoon en werk belangrijker dan zijn relatie. Althans, dat gevoel heeft hij mij al die tijd gegeven. Als ik dan aankaarte dat iets niet lekker zat, wuifde hij het weg. Of we kregen ruzie, hadden we t ff k*t en dan was t weer over en gingen we weer door. Ook ik wuifde sommige dingen wel eens weg of begon er maar niet meer over. Soms had ik ook het.gevoel aan een dood paard te trekken. Maar goed, dat doet er verder niet toe. Ik had misschien inderdaad torn moeten zeggen dit werkt nietnmeer ik wil weg. Maar dat wilde ik eigenlijk helemaal niet! Kind verdiend papa en mama samen in eej huis, met liefde en blijdschap. En die wilde ik geven. Misschien geen realistisch iets in deze situatie, maar ik had er alles voor gedaan. En uiteindelijk toch de verkeerde keuze gemaakt. Neemt niet weg dat ik in mijn hoofd een heel ander soort toekomst voor me zag.
zaterdag 22 december 2018 om 19:34
Je moet de dingen los van elkaar gaan zien.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:25Ik heb het niet over quitte staan, ja of nee. Dat begrijpen de meesten niet, geloof ik.
Ik HEB ook geprobeerd die onvrede aan te pakken. Al voordat dit gebeurd en voordat kind er was! Maar ook daar lezen de meesten overheen geloof ik..
Ik geloofde eerst niet in relatietherapie schreef ik hierboven al. Ik ben toen zélf al eens in theralie geweest. Misschien dat alle problemen namelijk bij mij vsndaan kwamen. Had ik toch handvatten om iets te veranderen! Maar ik realiseerde me ook heel goed, dat ik niet de enige ben die iets had MOETEN veranderen. En ja, toen ben ik daarna de mist in gegaan. En nee, ik vraag daar geem begrip voor. Want dat heb ik zelf ook niet. Waar ik allen wel kwaad op ben is dat ik daarvoor en nu ook nog, het gevoel heb gehad al die tijd er in mn eentje voor te hebben gestaan!
Zijn gedrag voor jouw vreemdgaan
En zijn gedrag tov jou na jouw vreemdgaan.
Jullie zijn beiden boos om verschillende redenen. Jij om wat hij al die tijd heeft nagelaten en hij om jouw vreemdgaan.
Dat zijn 2 situaties die je niet in een hetzelfde gesprek kunt voeren.
zaterdag 22 december 2018 om 19:34
Dit. Je hebt het over dat hij er niet voor wilt vechten, niet in therapie wilt gaan, tegenover jou niet eerlijk is, terwijl anderen al meermaals aangekaart hebben dat dit niet zijn bedoeling was maar deels bij het rouwproces hoort van bedrogen worden. Dat doet veel pijn. Voor hem was dat enigszins verwerken sowieso al niet makkelijk maar toch koos hij om het te proberen, om uiteindelijk toch op een muur te stoten waar voor hem simpelweg de koek op is. Zoals anderen al zeiden, je kan hem hierin niks kwalijk nemen. Het komt voor mij erg over alsof je bevestiging probeert te zoeken dat hij even fout was als jou. Dat jouw fout gelijkwaardig staat aan dat hij volgens jou tegen je gelogen heeft, terwijl hij enkel door zijn rouwproces ging.
Desalniettemin begrijp ik uit jouw verhaal dat jij veel tekort kwam in de relatie. Slechte communicatie, weinig samen doen. Niet voldaan in de relatie kortom. Je hebt hem dit wel een verteld, maar meer niet. Hij deed er ook niks aan, dus jullie zijn daarin even schuldig.
Ik denk dat er voor dat jij vreemdging al genoeg problemen waren in de relatie waardoor de verhouding nogal ongelijkwaardig werd. Niemand van jullie beide heeft concreet actie ondernomen om er wat aan te doen. Jij hebt ervoor gekozen om de totaal verkeerde route te kiezen en vreemd te gaan. Voor hem is de koek nu helemaal op en dat mag. Logisch ook. De hulp die jullie nodig konden gebruiken komt veel te laat. Ik vind het een bosbrand willen blussen terwijl er al helemaal geen bomen of eender welk groen meer overblijft.
Je hebt het ook constant over issues die zich afspeelde voor de relatie. Die zaken waar jullie allang hulp hadden voor moeten zoeken. Voor je vreemdging dus. Die problemen nu aankaarten of gebruiken als schild om je eigen fout goed te praten werkt simpelweg niet. De problemen zijn jullie beide verantwoordelijk voor, het vreemdgaan ben jij alleen verantwoordelijk voor.
anoniem_379815 wijzigde dit bericht op 22-12-2018 19:42
9.52% gewijzigd
zaterdag 22 december 2018 om 19:40
Lijkt mijn ex wel soort gelijk verhaal. Dan was het weer dat hij het zo graag wilde en met mij de toekomst in wilde de volgende dag bij een ruzie was hij het helemaal zat en hoefde hij niks meer van me.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 18:17Ik probeer in dit verhaal duidelijk te maken, dat ik voor mijn eigen fout zeker verantwoordelijkheid neem.
Wat ik mijn partner verwijt, is dat hij zo ontzettend veel werkt, hij zijn eigen aandeel in het grote plaatje niet ziet en zo ontzettend wisselvallig is in het hele verhaal. Wel de lusten momenteel, zijn ringen nog dragen, zeggen dat hij me mist, maar ook anderzijds zsm alles wil regelen om maar van mij af te zijn. Ik zit in een rollercoaster van emoties, hij ongetwijfeld ook, maar ik weet gewoon niet meer waar ik goed aan doe.
Wel inderdaad nog sex willen etc.
Snapte dat ook niet maar het is dus wel uitgebleven. Blijkbaar kon ie t toch niet loslaten en was het vertrouwen weg en er meer ergernis dan liefde.
zaterdag 22 december 2018 om 19:40
Je blijft vast houden aan het beeld van het perfecte plaatje, terwijl dat plaatje er überhaupt al nooit was. Je strijd (vooral in je hoofd) voor iets wat er nooit is geweest en ook nooit zal komen. Laat die strijd los, want het zal je echt niets brengen.Idontknow1992 schreef: ↑22-12-2018 19:33Maar dat wilde ik eigenlijk helemaal niet! Kind verdiend papa en mama samen in eej huis, met liefde en blijdschap. En die wilde ik geven. Misschien geen realistisch iets in deze situatie,
zaterdag 22 december 2018 om 19:40
Had ik dan tegej zijn wil in ons moeten aanmelden voor therapie samen? Ik ben los van hem in therapie gegaan.
Had ik hem dan moeten pushen tot veranderen? Nee, dat kan niet. Ondanks bepaalde flaws, houd ik van hem. Ik dacht ook als ik aan mezelf ging werken, dit een positieve werking zou kunnen hebben op onze relatie. Maar hij heeft die "moeite" nooit genomen!
Zoals al eerder gezegd, mijn actie was de druppel. Had het andersom geweest, had ik ook boos en gekwetst geweest. Maar ik had zeker voor kind nog op zijn minst in therapie gewild
Had ik hem dan moeten pushen tot veranderen? Nee, dat kan niet. Ondanks bepaalde flaws, houd ik van hem. Ik dacht ook als ik aan mezelf ging werken, dit een positieve werking zou kunnen hebben op onze relatie. Maar hij heeft die "moeite" nooit genomen!
Zoals al eerder gezegd, mijn actie was de druppel. Had het andersom geweest, had ik ook boos en gekwetst geweest. Maar ik had zeker voor kind nog op zijn minst in therapie gewild