Relaties
alle pijlers
schoonouders
vrijdag 18 januari 2019 om 11:37
Ik ben nu ongeveer een jaar getrouwd met mijn man. Echter zijn wij al vanaf de middelbare school vrienden dus wij kennen elkaar al een behoorlijke tijd. Zo ken ik ook zijn ouders en broers. Toen wij net een relatie kregen was ik bezig met de koop van een nieuwbouw woning. Deze zou een jaar later ongeveer opgeleverd worden. In overleg met mijn man hebben we besloten dat het huis op mijn naam zou komen te staan en niet op beide namen. Zowel mijn ouders als zijn ouders waren hiervan op de hoogte en waren het hier mee eens. Althans er kwam geen commentaar. Het contact was goed. Toen we eenmaal getrouwd en verhuisd waren kwamen we dichterbij onze ouders te wonen.
Toen begon de ellende. Met name zijn moeder bemoeide zich met van alles en verplaatste spullen in huis vanuit de kledingkast tot aan woonkamer en keuken want dat vond zij handiger. Zij deden dit als wij er niet waren. Ze hadden destijds nog een sleutel van ons huis die we toen ook met alle liefde hebben gegeven.
Ook vond zij mijn geloof niet prettig en vond ze het niet leuk dat mijn man geen huiseigenaar was. Hierop heeft mijn man ze aangesproken. Hierop werd zijn moeder boos en was hij niet meer welkom bij hen. Na 2 weken ongeveer kwamen we erachter dat zij persoonlijke spullen van mij met emotionele waarden had weggegooid. Hierop is mijn man met ze in gesprek gegaan. Sleutel terug gevraagd etc. Tijdens dit gesprek kwam er volgens mijn man wel begrip van hun kant dus dat was zeker positief. Toen is er even radiostilte geweest om alles te laten bezonken. en uiteindelijk een gesprek met zijn vieren (man, ik en schoonouders). Dit is volledig uit de hand gelopen. Zij begonnen te schreeuwen en vinden dat wij naar hen moeten luisteren en dat zij dingen mogen bepalen voor ons. Hierna is er nu ongeveer 9 maanden geen contact geweest. Eerlijk gezegd mis ik er niks aan maar voor mijn man vond ik het vervelend. Nu heeft zijn moeder hem weer gebeld en gevraagd of hij met hen in gesprek wou. Dit willen ze in eerste instantie met hem alleen en volgende keer met mij erbij. Ik heb hier nu al buikpijn van. Ik merk dat ik op scherp sta en weinig kan hebben van ze. Heeft iemand tips om dit gesprek in goede banen te leiden?
Toen begon de ellende. Met name zijn moeder bemoeide zich met van alles en verplaatste spullen in huis vanuit de kledingkast tot aan woonkamer en keuken want dat vond zij handiger. Zij deden dit als wij er niet waren. Ze hadden destijds nog een sleutel van ons huis die we toen ook met alle liefde hebben gegeven.
Ook vond zij mijn geloof niet prettig en vond ze het niet leuk dat mijn man geen huiseigenaar was. Hierop heeft mijn man ze aangesproken. Hierop werd zijn moeder boos en was hij niet meer welkom bij hen. Na 2 weken ongeveer kwamen we erachter dat zij persoonlijke spullen van mij met emotionele waarden had weggegooid. Hierop is mijn man met ze in gesprek gegaan. Sleutel terug gevraagd etc. Tijdens dit gesprek kwam er volgens mijn man wel begrip van hun kant dus dat was zeker positief. Toen is er even radiostilte geweest om alles te laten bezonken. en uiteindelijk een gesprek met zijn vieren (man, ik en schoonouders). Dit is volledig uit de hand gelopen. Zij begonnen te schreeuwen en vinden dat wij naar hen moeten luisteren en dat zij dingen mogen bepalen voor ons. Hierna is er nu ongeveer 9 maanden geen contact geweest. Eerlijk gezegd mis ik er niks aan maar voor mijn man vond ik het vervelend. Nu heeft zijn moeder hem weer gebeld en gevraagd of hij met hen in gesprek wou. Dit willen ze in eerste instantie met hem alleen en volgende keer met mij erbij. Ik heb hier nu al buikpijn van. Ik merk dat ik op scherp sta en weinig kan hebben van ze. Heeft iemand tips om dit gesprek in goede banen te leiden?
vrijdag 18 januari 2019 om 13:51
Waarom niet? Voor hetzelfde geld had het als relatie niet goed gegaan, moet je dan maar wachten tot je een partner voor het leven hebt om een huis te kopen?
vrijdag 18 januari 2019 om 13:53
Ik ook niet. Masr dat betekent nog niet dat haar schoonouders persoonlijke spullen van TO weg mogen gooien of de meubels in haar huis mogen verschuiven. Daar mee gaan ze echt onaanvaardbaar ver over een grens heen.TanteBedelia schreef: ↑18-01-2019 12:18Ik kan heel goed lezen!!
Zo rare vraag stel ik niet.
Maar goed als partner zijnde zou ik dan ook nooit mee betalen aan een woning wat niet van mij is.
vrijdag 18 januari 2019 om 13:55
Mens, ga toch fietsen.TanteBedelia schreef: ↑18-01-2019 13:40Wel knap dat to in 2014 al wist dat ze met dit account hulp nodig had onder deze nick.
Heel erg knap!
vrijdag 18 januari 2019 om 14:07
Wat ik uit de OP opmaak is dat jouw man altijd goed voor je is opgekomen, dus in die zin denk ik dat je hem wel kunt vertrouwen hiermee. En dan is het nog afwachten hoe hij zelf dat eerste gesprek ervaart voor er uberhaupt een tweede gesprek met jou erbij komt, toch?
Voor hetzelfde geld denkt hij: ze zijn nog geen steek veranderd, hier heb ik geen zin in. En dan is het klaar.
Dus wacht eerst dat gesprek van hem en zijn ouders af, daarna kunnen jullie rustig alles bespreken. De rest is nu nog speculeren volgens mij.
Voor hetzelfde geld denkt hij: ze zijn nog geen steek veranderd, hier heb ik geen zin in. En dan is het klaar.
Dus wacht eerst dat gesprek van hem en zijn ouders af, daarna kunnen jullie rustig alles bespreken. De rest is nu nog speculeren volgens mij.
vrijdag 18 januari 2019 om 14:09
Die indruk heb ik ook. TO klinkt nog vrij jong en ik denk dat de ouders eerst bij hun zoon eens goed hun 'ouderlijk gezag' willen laten gelden. Niet dat zij dat gezag nog hebben, maar zo zien zij dat kennelijk wel.sugarmiss schreef: ↑18-01-2019 13:48Dat moeten ze niet tegen haar man zeggen maar tegen to zelf. Aangezien het haar spullen waren zouden de excuses ook aan haar gericht moeten zijn.
Maar aangezien ze een gesprek met man alleen willen zal dat wel niet zijn om excuses te maken maar om man te overtuigen van hun gelijk.
En vanuit het -recente- verleden, zit man dan toch vooral in de positie als 'zoon van' tegenover zijn beide ouders.
Dat heeft volgens mij niets te maken met of je je man wel kunt vertrouwen (om dat 1e gesprek zonder jou te voeren), de schoonouders weten heus wel dat zij meer grip op hun zoon hebben als zij alleen met hem te maken hebben.
En dan is in hun visie waarschijnlijk de helft al gewonnen....
Zit TO straks met de gebakken peren. Afijn, in dat geval is het mooi dat het huis alleen op haar naam staat
vrijdag 18 januari 2019 om 14:17
Dankje. Het was niet makkelijk af en toe, maar ik ben blij dat we doorgezet hebben en het contact toch altijd hebben aangehouden. De kinderen hebben recht op een opa & oma, ondanks wat er tussen ons is voorgevallen. Man en ik hebben gelukkig altijd op één lijn gezeten, dat lijkt me ook wel essentieel in zo’n situatie.
vrijdag 18 januari 2019 om 14:18
vrijdag 18 januari 2019 om 14:21
Dit. Zeker als je nog geen kinderen hebt. Waar halen ze het lef vandaan om spullen weg te gooien?!
Dingen verplaatsen vind ik al erg. Goed dat je man de sleutel terug heeft gevraagd.
Ik zou het contact op een heel laag pitje zetten. Goed dat je meer in de buurt van jouw familie woont. Hoe ver wonen je schoonouders nu bij je vandaan?
vrijdag 18 januari 2019 om 14:25
Lees dan!!
En dan nog...!
vrijdag 18 januari 2019 om 14:32
Behalve dan dat het excuus toch niet vanuit het hart zal komen, verwacht ik zo (ik kan het mis hebben). Zo van: sorry, maaaaaaar.... verwijt + verwijt + verwijt + leslezen + bemoeienis daar. Gokje he, ik kan het mis hebben (ik besef me dat ik het invul nuJollyRider schreef: ↑18-01-2019 11:57Bijzonder momentIk ben het 100% eens met Sugarmiss. Echt ieder woord.
vrijdag 18 januari 2019 om 14:33
Om toch even de vragen over de woning te beantwoorden. Het huis staat inderdaad alleen op mijn naam omdat ik me al had ingeschreven op dit huis vlak voordat we een relatie kregen. Toen hebben we ongeveer een jaar nog in zijn huurhuis gewoond. Was fijn dat het een huurhuis was zodat we niet evt. met een lastige verkoop oid zouden zitten. Nog een reden om dit huis alleen op mijn naam te hebben staan is dat ik een schenking en een hoop eigen geld in het huis heb gestoken. Mijn man wilde ook niet dat het huis ook op zijn naam zou komen te staan omdat hij hier niet van mee wilde "profiteren". Om deze redenen hebben we het zo afgesproken. Vanwege een groot verschil in inkomen zijn we dan ook getrouwd op huwelijkse voorwaarden.
Ik ben 28 en mijn man 29. Hij is al 10 jaar het huis uit en was ook niet de eerste. Het vreemde is dat toen we nog niet in dezelfde stad als zijn ouders woonden, ze 2 keer per jaar bij hem kwamen en mijn man 1 keer in de 2 maanden. Pas toen wij een relatie kregen gingen we vaker naar hen toe. Dit kwam voornamelijk omdat mijn ouders in dezelfde stad wonen als zijn ouders en als we daar dan waren we naar beiden ouders wilden. Ik heb namelijk een hele goede band met mijn ouders en ik wilde geen scheve gezichten dat we altijd maar naar mijn ouders gingen. Zijn ouders hebben zelfs voordat we getrouwd waren, uitgesproken dat het zo fijn was dat ze hun zoon nu ook vaker zagen.
Mijn man heeft in dit hele proces vierkant achter mij gestaan en ik ben ook super trots op hem dat hij hier zo mee om is gegaan. Alleen weet ik ook dat het hem natuurlijk wel zeer doet en dat hij het heel fijn zou vinden om redelijk contact (geen ruzie) te hebben met zijn ouders. Ik heb in hem zeker wel het vertrouwen dat als hij alleen het gesprek aangaat mij ook evt verdedigd en zich niet laat opstoken. Ik vrees eerder voor het gesprek wat gaat komen met mij erbij. Zo ging het eerder namelijk ook goed als hij alleen een gesprek met hem had maar als ik erbij was ging het weer mis. Hij heeft wel twee broers maar die zijn nog alleen. Het lijkt bijna alsof het voor hun allemaal wel oke is als de kinderen alleen zijn maar zodra er een partner bij betrokken is, ze op hun strepen moeten staan.
Wel heel fijn om te horen dat het bij anderen na zo een moeilijke periode toch weer beter gaat, weliswaar met afstand maar wel beter.
Ik ben 28 en mijn man 29. Hij is al 10 jaar het huis uit en was ook niet de eerste. Het vreemde is dat toen we nog niet in dezelfde stad als zijn ouders woonden, ze 2 keer per jaar bij hem kwamen en mijn man 1 keer in de 2 maanden. Pas toen wij een relatie kregen gingen we vaker naar hen toe. Dit kwam voornamelijk omdat mijn ouders in dezelfde stad wonen als zijn ouders en als we daar dan waren we naar beiden ouders wilden. Ik heb namelijk een hele goede band met mijn ouders en ik wilde geen scheve gezichten dat we altijd maar naar mijn ouders gingen. Zijn ouders hebben zelfs voordat we getrouwd waren, uitgesproken dat het zo fijn was dat ze hun zoon nu ook vaker zagen.
Mijn man heeft in dit hele proces vierkant achter mij gestaan en ik ben ook super trots op hem dat hij hier zo mee om is gegaan. Alleen weet ik ook dat het hem natuurlijk wel zeer doet en dat hij het heel fijn zou vinden om redelijk contact (geen ruzie) te hebben met zijn ouders. Ik heb in hem zeker wel het vertrouwen dat als hij alleen het gesprek aangaat mij ook evt verdedigd en zich niet laat opstoken. Ik vrees eerder voor het gesprek wat gaat komen met mij erbij. Zo ging het eerder namelijk ook goed als hij alleen een gesprek met hem had maar als ik erbij was ging het weer mis. Hij heeft wel twee broers maar die zijn nog alleen. Het lijkt bijna alsof het voor hun allemaal wel oke is als de kinderen alleen zijn maar zodra er een partner bij betrokken is, ze op hun strepen moeten staan.
Wel heel fijn om te horen dat het bij anderen na zo een moeilijke periode toch weer beter gaat, weliswaar met afstand maar wel beter.
vrijdag 18 januari 2019 om 14:34
Zo is het helaas de vorige keer idd gegaan.Een*Nieuwe*Lente schreef: ↑18-01-2019 14:32Behalve dan dat het excuus toch niet vanuit het hart zal komen, verwacht ik zo (ik kan het mis hebben). Zo van: sorry, maaaaaaar.... verwijt + verwijt + verwijt + leslezen + bemoeienis daar. Gokje he, ik kan het mis hebben (ik besef me dat ik het invul nu
vrijdag 18 januari 2019 om 15:14
TanteBedelia schreef: ↑18-01-2019 13:40Wel knap dat to in 2014 al wist dat ze met dit account hulp nodig had onder deze nick.
Heel erg knap!
Wow
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
vrijdag 18 januari 2019 om 15:43
Het huis staat op haar naam.
Dat is niet zo vreemd. Bij ons was dat ook zo dat het alleen op mijn naam stond, omdat mijn partner een eigen zaak had.
Dit leek ons verstandiger, maar dit wil niet zeggen dat we niet allebei de hypotheek betaalden. Dat staat hier lis van.
Maar wat hebben ouders cq schoonouders hierover te vertellen?
Niets toch?
Dat is niet zo vreemd. Bij ons was dat ook zo dat het alleen op mijn naam stond, omdat mijn partner een eigen zaak had.
Dit leek ons verstandiger, maar dit wil niet zeggen dat we niet allebei de hypotheek betaalden. Dat staat hier lis van.
Maar wat hebben ouders cq schoonouders hierover te vertellen?
Niets toch?
vrijdag 18 januari 2019 om 15:57
En dan kun je dus gewoon opstappen. Zullen ze niet leuk vinden, maar al die verwijten hoef je niet aan te horen. Daarom ook op neutraal openbaar terrein afspreken, kun je makkelijker weglopen. Je kunt hier vooraf afspraken met je man over maken.
vrijdag 18 januari 2019 om 16:07
iemand die spullen van mij weggooit in mijn eigen huis, daar valt helemaal niet mee te praten.
hoezo heb jij de sloten niet veranderd? beetje naief hoor...
maar goed dit word niks meer dat snap je toch hopelijk ook wel. Ben lief voor je man, het is ook kut voor hem, maar hij mag voortaan in zijn upje het contact onderhouden met die malloten
hoezo heb jij de sloten niet veranderd? beetje naief hoor...
maar goed dit word niks meer dat snap je toch hopelijk ook wel. Ben lief voor je man, het is ook kut voor hem, maar hij mag voortaan in zijn upje het contact onderhouden met die malloten
Lorem Ipsum
vrijdag 18 januari 2019 om 16:26
Neutraal terrein is een goed idee; zou ik zeker doen, in elk geval voor dat tweede gesprek waat TO bij is.
Ik zou schoonmoeder ook, heel rustig en vriendelijk, serieus willen vragen wat zij voor ogen heeft/had met het huis betreden waar haar zoon met zijn vrouw woont (op momenten dat die twee zelf niet thuis zijn).
Wat zij wil daar mee bereiken?
En/of vragen zoals;
Denkt schoonmoeder dat er aanleiding is om te denken dat TO+man niet in staat zijn om hun eigen huishouden te organiseren en te runnen?
Hoe zou schoonmoeder het vinden wanneer TO háár kasten gaat reorganiseren op momenten dat schoonmoeder zelf niet thuis is, en daarbij ook -naar eigen goeddunken- spullen van schoonmoeder in de prullenbak laat verdwijnen?
En, wat/hoe de reactie van schoonmoeder ook is (want misschien zegt zij doodleuk dat zij dat laatste een prima idee zou vinden), dat punt aangrijpen om duidelijk maken dat jij zaken m.b.t. punt X of Y héél anders ziet....
Dan kun je de discussie naar je toe trekken en e.e.a. 'kleiner' maken door te constateren dat er slechts sprake was van een communicatiestoornis: "dat we de wederzijdse verwachtingen" gewoon tevoren niet goed met elkaar afgestemd hebben....
Dat biedt de grootste kans dat het gesprek rustig verloopt en het kan een ingang bieden om -weliswaar héél voorzichtig- een bruggetje te maken naar 'hoe nu verder vanaf hier'.
Neem je voor om zelf wat initiatief te houden in het gesprek, dan hoef je er volgens mij niet zo tegenop te zien? Bovendien onderschrijft dat alleen maar dat je een volwassen, zelfstandige vrouw bent die haar eigen boontjes kan doppen.
Ik zou schoonmoeder ook, heel rustig en vriendelijk, serieus willen vragen wat zij voor ogen heeft/had met het huis betreden waar haar zoon met zijn vrouw woont (op momenten dat die twee zelf niet thuis zijn).
Wat zij wil daar mee bereiken?
En/of vragen zoals;
Denkt schoonmoeder dat er aanleiding is om te denken dat TO+man niet in staat zijn om hun eigen huishouden te organiseren en te runnen?
Hoe zou schoonmoeder het vinden wanneer TO háár kasten gaat reorganiseren op momenten dat schoonmoeder zelf niet thuis is, en daarbij ook -naar eigen goeddunken- spullen van schoonmoeder in de prullenbak laat verdwijnen?
En, wat/hoe de reactie van schoonmoeder ook is (want misschien zegt zij doodleuk dat zij dat laatste een prima idee zou vinden), dat punt aangrijpen om duidelijk maken dat jij zaken m.b.t. punt X of Y héél anders ziet....
Dan kun je de discussie naar je toe trekken en e.e.a. 'kleiner' maken door te constateren dat er slechts sprake was van een communicatiestoornis: "dat we de wederzijdse verwachtingen" gewoon tevoren niet goed met elkaar afgestemd hebben....
Dat biedt de grootste kans dat het gesprek rustig verloopt en het kan een ingang bieden om -weliswaar héél voorzichtig- een bruggetje te maken naar 'hoe nu verder vanaf hier'.
Neem je voor om zelf wat initiatief te houden in het gesprek, dan hoef je er volgens mij niet zo tegenop te zien? Bovendien onderschrijft dat alleen maar dat je een volwassen, zelfstandige vrouw bent die haar eigen boontjes kan doppen.
maandag 28 januari 2019 om 11:56
Sorry door drukte en ziek zijn heb ik even niet kunnen reageren. Vorige week was mijn zwager bij ons en hij gaf het advies dat mijn man alleen zou gaan. En in eerste instantie het contact weer hersteld en dat als dat weer volledig hersteld was, ik weer in the picture moest komen.
Ik begrijp zijn gedachtengang wel. Maar ik ben wel bang dat ze straks gaan stoken tussen mijn man en mij. Ik weet dat ik hierin vertrouwen zal moeten hebben in mijn man, maar het baart me toch zorgen. Ook zijn wij bezig zwanger te raken. Ik zou het geen prettig idee vinden als mijn kind mee zou gaan naar zijn ouders zonder dat ik erbij zou zijn. Ben ik nu heel erg jaloers of onzeker? Ik ben gewoon bang dat ze gaan stoken. Gelukkig zal het op z'n minst nog 9 maanden duren
Enfin, bedankt voor de reacties!!
Ik begrijp zijn gedachtengang wel. Maar ik ben wel bang dat ze straks gaan stoken tussen mijn man en mij. Ik weet dat ik hierin vertrouwen zal moeten hebben in mijn man, maar het baart me toch zorgen. Ook zijn wij bezig zwanger te raken. Ik zou het geen prettig idee vinden als mijn kind mee zou gaan naar zijn ouders zonder dat ik erbij zou zijn. Ben ik nu heel erg jaloers of onzeker? Ik ben gewoon bang dat ze gaan stoken. Gelukkig zal het op z'n minst nog 9 maanden duren
Enfin, bedankt voor de reacties!!
maandag 28 januari 2019 om 12:35
Vraag je man duidelijk naar zijn standpunt in deze.
En zolang hij niet 100% voor zijn vrouw en tzt nieuwe gezin kiest, zou ik ihet zwanger raken op een laag pitje zetten. Want het worden wel de grootouders van dit kind. En je moet ervan o paan kunnen dat je man jou 100% steunt en achter je staat. Het gedrag van zijn ouders niet tolereert.
Vraag hem wat hij uit het gesprek wil halen. In elk geval moet, als dit nog niet is gebeurd, de sleutel terug. Ze kunnen niet omgaan met de verantwoordelijkheid. Of stappen ze bij hun buren ook binnen om naar eigen inzicht de boel weg te gooien of te veranderen tijdens de vakantie? Ik bedoel maar.
Alles staat of valt met de houding van je man. Leg daar je focus op.
En zolang hij niet 100% voor zijn vrouw en tzt nieuwe gezin kiest, zou ik ihet zwanger raken op een laag pitje zetten. Want het worden wel de grootouders van dit kind. En je moet ervan o paan kunnen dat je man jou 100% steunt en achter je staat. Het gedrag van zijn ouders niet tolereert.
Vraag hem wat hij uit het gesprek wil halen. In elk geval moet, als dit nog niet is gebeurd, de sleutel terug. Ze kunnen niet omgaan met de verantwoordelijkheid. Of stappen ze bij hun buren ook binnen om naar eigen inzicht de boel weg te gooien of te veranderen tijdens de vakantie? Ik bedoel maar.
Alles staat of valt met de houding van je man. Leg daar je focus op.
