Hoe relatie redden?

ten eerste...jeetje wat lastig om dit in een paar woorden neer te zetten. Ik heb ooit voor mezelf geprobeerd om het van me af te schrijven maar met die 12 pagina's ga ik jullie maar niet vermoeien. Ik kijk ook even hoe het loopt en de evt. reacties zijn. Ik wil niet teveel details neerzetten omdat mijn partner momenteel ook behoorlijk jaloers/achterdochtig kan zijn en allerlei dingen googled.

Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.

Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.

Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.

Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).

Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.

Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...

Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).

Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'

Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.

Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.

Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.

Iemand tips?

Sorry. Ik ben niet veel online. Ik snap de verwarring. Het was mijn bedoeling om
neutrale reacties te krijgen. Niet om reacties uit te lokken.

Het is ook een deel schaamte.

Ik zal snel wat proberen te verduidelijken. Misschien kan ik later vanavond wat uitgebreider reageren.

Ik ben dus een man zij is mijn vrouw.

Het is niet zo dat wij continu ruzie maken. Het wordt wel steeds vaker.
Vanuit mijn oogpunt probeer ik ze te vermijden. Zij ziet dat uiteraard anders. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

Wel weet ik dat ik bijna nooit scheld en als ik scheld dan is dat mild i.t.t. Doodsverwensingen die ik om mijn oren krijg. Ik heb haar nog nooit met 1 vinger pijn gedaan. Natuurlijk ben ik geen heilige ik heb ook fouten gemaakt in onze relatie maar die zijn toch al wel langer geleden ( ik wil ze best toelichten later).

Ik las ook dat ik bang was voor de veiligheid van mijn kinderen of mij;schoonmoeder. Nou dat laatste zeker niet. En de kinderen. Daar is ze echt heel goed voor. Bijna te goed. Als in veel te beschermend. Maar dat is dus haar andere uiterste. Ze zal ze in ieder geval geen pijn doen. Wel gebruikt ze ze als wapen. ‘Papa wil niet zus’, ‘papa doet zo’. Of : ‘straks zie je nog maar 1 dag in de maand’.

Er stond ergens een goede opmerking die ik mezelf ook al had gesteld. Wat als er geen kinderen in het doel waren. Nou dat wat ik hierboven zeg speelt zeker mee. Ze heeft geen vast inkomen, had goede perspectieven die door de zwangerschapsgerelateerde arbeidsongeschiktheid teniet zijn gedaan (nogmaals, ik denk echt dat ze wel kan werken maar ga haar uiteraard niet afvallen), ik heb een redelijke baan, en zou simpelweg ‘de klootzak’ zijn die zijn vrouw in de steek laat. Dat zij mij slaat is mijn woord tegen het hare. (Het is ook niet zo dat ik het ziekenhuis ingeslagen wordt, maar het is niet prettig om geslagen te worden of aan je haren getrokken etc.). Ik wil niet zo’n ‘dolle superman vader’ worden .

Hoe je het ook wendt of keert, voor een man is het anders. En ik wil het ook echt niet.
Ik wil dat ze geestelijk en fysiek beter wordt en weer meer de vrouw waar ik verliefd op werd (Houden doe ik toch nog wel van haar). Zelf leren hoe ik ermee om moet gaan maar ook dat ze zelf inziet dat ze fouten maakt (ze zal never nooit sorry zeggen).

Ik zal die docu eens bekijken als ik wat tijd voor mezelf heb.

De huisarts denk ik ook aan. Maar geen idee wat ik tegen haar moet zeggen precies? ‘Dokter, ik wordt mishandeld’? Zo voelt het alleen op dat moment soms. Meer ook de woede en onmacht dat ik niets terug wil doen. Maar het ook niet wil.

Hoe is ze arbeidsomgeschikt geraakt? Fysiek. Rolstoel tijdens zwangerschap. Daarna nog steeds veel last (Bekken). Maar ze heeft maar 1x revalidatie gevolgf (en dat ging meer over accepteren dan beter worden).

Daarnaast is fybro geconstateerd. Maar ook daarbij geen fysio oid.

Over de angst. Ja ze is doodsbang dar haar moeder of de kinderen iets overkomt. Wekelijks wordt de dokter of de HAP wel gebeld. Voorbeeld: pas had de jongste een hevige buikgriep en zijn we 3x bij de huisarts, 2x bij de HAP en zelfs 2x bij een chirurg geweest (niet HAP maar spoedeisende hulp).
Of met eten. Ech bang dat er iets mee mis is en dan wordt het maar weer weggegooid. (Daar regelmatig we woorden over, tot aan dat ze het eten letterlijk uit mn handen slaat).

Dit alles is begonnen na een traumatische gebeurtenis. Korte tijd nadat ze in de ziektewet zat. waarbij ze een dierbare vond en nog gepoogd heeft te reanimeren. En dat was/is verschrikkelijk. Heb haar getracht te steunen (maar niet genoeg schijnbaar). Gezegd dat ze met iemand moest praten (maar weer dat cirkeltje van ‘laat je niet gek verklaren’)

Ik denk ook dat een deel vd angst is dat ik die ene dag dat ik de kinderen zou hebben en zij er geen controle over heeft.

Maar dwingen kan ik haar niet. En mijn huisarts neem ik aan ook niet? We hebben niet dezelfde HA.

Maar ik denk wel dat het goed is missschien. Maar de stap om er met een vreemdenover te praten is reusachtig groot. Ook of en hoe dat bij haar terwcht gaat komen.

Weet je wat het lastige is aan het geheel... Dat we gisteren verder gewoon weer eens een leuke dag hadden. En dan voel ik me schuldig over dit onderwerp. Maar in mijn achterhoofd ben ik aan wachten tot er weer een fikse ruzie komt.

Het voelt als verraad naar haar toe ook.

Zijn er misschien mensen hier die dit herkennen? In de zin dat ze geen hulp wilden, er misschien bang voor waren? En achteraf blij waren dat ze dit toch gedaan hebben. En als je niet openstaat voor hulp na verwerking van een trauma gaat die hulp dan überhaupt helpen?

En sorry dat ik reageer zonder dat ik nu al naar de huisarts ben geweest. Dat is echt een grote stap voor mij. En het hier opschrijven lucht ook soort van op.

Ik wil ook echt mezelf verder verbeteren richting haar en onze relatie. Daar sta ik echt voor open. Dus ook van die kant. Als daar vragen over zijn of tips, dan hoor ik dat ook graag.

(overigens reageer ik hier omdat ik geen idee heb waar ik anders een dergelijk topic kan maken. Dit is hoofdzakelijk een forum voor vrouwen dus als het niet gewenst is, hoor ik dat ook graag)

Maar wanneer is het mishandeling? Ik kan inderdaad een paar incidenten opnoemen die mij echt te ver gingen.

Verder is het een duw, een dreigement maar vaak meer de stiekeme dingen zoals knijpen, op tenen staan. En het gekke is dat ik als ik dit typ er eigenlijk om moet lachen dat dat gebeurd (let wel op dat moment ben ik echt wel boos hoor).

En nogmaals, het is niet zo dat ze aan de drugs zit of een oorzaak die ik haar echtkwalijk kan nemen. Ze heeft een boel te verwerken gehad. En weglopen voelt als falen naar iedereen toe. En nogmaals voor een man is het heel anders. Het is niet zo dat ze de kinderen mishandeld. Maar nu kan ik er voor ze zijn wanneer of wij ruzie hebben, of wanneer ze ruzie heeft met haar moeder.