Kinderen
alle pijlers
De bevalling
woensdag 25 maart 2009 om 16:40
Hallo allemaal,
Ik ben op het moment 30 weken zwanger en dus heel hard op weg naar de bevalling. Aan de ene kant ben ik heel blij dat binnenkort de gelukzalige 'verlossing' komt, maar aan de andere zie ik zo tegen de bevalling op!
Ik ben bijvoorbeeld heel bang voor pijn en een pijnloze bevalling bestaat niet als ik zo om me heen kijk.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe jullie het hebben ervaren. Heb je veel pijn (gehad), is het echt zo ondraaglijk? Voelt het als een erge buikpijn die weeen of als een enorme (sorry voor het onsmakelijke woord) poepdrang?
Druk het uit op een schaal van 0 tot 10 (0= totaal geen pijn / zeer positieve ervaring, 10= gigantische, ondraaglijke pijn / verschrikkelijke ervaring). Echt, ik ben zo benieuwd. Wat staat me te wachten?
Groetjes.
Ik ben op het moment 30 weken zwanger en dus heel hard op weg naar de bevalling. Aan de ene kant ben ik heel blij dat binnenkort de gelukzalige 'verlossing' komt, maar aan de andere zie ik zo tegen de bevalling op!
Ik ben bijvoorbeeld heel bang voor pijn en een pijnloze bevalling bestaat niet als ik zo om me heen kijk.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe jullie het hebben ervaren. Heb je veel pijn (gehad), is het echt zo ondraaglijk? Voelt het als een erge buikpijn die weeen of als een enorme (sorry voor het onsmakelijke woord) poepdrang?
Druk het uit op een schaal van 0 tot 10 (0= totaal geen pijn / zeer positieve ervaring, 10= gigantische, ondraaglijke pijn / verschrikkelijke ervaring). Echt, ik ben zo benieuwd. Wat staat me te wachten?
Groetjes.
woensdag 25 maart 2009 om 17:35
De pijn was echt verschrikkelijk! Ik heb wel pijnbestrijding gehad (na het strippen, vruchtwater breken etc) en na de ruggeprik was het een eitje! Het herstel ging fantastisch snel (na 3 dagen alweer actief in de slaapkamer) op de postnatale depressie na. Ik heb echt geroepen: ik doe dit NOOOOOOOIT meer. En tot nu toe hou ik mezelf hieraan.
woensdag 25 maart 2009 om 17:37
quote:Beukenootje schreef op 25 maart 2009 @ 17:04:
Als je het kindje in je armen hebt ben je alle leed zo weer vergeten. Het is een ontzettend cliché, maar wel waar in mijn geval.Ik was het leed nog niet vergeten toen ik mn kindje in mn armen had. Ik was wel blij natuurlijk maar was zelfs niet nieuwsgierig naar het geslacht. Ik moest echt enorm bijkomen van het (lange) persen en zo.
Als je het kindje in je armen hebt ben je alle leed zo weer vergeten. Het is een ontzettend cliché, maar wel waar in mijn geval.Ik was het leed nog niet vergeten toen ik mn kindje in mn armen had. Ik was wel blij natuurlijk maar was zelfs niet nieuwsgierig naar het geslacht. Ik moest echt enorm bijkomen van het (lange) persen en zo.
woensdag 25 maart 2009 om 18:11
Hey,
hopelijk ben je niet al te erg geschrokken van de verhalen hier... maar zoals je ziet is het inderdaad voor iedereen anders
Mijn bevalling ging supersnel, van 3 naar 10 cm in 2 uur dus zeer heftige weeën gehad. En ja die doen erg pijn. Ze duurden lang en kwamen heel snel achter elkaar, waardoor ik weinig tijd had om bij te komen tussendoor. Het voelde als heftige buikkrampen, die "poepdrang" komt op het eind maar dat deed geen pijn vond ik. En als je dat voelt is het meestal al bijna klaar, op het persen na.
Ik vond het ook een fabel dat je pijn vergeet zodra je kind op je buik ligt hoor, je weet het nog best, het is alleen niet meer erg want je ziet dan waarvoor je het allemaal hebt gedaan.
Ach dat moment... krijg er weer tranen van in mijn ogen, zo bijzonder!
Heb je een zwangerschapscursus gedaan? Probeer je wel even op de hoogte te stellen van het "puffen", vond ik enorm suf en dacht dit ook echt niet te gaan doen, maar vind het nu een aanrader hoor.
En joh, ik hield me steeds voor dat er ontelbaar veel vrouwen mij zijn voorgegaan, en jou ook dus je kan het echt wel!
Niet teveel over nadenken, geniet nog even van je dikke buik!
hopelijk ben je niet al te erg geschrokken van de verhalen hier... maar zoals je ziet is het inderdaad voor iedereen anders
Mijn bevalling ging supersnel, van 3 naar 10 cm in 2 uur dus zeer heftige weeën gehad. En ja die doen erg pijn. Ze duurden lang en kwamen heel snel achter elkaar, waardoor ik weinig tijd had om bij te komen tussendoor. Het voelde als heftige buikkrampen, die "poepdrang" komt op het eind maar dat deed geen pijn vond ik. En als je dat voelt is het meestal al bijna klaar, op het persen na.
Ik vond het ook een fabel dat je pijn vergeet zodra je kind op je buik ligt hoor, je weet het nog best, het is alleen niet meer erg want je ziet dan waarvoor je het allemaal hebt gedaan.
Ach dat moment... krijg er weer tranen van in mijn ogen, zo bijzonder!
Heb je een zwangerschapscursus gedaan? Probeer je wel even op de hoogte te stellen van het "puffen", vond ik enorm suf en dacht dit ook echt niet te gaan doen, maar vind het nu een aanrader hoor.
En joh, ik hield me steeds voor dat er ontelbaar veel vrouwen mij zijn voorgegaan, en jou ook dus je kan het echt wel!
Niet teveel over nadenken, geniet nog even van je dikke buik!
woensdag 25 maart 2009 om 18:12
Van te voren was ik doodsbenauwd voor de pijn, iets te veel horror gelezen. Maar tijdens de bevalling kon ik goed ontspannen (heel belangrijk) en de pijn vond ik reuze meevallen. Ja, het deed zeer tijdens de weeën (ertussen voel je niets meer van de pijn, en ze komen in een soort golfbeweging dus zijn ook niet de hele tijd superpijnlijk), maar vergeleken met wat ik had verwacht viel het me dus mee. Ik heb ook geen moment gehad dat ik niet meer wilde, tussen de weeën door maakte ik grapjes en was ik tot redelijk ver in de persweeën tamelijk helder. En dat met een stuitbevalling, ik vond het heel goed te doen. Geen pijnbestrijding nodig gehad, terwijl werkelijk iedereen om me heen verwacht had dat ik dat zeker zou willen (ben een watje) en ik nota bene een infuus in mijn arm had hangen, dus het had zo gekund.
Maar zoals iedereen al zegt, elke bevalling is anders, geen enkele garantie voor jouw bevalling.
Waar ik van te voren wel erg nieuwsgierig naar was, is wat jij vraagt over hoe het voelt. Dat zou ook voor iedereen wel eens anders kunnen zijn, maar dit is hoe het voor mij voelde: de ontsluitingsweeën voelden als menstruatiekrampen, maar dan een heel stuk pittiger (pijn: een 7-8). De persweeën voelen inderdaad alsof je moet poepen, dat herken je wel. Vond ik niet zozeer pijnlijk, maar wel heel moeilijk weg te puffen. Met stuitligging mag je nl. niet meepersen tot je volledige ontsluiting hebt, dus ik heb een uurtje die krengen weg mogen puffen.
Het allervervelendste vond ik het drukken op mijn buik ná de bevalling, om de placenta eruit te krijgen. Voor die pijn zou ik wel drie keer willen bevallen.
Maar wat je te wachten staat, tja, dat weet je dus pas als het afgelopen is, helaas. Succes ermee!
Maar zoals iedereen al zegt, elke bevalling is anders, geen enkele garantie voor jouw bevalling.
Waar ik van te voren wel erg nieuwsgierig naar was, is wat jij vraagt over hoe het voelt. Dat zou ook voor iedereen wel eens anders kunnen zijn, maar dit is hoe het voor mij voelde: de ontsluitingsweeën voelden als menstruatiekrampen, maar dan een heel stuk pittiger (pijn: een 7-8). De persweeën voelen inderdaad alsof je moet poepen, dat herken je wel. Vond ik niet zozeer pijnlijk, maar wel heel moeilijk weg te puffen. Met stuitligging mag je nl. niet meepersen tot je volledige ontsluiting hebt, dus ik heb een uurtje die krengen weg mogen puffen.
Het allervervelendste vond ik het drukken op mijn buik ná de bevalling, om de placenta eruit te krijgen. Voor die pijn zou ik wel drie keer willen bevallen.
Maar wat je te wachten staat, tja, dat weet je dus pas als het afgelopen is, helaas. Succes ermee!
woensdag 25 maart 2009 om 18:50
quote:Akakia schreef op 25 maart 2009 @ 17:05:
[...]
Idem! Ik heb van tevoren echt alles over de bevalling geblokt (nou ja, die ene les van de zwangerschapsyoga waarin verteld werd hoe en wat, daar ontkwam ik niet aan) en ben daar heel blij mee. Laten we zeggen dat het een ervaring was om nooit te vergeten... En als je je kindje in je armen hebt, ben je niet alles vergeten, (zeker niet!), maar het is het wel meeeeeeeeeeeeeer dan waard!Toen er na twaalf uur een ruggeprik in ging, wist ik echt meteen niet meer hoe een wee voelde, gek is dat. En nog gekker: ik had zin in de tweede bevalling.
[...]
Idem! Ik heb van tevoren echt alles over de bevalling geblokt (nou ja, die ene les van de zwangerschapsyoga waarin verteld werd hoe en wat, daar ontkwam ik niet aan) en ben daar heel blij mee. Laten we zeggen dat het een ervaring was om nooit te vergeten... En als je je kindje in je armen hebt, ben je niet alles vergeten, (zeker niet!), maar het is het wel meeeeeeeeeeeeeer dan waard!Toen er na twaalf uur een ruggeprik in ging, wist ik echt meteen niet meer hoe een wee voelde, gek is dat. En nog gekker: ik had zin in de tweede bevalling.
woensdag 25 maart 2009 om 19:24
Het was een verschrikking. Ik was compleet van de wereld. Gelukkig heb je op zo'n moment geen besef meer van tijd. Uiteindelijk kreeg ik keizersnee. En ik ben het nog niet vergeten (nu 9 weken geleden). Ik kan het nog voelen. Terwijl ik mezelf niet echt een mietje vind met pijn.
Maar goed. Voor hetzelfde geldt, poep je je kindje zou uit... Ik zou er niet teveel mee bezig zijn als ik jou was. je weet het toch niet eerder dan dat het zover is.
Maar goed. Voor hetzelfde geldt, poep je je kindje zou uit... Ik zou er niet teveel mee bezig zijn als ik jou was. je weet het toch niet eerder dan dat het zover is.
woensdag 25 maart 2009 om 19:39
Pff nou ik moet zeggen dat er tijdens de bevalling een moment is geweest dat ik ermee wilde kappen. En toen die frummel werd gelanceerd en op mijn buik werd gelegd, dacht ik alleen maar "was haar eerst, besprenkel haar met Zwitsal geurtjes en gun mij ondertussen even de tijd om bij te komen", maar nee die kleine werd bebloed en wel op mijn buik gelegd terwijl manlief allemaal foto's schoot.
Ik wilde toen alleen maar een goede borrel met Miles Davis als achtergrondmuziek....
Tijdens het persen dacht ik 'dit nooit meer', maar ik moet zeggen dat dat gevoel met de dag begint af te zwakken.
Ik wilde toen alleen maar een goede borrel met Miles Davis als achtergrondmuziek....
Tijdens het persen dacht ik 'dit nooit meer', maar ik moet zeggen dat dat gevoel met de dag begint af te zwakken.
woensdag 25 maart 2009 om 19:40
Hier even een positief verhaal. Ben 2x ingeleid en heb bij mijn eerste bevalling nauwelijks pijn gehad. Ik had rugweeen die goed te doen waren door een beetje rond het bed te lopen/zitten. Het pijnlijkste moment vond ik toen het hoofdje 'stond' erg branderig. Dat was ook zo weer voorbij.
Heb wel 1,5 uur geperst en na mijn 2e bevalling weet ik dat ik toen geen goede persweeen had.
Tweede bevalling was iets pijnlijker. Ik had buikweeen ipv rugweeen, die vond ik moeilijker op te vangen. Op het moment dat ik het echt echt echt niet leuk meer vond mocht ik gaan persen en binnen 5 minuten was dochter er.
Eerste bevalling 10 uur over gedaan, tweede 6 uur.
Het is dat ik twee kinderen genoeg vind maar ik zou best nog een keertje zwanger willen zijn en willen bevallen, echt waar!!!
Succes, je kan het hoor.
Heb wel 1,5 uur geperst en na mijn 2e bevalling weet ik dat ik toen geen goede persweeen had.
Tweede bevalling was iets pijnlijker. Ik had buikweeen ipv rugweeen, die vond ik moeilijker op te vangen. Op het moment dat ik het echt echt echt niet leuk meer vond mocht ik gaan persen en binnen 5 minuten was dochter er.
Eerste bevalling 10 uur over gedaan, tweede 6 uur.
Het is dat ik twee kinderen genoeg vind maar ik zou best nog een keertje zwanger willen zijn en willen bevallen, echt waar!!!
Succes, je kan het hoor.
woensdag 25 maart 2009 om 19:55
Bevallen:
gelukkig beginnen de meeste bevallingen met pijnlijke krampen die goed op te vangen zijn. De heftigheid van de pijn bouwt zich meestal op, zodat je ook de tijd hebt om je eraan over te geven. Zodat je lijf tijd heeft om die pijnstillende hormonen aan te maken en dat je psychisch in zo'n dopey toestand verkeert waarbij je (bijna) niet meer nadenkt. Met zo'n toestand is een bevalling goed te overleven en meestal is het op het moment dat je denkt dit wil/kan ik niet meer ook voorbij. Dus de climax qua pijn is ook vaak bijna het einde. Nou, dat trekt je er dan nog wel effe doorheen denk ik.
Mijn bevalling ging iets anders denk ik. Maar is wel eerder uitzondering dan regel. Het duurde bij mij 28 uur en dat was op een gegeven moment met infuus erin, anders had het nog langer geduurd. De eerste 16 uur vond ik goed te doen. Ik kon de weeën goed opvangen. Het deed pijn, maar was wel te doen. Daarna heeft de vlos de vliezen gebroken, omdat het niet opschoot. Vanaf dat moment deed het hels pijn en wat erger was, het kwam achter elkaar zonder noemenswaardige pauze voor mijn gevoel.
Je moet me maar niet vragen hoe weeën voelen op zo'n hoogtepunt, want dat is niet lekker. Gelukkig bestaat er zoiets als een ruggenprik. Daar was ik na dik 22 uur wel aan toe!
gelukkig beginnen de meeste bevallingen met pijnlijke krampen die goed op te vangen zijn. De heftigheid van de pijn bouwt zich meestal op, zodat je ook de tijd hebt om je eraan over te geven. Zodat je lijf tijd heeft om die pijnstillende hormonen aan te maken en dat je psychisch in zo'n dopey toestand verkeert waarbij je (bijna) niet meer nadenkt. Met zo'n toestand is een bevalling goed te overleven en meestal is het op het moment dat je denkt dit wil/kan ik niet meer ook voorbij. Dus de climax qua pijn is ook vaak bijna het einde. Nou, dat trekt je er dan nog wel effe doorheen denk ik.
Mijn bevalling ging iets anders denk ik. Maar is wel eerder uitzondering dan regel. Het duurde bij mij 28 uur en dat was op een gegeven moment met infuus erin, anders had het nog langer geduurd. De eerste 16 uur vond ik goed te doen. Ik kon de weeën goed opvangen. Het deed pijn, maar was wel te doen. Daarna heeft de vlos de vliezen gebroken, omdat het niet opschoot. Vanaf dat moment deed het hels pijn en wat erger was, het kwam achter elkaar zonder noemenswaardige pauze voor mijn gevoel.
Je moet me maar niet vragen hoe weeën voelen op zo'n hoogtepunt, want dat is niet lekker. Gelukkig bestaat er zoiets als een ruggenprik. Daar was ik na dik 22 uur wel aan toe!
woensdag 25 maart 2009 om 20:09
Oh ja, de weeën voelden de eerste uren aan alsof je hele erge menstruatiekrampen had. Nog weer later kwam daarbij dat er een hele strakke band werd aangetrokken om je buik/rug en weer later in de weeën (heftig!) alsof je lijf binnenstebuiten gekeerd wordt en je al je organen uit wil kotsen, met een hele scherpe pijn.
De pijn begon op een vier en werd op het laatst een 9. Waarschijnlijk ook deels omdat ontsluiting niet opschoot en ik daardoor ook in paniek begon te raken. Paniek doet pijn geen goed.
Persweeën heb ik niet zozeer als poepen gevoeld. Er trok gewoon een hele golf door mijn lijf die met alle kracht perstte. Mijn lijf kon daar niks tegen beginnen. Ik vroeg echt nog aan de vlos wat dat was, waarvan ik zo in bed lag te schudden. Dat waren dus persweeën. Het ging met zo'n kracht, dat als ik wél volledige ontsluiting had gehad, dat mijn kind voor mijn gevoel tegen de muur gelanceerd werd. Maar goed, dat deed geen (meer) pijn. Hooguit onmogelijk om weg te zuchten.
De pijn begon op een vier en werd op het laatst een 9. Waarschijnlijk ook deels omdat ontsluiting niet opschoot en ik daardoor ook in paniek begon te raken. Paniek doet pijn geen goed.
Persweeën heb ik niet zozeer als poepen gevoeld. Er trok gewoon een hele golf door mijn lijf die met alle kracht perstte. Mijn lijf kon daar niks tegen beginnen. Ik vroeg echt nog aan de vlos wat dat was, waarvan ik zo in bed lag te schudden. Dat waren dus persweeën. Het ging met zo'n kracht, dat als ik wél volledige ontsluiting had gehad, dat mijn kind voor mijn gevoel tegen de muur gelanceerd werd. Maar goed, dat deed geen (meer) pijn. Hooguit onmogelijk om weg te zuchten.
woensdag 25 maart 2009 om 20:22
Ik heb me wild gelezen aan bevallingsverhalen en ook op tv veel bekeken. Zo kon ik me een beetje voorbereiden voor mn gevoel. Wat ik kon verwachten enzo. Maar ja, bij jezelf gaat t weer totaal anders kwam ik achter.
Weeen voelen als hele erge menstruatiekrampen, maar dan categorie 8 ofzo, vooral de laatste ontsluitingsweeen, tegen de 10 cm aan, dat je nog net niet mee mag persen. Mijn god, wat een heLL!
Als je dan persweeen krijgt, (die herken je vanzelf, kon ik namelijk niet meer tegenhouden en je buik drukt gezellig mee in een golfbeweging naar beneden, zonder dat je ook maar iets doet / of kan tegenhouden). Die persweeen waren een opluchting vergeleken met de ontsluitingsweeen. Totaal anders. En het lucht zo op als je dan mag meepersen! Eindelijk kan je je pijn kwijt, je kan meedoen, je kan eraan werken. En dan 'staat' opeens dat hoofdje! AUW!
Dat brand als de hel. Maar ik heb onthouden wat ooit iemand me zei: als je het voelt branden, is het met 10 seconden gedaan. 1 perswee (maar wel goed zuchten als ze zeggen dat je dat moet doen), en kind floept eruit... Daar heb ik me maar aan vastgehouden toen ik dat ook voelde, en het klopte bij allebei mijn kinderen. 10 sec en kind was er na dat branden.
Bevalling 1 geef ik een 9 en half qua pijn en bevalling 2 een 6.
Zou het zo nog een paar keer doen. Gewoon om het nog een keertje mee te maken allemaal. Tis echt een mooie ervaring.
Weeen voelen als hele erge menstruatiekrampen, maar dan categorie 8 ofzo, vooral de laatste ontsluitingsweeen, tegen de 10 cm aan, dat je nog net niet mee mag persen. Mijn god, wat een heLL!
Als je dan persweeen krijgt, (die herken je vanzelf, kon ik namelijk niet meer tegenhouden en je buik drukt gezellig mee in een golfbeweging naar beneden, zonder dat je ook maar iets doet / of kan tegenhouden). Die persweeen waren een opluchting vergeleken met de ontsluitingsweeen. Totaal anders. En het lucht zo op als je dan mag meepersen! Eindelijk kan je je pijn kwijt, je kan meedoen, je kan eraan werken. En dan 'staat' opeens dat hoofdje! AUW!
Dat brand als de hel. Maar ik heb onthouden wat ooit iemand me zei: als je het voelt branden, is het met 10 seconden gedaan. 1 perswee (maar wel goed zuchten als ze zeggen dat je dat moet doen), en kind floept eruit... Daar heb ik me maar aan vastgehouden toen ik dat ook voelde, en het klopte bij allebei mijn kinderen. 10 sec en kind was er na dat branden.
Bevalling 1 geef ik een 9 en half qua pijn en bevalling 2 een 6.
Zou het zo nog een paar keer doen. Gewoon om het nog een keertje mee te maken allemaal. Tis echt een mooie ervaring.
woensdag 25 maart 2009 om 20:29
Wat mij eigenlijk het meest tegenviel (op het moment na dat ik tegen het plafond zat van de pijn en van voren niet meer wist hoe ik van achteren heette) was dat ik nog een half uurtje gehecht moest worden. Dwz, het duurde een half uur omdat de co-assistente mocht oefenen op mij (tot ik ze na 15 minuten echt uit begon te schelden en de arts het overnam ). Het was niet zozeer dat het pijn deed, maar voor mijn gevoel zat de klus erop en wilde ik alleen nog maar liggen en naar mijn versgeperste kind kijken. Geen polonaise meer aan mijn lijf!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
woensdag 25 maart 2009 om 20:35
Tja, bevallen, hoe ist dat eigenlijk? Ik heb beide keren een soort stortbevallingen gehad. Eerste keer duurde 5 uur, vanaf de eerste wee. De laaste 5 cm gingen in 20 minuten. was een zeer zwaar half uurtje, en ik heb in mijn hoofd heeeeeeeeeel hard geroepen dat het zo jammer was dat het maar bij 1 kind zou blijven. Want no way dat ik dat nog een keer zou doen. Twee minuten na de bevalling was ik alles alweer vergeten. 1,5 jaar later lag ik namelijk weer te bevallen. Deze keer 2 uur in totaal vanaf de eerste wee. Persen was maar 6 minuten. Ik baalde wel 'even' dat ik er toch weer in was getrapt, haha. Vroeg me af hoe ik in godsnaam die verschrikkelijke pijn heb kunnen vergeten. Maar toch ook hier weer snel voorbij en daarna gelijk weer vergeten. Twee keer snel bevallen, twee keer thuis bevallen, twee keer zonder pijnbestrijding en twee keer ongeschonden uit de strijd gekomen. Twee keer superheftig maar ook twee keer alles weer gelijk vergeten.
Het komt goed!
Het komt goed!
woensdag 25 maart 2009 om 20:39
O, het hechten vond ik ook heel vervelend. Toen heb ik bij beide keren flink geklaagd, waarop de gyn. of vk vroeg of het echt zo'n pijn deed. Dat was niet zo ivm de bevalling, maar tijdens de bevalling zeg ik niet veel en daarna was ik wel klaar, maar dan komt dat er nog achteraan.
De bevallingspijn bouwt op, zelfs bij een weeënstorm. Op het moment dat ik het bijna niet meer volhield was het bijna klaar. Op dat moment wist ik dat niet, maar achteraf kon ik zeggen dat het maar 10 min. hels was. Maar hels was het wel, echt een punt dat ik niet meer wilde. Dat is dan de laatste 2 a 3 cm ontsluiting. Nu gaat dat bij mij wel erg snel. Bij mijn laatste, de 2e, bevalling brak de vk mijn vliezen met 8 cm. Tien minuten later lag mijn dochter op mijn buik. Dat waren dus 10 min. dat ik wel dood wilde. Maar dan ineens is het over..................... Stilte, en dacht ik, het viel eigenlijk wel mee.
De bevallingspijn bouwt op, zelfs bij een weeënstorm. Op het moment dat ik het bijna niet meer volhield was het bijna klaar. Op dat moment wist ik dat niet, maar achteraf kon ik zeggen dat het maar 10 min. hels was. Maar hels was het wel, echt een punt dat ik niet meer wilde. Dat is dan de laatste 2 a 3 cm ontsluiting. Nu gaat dat bij mij wel erg snel. Bij mijn laatste, de 2e, bevalling brak de vk mijn vliezen met 8 cm. Tien minuten later lag mijn dochter op mijn buik. Dat waren dus 10 min. dat ik wel dood wilde. Maar dan ineens is het over..................... Stilte, en dacht ik, het viel eigenlijk wel mee.
woensdag 25 maart 2009 om 20:40
Op een schaal van een tot 10 geef ik mijn bevalling een dikke 8, ik vond de pijn erg mee vallen, jah het doet pijn, maar het is een pijn die je kunt dragen, je weet dat het aan het einde van die pijn iets moois opleverd en dat de pijn maar tijdelijk is. Ik heb maar iets van 5 uurtjes over de bevalling gedaan en in een kwartier persen was onze zoon er al, dus dat is wel heel snel allemaal, misschien dat dat scheelt. Ik ben gewoon thuis bevallen zonder enige pijnstilling. en ik zou het zo nog wel een keer doen! Ik heb de hele 5 uur boven op de wc gezeten, tot de verloskundige er was, die heeft mijn vliezen gebroken op bed, en dus 15 min later was ie er. Dit is nu ietjes meer dan 9 weken geleden, vrij vers dus.
Maar maak je niet te druk, het gaat je écht wel lukken hoor! EN hoe relaxter jij bent, hoe soepeler de bevalling zal gaan, van stress span je alles aan en hou je de natuur tegen, niet doen dus!
Maar maak je niet te druk, het gaat je écht wel lukken hoor! EN hoe relaxter jij bent, hoe soepeler de bevalling zal gaan, van stress span je alles aan en hou je de natuur tegen, niet doen dus!
woensdag 25 maart 2009 om 20:42
Vond de bevalling eigenlijk wel meevallen.
Wel vanaf het begin pittige weeen om de minuut dus das best heftig. Vervelend vond ik de rit naar het ziekenhuis, want met zoveel weeen is dat hele onhandig. (zeker als je op handen en knieen op de achterbank zit).
Wat mij enorm is tegengevallen is de pijn van de hechtingen achteraf. Gossie wat een drama is dat. Bevallen is prima, maar hoop de volgende keer wel zonder knip te kunnen. van de knip heb ik trouwens ook niets gevoeld).
Wel vanaf het begin pittige weeen om de minuut dus das best heftig. Vervelend vond ik de rit naar het ziekenhuis, want met zoveel weeen is dat hele onhandig. (zeker als je op handen en knieen op de achterbank zit).
Wat mij enorm is tegengevallen is de pijn van de hechtingen achteraf. Gossie wat een drama is dat. Bevallen is prima, maar hoop de volgende keer wel zonder knip te kunnen. van de knip heb ik trouwens ook niets gevoeld).
woensdag 25 maart 2009 om 20:50
Ik vond de eerste bevalling ook een hell, maar dit eerlijk gezegd door externe factoren die van invloed waren hoe ik de bevalling heb ervaren. Kan er slecht een waarde-oordeel aanhangen hierdoor.
Dat zou me bij baby nummer 2 niet gebeuren. Ik beviel overigens wel met Tens.
Súper bevalling.
En toch..als je dan nu mijn verhaal leest qua pijn....
Ik kan me sowieso maar 1 lange wee herinneren waarbij ik echt dacht; oh-my-GOD-Help- . Echt gruwelijk pijnlijk.
En pff, dat je dit dan moet toelaten.
Dat is zo zwaar.
Maar laat de pijn tóe. Ik omarmde echt de wee, hoe erg ook.
En gekgenoeg vond ik hm daardoor véél beter te handelen.
Qua omschrijving van zo'n wee tijdens de ontsluitingsfase; Sja, in het begin toch die menstruatiepijn onderin.
Maar als het een beetje opschiet/doorzet merk je dat dit duidelijk anders is. Een wee komt...en dan trekt-tie door je lichaam héél sterk....krachtig...en dan gaatie nog even door...en dán nog een héél klein stukje door waarbij het op dat moment extreem heftig/pijnlijk aanvoelt...samentrekkerig....een band die strak om je buik, bekken(!) word aangespannen....beetje een stroom-stoot...En dan...roltie weer weg. Heel duidelijk voel je hm weg ebben...
*zucht*
Je voelt dán éven niets meer, maar duidelijk beduusd van zo'n wee en ja hoor..dan voel je hm weer 'aankomen.'
En dan weet je ook dat dit continu doorgaat.... Hij komt, is aanwezig...en gaat weer weg...
En hij is zó belangrijk. Want een goede wee opend je baarmoedermond. Ik vond die wetenschap ook fijn.
En op een moment dat je denkt; Ik ga hier kotsen, snijd ''dat kind'' maar uit me, ik schei dr mee uit...........
Dan zit je op 8-9-10 cm. Dan ben je die pijn zó zat.
En dan dat persen. Nou, ik was dan zo stoned van alles.
Beide bevallingen weet ik daar niets meer van.
Ja als dat hoofdje dat laatste stukje er door moet..
Das ook bijzonder kut rotgevoel.
Brand echt.
Maar het gelukzalige gevoel als je dat mensje die je 9 maanden onder je hart droeg op jou buik ligt. Echt. die geur, dat koppie, het gevoel. Práchtig.
Ik ben nu 28 weken zwanger. Ben er ook weer veel mee bezig.
Het blijft een bijzondere ervaring.
Laat je weten hoe het voor jou was straks?
Dat zou me bij baby nummer 2 niet gebeuren. Ik beviel overigens wel met Tens.
Súper bevalling.
En toch..als je dan nu mijn verhaal leest qua pijn....
Ik kan me sowieso maar 1 lange wee herinneren waarbij ik echt dacht; oh-my-GOD-Help- . Echt gruwelijk pijnlijk.
En pff, dat je dit dan moet toelaten.
Dat is zo zwaar.
Maar laat de pijn tóe. Ik omarmde echt de wee, hoe erg ook.
En gekgenoeg vond ik hm daardoor véél beter te handelen.
Qua omschrijving van zo'n wee tijdens de ontsluitingsfase; Sja, in het begin toch die menstruatiepijn onderin.
Maar als het een beetje opschiet/doorzet merk je dat dit duidelijk anders is. Een wee komt...en dan trekt-tie door je lichaam héél sterk....krachtig...en dan gaatie nog even door...en dán nog een héél klein stukje door waarbij het op dat moment extreem heftig/pijnlijk aanvoelt...samentrekkerig....een band die strak om je buik, bekken(!) word aangespannen....beetje een stroom-stoot...En dan...roltie weer weg. Heel duidelijk voel je hm weg ebben...
*zucht*
Je voelt dán éven niets meer, maar duidelijk beduusd van zo'n wee en ja hoor..dan voel je hm weer 'aankomen.'
En dan weet je ook dat dit continu doorgaat.... Hij komt, is aanwezig...en gaat weer weg...
En hij is zó belangrijk. Want een goede wee opend je baarmoedermond. Ik vond die wetenschap ook fijn.
En op een moment dat je denkt; Ik ga hier kotsen, snijd ''dat kind'' maar uit me, ik schei dr mee uit...........
Dan zit je op 8-9-10 cm. Dan ben je die pijn zó zat.
En dan dat persen. Nou, ik was dan zo stoned van alles.
Beide bevallingen weet ik daar niets meer van.
Ja als dat hoofdje dat laatste stukje er door moet..
Das ook bijzonder kut rotgevoel.
Brand echt.
Maar het gelukzalige gevoel als je dat mensje die je 9 maanden onder je hart droeg op jou buik ligt. Echt. die geur, dat koppie, het gevoel. Práchtig.
Ik ben nu 28 weken zwanger. Ben er ook weer veel mee bezig.
Het blijft een bijzondere ervaring.
Laat je weten hoe het voor jou was straks?
woensdag 25 maart 2009 om 20:50
16 weken geleden bevallen van een zoon, bevalling heeft in totaal 17 uur geduurd.
De eerste 12 uur ( van 0 tot 5 cm ontsluiting) waren goed te doen. Ongeveer een 5 op de schaal van Richter Pijn, ongeveer vergelijkbaar met zware menstruatiekrampen. Inderdaad in een golfbeweging, van rust naar steeds sterker totdat je een piek bereikt waarna het weer afzwakt. Prima te doen.
Toen brak de vlos de vliezen omdat ontsluiting niet verder vorderde. Mijn god. Hierna begon een weeën storm van 4,5 uur waarbij ik amper rust kreeg om adem te halen. Niet de intensiteit van de pijn was hierbij het vervelendste, maar de onuitputtelijke opeenvolging van weeen, dus zonder adempauze. Na 3 uur storm besloten dat ik het niet meer trok en naar het ziekenhuis wou voor pijnstilling.
Het ritje van 10 minuten naar het ziekenhuis heeft me van 6 cm naar bijna volledige ontsluiting geholpen. Was ik maar eerder die auto ingestapt . In ziekenhuis zonder pijnstilling de laatste cm weggezucht, waarna ik geen persweeen had.
Lekker dan! Ik had nog wel een soort half-slachtige ontsluitingsweeen, maar die deden verder niets. En als ik zelf een poging deed tot persen deed dat pijn. Dus ik wou niet persen . Na een kwartier in alle mogelijke houdingen het persen geprobeerd te hebben heeft de vlos me moeten bedreigen met nóg 10 uur daar liggen, een gigantische knip en een tangverlossing.
Toen ben ik toch maar begonnen met kind eruit te werken op eigen kracht. Hij was er binnen 20 minuten Het persen heb ik trouwens verder helemaal niet als vervelend ervaren, zelfs niet toen hij een minuut of 10 met het hoofdje 'stond'. Uiteindelijk hebben ze moeten knippen omdat ik hem er echt niet uit kreeg.
De eerste 12 uur ( van 0 tot 5 cm ontsluiting) waren goed te doen. Ongeveer een 5 op de schaal van Richter Pijn, ongeveer vergelijkbaar met zware menstruatiekrampen. Inderdaad in een golfbeweging, van rust naar steeds sterker totdat je een piek bereikt waarna het weer afzwakt. Prima te doen.
Toen brak de vlos de vliezen omdat ontsluiting niet verder vorderde. Mijn god. Hierna begon een weeën storm van 4,5 uur waarbij ik amper rust kreeg om adem te halen. Niet de intensiteit van de pijn was hierbij het vervelendste, maar de onuitputtelijke opeenvolging van weeen, dus zonder adempauze. Na 3 uur storm besloten dat ik het niet meer trok en naar het ziekenhuis wou voor pijnstilling.
Het ritje van 10 minuten naar het ziekenhuis heeft me van 6 cm naar bijna volledige ontsluiting geholpen. Was ik maar eerder die auto ingestapt . In ziekenhuis zonder pijnstilling de laatste cm weggezucht, waarna ik geen persweeen had.
Lekker dan! Ik had nog wel een soort half-slachtige ontsluitingsweeen, maar die deden verder niets. En als ik zelf een poging deed tot persen deed dat pijn. Dus ik wou niet persen . Na een kwartier in alle mogelijke houdingen het persen geprobeerd te hebben heeft de vlos me moeten bedreigen met nóg 10 uur daar liggen, een gigantische knip en een tangverlossing.
Toen ben ik toch maar begonnen met kind eruit te werken op eigen kracht. Hij was er binnen 20 minuten Het persen heb ik trouwens verder helemaal niet als vervelend ervaren, zelfs niet toen hij een minuut of 10 met het hoofdje 'stond'. Uiteindelijk hebben ze moeten knippen omdat ik hem er echt niet uit kreeg.
woensdag 25 maart 2009 om 21:04
Eerste bevalling had een lange aanloop, na 24 uur lichte weeen (als ik iedere 20 minuten een zware ongesteldheidskramp) had ik 3 cm ontsluiting en ben ik gestript. Na 6 uur iets zwaardere weeen had ik 4 cm. Ik dacht al dit wordt wat.. Verloskundige besloot mijn vliezen te breken. Man zette intussen beneden het kolonisten spel klaar. Wij hadden nog een lange weg te gaan Ik heb maar 1 kee rkunnen gooien, waarna ik een enorme wee kreeg en besloot in bad te gaan liggen. Daar in anderhalf uur naar 10 cm gegaan. Het was de eerste bevalling, dus ik had geen idee hoe ver ik al was. Ik piepte dat mijn man NU de verloskunidge moest bellen omdat ik dit echt niet meer vol zou houden. Verloskunidge kwam, constateerde dan ik 10 cm had en ik mocht gaan persen. Maar geen persweeen. 2 uur geperst, geknipt en toen was mijn dochter er. Wat een moment zeg! IK was zo van de wereld dat ik verbaas d was dat er een kind uitkwam. Oh ja daarvoor had ik die pijn geleden. Vervolgens zei ik tegen mijn man dat ik het zo mee vond vallen. Haha hij keek me aan of ik gek was en durfde twee jaar lang niet voor een tweede te gaan (want hij was bang voor de bevallng)
Pijn, een 8 en aan het einde een 10 De ontsluitingsweeen vond ik alles meevallen, maar omdat ik geen persweeen had moest ik haar erzelf uitpersen, dat was wel pijnlijk. En moeilijk want je moet iets doen wat veel pijn doet en wat je makkelijk kan stoppen.
Tweede bevalling, nu 6 weken geleden. Snel, heel snel. 2 dagen voorweeen. Om 2100 uur savonds begon het door te zetten. Om 00-15 verloskundige gebe;d. Ik had 6 cm. Zij brak mijn vliezen. ik ging ondrer de douche en het deed pijn, eel pijn. Bijna geen tijd tussen de ween. Om half 2 had ik volledige ontsluiting, oeh wat deed dat zeer. Ik piepte in de korte pauze tussen de weeen dat ik het echtechtecht niet meer vol hield. Om half 2 kreeg ik persweeen. Jeetje wat een oerkracht. Ook hier weer gepiept dat het me niet zou lukken enzo. Haha gelukkig had ik geen keus en moest ik wel persen. Een kwartier later was mijn zoon er.Bevalling pijnlijker dan de eerste, maar wel veel sneller. Pijn wel weer een 10 , vanaf een cm of 8 ontsluiting. Ik pufte trouwens de 2e keer op: de ba-by-komt- er-aan. Haha zodat ik niet zou vergeten wat ik aan het doen was
Hmm, denk niet dat je er iets aan hebt. Wel leuk voor mij om het eens op te schrijven. Zou een derde bevalling nog wel aandurven,(een derde kind niet )
Succes over een weekje of 10!
Pijn, een 8 en aan het einde een 10 De ontsluitingsweeen vond ik alles meevallen, maar omdat ik geen persweeen had moest ik haar erzelf uitpersen, dat was wel pijnlijk. En moeilijk want je moet iets doen wat veel pijn doet en wat je makkelijk kan stoppen.
Tweede bevalling, nu 6 weken geleden. Snel, heel snel. 2 dagen voorweeen. Om 2100 uur savonds begon het door te zetten. Om 00-15 verloskundige gebe;d. Ik had 6 cm. Zij brak mijn vliezen. ik ging ondrer de douche en het deed pijn, eel pijn. Bijna geen tijd tussen de ween. Om half 2 had ik volledige ontsluiting, oeh wat deed dat zeer. Ik piepte in de korte pauze tussen de weeen dat ik het echtechtecht niet meer vol hield. Om half 2 kreeg ik persweeen. Jeetje wat een oerkracht. Ook hier weer gepiept dat het me niet zou lukken enzo. Haha gelukkig had ik geen keus en moest ik wel persen. Een kwartier later was mijn zoon er.Bevalling pijnlijker dan de eerste, maar wel veel sneller. Pijn wel weer een 10 , vanaf een cm of 8 ontsluiting. Ik pufte trouwens de 2e keer op: de ba-by-komt- er-aan. Haha zodat ik niet zou vergeten wat ik aan het doen was
Hmm, denk niet dat je er iets aan hebt. Wel leuk voor mij om het eens op te schrijven. Zou een derde bevalling nog wel aandurven,(een derde kind niet )
Succes over een weekje of 10!
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
woensdag 25 maart 2009 om 21:11
In speelfilms zie je altijd de vliezen breken en dat daarna de weeen komen, ik dacht dat dat normaal was. Vond het dus ook niet gek dat bij beide bevallingen als eerste de vliezen braken. Vond het wel een beetje vreemd dat het toen nog 36 uur duurde voordat de eerste wee kwam. Later hoorde ik dat in de meeste gevallen de weeen ná het (expres) breken van de vliezen beginnen. Ik vond het wel filmisch 
Omdat ik niets van bevallen wist, wist ik gelukkig ook niet dat het niet normaal was dat ik na negen uur nog maar 2cm ontsluiting had. Vond het wel lang duren, maar 3cm na achttien uur? Het zal wel. Pas toen de ruggeprik er in zat en er zes uur later nog steeds maar zescm was, toen vond ik het pas raar worden en hoopte ik op een keizersnee. Een uur later besloten ze idd tot een keizersnee.
Bij de tweede ging ik in drie uur naar zeven cm, rap dus. Toch had ik liever die lange bevalling dan deze korte.
Omdat ik niets van bevallen wist, wist ik gelukkig ook niet dat het niet normaal was dat ik na negen uur nog maar 2cm ontsluiting had. Vond het wel lang duren, maar 3cm na achttien uur? Het zal wel. Pas toen de ruggeprik er in zat en er zes uur later nog steeds maar zescm was, toen vond ik het pas raar worden en hoopte ik op een keizersnee. Een uur later besloten ze idd tot een keizersnee.
Bij de tweede ging ik in drie uur naar zeven cm, rap dus. Toch had ik liever die lange bevalling dan deze korte.
