Relaties
alle pijlers
Claimgedrag vriend
vrijdag 31 mei 2019 om 16:36
Beste lezers,
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
Mijn vriend vertoont claimend gedrag. Hij wil graag alles samen doen en zoveel mogelijk samen zijn en is teleurgesteld als dat een keer niet kan. Hij wil graag dingen ondernemen, maar niet alleen en het liefst met mij. Als ik een keer niet mee wil is hij teleurgesteld en hangt er een vervelende sfeer. Hij appt de hele dag door en verwacht ook antwoord. Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem. Wanneer ik een dagje of een paar dagen alleen thuis wil zijn vindt hij dat moeilijk en voelt hij zich afgewezen. Als ik een afspraak heb, bijvoorbeeld met vriendinnen vindt hij dat okay, maar hij houdt wel contact door te appen.
Ik hou erg veel rekening met zijn wensen en behoeften. Ga daarin soms mijn eigen grenzen over. Toch is het nooit genoeg en krijgt hij na verloop van tijd last van de angst dat het met onze relatie niet goed gaat. Het probleem is nu dat ik dit geen gezond gedrag vind en dat ik mij niet altijd gezien voel in mijn behoeftes en wat ik investeer in onze relatie. Ik heb hierover gepraat maar hij lijkt het niet te (willen) begrijpen of verkeerd te begrijpen. Therapie heeft hij gehad maar heeft niet geholpen. Nieuwe therapie wil hij niet.
Ondertussen ben ik best wel moe. Ik ben bekend met het fenomeen hechtingsproblematiek en ik probeer zijn gedrag altijd in dit licht te zien. Dat lukt me vaak, maar niet altijd. Soms wordt ik ook weleens gewoon boos en ben ik moe van het begrip tonen. Hij is ook bekend met de theorieën achter deze problematiek maar hij gebruikt die kennis niet om niet naar zichzelf te kijken, maar om mij er op te wijzen dat ik vluchtgedrag vertoon als ik een keer boos word, zodat hij weer angstig wordt. Ik vertoon naar mijn mening helemaal geen vluchtgedrag, integendeel. We hebben een lat-relatie van 6 jaar en door omstandigheden is hij nu bijna dagelijks bij mij. We zijn eind 40. Ik wil de relatie niet uitmaken omdat wij het verder heel goed hebben samen. Ik ben op zoek naar praktische tips hoe ik mijn grenzen kan afbakenen en bewaken op een vriendelijke, standvastige manier zonder hem angstig te maken, in de hoop dat hij zich uiteindelijk veilig leert voelen.
Groetjes, Francien
vrijdag 31 mei 2019 om 17:51
Jij moet voor jezelf bepalen en voelen of dit echt is wat je blij maakt. Je zult met hem altijd moeten doen wat hij wil. Het lijkt mij dat het geen leven is om nooit echt jezelf te kunnen zijn zoals Kerol zegt. En wat als er een hele grote beslissing genomen moet worden? Je woont niet officieel samen, maar je merkt nu al dat het niet goed voelt.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:52
Wanneer vindt hij dat jij niet goed bezig bent? Lees: dat iets niet in zijn straatje past en jij je mag aanpassen zodat het voor hem weer fijn voeltFrancien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:48De reacties zijn best eensgezind. Het is ook zoals ik het zelf zie. Fijn om te lezen dat ik daarin niet aan mezelf en mijn waarnemingen hoef te twijfelen. Lastig alleen dat degene die ik graag zou willen overtuigen het héél anders ziet. Hij draait het zo dat ik degene ben die niet goed bezig is.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:55
Het is ook niet liefdevol. Toch is een situatie nooit helemaal zwart-wit. Op andere punten is de relatie wel liefdevol. Het probleem wordt hier door de vraagstelling natuurlijk uitvergroot. Maar het zou ook kunnen zijn dat ik het deels weglach.kerol schreef: ↑31-05-2019 17:46Dat vind ik rot om te lezen dat mijn post je aan het grinniken maakt, want mijn hart breekt elke keer als ik een topic als dit lees. Nee, ik zie er niks liefdevols in dat jij jezelf niet mag zijn zodat je arme schat zich veilig kan voelen. Liefde is niet jezelf onder de vloermat vegen om de mafklapperij van je gijzelnemer te faciliteren.
vrijdag 31 mei 2019 om 17:58
vrijdag 31 mei 2019 om 18:00
Jullie zullen heus het heel fijn en gezellig hebben samen. Maar in de kern kan dat dus alleen zo zijn omdat jij je schikt. En dat is dus een foute basis om samen te zijn. Hoe gezellig ook.
Je bent allebei een individu en je bent vrijwillig samen. Als het minder vrijwillig en onder allerlei voorwaarden leuk is, dan zal het ergens toch altijd wringen. En dat gevoel zal steeds sterker worden. Je gevoel is een leidraad en die moet je serieus nemen. Ergens klopt het niet
Je bent allebei een individu en je bent vrijwillig samen. Als het minder vrijwillig en onder allerlei voorwaarden leuk is, dan zal het ergens toch altijd wringen. En dat gevoel zal steeds sterker worden. Je gevoel is een leidraad en die moet je serieus nemen. Ergens klopt het niet
vrijdag 31 mei 2019 om 18:09
Je hebt het erover dat je bekend bent met het fenomeen hechtingsproblematiek.
Je vriend is ook al eerder in therapie geweest. Is die hechtingsproblematiek toen geconstateerd door de therapeut? Of is het een inschatting van jou over zijn gedrag.
Ik vind het een rode vlag van jewelste dat jouw gedrag flink geanalyseerd wordt en als problematisch wordt gezien (vluchtgedrag, schuld hebben aan zijn emoties want ‘dader’/veroorzaker ervan) en dat hij vindt dat zijn gedrag eigenlijk heel normaal is. En als zijn gedrag niet zo prettig is dan is het Jouw Schuld.
Dan kan je maar weinig doen volgens mij. Of je plooit je ernaar (en kap dan met het veroorzaken van die vervelende gevoelens bij hem) óf kap met de relatie. Bijvoorbeeld omdat je jezelf een gelijkwaardige relatie gunt. Waar je gewoon jezelf kan zijn. En niet om de meest normale dingen opeens een ‘dader’ wordt.
Ik wens je iig veel sterkte. Dit is een rotsituatie om in te zitten.
Je vriend is ook al eerder in therapie geweest. Is die hechtingsproblematiek toen geconstateerd door de therapeut? Of is het een inschatting van jou over zijn gedrag.
Ik vind het een rode vlag van jewelste dat jouw gedrag flink geanalyseerd wordt en als problematisch wordt gezien (vluchtgedrag, schuld hebben aan zijn emoties want ‘dader’/veroorzaker ervan) en dat hij vindt dat zijn gedrag eigenlijk heel normaal is. En als zijn gedrag niet zo prettig is dan is het Jouw Schuld.
Dan kan je maar weinig doen volgens mij. Of je plooit je ernaar (en kap dan met het veroorzaken van die vervelende gevoelens bij hem) óf kap met de relatie. Bijvoorbeeld omdat je jezelf een gelijkwaardige relatie gunt. Waar je gewoon jezelf kan zijn. En niet om de meest normale dingen opeens een ‘dader’ wordt.
Ik wens je iig veel sterkte. Dit is een rotsituatie om in te zitten.
vrijdag 31 mei 2019 om 18:11
Dat is omdat het hem niet goed uitkomt als jij hem wil overtuigen. Dus gaat hij dat draaien. Google eens op gaslighting...Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:48De reacties zijn best eensgezind. Het is ook zoals ik het zelf zie. Fijn om te lezen dat ik daarin niet aan mezelf en mijn waarnemingen hoef te twijfelen. Lastig alleen dat degene die ik graag zou willen overtuigen het héél anders ziet. Hij draait het zo dat ik degene ben die niet goed bezig is.
vrijdag 31 mei 2019 om 18:20
Dit topic is heel herkenbaar voor mij, ik heb in dezelfde situatie gezeten. Maar in onze relatie was mijn gedrag vergelijkbaar met dat van jouw vriend.
Een negatief zelfbeeld en onzekerheid zorgden voor een (te) grote behoefte aan haar liefde, erkenning, waardering en aandacht. Als ze me dat, in mijn optiek, te weinig gaf, werd ik kwaad. Gaf ik haar de schuld van mijn onzekere gevoelens, van mijn angsten. Ik maakte haar verantwoordelijk voor mijn geluk. En hoe meer zij toegaf, hoe meer zij zichzelf verloor, hoe ongelukkiger zij werd. Voor mij was het nooit genoeg. Ze wrong zich in alle mogelijke bochten om mij te geven wat ik nodig had, maar het was nooit genoeg. Het zou ook nooit genoeg zijn, want zij was niet het probleem en kon dus ook niet de oplossing zijn.
Helaas besefte ik dit te laat. Ze heeft maandenlang aangegeven dat ze niet meer kon, dat er iets moest veranderen, maar ik wilde het niet zien. Nu zijn we uit elkaar. En heb ik spijt als haren op m’n hoofd. Maar ik ga met mezelf aan de slag, zodat ik een gezonde relatie met mezelf krijg. En in de toekomst hopelijk met een ander. Met iemand die beter bij me past.
Neem het van mij aan, als hij het zelf niet in wil zien, gaat dit niet veranderen. En als jij dit blijft accepteren, word je nooit 100% gelukkig. Je kunt namelijk jezelf niet zijn, hij heeft je niet onvoorwaardelijk lief. Dat verdien je wel.
Een negatief zelfbeeld en onzekerheid zorgden voor een (te) grote behoefte aan haar liefde, erkenning, waardering en aandacht. Als ze me dat, in mijn optiek, te weinig gaf, werd ik kwaad. Gaf ik haar de schuld van mijn onzekere gevoelens, van mijn angsten. Ik maakte haar verantwoordelijk voor mijn geluk. En hoe meer zij toegaf, hoe meer zij zichzelf verloor, hoe ongelukkiger zij werd. Voor mij was het nooit genoeg. Ze wrong zich in alle mogelijke bochten om mij te geven wat ik nodig had, maar het was nooit genoeg. Het zou ook nooit genoeg zijn, want zij was niet het probleem en kon dus ook niet de oplossing zijn.
Helaas besefte ik dit te laat. Ze heeft maandenlang aangegeven dat ze niet meer kon, dat er iets moest veranderen, maar ik wilde het niet zien. Nu zijn we uit elkaar. En heb ik spijt als haren op m’n hoofd. Maar ik ga met mezelf aan de slag, zodat ik een gezonde relatie met mezelf krijg. En in de toekomst hopelijk met een ander. Met iemand die beter bij me past.
Neem het van mij aan, als hij het zelf niet in wil zien, gaat dit niet veranderen. En als jij dit blijft accepteren, word je nooit 100% gelukkig. Je kunt namelijk jezelf niet zijn, hij heeft je niet onvoorwaardelijk lief. Dat verdien je wel.
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
vrijdag 31 mei 2019 om 18:24
Eens met de reacties hierboven. Jij zal voor je zelf moeten bepalen wat jij wil aan contact, rekening houden met zijn wensen en behoeften als die niet stroken waarbij jij je goed voelt is iig op langere duur en misschien nu al funest voor jou en tenzij je er niet aan kan ontworstelen, ook voor jullie relatie.
Daarnaast:
Ik vond dit:
Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem.
wel een bijzondere. De conclusie lijkt mij voor de hand liggen.
Daarnaast:
Ik vond dit:
Wanneer hij zelf een afspraak heeft of meerdere dagen weggaat met anderen (bijvoorbeeld in werk- of sportvereniging verband) is er geen probleem.
wel een bijzondere. De conclusie lijkt mij voor de hand liggen.
vrijdag 31 mei 2019 om 18:26
vrijdag 31 mei 2019 om 18:42
Ik vind het ook best wel zorgelijk dat dit alleen maar erger lijkt te worden naarmate jullie meer tijd bij elkaar zijn. Ik kan me nog een (heel klein) beetje iets voorstellen bij een latrelatie en iemand die onzeker is. Maar dat zou dan toch juist minder moeten worden als je vaker samen bent. Dit wordt alleen maar meer. Een grote rode vlag.
Ik herken het trouwens, in een vergelijkbare situatie gezeten. Niet dat mijn ex alles per se samen wilde doen. Helemaal niet, we hadden allebei heel duidelijk ons eigen leven. Hij alleen iets meer dan ik. In die zin, hij deed vooral waar hij zin in had. Inclusief weekendjes weg met vrienden. Nooit een probleem geweest voor mij. Maar als ik voor mezelf iets deed ging dat allemaal wat minder van harte. Het moest vooral voor gemasseerd worden, in de week worden gelegd, subtiel worden aangevlogen etc. Was ik eenmaal weg, dan werd er continu geappt en gebeld. Controlerend en heel irritant. Zo heb ik regelmatig een spontaan etentje of borreltje uit het werk met collega's laten schieten omdat ik wist dat dat schuine gezichten op zou leveren thuis. Als het gepland was kon ik het nog "voorbereiden", maar spontaan later thuis komen betekende geheid strijd, verantwoording en verwijten.
Volgens mij neemt het bij jou ernstiger vormen dan ik destijds heb ervaren, want mijn ex was gelukkig ook weer niet iemand die alles alleen maar samen wilde doen. Maar ik herken enorm dat verstikkende gevoel en het altijd rekening moeten houden met die ander, incalculeren hoe hij nu weer gaat reageren, rekening houden met het moment en de manier waarop je gaat vertellen dat je een avond de hort op gaat...
Nouja, ik heb het hier dus steeds over mijn ex. Er zat bij ons nog veel meer niet goed trouwens. Ik voelde zoveel vrijheid toen ik de stekker eruit trok! Nog geen dag spijt van gehad. Overigens is het verder een doodgoeie gast hoor, in zijn hart. Maar eentje met een zeer bijzondere handleiding en de nodige issues waar ik echt de energie niet meer voor kon opbrengen. We zijn nog gewoon bevriend. En dat is prima. Ik kan ook goed met zijn huidige partner opschieten. Maar eerlijk is eerlijk, ik zie dezelfde patronen bij hun ook en ik ben heel blij dat ik dat gezeik niet meer heb.
Ik herken het trouwens, in een vergelijkbare situatie gezeten. Niet dat mijn ex alles per se samen wilde doen. Helemaal niet, we hadden allebei heel duidelijk ons eigen leven. Hij alleen iets meer dan ik. In die zin, hij deed vooral waar hij zin in had. Inclusief weekendjes weg met vrienden. Nooit een probleem geweest voor mij. Maar als ik voor mezelf iets deed ging dat allemaal wat minder van harte. Het moest vooral voor gemasseerd worden, in de week worden gelegd, subtiel worden aangevlogen etc. Was ik eenmaal weg, dan werd er continu geappt en gebeld. Controlerend en heel irritant. Zo heb ik regelmatig een spontaan etentje of borreltje uit het werk met collega's laten schieten omdat ik wist dat dat schuine gezichten op zou leveren thuis. Als het gepland was kon ik het nog "voorbereiden", maar spontaan later thuis komen betekende geheid strijd, verantwoording en verwijten.
Volgens mij neemt het bij jou ernstiger vormen dan ik destijds heb ervaren, want mijn ex was gelukkig ook weer niet iemand die alles alleen maar samen wilde doen. Maar ik herken enorm dat verstikkende gevoel en het altijd rekening moeten houden met die ander, incalculeren hoe hij nu weer gaat reageren, rekening houden met het moment en de manier waarop je gaat vertellen dat je een avond de hort op gaat...
Nouja, ik heb het hier dus steeds over mijn ex. Er zat bij ons nog veel meer niet goed trouwens. Ik voelde zoveel vrijheid toen ik de stekker eruit trok! Nog geen dag spijt van gehad. Overigens is het verder een doodgoeie gast hoor, in zijn hart. Maar eentje met een zeer bijzondere handleiding en de nodige issues waar ik echt de energie niet meer voor kon opbrengen. We zijn nog gewoon bevriend. En dat is prima. Ik kan ook goed met zijn huidige partner opschieten. Maar eerlijk is eerlijk, ik zie dezelfde patronen bij hun ook en ik ben heel blij dat ik dat gezeik niet meer heb.
vrijdag 31 mei 2019 om 18:58
vrijdag 31 mei 2019 om 19:26
Hij is zo lief zeg, maar is dat werkelijk zo? Of doet hij alleen maar lief als je doet wat hij wil?
Test het eens uit. Ga eens een week doen wat je werkelijk zelf wilt? Dus niet terug appen als je bij een vriendin bent. Avonden voor jezelf claimen. Ik lees in je bericht dat je maar 1 avond voor jezelf hebt, inmiddels. Geef aan (dus geen toestemming vragen) dat je 3 avonden alleen wilt zijn of dat je andere dingen hebben. Ga niet in discussie. En ga na deze week eens kijken hoe lief hij werkelijk is.
Hoeveel vind jij jezelf waard?
Test het eens uit. Ga eens een week doen wat je werkelijk zelf wilt? Dus niet terug appen als je bij een vriendin bent. Avonden voor jezelf claimen. Ik lees in je bericht dat je maar 1 avond voor jezelf hebt, inmiddels. Geef aan (dus geen toestemming vragen) dat je 3 avonden alleen wilt zijn of dat je andere dingen hebben. Ga niet in discussie. En ga na deze week eens kijken hoe lief hij werkelijk is.
Hoeveel vind jij jezelf waard?
vrijdag 31 mei 2019 om 19:39
Of te wel, als jij doet wat hij wil.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:24Het komt ongeveer 2 keer per jaar tot een echte flinke ruzie hierover. Meestal als ik mijn grens heel duidelijk aangeef en daar niet van afwijk. De rest van de tijd is het rustig en hebben we het leuk.
Het is de laatste tijd in die zin erger geworden dat ik me verstikt voel doordat zijn gedrag nu meer opvalt omdat we elkaar bijna iedere dag zien.
Ik vind ook dat hij eigenaar moet zijn van zijn emoties, maar hij maakt mij tot eigenaar door mij als “dader” voor te stellen.
Ik snap echt niet waarom er dames en heren zijn die dit normaal vinden. Waarom zou je zo'n relatie willen? Waar is er dan iets mis gegaan in je opvoeding of vlak daarna?
vrijdag 31 mei 2019 om 20:29
Doet hij dat omdat hij veel voor je over heeft of omdat hij zo controle over jou en de situatie houdt? Zo lang hij er bij is hoeft hij namelijk niet bang te zijn.Francien2019 schreef: ↑31-05-2019 17:40Hij heeft heel veel voor mij over. Hij gaat overal mee naar toe, gevraagd en ongevraagd. Biedt vaak aan te helpen of mee te denken. Vaak is dat echt heel fijn en heb ik er ook veel aan. Soms niet. Negen van de tien keer biedt hij het zelf aan. Ik sta heel neutraal in dit soort dingen en vraag maar af en toe om zijn hulp. Ik heb echter het gevoel dat zijn hulpvaardigheid gebaseerd is op eigen belang. En vind het dan weer heel lelijk van mezelf dat ik dat denk
En zich voegen naar mij ? Hmmm ... met moeite, nu ik erover nadenk. Het wordt lastig als mijn plannen niet in zijn straatje passen.
Die hechtingproblematiek waar je mee bekend bent, is dat die van jezelf? Waarom anders zou je hier al 6 jaar mee bezig zijn? Zo lang hij bang is jou te verliezen, hoef jij niet bang te zijn hem te verliezen.
zaterdag 1 juni 2019 om 00:03
Ik voel me triest omdat wat jullie schrijven, op een enkel detail na, gewoon raak is. Bijzonder dat het op basis van een OP en met maar 1 kant van het verhaal in beeld, toch zonneklaar is voor anonieme mensen hier online hoe de vork in de steel zit. Het is ook zo triest omdat jullie me niet eens hoeven overtuigen. Ik herken het namelijk en weet in feite precies hoe het zit want ik heb al eerder met dit bijltje gehakt. Alleen was mijn vorige partner een echte klootzak en deze man echt niet. Vandaar dat ik dacht dat ik nu een goede man te pakken had.
Ik ben bekend met hechting problematiek bij mijzelf en ook bij hem is dat geconstateerd. Het verschil tussen ons is dat ik jaren en jaren therapie heb gehad (voor ik hem tegenkwam) Ik heb hard aan mezelf gewerkt na de scheiding van mijn eerste man en ik én mijn therapeuten van destijds zijn van mening dat ik mijn problemen heb overwonnen en dat ik “genezen” ben. Ik kan mezelf wel vergeven dat ik de problemen die deze man heeft niet direct heb herkent omdat hij het zeer goed kan camoufleren.
Maar goed, hij wil dus niet meer in therapie. Hij vindt dat men hem maar moet nemen zoals hij is en hij is klaar met veranderen voor anderen. Toch zegt hij dat hij aan zichzelf gaat werken (zonder hulp) om dit probleem op te lossen en dat hij gaat leren vertrouwen en loslaten. Dit heeft hij echter al eerder geprobeerd. Zo nu en dan is er zelfinzicht maar al heel snel draait dat weer en legt hij de schuld weer bij mij. Hij vindt het blijkbaar extreem moeilijk om degene te zijn aan wie iets schort.
Ach, het maakt allemaal niet uit. Het klopt wat jullie zeggen, hij zal niet meer veranderen. Accepteren of weggaan dus.
Ik vind het ontzettend moeilijk om onder ogen te moeten zien dat het wellicht wéér niet gelukt is. Hoewel ik het goed naar mijn zin kan hebben in mijn eentje gun ik mijzelf ook een fijne relatie. Buiten dat, mijn kinderen zijn aan hem gehecht, hij geeft ook veel om hen. Ook dat houdt me tegen om het bijltje erbij neer te gooien. Liever hoop ik, waarschijnlijk tegen beter weten in, op een oplossing.
Ik ben bekend met hechting problematiek bij mijzelf en ook bij hem is dat geconstateerd. Het verschil tussen ons is dat ik jaren en jaren therapie heb gehad (voor ik hem tegenkwam) Ik heb hard aan mezelf gewerkt na de scheiding van mijn eerste man en ik én mijn therapeuten van destijds zijn van mening dat ik mijn problemen heb overwonnen en dat ik “genezen” ben. Ik kan mezelf wel vergeven dat ik de problemen die deze man heeft niet direct heb herkent omdat hij het zeer goed kan camoufleren.
Maar goed, hij wil dus niet meer in therapie. Hij vindt dat men hem maar moet nemen zoals hij is en hij is klaar met veranderen voor anderen. Toch zegt hij dat hij aan zichzelf gaat werken (zonder hulp) om dit probleem op te lossen en dat hij gaat leren vertrouwen en loslaten. Dit heeft hij echter al eerder geprobeerd. Zo nu en dan is er zelfinzicht maar al heel snel draait dat weer en legt hij de schuld weer bij mij. Hij vindt het blijkbaar extreem moeilijk om degene te zijn aan wie iets schort.
Ach, het maakt allemaal niet uit. Het klopt wat jullie zeggen, hij zal niet meer veranderen. Accepteren of weggaan dus.
Ik vind het ontzettend moeilijk om onder ogen te moeten zien dat het wellicht wéér niet gelukt is. Hoewel ik het goed naar mijn zin kan hebben in mijn eentje gun ik mijzelf ook een fijne relatie. Buiten dat, mijn kinderen zijn aan hem gehecht, hij geeft ook veel om hen. Ook dat houdt me tegen om het bijltje erbij neer te gooien. Liever hoop ik, waarschijnlijk tegen beter weten in, op een oplossing.
zaterdag 1 juni 2019 om 00:19
Dankjewel Mcsteamymcsteamy schreef: ↑31-05-2019 18:20Dit topic is heel herkenbaar voor mij, ik heb in dezelfde situatie gezeten. Maar in onze relatie was mijn gedrag vergelijkbaar met dat van jouw vriend.
Een negatief zelfbeeld en onzekerheid zorgden voor een (te) grote behoefte aan haar liefde, erkenning, waardering en aandacht. Als ze me dat, in mijn optiek, te weinig gaf, werd ik kwaad. Gaf ik haar de schuld van mijn onzekere gevoelens, van mijn angsten. Ik maakte haar verantwoordelijk voor mijn geluk. En hoe meer zij toegaf, hoe meer zij zichzelf verloor, hoe ongelukkiger zij werd. Voor mij was het nooit genoeg. Ze wrong zich in alle mogelijke bochten om mij te geven wat ik nodig had, maar het was nooit genoeg. Het zou ook nooit genoeg zijn, want zij was niet het probleem en kon dus ook niet de oplossing zijn.
Helaas besefte ik dit te laat. Ze heeft maandenlang aangegeven dat ze niet meer kon, dat er iets moest veranderen, maar ik wilde het niet zien. Nu zijn we uit elkaar. En heb ik spijt als haren op m’n hoofd. Maar ik ga met mezelf aan de slag, zodat ik een gezonde relatie met mezelf krijg. En in de toekomst hopelijk met een ander. Met iemand die beter bij me past.
Neem het van mij aan, als hij het zelf niet in wil zien, gaat dit niet veranderen. En als jij dit blijft accepteren, word je nooit 100% gelukkig. Je kunt namelijk jezelf niet zijn, hij heeft je niet onvoorwaardelijk lief. Dat verdien je wel.
zaterdag 1 juni 2019 om 00:28
Hij komt niet verder met zijn ontwikkeling en kiest ervoor dat mensen hem maar moeten nemen zoals hij is. Jij bent er vol tegenaan gegaan en bent daardoor op het goede spoor gekomen voor jezelf.
Ik vind het triest te lezen dat je zoveel van jezelf inlevert en opgeeft tbh deze relatie. Zo niet gezond.
Feit is hij maakt een keuze waar jij in jullie relatie niet ( meer) mee uit de voeten kunt. Kies voor jezelf en je kids, hoe moeilijk ook....
Ik vind het triest te lezen dat je zoveel van jezelf inlevert en opgeeft tbh deze relatie. Zo niet gezond.
Feit is hij maakt een keuze waar jij in jullie relatie niet ( meer) mee uit de voeten kunt. Kies voor jezelf en je kids, hoe moeilijk ook....
zaterdag 1 juni 2019 om 01:56
Reactie op je post van 0:03
Sorry maar deze man is ook een klootzak, alleen hij weet het wat mooier te brengen, jou wat beter in te pakken en dus wat meer in t gareel te laten lopen.
Hij gebruikt zo’n karrevracht aan smoesjes/excuses voor zijn gedrag dat ik hem voor geen meter zou vertrouwen. Niks van wat hij doet is onder zijn verantwoordelijkheid, alles wat hij doet is de schuld van een ander. Hij manipuleert jou waar je bij staat.
Kies voor jezelf en je kind want op de lange termijn ga je hier kapot aan.
Sorry maar deze man is ook een klootzak, alleen hij weet het wat mooier te brengen, jou wat beter in te pakken en dus wat meer in t gareel te laten lopen.
Hij gebruikt zo’n karrevracht aan smoesjes/excuses voor zijn gedrag dat ik hem voor geen meter zou vertrouwen. Niks van wat hij doet is onder zijn verantwoordelijkheid, alles wat hij doet is de schuld van een ander. Hij manipuleert jou waar je bij staat.
Kies voor jezelf en je kind want op de lange termijn ga je hier kapot aan.
zaterdag 1 juni 2019 om 07:59
[quote=Francien2019 post_id=29994866 time=1559340218 user_id=386639]
Ik voel me triest omdat wat jullie schrijven, op een enkel detail na, gewoon raak is. Alleen was mijn vorige partner een echte klootzak en deze man echt niet. Vandaar dat ik dacht dat ik nu een goede man te pakken had.
Deze man is ook defect, hetzij in een andere vermomming
Ik kan mezelf wel vergeven dat ik de problemen die deze man heeft niet direct heb herkent omdat hij het zeer goed kan camoufleren.
Hoe verhoudt deze zelfvergiffenis zich tot de acceptatie van het feit dat je een man hebt gekozen vanuit je oude wondpatroon?
Maar goed, hij wil dus niet meer in therapie. Hij vindt dat men hem maar moet nemen zoals hij is en hij is klaar met veranderen voor anderen
Hoe de situatie werkelijk is.
Toch zegt hij dat hij aan zichzelf gaat werken (zonder hulp) om dit probleem op te lossen en dat hij gaat leren vertrouwen en loslaten.
De belofte die hij aan jou doet on jou zoet te houden (en te voorkomen dat jij weggaat).
Zo nu en dan is er zelfinzicht maar al heel snel draait dat weer en legt hij de schuld weer bij mij. Hij vindt het blijkbaar extreem moeilijk om degene te zijn aan wie iets schort.
Hij neemt feitelijk geen verantwoordelijkheid voor zijn gedrag en gaat dit ook nooit doen.
Ik vind het ontzettend moeilijk om onder ogen te moeten zien dat het wellicht wéér niet gelukt is.
Volgens mij is dit alleen het enige probleem waar je echt mee worstelt. De rest wéét je wel. Het geeft toch niet dat je bij deze man te laat hebt gezien dat je hem (onbewust) hebt gekozen vanuit je oude patronen/wonden? Pas als je jezelf toestaat meer van jezelf en je kinderen te houden (en vanuit daar grenzen stelt) en je jezelf niet meer alleen laat om een man tegemoet te komen vanuit je gebrokenheid, dan komt die mooie relatie met de juiste man wel. Gewoon omdat je vanuit dat vertrek punt (zelfliefde), bullshit in welke vorm dan ook, niet meer zult accepteren.
Werk aan een nog betere relatie met jezelf: iedere relatie die je met anderen hebt, is een reflectie van de relatie die je met jezelf hebt.
Je vindt uiteindelijk pas de juiste relatie (met iemand anders) door nooit meer zover bij je eigen gevoel weg te gaan en jezelf regelmatig af te blijven vragen hoe jij je voelt (bij het gedrag van) bij de ander als je alleen bent.
Misschien was deze man de laatste les “hoe het niet moet” en tref je hierna de juiste man.
Veel sterkte
Ik voel me triest omdat wat jullie schrijven, op een enkel detail na, gewoon raak is. Alleen was mijn vorige partner een echte klootzak en deze man echt niet. Vandaar dat ik dacht dat ik nu een goede man te pakken had.
Deze man is ook defect, hetzij in een andere vermomming
Ik kan mezelf wel vergeven dat ik de problemen die deze man heeft niet direct heb herkent omdat hij het zeer goed kan camoufleren.
Hoe verhoudt deze zelfvergiffenis zich tot de acceptatie van het feit dat je een man hebt gekozen vanuit je oude wondpatroon?
Maar goed, hij wil dus niet meer in therapie. Hij vindt dat men hem maar moet nemen zoals hij is en hij is klaar met veranderen voor anderen
Hoe de situatie werkelijk is.
Toch zegt hij dat hij aan zichzelf gaat werken (zonder hulp) om dit probleem op te lossen en dat hij gaat leren vertrouwen en loslaten.
De belofte die hij aan jou doet on jou zoet te houden (en te voorkomen dat jij weggaat).
Zo nu en dan is er zelfinzicht maar al heel snel draait dat weer en legt hij de schuld weer bij mij. Hij vindt het blijkbaar extreem moeilijk om degene te zijn aan wie iets schort.
Hij neemt feitelijk geen verantwoordelijkheid voor zijn gedrag en gaat dit ook nooit doen.
Ik vind het ontzettend moeilijk om onder ogen te moeten zien dat het wellicht wéér niet gelukt is.
Volgens mij is dit alleen het enige probleem waar je echt mee worstelt. De rest wéét je wel. Het geeft toch niet dat je bij deze man te laat hebt gezien dat je hem (onbewust) hebt gekozen vanuit je oude patronen/wonden? Pas als je jezelf toestaat meer van jezelf en je kinderen te houden (en vanuit daar grenzen stelt) en je jezelf niet meer alleen laat om een man tegemoet te komen vanuit je gebrokenheid, dan komt die mooie relatie met de juiste man wel. Gewoon omdat je vanuit dat vertrek punt (zelfliefde), bullshit in welke vorm dan ook, niet meer zult accepteren.
Werk aan een nog betere relatie met jezelf: iedere relatie die je met anderen hebt, is een reflectie van de relatie die je met jezelf hebt.
Je vindt uiteindelijk pas de juiste relatie (met iemand anders) door nooit meer zover bij je eigen gevoel weg te gaan en jezelf regelmatig af te blijven vragen hoe jij je voelt (bij het gedrag van) bij de ander als je alleen bent.
Misschien was deze man de laatste les “hoe het niet moet” en tref je hierna de juiste man.
Veel sterkte
anoniem_376030 wijzigde dit bericht op 01-06-2019 08:44
0.04% gewijzigd
