Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
woensdag 31 juli 2019 om 15:11
Je wilt ze niet klaar. Over al die dingen die jij schrijft neb ik nooit nagedacht. Ik was 24/7 thuis en heb het nooit als een opgave gezien. De kinderen waren mn leven en zette ik graag alles voor opzij.
Ik had geen tijd alleen nodig, omdat ik graag samen met de kinderen was, zonder hun vond ik het stil. Hobby's deed ik s avonds als ze op bed lagen en een vakantie naar Haamstede was al avontuurlijk genoeg.
Ik had geen tijd alleen nodig, omdat ik graag samen met de kinderen was, zonder hun vond ik het stil. Hobby's deed ik s avonds als ze op bed lagen en een vakantie naar Haamstede was al avontuurlijk genoeg.
ik geef mn bek ook maar een douw
woensdag 31 juli 2019 om 15:13
woensdag 31 juli 2019 om 15:15
Nou nou, zo kan ie wel weer. Ik ben 44 en veel van haar redenen zijn de mijne om niet aan kinderen te beginnen. Dan ben je meteen maar een puber?
anoniem_370091 wijzigde dit bericht op 31-07-2019 15:30
0.26% gewijzigd
woensdag 31 juli 2019 om 15:16
Het feit dat je vroeger niet met poppen speelde zegt natuurlijk niets.
Ik was dol op poppen en heb er heel lang mee gespeeld, maar zelf kinderen krijgen is nooit een wens geweest. Toen niet en nu ook niet.
Nu op een leeftijd dat ik er te oud voor ben, en geen spijt. Ik heb er gewoon niets mee, mijn man gelukkig ook niet.
Ik was dol op poppen en heb er heel lang mee gespeeld, maar zelf kinderen krijgen is nooit een wens geweest. Toen niet en nu ook niet.
Nu op een leeftijd dat ik er te oud voor ben, en geen spijt. Ik heb er gewoon niets mee, mijn man gelukkig ook niet.
woensdag 31 juli 2019 om 15:20
Nooit overna gedacht al die dingen waar jij aan denkt. Nu ik er 2 heb weet ik; je eigen leven is idd voorlopig ‘voorbij’,in ieder geval je komt zelf niet meer op de 1e plaats. Ik heb het er met liefde voor over en geniet nu juist van hele andere dingen. En als ik wel eens een ochtend of avond voor mezelf heb geniet ik daar extra van.
woensdag 31 juli 2019 om 15:28
Ach, die periode is ook zo weer voorbij.WWW7 schreef: ↑31-07-2019 15:20Nooit overna gedacht al die dingen waar jij aan denkt. Nu ik er 2 heb weet ik; je eigen leven is idd voorlopig ‘voorbij’,in ieder geval je komt zelf niet meer op de 1e plaats. Ik heb het er met liefde voor over en geniet nu juist van hele andere dingen. En als ik wel eens een ochtend of avond voor mezelf heb geniet ik daar extra van.
Het beslaat hooguit 20 jaar van je (gemiddeld) 80-jarige leven en slecht de eerste jaren zijn zorgintensief.
woensdag 31 juli 2019 om 15:28
Volgens mij wil je duidelijk geen kinderen, maar wil je ze misschien nemen voor je partner. En wat als je over een paar jaar uit elkaar gaat? Dan heb je in je eentje die kinderen.
Je relatie met je partner veranderd ook enorm, waar jij nu op nummer 1 staat, zullen de kinderen opeens op nummer 1 staan. Ik zou er niet aan beginnen.
Je relatie met je partner veranderd ook enorm, waar jij nu op nummer 1 staat, zullen de kinderen opeens op nummer 1 staan. Ik zou er niet aan beginnen.
woensdag 31 juli 2019 om 15:28
Want als je een kind hebt gebaard ben je een volwassen vrouw en anders niet? Wat een onzin. Niet iedereen WIL kinderen.
De keuze voor kinderen heeft een grote impact op je leven. Ik vind het juist een teken van volwassenheid dat je hier goed over na denkt en het bespreekt met je partner. 'Gewoon' een kind baren omdat je zoooo verliefd bent zonder na te denken wat dat dan betekent voor je relatie, je werk, je gezondheid, je leven, jezelf, financieel etc. is pas onvolwassen.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
woensdag 31 juli 2019 om 15:35
Heel erg herkebaar, ik ben nu 31 en ik denk ook vaak over precies dezelfde dingen... Maar ik heb momenteel geen vriend dus ik weet niet of dat verandert als ik wel een stabiele basis zou hebben.
En dat terwijl ik gastouder ben haha. Ik ben gek op die kindjes maar ook zo blij als ik weer naar huis kan. Ik heb net zoals jij ook erg mijn eigen tijd nodig en ik weet gewoon niet of ik die zorg kan dragen. Ik heb twee hondjes en als die iets mankeren kan ik me daar al helemaal in verliezen. Laat staan als je dan bijvoorbeeld een gehandicapt kindje zou krijgen, ik durf dat niet aan.
Maar toch het knaagt ergens... wat is dat dan? Misschien toch de druk van buitenaf of de maatschappij die zegt dat het "hoort". Bij mij speelt ook wel een beetje de angst dat ik spijt ga krijgen of dat er niemand is die voor mij kan zorgen als ik het geluk heb om oud te worden.
Zoveel vragen. Dus ja erg herkenbaar.
En dat terwijl ik gastouder ben haha. Ik ben gek op die kindjes maar ook zo blij als ik weer naar huis kan. Ik heb net zoals jij ook erg mijn eigen tijd nodig en ik weet gewoon niet of ik die zorg kan dragen. Ik heb twee hondjes en als die iets mankeren kan ik me daar al helemaal in verliezen. Laat staan als je dan bijvoorbeeld een gehandicapt kindje zou krijgen, ik durf dat niet aan.
Maar toch het knaagt ergens... wat is dat dan? Misschien toch de druk van buitenaf of de maatschappij die zegt dat het "hoort". Bij mij speelt ook wel een beetje de angst dat ik spijt ga krijgen of dat er niemand is die voor mij kan zorgen als ik het geluk heb om oud te worden.
Zoveel vragen. Dus ja erg herkenbaar.
woensdag 31 juli 2019 om 15:37
Helemaal eens. Beter iemand die er goed over na denkt dan zomaar een kind baren en dan later tekort schieten op alle fronten. Want je bent alleen volwassen als je kinderen hebtplumplum schreef: ↑31-07-2019 15:28Want als je een kind hebt gebaard ben je een volwassen vrouw en anders niet? Wat een onzin. Niet iedereen WIL kinderen.
De keuze voor kinderen heeft een grote impact op je leven. Ik vind het juist een teken van volwassenheid dat je hier goed over na denkt en het bespreekt met je partner. 'Gewoon' een kind baren omdat je zoooo verliefd bent zonder na te denken wat dat dan betekent voor je relatie, je werk, je gezondheid, je leven, jezelf, financieel etc. is pas onvolwassen.
woensdag 31 juli 2019 om 15:38
Het is bij vrouwen soms qua biologie "best gemeen". Ik heb ook vaak de drang naar een 2e kind. Vooral halverwege mijn cyclus. Ik droom dan zelfs over zwanger worden, bevallen etc. ECHTER wil ik geen 2e. Het is echt hormonaal. Ik zou ook zeker niet gelukkig worden van een 2e.
Ik zou er wel goed over nadenken. Vooral de eerste paar jaar staat in het leven van je kind. En het is best pittig. Elke fase heeft weer wat anders. Je zou het ook bij 1 kunnen houden? Ik merk dat ik vaak wel de voordelen heb van het hebben van een kind, maar in zekere zin heb ik ook nog veel vrijheid. Vooral nu ze wat ouder wordt....
Ik zou er wel goed over nadenken. Vooral de eerste paar jaar staat in het leven van je kind. En het is best pittig. Elke fase heeft weer wat anders. Je zou het ook bij 1 kunnen houden? Ik merk dat ik vaak wel de voordelen heb van het hebben van een kind, maar in zekere zin heb ik ook nog veel vrijheid. Vooral nu ze wat ouder wordt....
woensdag 31 juli 2019 om 15:42
Zou draagmoederschap invulling kunnen geven aan die droom?Blauwkleedje31 schreef: ↑31-07-2019 15:38Het is bij vrouwen soms qua biologie "best gemeen". Ik heb ook vaak de drang naar een 2e kind. Vooral halverwege mijn cyclus. Ik droom dan zelfs over zwanger worden, bevallen etc. ECHTER wil ik geen 2e. Het is echt hormonaal. Ik zou ook zeker niet gelukkig worden van een 2e.
woensdag 31 juli 2019 om 15:45
Verschrikkelijk!
Al die ellende + een bevalling en dan aan een ander af moeten geven!
woensdag 31 juli 2019 om 15:47
Nee......Wel knap als mensen dat wel kunnen trouwens.
Misschien niet helemaal goed verwoord. Lichamelijk gezien wil ik graag een baby, maar geestelijk gezien niet.
woensdag 31 juli 2019 om 15:48
Precies. Maar voor mensen wiens leven louter bestaat uit het opvoeden van kinderen en verder weinig om handen hebben is zo'n beperkte levensvisie niet verrassend.plumplum schreef: ↑31-07-2019 15:28Want als je een kind hebt gebaard ben je een volwassen vrouw en anders niet? Wat een onzin. Niet iedereen WIL kinderen.
De keuze voor kinderen heeft een grote impact op je leven. Ik vind het juist een teken van volwassenheid dat je hier goed over na denkt en het bespreekt met je partner. 'Gewoon' een kind baren omdat je zoooo verliefd bent zonder na te denken wat dat dan betekent voor je relatie, je werk, je gezondheid, je leven, jezelf, financieel etc. is pas onvolwassen.
woensdag 31 juli 2019 om 15:51
Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
woensdag 31 juli 2019 om 15:52
Ja lijkt me heel ellendig een kind waar je je in die maanden zo aan hecht af te geven. En dan aan mensen die er eh, niet op die manier aan zijn gehecht. Maar dan wel een kind hebben.Blauwkleedje31 schreef: ↑31-07-2019 15:47Nee......Wel knap als mensen dat wel kunnen trouwens.
Misschien niet helemaal goed verwoord. Lichamelijk gezien wil ik graag een baby, maar geestelijk gezien niet.