Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
woensdag 31 juli 2019 om 15:52
En inderdaad liever dat mensen er bewust over nadenken, dan 3 kinderen hebben. En dit vervolgens niet goed aankunnen. Dit laatste zie ik nog wel eens in mijn omgeving. De schattige baby verandert in een actieve dreumes, eigenwijze peuter en een kleuter die de hele dag praat en mam mam mam mam maaaam roept. Daar moet je wel tegen kunnen.... En daarna nog veeeeel meer leeftijden en fases, die ook geweldig zijn, maar ook veel van jezelf vergen.
woensdag 31 juli 2019 om 15:52
Pssssss, dus je kent mij en weet waar mij leven uit bestaat? Hoe grappig! Vertel me dan eens meer over mijn beperkte leven, oke?
woensdag 31 juli 2019 om 15:53
Blauwkleedje31 schreef: ↑31-07-2019 15:47Nee......Wel knap als mensen dat wel kunnen trouwens.
Misschien niet helemaal goed verwoord. Lichamelijk gezien wil ik graag een baby, maar geestelijk gezien niet.
Zelfs ik, de leeftijd waarop het kan al ruim gepasseerd, droom nog regelmatig dat ik zwanger ben en een baby krijg.
Heerlijk, baby's krijgen en borstvoeding geven.
woensdag 31 juli 2019 om 15:54
Waarom moet je invulling geven aan een droom (onder invloed van hormonen) als het iets is wat je helemaal niet wilt? Ik kan me vaak niet eens herinneren wat ik gedroomd heb. En in het geval ik een droom wel (vaag) herinner, is het nog nooit bij me opgekomen dat ik die droom dan werkelijkheid zou moeten laten worden.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
woensdag 31 juli 2019 om 15:55
Jeetje, ben je er weer ja? Wat een idiote reactie. Alsof iedereen zonder kinderen onvolwassen is... gekkie.
Ik geloof dat de meeste mensen die bewust kinderloos zijn, daar over het algemeen heel goed over hebben nagedacht. Behoorlijk volwassen gedrag.
TO, ik heb ook niet de indruk dat je twijfelt. Is het wellicht de verwachting van de buitenwereld die hier een rol in speelt? Als je als vrouw op een bepaalde leeftijd komt en een stabiele relatie hebt, ligt een kind krijgen vaak wel een beetje in de lijn der verwachting. Kan me voorstellen dat het best lastig kan zijn om dan 'tegen de draad in te gaan'.
woensdag 31 juli 2019 om 15:57
Ik droom zo af en toe ook wel eens van spetterende seks met een blonde god.plumplum schreef: ↑31-07-2019 15:54Waarom moet je invulling geven aan een droom (onder invloed van hormonen) als het iets is wat je helemaal niet wilt? Ik kan me vaak niet eens herinneren wat ik gedroomd heb. En in het geval ik een droom wel (vaag) herinner, is het nog nooit bij me opgekomen dat ik die droom dan werkelijkheid zou moeten laten worden.
Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt mijn lieve man te verlaten (nog afgezien van het feit dat de blonde goden mij veel te oud zullen vinden)
woensdag 31 juli 2019 om 16:01
Ze moet niets maar ik dacht misschien misschien als Blauwkleedje dat wil voelen kan draagmoederschap dat bieden.
En dan vraagt iemand ernaar en doe je het of wel of niet. In plaats van sowieso niet.
woensdag 31 juli 2019 om 16:02
AsianGirl mag toch zelf bepalen of ze dat wilt. En misschien wil ze dat nog wel als ze een kind heeft.LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
woensdag 31 juli 2019 om 16:03
Girl_Undiscovered schreef: ↑31-07-2019 15:35Maar toch het knaagt ergens... wat is dat dan? Misschien toch de druk van buitenaf of de maatschappij die zegt dat het "hoort". Bij mij speelt ook wel een beetje de angst dat ik spijt ga krijgen of dat er niemand is die voor mij kan zorgen als ik het geluk heb om oud te worden.
Dat vind ik altijd zo bijzonder. Één of meerdere kinderen hebben betekent toch niet dat er later voor je gezorgd wordt?
Er kunnen heel veel redenen zijn waarom zodat niet willen/kunnen. En dan doet het misschien wel extra veel pijn als er niet voor je gezorgd wordt?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 31 juli 2019 om 16:09
woensdag 31 juli 2019 om 16:09
En het zou niet kunnen dat mensen gewoon verschillende behoeftes hebben, ongeacht leeftijd?LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
Ik herken me helemaal in jouw twijfels,TO. Ik wilde het altijd pertinent niet. Ik hoef geen baby's op schoot van vriendinnen, vind het ontzettend irritant dat er geen normaal gesprek meer te voeren is als er (kleine) kinderen in de buurt zijn en ik vind de meeste kinderen viezig, luidruchtig en gewoon echt niet leuk.
Maar het laatste jaar komt daar toch wat verandering in. Ik zie nu dat het hebben van wat oudere kinderen toch best wel leuk is en vooral een volwassen kind lijkt me leuk.
Of het is omdat het de 'laatste kans' is (ik ben 38), ik weet het niet. Mijn vriend neigt naar een 'ja', maar hij kan ook leven met een 'nee'. We zullen dus wel zien. De kans is natuurlijk heel reëel dat het helemaal niet meer lukt als ik nu nog zou willen proberen.
woensdag 31 juli 2019 om 16:13
Het duurt heel lang voor een kind volwassen is.Ladida1981 schreef: ↑31-07-2019 16:09En het zou niet kunnen dat mensen gewoon verschillende behoeftes hebben, ongeacht leeftijd?
Ik herken me helemaal in jouw twijfels,TO. Ik wilde het altijd pertinent niet. Ik hoef geen baby's op schoot van vriendinnen, vind het ontzettend irritant dat er geen normaal gesprek meer te voeren is als er (kleine) kinderen in de buurt zijn en ik vind de meeste kinderen viezig, luidruchtig en gewoon echt niet leuk.
Maar het laatste jaar komt daar toch wat verandering in. Ik zie nu dat het hebben van wat oudere kinderen toch best wel leuk is en vooral een volwassen kind lijkt me leuk.
Eerst moet je een lange periode door waarop ze "viezig, luidruchtig en gewoon echt niet leuk" zijn.
woensdag 31 juli 2019 om 16:13
Ik vind kinderen van anderen onder de 5 ook niks aan. Mijn eigen kind en neefjes, nichtjes dan wel weer. Ook al zijn ze 2 en zitten ze vol snotLadida1981 schreef: ↑31-07-2019 16:09En het zou niet kunnen dat mensen gewoon verschillende behoeftes hebben, ongeacht leeftijd?
Ik herken me helemaal in jouw twijfels,TO. Ik wilde het altijd pertinent niet. Ik hoef geen baby's op schoot van vriendinnen, vind het ontzettend irritant dat er geen normaal gesprek meer te voeren is als er (kleine) kinderen in de buurt zijn en ik vind de meeste kinderen viezig, luidruchtig en gewoon echt niet leuk.
Maar het laatste jaar komt daar toch wat verandering in. Ik zie nu dat het hebben van wat oudere kinderen toch best wel leuk is en vooral een volwassen kind lijkt me leuk.
Of het is omdat het de 'laatste kans' is (ik ben 38), ik weet het niet. Mijn vriend neigt naar een 'ja', maar hij kan ook leven met een 'nee'. We zullen dus wel zien. De kans is natuurlijk heel reëel dat het helemaal niet meer lukt als ik nu nog zou willen proberen.
Denk dat dat ook weer een biologisch trucje is van moeder natuur.
woensdag 31 juli 2019 om 16:15
LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
Wat ben jij kortzichtig.
Tijd voor jezelf nodig hebben en/of een dag in de week rust is helemaal niet raar als je (zoals TO) ADHD hebt. Of ASS, of een andere fysieke of psychische aandoening waarbij je extra op jezelf en je energiebalans moet letten. Deze zelfkennis meenemen in de beslissing wel/geen kinderen vind ik juist wél volwassen.
Het baren van een kind is geen wondermiddel tegen levenslange fysieke en/of psychische aandoeningen en alles wat daar bij komt kijken. Als het niet altijd even goed lukt om voor jezelf te zorgen dan is "kan ik de zorg voor een kind wel aan?" een hele reële vraag om aan jezelf te stellen voordat je een kind op de wereld zet.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
woensdag 31 juli 2019 om 16:17
Niet iedereen kan ze krijgen ook...plumplum schreef: ↑31-07-2019 15:28Want als je een kind hebt gebaard ben je een volwassen vrouw en anders niet? Wat een onzin. Niet iedereen WIL kinderen.
De keuze voor kinderen heeft een grote impact op je leven. Ik vind het juist een teken van volwassenheid dat je hier goed over na denkt en het bespreekt met je partner. 'Gewoon' een kind baren omdat je zoooo verliefd bent zonder na te denken wat dat dan betekent voor je relatie, je werk, je gezondheid, je leven, jezelf, financieel etc. is pas onvolwassen.
Ik ben 42, mijn exen wilden geen kinderen (heel lang wel, maar toen toch ook weer niet). Toen ik op mijn 40e mijn huidige vriend tegenkwam stonden we in principe open voor kinderen. Helaas lukt het tot op heden niet en gezien mijn leeftijd verwacht ik er ook niet al te veel meer van (de medische molen gaan we niet doen, hebben we besloten).
Maar goed... Als dat betekent dat ik nog niet volwassen ben....
Ik zie voordelen....
woensdag 31 juli 2019 om 16:21
Ik zou niet weten waarom je dat op je 33e niet kunt hebben.LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
Ik vraag me ook vaak genoeg af of het lot niet gewoon bedacht heeft dat ik geen geschikte moeder zou zijn... want ook ik zou tijd voor mezelf nodig hebben, willen doen wat ik wil, en soms rust willen hebben. Verder verwacht ik dat ik dat gehang alleen aan mij vreselijk zou vinden (Iets met "Je hebt ook een vader, ga daar maar even aan hangen").
woensdag 31 juli 2019 om 16:23
Ja hier herken ik mij inderdaad in. Een paar mensen stellen mij de vraag waarom ik het wel zou willen. Of dit enkel om mijn partner is. Dit is meer een gevoel eigenlijk. Stel ik zou nu zwanger zijn, dan krijg ik ook ergens een 'warm' gevoel bij de gedachte. Hoe zou mijn kindje zijn? Nooit kids hebben vind ik ook een vreemde gedachte. En het lijkt me een extra dimensie aan je leven toevoegen en mooi om dingen weer door de ogen van een kind te beleven. En natuurlijk de gezelligheid. Alleen krijg je inderdaad geen proefperiode, en zie ik ook veel beren op de weg.Girl_Undiscovered schreef: ↑31-07-2019 15:35Heel erg herkebaar, ik ben nu 31 en ik denk ook vaak over precies dezelfde dingen... Maar ik heb momenteel geen vriend dus ik weet niet of dat verandert als ik wel een stabiele basis zou hebben.
En dat terwijl ik gastouder ben haha. Ik ben gek op die kindjes maar ook zo blij als ik weer naar huis kan. Ik heb net zoals jij ook erg mijn eigen tijd nodig en ik weet gewoon niet of ik die zorg kan dragen. Ik heb twee hondjes en als die iets mankeren kan ik me daar al helemaal in verliezen. Laat staan als je dan bijvoorbeeld een gehandicapt kindje zou krijgen, ik durf dat niet aan.
Maar toch het knaagt ergens... wat is dat dan? Misschien toch de druk van buitenaf of de maatschappij die zegt dat het "hoort". Bij mij speelt ook wel een beetje de angst dat ik spijt ga krijgen of dat er niemand is die voor mij kan zorgen als ik het geluk heb om oud te worden.
Zoveel vragen. Dus ja erg herkenbaar.
woensdag 31 juli 2019 om 16:24
Maar daarbij ligt het er erg aan wat voor kinderen het zijn.
Mijn neefjes en nichtjes kon ik altijd heel goed hebben, hoe viezig of luidruchtig ze ook waren. En vervelend? Nou gewoon zeggen dat je het niet leuk vindt en dat mama of oma net iets had gezegd hielp heel erg goed.
Dat zorgde ervoor dat ik verwachtte dat ik dat gevoel met mijn eventuele eigen kinderen ook wel zou hebben.
woensdag 31 juli 2019 om 16:28
Ik lees eigenlijk alleen maar redenen waarom je geen kind zou moeten nemen.
Je noemt o.a. wat als je een 'moeilijk' kind krijgt. Kun jij dan wel geduld opbrengen?
Je noemt ook dat je tijd alleen nodig hebt, maar wat nou als je partner wegvalt, kun je het dan alleen opvoeden?
Ik zou goed stil staan bij de redenen die je noemt en nog eens overdenken waarom je ze wel zou willen. Genoeg mensen die geen goede band hebben met hun ouders, dus om nou een kind te nemen zodat je later als oud besje niet alleen bent zou ik zeker niet doen.
Bedenk ook wat jij een kind te bieden hebt, een ouder met ADHD die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en die "haar vrijheid" opgeeft voor haar kind.
Je noemt o.a. wat als je een 'moeilijk' kind krijgt. Kun jij dan wel geduld opbrengen?
Je noemt ook dat je tijd alleen nodig hebt, maar wat nou als je partner wegvalt, kun je het dan alleen opvoeden?
Ik zou goed stil staan bij de redenen die je noemt en nog eens overdenken waarom je ze wel zou willen. Genoeg mensen die geen goede band hebben met hun ouders, dus om nou een kind te nemen zodat je later als oud besje niet alleen bent zou ik zeker niet doen.
Bedenk ook wat jij een kind te bieden hebt, een ouder met ADHD die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en die "haar vrijheid" opgeeft voor haar kind.
woensdag 31 juli 2019 om 16:30
Bedankt voor je reactie. Ik heb inderdaad niet het idee dat ik onvolwassen ben. Ik heb mijn leven heel goed op de rit, heb een goede carrière, een koophuis en leef bij lange na niet als een tiener. De rust is inderdaad meer noodzaak, omdat ik snel overprikkeld ben.plumplum schreef: ↑31-07-2019 16:15Wat ben jij kortzichtig.
Tijd voor jezelf nodig hebben en/of een dag in de week rust is helemaal niet raar als je (zoals TO) ADHD hebt. Of ASS, of een andere fysieke of psychische aandoening waarbij je extra op jezelf en je energiebalans moet letten. Deze zelfkennis meenemen in de beslissing wel/geen kinderen vind ik juist wél volwassen.
Het baren van een kind is geen wondermiddel tegen levenslange fysieke en/of psychische aandoeningen en alles wat daar bij komt kijken. Als het niet altijd even goed lukt om voor jezelf te zorgen dan is "kan ik de zorg voor een kind wel aan?" een hele reële vraag om aan jezelf te stellen voordat je een kind op de wereld zet.
woensdag 31 juli 2019 om 16:33
Ik heb ook rust en tijd voor mezelf nodig en dus zorgt mijn man ervoor dat ik dat krijg. Ook doet hij vrijwel al het regelwerk voor de kinderen (inmiddels eind basisschool) en nam hij vroeger een groter deel van de verzorging op zich. Dus dat zou je ook met jouw vriend kunnen afspreken, aangezien zijn kinderwens zo groot is neem ik aan dat dat geen probleem voor hem is.
Zelf ben ik gek op mijn kinderen
en heb ik nooit een moment spijt gehad.
Dat gezegd hebbende: je hoeft natuurlijk niet. Er is geen enkele verplichting om kinderen te krijgen. Als het niet goed voelt, voelt het niet goed!
Zelf ben ik gek op mijn kinderen
en heb ik nooit een moment spijt gehad. Dat gezegd hebbende: je hoeft natuurlijk niet. Er is geen enkele verplichting om kinderen te krijgen. Als het niet goed voelt, voelt het niet goed!
woensdag 31 juli 2019 om 16:34
woensdag 31 juli 2019 om 16:40
Ik heb ook een periode gehad, dat ik heel erg twijfelde of ik wel of geen kinderen wilde krijgen, want ook bij mij spelen er psychische problemen mee, die ik overigens nu vrij goed op de rit heb. Ik vond mezelf 'te jong' om aan kinderen te beginnen. En zo had ik meerdere zaken waar ik over twijfelde. Inmiddels kan ik (al een aardig tijdje) zeggen dat ik wil gaan voor kinderen. In ons geval is het jammer dat het niet echt wil vlotten, alleen dat is verder niet van toegevoegde waarde voor dit topic.
Het is voor iedereen persoonlijk waarom hij of zij aan kinderen wil beginnen of er juist niet. Het zal ook meespelen wat voor kind je krijgt (rustig / druk) en hoe je zelf en/of je partner invulling geeft aan de opvoeding.
Ik vind het goed dat je er over nadenkt voordat je aan kinderen begint. Praat erover met je partner en geef open en eerlijk aan hoe je hier tegenover staat.
Het is voor iedereen persoonlijk waarom hij of zij aan kinderen wil beginnen of er juist niet. Het zal ook meespelen wat voor kind je krijgt (rustig / druk) en hoe je zelf en/of je partner invulling geeft aan de opvoeding.
Ik vind het goed dat je er over nadenkt voordat je aan kinderen begint. Praat erover met je partner en geef open en eerlijk aan hoe je hier tegenover staat.
In this mad house we must all survive