mijn diepe put

12-08-2019 11:02 106 berichten
Alle reacties Link kopieren
het begin van een superlang bericht 🙂 sorry dus alvast, ik heb het gewoon even nodig dit van me af te schrijven. Ik weet best wel goed wat de reacties zullen zijn en ik heb me hier al op voorbereid. Weet echter dat ik (van mezelf vind dat ik) geen klootzak ben, ik zit gewoon in een door mezelf gegraven put en in een best wanhopige situatie waar ik even volledig het noorden kwijt ben.

weg wegens herkenbaarheid
anoniem_389258 wijzigde dit bericht op 14-08-2019 12:09
Reden: herkenbaarheid
89.65% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
lilalinda schreef:
12-08-2019 11:53
je kunt ook prima de bom niet laten barsten (leuker voor de kinderen) door NU (nu er nog wat ruimte is) wel met je vrouw te praten.
En als dat niet goed wil, neem je daar hulp bij.
En dit, inderdaad.
Alle reacties Link kopieren
Je nieuwe vlam wil geen huwelijk stukmaken zegt ze (die kus doet anders vermoeden maar goed) en jij wil pas scheiden als je zwart op wit garanties hebt van die collega (puke).

De oplossing is simpel hoor. Wees eens een echte kerel en ga eerst scheiden, of je nu wel of iets hebt/krijgt met je collega, en eenmaal gescheiden heeft collega dat argument niet meer dat ze geen huwelijk wil opbreken. En dan niet zielig lopen doen als zij niet over de brug komt en bij haar vriend blijft he?
Creativity is intelligence having fun
Alle reacties Link kopieren
Wet van Wullus.
Niet geschoten is altijd mis
Jij wilt alleen scheiden als je zeker weet dat je collega met jou verder wil. Stel he, dat zij ook gaat scheiden, jullie gaan samen verder, en over 2 jaar blijkt dat jullie toch niet zo goed matchen. Ga je haar dat dan kwalijk nemen? Zou je dan weer terug willen naar je vrouw?

Je overweging is niet eerlijk.
Toen ik ging scheiden had ik een minnaar die getrouwd was. We spraken best wel eens over een toekomst samen. Maar dat ik ging scheiden was mijn besluit. Dat stond los van hem. Ik wilde sowieso scheiden, ook als dat betekende dat ik alleen zou zijn.
Ik ben zo blij dat ik die beslissing voor mezelf heb genomen. Die minnaar ging natuurlijk helemaal niet scheiden, wou mij ernaast houden. Ik heb dus ook die relatie verbroken, en heb voor mezelf gekozen.
In mijn ogen zou je het echt zo moeten bekijken: uitgaan van jezelf, niet van je collega. Wil je ook bij je vrouw weg als dat betekent dat je single wordt (nu of over 2 jaar of wanneer dan ook)? Ga dan gewoon scheiden, en leg je collega geen druk op dat zij ook moet scheiden.
Alle reacties Link kopieren
Marana schreef:
12-08-2019 12:04
Jij wilt alleen scheiden als je zeker weet dat je collega met jou verder wil. Stel he, dat zij ook gaat scheiden, jullie gaan samen verder, en over 2 jaar blijkt dat jullie toch niet zo goed matchen. Ga je haar dat dan kwalijk nemen? Zou je dan weer terug willen naar je vrouw?

Je overweging is niet eerlijk.
Toen ik ging scheiden had ik een minnaar die getrouwd was. We spraken best wel eens over een toekomst samen. Maar dat ik ging scheiden was mijn besluit. Dat stond los van hem. Ik wilde sowieso scheiden, ook als dat betekende dat ik alleen zou zijn.
Ik ben zo blij dat ik die beslissing voor mezelf heb genomen. Die minnaar ging natuurlijk helemaal niet scheiden, wou mij ernaast houden. Ik heb dus ook die relatie verbroken, en heb voor mezelf gekozen.
In mijn ogen zou je het echt zo moeten bekijken: uitgaan van jezelf, niet van je collega. Wil je ook bij je vrouw weg als dat betekent dat je single wordt (nu of over 2 jaar of wanneer dan ook)? Ga dan gewoon scheiden, en leg je collega geen druk op dat zij ook moet scheiden.
zeker! ik ken in mijn omgeving meerdere gevallen, waar dit gebeurde.
1 van beide zet de scheiding door, de ander blijft toch bij partner.

Echt hoor, scheiden doe je echt alleen voor jezelf, TO
Alle reacties Link kopieren
accepteer de relatie of maak er een einde van. Meer smaken zijn er niet.

Wees niet zo laf om te wachten tot dat er een betere optie voorbij komt.

En neem je verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag. De slechte relatie is niet alleen de schuld van het slechte communiceren van je vrouw. Ze was ooit wel goed genoeg om mee te trouwen en 3 kinderen mee te krijgen. Wat is er veranderd, sinds dit gedrag er altijd is geweest?
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
Alle reacties Link kopieren
Die collega steelt jouw beslissing niet, wat egocentrisch om zo te denken. Die collega wil (nog los van het feit dat ze zelf ook een relatie zou moeten verbreken) gewoon geen relatie met een vader van jonge kinderen die net uit een stukgelopen huwelijk komt. De beslissing om een gezin op te breken en met een ander verder te gaan ligt uiteindelijk altijd bij degene die dat gezin achterlaat, je wordt daar niet toe gedwongen. Zij wil gewoon die situatie niet. Honderd procent haar goed recht.

Verder vind ik je wel heel opportunistisch, maar dat is al uitgebreid gezegd hier.
susan wijzigde dit bericht op 12-08-2019 12:21
6.64% gewijzigd
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Alle reacties Link kopieren
Jullie hebben inderdaad gelijk. Ik ben best wel blij dat ik het toch gepost heb, het doet me beter nadenken. Ik mag inderdaad niet van mijn collega laten afhangen of ik bij mijn vrouw blijf of niet.
Mijn vrouw en ik hebben veel overeenkomsten maar ook veel verschillen. Het is wel zo dat met het ouder worden (we zijn samen van toen we 17 waren) de verschillen me harder zijn gaan storen dan ze voorheen deden. Dit heeft niets met mijn collega (of een andere vrouw) te maken hoor, dit is al vele jaren langzaam duidelijker aan het worden.
Of dit een breukpunt zal zijn of niet, daar zal ik hard over moeten nadenken.
Leuk ook voor die vriend van je collega, heeft net een maand geleden met zijn droomvrouw een huis gekocht. Ik vind jou en je collega dus prima bij elkaar passen, beide vreemdgangers en totaal met zichzelf bezig. Ik gun jullie elkaar, ga ervoor! :heart: Kunnen jullie ex-partners in ieder geval een partner krijgen die wel voor ze gaat.
markvdr schreef:
12-08-2019 12:20
Jullie hebben inderdaad gelijk. Ik ben best wel blij dat ik het toch gepost heb, het doet me beter nadenken. Ik mag inderdaad niet van mijn collega laten afhangen of ik bij mijn vrouw blijf of niet.
Mijn vrouw en ik hebben veel overeenkomsten maar ook veel verschillen. Het is wel zo dat met het ouder worden (we zijn samen van toen we 17 waren) de verschillen me harder zijn gaan storen dan ze voorheen deden. Dit heeft niets met mijn collega (of een andere vrouw) te maken hoor, dit is al vele jaren langzaam duidelijker aan het worden.
Of dit een breukpunt zal zijn of niet, daar zal ik hard over moeten nadenken.
Waarom vertel je wat je hier schrijft vanavond niet aan je vrouw. Kun je haar de keuze laten maken of ze bij een vreemdganger wil blijven of niet :lightbulb:
markvdr schreef:
12-08-2019 11:37
Uiteraard hebben jullie allemaal gelijk, en ik had deze reacties ook wel verwacht. Ik heb op voorhand best al wel wat draadjes doorgelezen van anderen die op een ander verliefd worden.
Ik snap hoe het overkomt, de manier waarop ik blijkbaar maar 2 opties zie: verdergaan met mijn vrouw, of verdergaan met mijn collega.
Ergens is dat inderdaad niet correct. Ik denk dat ik enkel deze opties overweeg vanuit een soort gelatenheid: als het met mijn collega niet lukt en ik dus voor mijn eigen geluk niet kan kiezen, kan ik dan niet beter voor het geluk van mijn kinderen (en bij uitbreiding, vrouw) kiezen en zelf dan maar wat minder gelukkig zijn?
Ok, natuurlijk is dat stiekem en geniepig en niet correct. Ik besef dat wel. En sowieso zal misschien vroeg of laat die bom dan wel barsten. Maar misschien ook wel niet en dan zou het misschien wel een goede keuze gebleken zijn om te blijven?
Doe je vrouw een lol en vertel haar de waarheid. Daar zal zij wel conclusies aan verbinden. Die collega vindt jou leuk om haar ego te laten strelen maar niet leuk genoeg om haar vriend voor te laten staan.

Dus in feite heb je maar één dilemma: maak je iets bespreekbaar of laat je je vrouw op de reservebank zitten totdat de volgende ‘collega’ voorbijkomt?
Je collega wil niet dus dat is klaar. Biecht het op aan je vrouw en misschien is het dan kapot. En zoek een andere baan.
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 12:20
Jullie hebben inderdaad gelijk. Ik ben best wel blij dat ik het toch gepost heb, het doet me beter nadenken. Ik mag inderdaad niet van mijn collega laten afhangen of ik bij mijn vrouw blijf of niet.
Mijn vrouw en ik hebben veel overeenkomsten maar ook veel verschillen. Het is wel zo dat met het ouder worden (we zijn samen van toen we 17 waren) de verschillen me harder zijn gaan storen dan ze voorheen deden. Dit heeft niets met mijn collega (of een andere vrouw) te maken hoor, dit is al vele jaren langzaam duidelijker aan het worden.
Of dit een breukpunt zal zijn of niet, daar zal ik hard over moeten nadenken.

Bespreek je twijfels over jullie relatie ook met je vrouw. Jullie zitten samen in de relatie, het gaat niet alleen wat jij wilt of niet.

Geef haar het respect door haar als gelijke te behandelen.

Misschien twijfelt zij ook al veel langer en durft ze ook de stekker er niet uit te trekken. Of misschien wil ze ook graag dat de relatie beter gaat, en samen naar een oplossing gaan kijken, etc etc.

Haar uiteindelijk alleen maar de eindconclusie geven, is de minst chique manier. Neem haar mee in je twijfels en zorgen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 12:20

Of dit een breukpunt zal zijn of niet, daar zal ik hard over moeten nadenken.
nee, nee, je gaat echt de fout in.
je moet niet denken (alleen in jouw hoofd) je moet praten, alleen dan kun je er ook samen uitkomen
Dat ben je richting je kinderen echt wel verplicht.
Alle reacties Link kopieren
Wat mij opvalt is dat jij de grenzen of keuze van jouw collega niet respecteert. Zij geeft duidelijk aan hoe zij er in staat en jij denkt haar wel even over te kunnen halen.

Communiceer jij ook zo richting je vrouw? In dat geval kan ik me wel voorstellen waarom ze dichtklapt als je met haar wil praten...

Mijn voorstel is in therapie gaan om het 'niet kunnen praten' deel van je huwelijk proberen op te lossen, dit lijkt me eerder een wisselwerking tussen jullie dan iets wat geheel en alleen aan je vrouw ligt.

Die collega zou ik laten voor wat het is, je gevoelens voor haar zijn gebaseerd op een fantasie, en geloof me, ik spreek uit ervaring.
Alle reacties Link kopieren
Het feit alleen al dat je zegt dat je vrouw niet kan praten, terwijl je zelf allerlei belangrijke gebeurtenissen die jou bezig houden niet aan haar vertelt zegt al genoeg. Hoezo je vrouw kan niet praten, jij kunt niet praten!
Alle reacties Link kopieren
lilalinda schreef:
12-08-2019 12:47
nee, nee, je gaat echt de fout in.
je moet niet denken (alleen in jouw hoofd) je moet praten, alleen dan kun je er ook samen uitkomen
Dat ben je richting je kinderen echt wel verplicht.
Neeeeee want wat als vrouw nou de stekker eruit trekt, dan heb je geen nieuw paar schoenen/ander gespreid bedje klaarstaan en ben je alleen :'( .

Zo onaantrekkelijk, mannen die niet alleen kunnen zijn en niet hun eigen boontjes doppen.
Alle reacties Link kopieren
Jullie hebben gelijk dat ik er beter over zou praten ipv het proberen alleen te verwerken. Voor mij is dit een grote drempel gezien onze "praatgewoontes" maar ook omdat ik schrik heb haar pijn te doen (maar goed, dat doe ik toch al ook al beseft ze het misschien nog niet) denk ik. Maar het is een drempel waar ik over zal moeten besef ik nu.
Sunshine585 schreef:
12-08-2019 12:56
Wat mij opvalt is dat jij de grenzen of keuze van jouw collega niet respecteert. Zij geeft duidelijk aan hoe zij er in staat en jij denkt haar wel even over te kunnen halen.

Communiceer jij ook zo richting je vrouw? In dat geval kan ik me wel voorstellen waarom ze dichtklapt als je met haar wil praten...
Dit is wel een goed inzicht dat ik niet had. Ik moet misschien inderdaad proberen mijn verlangen niet te spiegelen op dat van haar. Het is nu ook wel niet zo dat ik geprobeerd heb haar te overhalen. Ik heb haar gezegd dat ik respect heb voor haar beslissing ( er niets mee te willen doen) maar dat ik het voor mezelf daar moeilijk mee heb.
Met mijn vrouw communiceer ik niet op die manier nee. Dat gaat eerder omgekeerd: als zij iets wilt zal ik dat eerder accepteren dan dat ik iets opleg dat ik zelf wil.
Alle reacties Link kopieren
Timetraveler schreef:
12-08-2019 13:05
Neeeeee want wat als vrouw nou de stekker eruit trekt, dan heb je geen nieuw paar schoenen/ander gespreid bedje klaarstaan en ben je alleen :'( .

Zo onaantrekkelijk, mannen die niet alleen kunnen zijn en niet hun eigen boontjes doppen.
Ik begrijp je reactie helemaal. Het is echter niet zo dat ik niet alleen kan zijn en niet mijn eigen boontjes kan doppen. Tussen ons oudste en jongste kind in heeft mijn vrouw een zware depressie gehad en heb ik alles van huishouden en kinderen alleen op mij genomen. Tot op vandaag doe ik vrijwel alles alleen in huis, en daar heb ik hoegenaamd geen moeite mee.
Voor mezelf heb ik dus ook geen schrik om "alleen" te vallen. Echter wel voor de gevolgen voor mijn kinderen en mijn vrouw.
Ik weet dat dit heel contradictorisch klinkt naast mijn startpost, maar ik kan ook moeilijk elk jaar van ons lange huwelijk tot in detail beschrijven. Het is echt wel complexer dan "man heeft vrouw, man raakt vrouw beu, man wilt andere vrouw". Ook al komt het zo wel over zie ik nu ook zelf :-)
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 13:06
Jullie hebben gelijk dat ik er beter over zou praten ipv het proberen alleen te verwerken. Voor mij is dit een grote drempel gezien onze "praatgewoontes" maar ook omdat ik schrik heb haar pijn te doen (maar goed, dat doe ik toch al ook al beseft ze het misschien nog niet) denk ik. Maar het is een drempel waar ik over zal moeten besef ik nu.


Dit is wel een goed inzicht dat ik niet had. Ik moet misschien inderdaad proberen mijn verlangen niet te spiegelen op dat van haar. Het is nu ook wel niet zo dat ik geprobeerd heb haar te overhalen. Ik heb haar gezegd dat ik respect heb voor haar beslissing ( er niets mee te willen doen) maar dat ik het voor mezelf daar moeilijk mee heb.
Met mijn vrouw communiceer ik niet op die manier nee. Dat gaat eerder omgekeerd: als zij iets wilt zal ik dat eerder accepteren dan dat ik iets opleg dat ik zelf wil.
zoek hulp bij jullie communicatie, ga praten via/met een therapeut

Ik heb een paar jaar geleden een beetje zelfde gehad als jij. Eigen relatie werd sleets. Kinderen groot, de zorgtaak was over. Verlokkingen van leuke jonge mannen. Ik ging het mijn man kwalijk nemen en voelde me enorm opgesloten.

Uiteindelijk toch goed gesprek gehad (bij ons hielp wijn, therapeut niet nodig). Waarbij natuurlijk bleek, dat mijn man me niet wilde beknotten.
Hij was niet de reden, dat ik me opgesloten voelde. Samen in open&eerlijkheid besproken hoe nu verder.
Daar is een voor ons heel werkzame methode uitgekomen. Wij gaan samen oud worden.
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 13:11
Ik begrijp je reactie helemaal. Het is echter niet zo dat ik niet alleen kan zijn en niet mijn eigen boontjes kan doppen. Tussen ons oudste en jongste kind in heeft mijn vrouw een zware depressie gehad en heb ik alles van huishouden en kinderen alleen op mij genomen. Tot op vandaag doe ik vrijwel alles alleen in huis, en daar heb ik hoegenaamd geen moeite mee.
het gaat om je 'emotionele boontjes', jij wil van ene relatie in de volgende rollen.
Alle reacties Link kopieren
lilalinda schreef:
12-08-2019 13:13
het gaat om je 'emotionele boontjes', jij wil van ene relatie in de volgende rollen.
Ok sorry had je verkeerd begrepen. In dit specifieke geval heb je natuurlijk gelijk. Ik zou zelf niet kunnen zeggen of dat altijd zo is. Mijn vrouw is mijn eerste relatie en tot nu toe ben ik in al die jaren nooit verliefd geweest op een ander...
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 13:17
Ok sorry had je verkeerd begrepen. In dit specifieke geval heb je natuurlijk gelijk. Ik zou zelf niet kunnen zeggen of dat altijd zo is. Mijn vrouw is mijn eerste relatie en tot nu toe ben ik in al die jaren nooit verliefd geweest op een ander...
Dit zegt toch ook wel iets denk ik. Je spreekt jezelf in je openingspost ook wat tegen. Je geeft aan dat je vrouw en jij niet bij elkaar passen, maar dat jullie wel overeen komen en bijna nooit ruzie maken. Blijkbaar heb je het toch al die jaren met haar 'volgehouden'. De heftige (verliefde) gevoelens voor je collega vertroebelen wellicht ook het gevoel dat je voor je vrouw hebt.

Heb je ooit kunnen achterhalen waarom ze zo moeilijk praat? Jij bent natuurlijk niet haar therapeut, maar het klinkt wel alsof jij veel zorgtaken op je hebt genomen, misschien is de relatie met haar daardoor scheefgegroeid. Nogmaals, therapie lijkt me geen overbodige luxe. Je vrouw zal dit ook moeten willen natuurlijk, daarom lijkt het me goed om open kaart te spelen, in elk geval over de onvrede die je voelt.

En hoe voel jij je t.o.v. de vriend van je collega?
Alle reacties Link kopieren
markvdr schreef:
12-08-2019 13:17
Ok sorry had je verkeerd begrepen. In dit specifieke geval heb je natuurlijk gelijk. Ik zou zelf niet kunnen zeggen of dat altijd zo is. Mijn vrouw is mijn eerste relatie en tot nu toe ben ik in al die jaren nooit verliefd geweest op een ander...
mocht het op een scheiding uitdraaien, dan is even alleen zijn heel gezond.
Dat heb jij nog nooit gedaan
Als je dan al die tijd al geweten hebt dat je vrouw en jij niet goed samenpassen, waarom heb je dan drie kinderen met haar gemaakt?

En daarbij 'terwijl je niks fout deed' met die andere collega? Wat een zak vind ik je. Je sprak toch met die meid af tegen de wens van je partner?
Wat ben jij voor een echtgenoot en vader???!

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven