Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 15:27
Ik heb twee concrete voorstellen van een corporate recruiter. Forenzen is in die zin lastig dat we nu in het Oosten wonen en dan is het ongeveer twee uur enkele reisfashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:20Maar wat denk je nu zelf? Ik zou ook mijn hakken in het zand zetten, je vraagt nogal wat. Ik zou echt denken "bewijs jij nu eerst maar eens dat je überhaupt een baan kan vinden en houden, en dan praten we wel weer eens verder". Want waarom is forenzen geen optie, dat vroeg ik je net ook al?
maandag 4 mei 2020 om 15:28
Maar die man waarschijnlijk wel, anders was ie wel gezwicht voor TO's stadswens.
Lijkt me trouwens ook niet leuk voor de kinderen als je hun ouderlijk huis weg doet.
maandag 4 mei 2020 om 15:30
laat de recruiter wat langer zoeken, en geef hem een radius mee van een uurWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:27Ik heb twee concrete voorstellen van een corporate recruiter. Forenzen is in die zin lastig dat we nu in het Oosten wonen en dan is het ongeveer twee uur enkele reis
of ga wat ZZP-klussen doen
maandag 4 mei 2020 om 15:32
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:27Ik heb twee concrete voorstellen van een corporate recruiter. Forenzen is in die zin lastig dat we nu in het Oosten wonen en dan is het ongeveer twee uur enkele reis
Hoe zit het dan met die baan op 30 minuten waar je het in de OP over hebt?
maandag 4 mei 2020 om 15:32
Dan onderhandel je er 2 overnachtingen en een thuiswerkdag bij. Maar wat zegt je man als je aangeeft dat je 2 concrete voorstellen voor banen hebt?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:27Ik heb twee concrete voorstellen van een corporate recruiter. Forenzen is in die zin lastig dat we nu in het Oosten wonen en dan is het ongeveer twee uur enkele reis
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:35
Ja, ik heb meerdere oud-collega's die vanwege een verhuizing ZZP-er werden en zich o.a. door onze oude werkgever op projectbasis laten inhuren en dan tijdelijk in de buurt wonen. Ik ken zelfs 1 persoon die dat vanuit een (ver) buitenland doet. Zij komt dan voor een periode van 3 tot 6 maanden op projectbasis in NL werken bij het bedrijf waar we allebei al werkten.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:36
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:27Ik heb twee concrete voorstellen van een corporate recruiter. Forenzen is in die zin lastig dat we nu in het Oosten wonen en dan is het ongeveer twee uur enkele reis
Ik woon in het oosten, beide buurmannen werken een deel van de week in Amsterdam. En zo ken ik er nog een paar die in het westen of Brabant werken. En dat is zonder file minimaal 1,5 / 2 uur rijden. Sommige overnachten een paar nachten per week, of 2x 1 nacht. En thuis werken wanneer dit kan.
Het is dus mogelijk
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 4 mei 2020 om 15:38
Mee eens.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 15:28
Lijkt me trouwens ook niet leuk voor de kinderen als je hun ouderlijk huis weg doet.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:38
oh zekerhamerhaai schreef: ↑04-05-2020 15:36Ik woon in het oosten, beide buurmannen werken een deel van de week in Amsterdam. En zo ken ik er nog een paar die in het westen of Brabant werken. En dat is zonder file minimaal 1,5 / 2 uur rijden. Sommige overnachten een paar nachten per week, of 2x 1 nacht. En thuis werken wanneer dit kan.
Het is dus mogelijk
Ik had een collega die diep uit Limburg kwam, en hier (vanuit Limburg 2,5 uur rijden) 3 dagen op kantoor werkte, dag thuis en dus 2 dagen in een B&B zat
er is best veel mogelijk, zonder meteen alles overhoop te gooien
maandag 4 mei 2020 om 15:40
Ik denk dat hem hier de schoen wringt. Ik kan prima voor mezelf zorgen en hij ook. Ik heb altijd met hem naar oplossingen gezocht en nu ik dat van hem vraag: naar oplossingen zoeken en niet om mijn zin door te drijven, legt hij de bal bij mij neer. Dat voelt eenzaam.Halo schreef: ↑04-05-2020 13:26Je moet altijd voor jezelf kiezen. Op wat voor manier dan ook.
Wat maakt jou ècht gelukkig? Zijn er alternatieven? En kun je daarin geluk vinden?
Lijkt mij ook een onderliggend probleem: jij voelt je ongehoord en niet gezien.
Aan jou dit te fixen. Jouw man heeft dan de keuze daarin mee te gaan of niet. Maar eerlijk gezegd zal hij het gevoel hebben te moeten inleveren als hij mee gaat in jouw ideeën. Dat zal bij hem gaan wringen zoals dat het nu bij jou doet.
Durf voor jezelf te kiezen. Er zijn geen winnaars of verliezers.
En als je je laat belemmeren en dus niets doet dan wil dat niet zeggen dat je niet gelukkig kan worden. Wel dat je het gevoel van ‘onvrede, gevoel te kort gedaan worden en gemis, blijft voelen.
Dat gaat óók wringen.
Je hebt deze vele keuzes.
Jouw man ook.
En geen enkele weg zal makkelijk zijn.
Maar misschien hebben degene die hier opperen om het om te draaien en gewoon doen waar ik zin in heb gelijk. Gewoon de baan aannemen, verhuizen en tegen hem zeggen ik woon daar en je bent welkom. Dat kan maar voelt voor mij raar.We hebben nooit zo in ons huwelijk gestaan maar nu zijn de kaarten blijkbaar anders geschud.
En je hebt gelijk ik voel mij ongezien en niet gehoord dat is denk ik niet het onderliggende probleem maar ineens het probleem
maandag 4 mei 2020 om 15:41
Ik vind iedereen erg fel reageren op TO. Ik geloof dat ik haar wel begrijp. Al voordat de kinderen uit huis gingen dachten mijn man en ik ook na over wat er zou veranderen in ons leven. Wat we graag wilden en hoe we dat voor ons zagen. We hebben allebei gekozen om dingen in ons werk en privé een beetje te verschuiven. En dat deden we in overleg.
Als mijn man daar heel anders in zou staan of niks zou willen veranderen, lijkt me dat heel lastig. Want dat soort keuzes, over waar we wonen en hoeveel we werken, maken we toch een beetje samen. Ik heb besloten mijn eigen bedrijf verder uit te bouwen, en dan is het fijn als hij daar achter staat, dat support en ook de consequenties aanvaardt (ik ben later thuis, ik werk vaker in het weekend, bijvoorbeeld). Dat geldt toch net zo goed voor TO? Zij wil graag haar carrière weer nieuw leven in blazen, en ze zou liever in een stedelijke omgeving willen wonen. Dat legt ze voor aan haar man en die zegt: nee. Alles: nee. Geen gesprek of compromis over mogelijk.
Als mijn man daar heel anders in zou staan of niks zou willen veranderen, lijkt me dat heel lastig. Want dat soort keuzes, over waar we wonen en hoeveel we werken, maken we toch een beetje samen. Ik heb besloten mijn eigen bedrijf verder uit te bouwen, en dan is het fijn als hij daar achter staat, dat support en ook de consequenties aanvaardt (ik ben later thuis, ik werk vaker in het weekend, bijvoorbeeld). Dat geldt toch net zo goed voor TO? Zij wil graag haar carrière weer nieuw leven in blazen, en ze zou liever in een stedelijke omgeving willen wonen. Dat legt ze voor aan haar man en die zegt: nee. Alles: nee. Geen gesprek of compromis over mogelijk.
Wat eten we vanavond?
maandag 4 mei 2020 om 15:42
Kunnen jullie het ook zo benoemen naar elkaar? Als jij uitspreekt dat je je niet gezien en gehoord voelt door hem, met wat voor reactie komt hij dan? Dit is waar het om gaat, niet of de stad nou wel of niet beter is dan een dorp.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:40Ik denk dat hem hier de schoen wringt. Ik kan prima voor mezelf zorgen en hij ook. Ik heb altijd met hem naar oplossingen gezocht en nu ik dat van hem vraag: naar oplossingen zoeken en niet om mijn zin door te drijven, legt hij de bal bij mij neer. Dat voelt eenzaam.
Maar misschien hebben degene die hier opperen om het om te draaien en gewoon doen waar ik zin in heb gelijk. Gewoon de baan aannemen, verhuizen en tegen hem zeggen ik woon daar en je bent welkom. Dat kan maar voelt voor mij raar.We hebben nooit zo in ons huwelijk gestaan maar nu zijn de kaarten blijkbaar anders geschud.
En je hebt gelijk ik voel mij ongezien en niet gehoord dat is denk ik niet het onderliggende probleem maar ineens het probleem
maandag 4 mei 2020 om 15:43
Dit heb ik hem ook voorgesteld; we kunnen zelfs een tweede huis kopen waar ik dan door de week woon. Maar dat wil hij niet want dan vindt hij dat we van elkaar verwijderd raken en zo wil hij niet getrouwd zijn
maandag 4 mei 2020 om 15:43
Waarom doe je zo verongelijkt? Niemand zegt hier tegen je dat je moet gaan verhuizen, iedereen zegt dat je EERST een baan moet vinden, die baan moet aannemen, vanuit je huis naar je baan moet gaan en na je proeftijd of wanneer je een vast contract hebt eens opnieuw het gesprek moet aangaan.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:40Ik denk dat hem hier de schoen wringt. Ik kan prima voor mezelf zorgen en hij ook. Ik heb altijd met hem naar oplossingen gezocht en nu ik dat van hem vraag: naar oplossingen zoeken en niet om mijn zin door te drijven, legt hij de bal bij mij neer. Dat voelt eenzaam.
Maar misschien hebben degene die hier opperen om het om te draaien en gewoon doen waar ik zin in heb gelijk. Gewoon de baan aannemen, verhuizen en tegen hem zeggen ik woon daar en je bent welkom. Dat kan maar voelt voor mij raar.We hebben nooit zo in ons huwelijk gestaan maar nu zijn de kaarten blijkbaar anders geschud.
En je hebt gelijk ik voel mij ongezien en niet gehoord dat is denk ik niet het onderliggende probleem maar ineens het probleem
Sjongejonge, doe je thuis ook zo passief-agressief en verongelijkt? Dan zou ik ook geen zin in meedenken hebben.
Kan je wel echt voor jezelf zorgen? Want gewoon een baan vinden en gaan werken lukt je nu al niet zonder dat je man je handje moet vasthouden en alle kastanjes voor je uit het vuur moet halen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:43
Maar waarom zou je in godsnaam je huis en je mans baan op het spel zetten voor je eigen bevlieging?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:40Ik denk dat hem hier de schoen wringt. Ik kan prima voor mezelf zorgen en hij ook. Ik heb altijd met hem naar oplossingen gezocht en nu ik dat van hem vraag: naar oplossingen zoeken en niet om mijn zin door te drijven, legt hij de bal bij mij neer. Dat voelt eenzaam.
Maar misschien hebben degene die hier opperen om het om te draaien en gewoon doen waar ik zin in heb gelijk. Gewoon de baan aannemen, verhuizen en tegen hem zeggen ik woon daar en je bent welkom. Dat kan maar voelt voor mij raar.We hebben nooit zo in ons huwelijk gestaan maar nu zijn de kaarten blijkbaar anders geschud.
En je hebt gelijk ik voel mij ongezien en niet gehoord dat is denk ik niet het onderliggende probleem maar ineens het probleem
Neem die baan aan en ga gewoon forenzen en/of onderhandel er wat overnachtingen en thuiswerkdagen uit.
Wat maakt dat jij persé in de randstad wil wonen? Wonen je ouders daar nog en wil je daar dichtbij zijn en mantelzorgen? Zijn je kids daar aan 't studeren en wil je daarom daar zijn? Waarom heb je geen sociaal leven in je huidige woonomgeving opgebouwd als je er na maar liefst 16 jaar weg wil?
maandag 4 mei 2020 om 15:48
Wel als de ander daar alles voor op moet geven. Het is TO's bevlieging, niet die van haar man. Haar man heeft zijn sociaal leven en woongenot opgebouwd waar ze nu zitten. Hij gaat er alleen maar op achteruit als ie naar de Randstad gaat waarschijnlijk. En TO wil opeens de carrieretijger gaan uithangen, dus dan verlies je ook nog je qualitytime samen. Zeker als TO's vrije tijd uit stadse pleziertjes bestaat en die man graag de natuur in trekt bijv.starbright schreef: ↑04-05-2020 15:45Waarom is het een bevlieging als je iets anders wilt je in je leven?
maandag 4 mei 2020 om 15:48
makreel schreef: ↑04-05-2020 15:41Ik vind iedereen erg fel reageren op TO. Ik geloof dat ik haar wel begrijp. Al voordat de kinderen uit huis gingen dachten mijn man en ik ook na over wat er zou veranderen in ons leven. Wat we graag wilden en hoe we dat voor ons zagen. We hebben allebei gekozen om dingen in ons werk en privé een beetje te verschuiven. En dat deden we in overleg.
Als mijn man daar heel anders in zou staan of niks zou willen veranderen, lijkt me dat heel lastig. Want dat soort keuzes, over waar we wonen en hoeveel we werken, maken we toch een beetje samen. Ik heb besloten mijn eigen bedrijf verder uit te bouwen, en dan is het fijn als hij daar achter staat, dat support en ook de consequenties aanvaardt (ik ben later thuis, ik werk vaker in het weekend, bijvoorbeeld). Dat geldt toch net zo goed voor TO? Zij wil graag haar carrière weer nieuw leven in blazen, en ze zou liever in een stedelijke omgeving willen wonen. Dat legt ze voor aan haar man en die zegt: nee. Alles: nee. Geen gesprek of compromis over mogelijk.
Natuurlijk is dat allemaal begrijpelijk en ik denk dat het ook zo gaat in de meeste relaties.
Waar TO weerstand oproept is in het feit dat ze heel erg verongelijkt doet en steeds maar blijft zeggen dat ze zoveel offers heeft gemaakt (persoonlijk vind ik dat wel meevallen, maar goed) en vooral: dat ze wil dat alleen haar man nu alle offers brengt. Hij moet en zijn huis, en zijn baan en alles wat hij heeft opgeven en waarvoor? Ze heeft nog niet eens een baan!
Daarom raadt iedereen haar aan: zorg nu eerst maar eens voor een baan en ga dan eens samen bekijken hoe je dat verder vormgeeft. Maar zelfs die moeite is haar al teveel, HIJ moet maar een baan gaan zoeken.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:50
zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 14:22Je bent ontevreden en je voelt je niet gehoord. Dat vind ik pijnlijk voor je. Ik denk ook echt niet dat je verwend bent. Maar ik denk dat de sleutel niet ligt in verhuizen, je wilt gewoon voldoening. Probeer die ergens anders in te vinden.
Ik denk dat het 'm hier in zit. Maar ik hoop eigenlijk vooral dat je inziet dat je al die tijd zonder zorgen de rust hebt gehad om voor de kinderen te zorgen. Een enorme luxe. En nu heb je nog steeds de vrijheid om te onderzoeken wat je wil. Misschien is dat die baan in de buurt. Misschien verder weg, maar dan met gedeeltelijk thuiswerken. Misschien voor jezelf beginnen. Het is jouw onvrede, sleep hem daar niet in mee. Het is niet eerlijk om te zeggen dat je alles voor het gezin hebt opgegegeven, maar vooral niet voor jezelf. Met zo denken maak je iets iets negatiefs van de afgelopen jaren, dat is zonde. Staar je ook niet blind op de randstad. Ik denk dat je er prima best of both worlds van kunt maken, maar koester ook de ruimte die je nu hebt. Er zijn genoeg mogelijkheden binnen de beperkingen van een locatie.
maandag 4 mei 2020 om 15:50
Ik vind je ook te fel naar TO. Want het is nou niet bepaald dat haar man leuk en gezellig reageert als zij zelf een baan wil zoeken. Dus ook wel logisch dat ze dan voorstelt om sámen een nieuwe stap te zetten. Hij wil gewoon dat er niks verandert (en in zekere zin heb je daar ook je antwoord op de vraag of hij dat over een jaar wel gaat doen)
