Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 16:24
Ik snap ook het algehele gehak op TO niet zo. Ten eerste is haar man niet 16 jaar kostwinner geweest, maar hooguit 5, daarvoor had zij ook nog een baan. Ten tweede was hij net zo goed bij alle besluiten om haar full time thuis te laten, dus waarom heeft hij meer recht om zich 'gebruikt voor het geld' te voelen of wat dan ook, terwijl zij haar 'prinsessenleventje' leidde, dan dat zij heeft om te balen van het feit dat ze ergens woont waar ze liever niet zou wonen?
Ik vind het ook erg verdrietig voor TO dat ze blijkbaar niet het gesprek met man kan voeren dat ze echt graag zou willen, maar zou ej wel willen aanraden om dit toch nog een keer te proberen. Je wilt niet een B&B beginnen of vrijwilligerswerk doen, je wilt gewoon het werk doen waar je voor opgeleid bent, eerder al jaren (is dat zo?) in gewerkt hebt en, als begin vijftiger, nog zo 15 jaar productief zou kunnen zijn (Ik snap jou ook totaal niet Redbulletje (hahaha, ik schreef bijna 'ElNinjoo'
) dat ze zich nu op haar relatie zou moeten richten).
Even los van alle praktische problemen daaromheen, snapt je man dat wel? Dat lijkt me namelijk het beste uitgangspunt om mee te beginnen qua gesprek met je man. En misschien moet je eerst eens serieus met die recruiters gaan praten, om een baan voorstel wat concreter te maken zodat je dat mee kunt nemen in het gesprek met je man.
Ik vind het ook erg verdrietig voor TO dat ze blijkbaar niet het gesprek met man kan voeren dat ze echt graag zou willen, maar zou ej wel willen aanraden om dit toch nog een keer te proberen. Je wilt niet een B&B beginnen of vrijwilligerswerk doen, je wilt gewoon het werk doen waar je voor opgeleid bent, eerder al jaren (is dat zo?) in gewerkt hebt en, als begin vijftiger, nog zo 15 jaar productief zou kunnen zijn (Ik snap jou ook totaal niet Redbulletje (hahaha, ik schreef bijna 'ElNinjoo'
) dat ze zich nu op haar relatie zou moeten richten). Even los van alle praktische problemen daaromheen, snapt je man dat wel? Dat lijkt me namelijk het beste uitgangspunt om mee te beginnen qua gesprek met je man. En misschien moet je eerst eens serieus met die recruiters gaan praten, om een baan voorstel wat concreter te maken zodat je dat mee kunt nemen in het gesprek met je man.
maandag 4 mei 2020 om 16:25
Ik denk echt dat je je eigen kansen op de arbeidsmarkt overschat. Ik ben jonger dan jij en raak mijn baan kwijt door corona, maar ik maak me wel degelijk zorgen. En ik heb ook een specialistisch beroep, was tot vorige week dus nog gewoon aan het werk op niveau, heb een groot netwerk en woon in de Randstad maar ik hou ernstig rekening met maanden thuis zitten.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:19Wat een aannames heb je toch. Ik heb zelf 23 jaar werkt waarvan 12 jaar in een functie met veel ontwikkelingsmogelijkheden en uitdaging en daarna nog 11 jaar hier in de buurt in een functie waarbij ik mijn basisvaardigheden op peil kon houden. Het is dus ons geld en ons huis. Hij hoeft zijn baan niet op te geven, hij hoeft zijn huis niet op te geven. Ik vraag hem alleen om mee te denken en mee te bewegen en samen naar een bevredigende situatie toe te werken. En afbouwen van werk! Hoe kom je erbij, we kunnen allebei nog minstens 15 jaar werken. De kinderen zijn het huis uit, financieel zijn we onafhankelijk. En ja, ik wil mij richten op een leven als koppel en niet als aanhanger!
Dus tenzij je intensivist bent denk ik dat je in zijn algemeenheid wat makkelijk over werken en baankansen denkt en over je eigen baankansen in het bijzonder.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:25
Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 16:18Misschien zegt hij dat wel omdat TO hem voor zijn voeten gooit dat zij alles voor hem heeft opgeofferd en hij nu aan de beurt is. Daar zou ik ook mijn huwelijk van gaan heroverwegen.
maandag 4 mei 2020 om 16:27
maandag 4 mei 2020 om 16:28
Juist als de kinderen uitvliegen lijkt me dat je moet investeren in de relatie omdat die jarenlang om de kinderen en het financieren daarvan heeft gedraait. Dus meer dingen samen ondernemen ipv uit elkaar groeien door carrierestappen te overwegen waar heel veel tijd in gaat zitten (forenzen of overnachten) zodat de gezamenlijke avonden wegvallen en de weekenden te moe om iets te gaan doen samen.
Als compromis kun je ook vaker een weekend de stad op zoeken en daar stadse dingen ondernemen samen. Wel de lusten; niet de lasten.
maandag 4 mei 2020 om 16:29
Er zijn allerlei sectoren die gewoon doorlopen of zelfs aantrekken nu hoor. Niet alleen in de zorg.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik denk echt dat je je eigen kansen op de arbeidsmarkt overschat. Ik ben jonger dan jij en raak mijn baan kwijt door corona, maar ik maak me wel degelijk zorgen. En ik heb ook een specialistisch beroep, was tot vorige week dus nog gewoon aan het werk op niveau, heb een groot netwerk en woon in de Randstad maar ik hou ernstig rekening met maanden thuis zitten.
Dus tenzij je intensivist bent denk ik dat je in zijn algemeenheid wat makkelijk over werken en baankansen denkt en over je eigen baankansen in het bijzonder.
maandag 4 mei 2020 om 16:29
Ze doet sowieso al 16 jaar geen "werk waar ze voor opgeleid is", dat vertelt ze net zelf. Ze heeft 11 jaar een baan gehad waarmee ze haar basiskennis op peil kon houden. Dat kan dus net zo goed zijn dat ze na haar studie een paar jaar als controller heeft gewerkt, toen verhuisd is en part time administratief medewerker werd, toen huisvrouw, en nu als vijftiger denkt dat ze direct als CFO aan de slag kan. Want om twee huizen te kunnen bekostigen moet het een baan op minstens dat niveau zijn.Maduixa schreef: ↑04-05-2020 16:24Ik snap ook het algehele gehak op TO niet zo. Ten eerste is haar man niet 16 jaar kostwinner geweest, maar hooguit 5, daarvoor had zij ook nog een baan. Ten tweede was hij net zo goed bij alle besluiten om haar full time thuis te laten, dus waarom heeft hij meer recht om zich 'gebruikt voor het geld' te voelen of wat dan ook, terwijl zij haar 'prinsessenleventje' leidde, dan dat zij heeft om te balen van het feit dat ze ergens woont waar ze liever niet zou wonen?
Ik vind het ook erg verdrietig voor TO dat ze blijkbaar niet het gesprek met man kan voeren dat ze echt graag zou willen, maar zou ej wel willen aanraden om dit toch nog een keer te proberen. Je wilt niet een B&B beginnen of vrijwilligerswerk doen, je wilt gewoon het werk doen waar je voor opgeleid bent, eerder al jaren (is dat zo?) in gewerkt hebt en, als begin vijftiger, nog zo 15 jaar productief zou kunnen zijn (Ik snap jou ook totaal niet Redbulletje (hahaha, ik schreef bijna 'ElNinjoo'
Even los van alle praktische problemen daaromheen, snapt je man dat wel? Dat lijkt me namelijk het beste uitgangspunt om mee te beginnen qua gesprek met je man. En misschien moet je eerst eens serieus met die recruiters gaan praten, om een baan voorstel wat concreter te maken zodat je dat mee kunt nemen in het gesprek met je man.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:29
Mijn afdronk van het algehele advies is dat je je tijd moet invullen met die baan aannemen die je zo hup, 1,2,3 hebt met jouw opleiding en ervaring en dan een tijdje heen en weer moet pendelen naar vanaf je huidige huis. T.z.t. hebben jullie dan een heel andere belangenbalans waarvan het wellicht wat logischer is dat het wat meer naar jouw kant afbuigt.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
maandag 4 mei 2020 om 16:31
Waar wonen jullie ouders, kinderen , vrienden eigenlijk ?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
Wat heb jij daar in al die jaren wel ( of juist niet ) opgebouwd aan dierbare vrienden en zo ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 4 mei 2020 om 16:32
ben je mooi klaar mee, een vastgeroeste man.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
wij slapen nooit.
maandag 4 mei 2020 om 16:32
Mijn sector loopt ook door en ik heb ook wel gesprekken maar wat ik tot nu toe terug hoor (en ook van collega's die ook zoeken hoor) is dat men de voorkeur geeft aan jongere, meer junior krachten omdat de financiële broekriem aangehaald moet worden. Dat is ook de reden waarom ik mijn baan kwijtraak. Seniors, freelancers, extern gedetacheerden zijn met een dikke crisis voor de deur gewoon te duur.starbright schreef: ↑04-05-2020 16:29Er zijn allerlei sectoren die gewoon doorlopen of zelfs aantrekken nu hoor. Niet alleen in de zorg.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:32
Je hebt geen baan, je hebt geen zekerheid. Hij heeft wél een vast contract en wellicht goede arbeidsvoorwaarden.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
En hij heeft ook gewoon gelijk dat jullie relatie anders wordt want als jij een carriere neemt dan gaan jullie dus langs elkaar heen leven. Je wil ook niet eens een carriere in de buurt, maar het moet persé de randstad worden, waardoor jullie wensen en belangen al helemaal uit elkaar lopen.
maandag 4 mei 2020 om 16:32
Dit.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 16:28Juist als de kinderen uitvliegen lijkt me dat je moet investeren in de relatie omdat die jarenlang om de kinderen en het financieren daarvan heeft gedraait. Dus meer dingen samen ondernemen ipv uit elkaar groeien door carrierestappen te overwegen waar heel veel tijd in gaat zitten (forenzen of overnachten) zodat de gezamenlijke avonden wegvallen en de weekenden te moe om iets te gaan doen samen.
Als compromis kun je ook vaker een weekend de stad op zoeken en daar stadse dingen ondernemen samen. Wel de lusten; niet de lasten.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 4 mei 2020 om 16:33
Nee dat lees je niet goed. Dat zijn allemaal opties dik hem heb voorgesteld. Een ander optie is dat ik de baan neem en door de week elders ga wonen. Dat wil hij ook niet.Trotter schreef: ↑04-05-2020 16:23Oh? Volgens mij lees ik niet anders dan dat jij wilt dat jullie gaan verhuizen (= huis opgeven) en dat hij dan maar die baan in de Randstad moet nemen (= baan opgeven).
Dat strookt niet helemaal met je keuze van vijf jaar geleden om huisvrouw te worden. Ik kan me voorstellen dat dat tegenvalt, ik zou er persoonlijk niet aan moeten denken. Maar dat is wél waar je destijds met je volle verstand (neem ik aan) voor gekozen hebt.
Dat strookt heel goed met mijn keuze van toen want dat was een gezamenlijke beslissing voor de duur dat de kinderen nog thuis zouden wonen
maandag 4 mei 2020 om 16:35
Nee inderdaad, hij weet heel goed wat hij niet wil
maandag 4 mei 2020 om 16:35
Nee, ik zeg steeds dat je je leven in eigen hand moet nemen, concrete stappen voor je eigen voldoening moet zetten en dan op basis van concrete feiten opnieuw om de tafel moet. Als je echt wil werken, dan zoek je een leuke baan. Als die niet combineert met jullie huidige privé-leven, ga je dán om de tafel en zoek je dan naar een oplossing. Op basis van die echte, concrete baan. Niet op basis van een luchtkasteel.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
Ik vind je timing overigens echt erg bijzonder. In de anderhalve meter maatschappij met een dikke economische crisis voor de deur wil jij alles gaan opgeven en naar de regio met de meeste onzekerheden verhuizen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:35
Ik vind het ook niet erg realistisch klinken dat er nu een flitsende carriere met topsalaris op TO ligt te wachten met deze achtergrond.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 16:29Ze doet sowieso al 16 jaar geen "werk waar ze voor opgeleid is", dat vertelt ze net zelf. Ze heeft 11 jaar een baan gehad waarmee ze haar basiskennis op peil kon houden. Dat kan dus net zo goed zijn dat ze na haar studie een paar jaar als controller heeft gewerkt, toen verhuisd is en part time administratief medewerker werd, toen huisvrouw, en nu als vijftiger denkt dat ze direct als CFO aan de slag kan. Want om twee huizen te kunnen bekostigen moet het een baan op minstens dat niveau zijn.
maandag 4 mei 2020 om 16:37
Ja, misschien moet ik de knuppel aar in het hoenderhok gooien en die stap nemen en dan maar zien waar het schip strand. ik vind het alleen zo jammer dat het op deze manier moet-jolijn- schreef: ↑04-05-2020 16:29Mijn afdronk van het algehele advies is dat je je tijd moet invullen met die baan aannemen die je zo hup, 1,2,3 hebt met jouw opleiding en ervaring en dan een tijdje heen en weer moet pendelen naar vanaf je huidige huis. T.z.t. hebben jullie dan een heel andere belangenbalans waarvan het wellicht wat logischer is dat het wat meer naar jouw kant afbuigt.
maandag 4 mei 2020 om 16:38
Dat is dan zijn keuze, die staat tegenover jouw keuze om daar te gaan werken.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:25Ik heb nergens gezegd dat ik alles voor hem opgeofferd heb. Hij is niet nu aan de beurt.Het is een samenspel. Hij wil niet dat ik door de week ergens anders woon want dat werkt niet volgens hem. Hij wil niet verhuizen want dan kan hij niet met de fiets naar zijn wek. Hij wil niet solliciteren want hij wil zijn leven niet om gooien. Dus volgens jullie heeft hij daarin allemaal een punt en moet ik mijn tijd maar invullen met wat hier voor handen is en accepteren dat het is als het is?
Jij hoeft je ook niet geheel naar zijn wensen te buigen natuurlijk. Maak het een serieuze optie, laat hem dat weten en kijk hoe het loopt.
maandag 4 mei 2020 om 16:41
Als je binnen 1-2 jaar had gezegd dat je niet kon aarden in dat dorp dan had je 'n punt gehad. Je man heeft daar nu zijn leven en zijn thuis opgebouwd en is wellicht lang in de veronderstelling geweest dat jij het ook naar je zin had?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:37Ja, misschien moet ik de knuppel aar in het hoenderhok gooien en die stap nemen en dan maar zien waar het schip strand. ik vind het alleen zo jammer dat het op deze manier moet
maandag 4 mei 2020 om 16:41
Ik denk dat dat de reden is waarom haar man dat ook niet zo serieus neemt. Ik vind TO sowieso echt totaal niet realistisch klinken als het op serieus werken aan komt. Ze klinkt, met alle respect, inderdaad als iemand die al haar hele volwassen leven een "bijbaantje" heeft en geen idee heeft wat er komt kijken bij kostwinner zijn. Alleen al het frivole "dan neem je toch ontslag" vind ik typisch de houding van iemand die gewend is dat er altijd wel een ander inkomen is dat alle vaste lasten betaalt.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 16:35Ik vind het ook niet erg realistisch klinken dat er nu een flitsende carriere met topsalaris op TO ligt te wachten met deze achtergrond.
fashionvictim wijzigde dit bericht op 04-05-2020 16:47
0.14% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:41
Ik zie nu een filiaaldirecteur van de ABN AMRO bank voor me , met TO die al jaren lipfillertjes zet maar eigenlijk een topplastisch chirurg is, of de kookrubriek verzorg in het plaatselijke sufferdje, maar eigenlijk een briljant journaliste is.
Wie biedt wat anders ?
Wie biedt wat anders ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 4 mei 2020 om 16:44
Waarom wordt er zo op TO gehakt? Het enige wat ze wil is SAMEN tot een besluit te komen waar ze SAMEN mee kunnen leven en vervolgens wordt ze hier weggezet als een dom prinsesje die niet snapt dat ze heus geen baan kan vinden en die gewoon naar haar eigenaar man moet luisteren want hij is de kostwinner dus zijn wil is wet. Ze heeft diverse voorstellen gedaan maar het enige wat er uit die vent komt is nee. Hij denkt niet mee, hij komt niet zelf met voorstellen, niks.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 16:44
Mijn ouders en familie wonen in de stad waar ik vandaan kom ook op 2 uur rijden hier vandaan. Ik heb een aantal 'basis' vrienden die allemaal verspreid over het land en in het buitenland wonen. Drie goede vriendinnen ook verspreid over het land en hier in het dorp een aantal kennissen en een vriendin. Mijn man heeft zijn collega'sblijfgewoonbianca schreef: ↑04-05-2020 16:31Waar wonen jullie ouders, kinderen , vrienden eigenlijk ?
Wat heb jij daar in al die jaren wel ( of juist niet ) opgebouwd aan dierbare vrienden en zo ?
twee goede vrienden die elders in het land wonen en hier een paar kennissen van zijn sportclub. Hij is een einzelgänger.
maandag 4 mei 2020 om 16:45
Ik denk dat je dit te negatief ziet. Je man ziet het gewoon niet concreet voor zich, totdat jij echt daadwerkelijk een baan hebt. Op dat moment heb je een uitgangspunt: hier ga ik werken, dit worden mijn werktijden, dit zijn de consequenties voor ons gezamenlijk leven en die kunnen we op manier a, b of c oplossen. Volgens mij gooi je daarmee niet de knuppel in het hoenderhok, maar laat je merken dat jouw plannen serieus zijn en dat je echt graag verandering wilt.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:37Ja, misschien moet ik de knuppel aar in het hoenderhok gooien en die stap nemen en dan maar zien waar het schip strand. ik vind het alleen zo jammer dat het op deze manier moet
Ook is het de consequentie van het gedrag van je man, die dit blijkbaar niet wil bespreken.
En for the record, ik vind nog steeds dat er onnodig neerbuigend tegen TO gedaan wordt, dat is toch niet nodig?
