Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 15:51
Als je daar geen concrete stappen in zet en moeite voor doet dan zijn het vooral mooie praatjes en luchtkastelen, en dat noemen we ook wel 'bevlieging'.starbright schreef: ↑04-05-2020 15:45Waarom is het een bevlieging als je iets anders wilt je in je leven?
Van die mensen die zeggen "ik had ook wel profvoetballer kunnen worden, maaaaaar...." "Ik had ook wel kunnen gaan studeren, maaaaaaar..." .
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:51
We kunnen wel met elkaar praten en ik kan het ook naar hem uitspreken. Ik wil het alleen niet op de spits drijven. Hij snapt wel dat ik weer wil werken maar niet dat ik dat weer op dat niveau wil. Hij oppert net als sommige hier: begin een B&B, ga vrijwilligerswerk doen, het dorp heeft ook zijn voordelen enz. Dus alleen opties die zijn eigen positie niet in gevaar brengen maar die geen recht doen aan mij als persoon. Op het moment dat ik met de opties kom die ik in het topic noem. dan geeft hij niet thuis en werpt allemaal beren op de weg.starbright schreef: ↑04-05-2020 15:42Kunnen jullie het ook zo benoemen naar elkaar? Als jij uitspreekt dat je je niet gezien en gehoord voelt door hem, met wat voor reactie komt hij dan? Dit is waar het om gaat, niet of de stad nou wel of niet beter is dan een dorp.
maandag 4 mei 2020 om 15:54
Het is toch ook niet bepaald geloofwaardig dat iemand die zo passief is maar wel anderen van alles verwijt überhaupt die baan gaat krijgen. Die man ziet de bui al hangen natuurlijk: mag hij al zijn zekerheden opgeven (wat ik in Coronatijd echt niet eens zou overwegen, echt het domste wat je kunt doen nu) en straks zitten ze allebei werkeloos thuis want bevalt het leven in Amsterdam toch niet of wordt het contract niet verlengd etc.starbright schreef: ↑04-05-2020 15:50Ik vind je ook te fel naar TO. Want het is nou niet bepaald dat haar man leuk en gezellig reageert als zij zelf een baan wil zoeken. Dus ook wel logisch dat ze dan voorstelt om sámen een nieuwe stap te zetten. Hij wil gewoon dat er niks verandert (en in zekere zin heb je daar ook je antwoord op de vraag of hij dat over een jaar wel gaat doen)
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:55
Mooi verwoord.vivinnetje schreef: ↑04-05-2020 15:50Ik denk dat het 'm hier in zit. Maar ik hoop eigenlijk vooral dat je inziet dat je al die tijd zonder zorgen de rust hebt gehad om voor de kinderen te zorgen. Een enorme luxe. En nu heb je nog steeds de vrijheid om te onderzoeken wat je wil. Misschien is dat die baan in de buurt. Misschien verder weg, maar dan met gedeeltelijk thuiswerken. Misschien voor jezelf beginnen. Het is jouw onvrede, sleep hem daar niet in mee. Het is niet eerlijk om te zeggen dat je alles voor het gezin hebt opgegegeven, maar vooral niet voor jezelf. Met zo denken maak je iets iets negatiefs van de afgelopen jaren, dat is zonde. Staar je ook niet blind op de randstad. Ik denk dat je er prima best of both worlds van kunt maken, maar koester ook de ruimte die je nu hebt. Er zijn genoeg mogelijkheden binnen de beperkingen van een locatie.
maandag 4 mei 2020 om 15:55
Maar het is toch raar om een vaste baan en een huis op te geven voor een onzekere baan zonder vast contract en zonder enige vorm van zekerheid in de coronacrisis?starbright schreef: ↑04-05-2020 15:50Ik vind je ook te fel naar TO. Want het is nou niet bepaald dat haar man leuk en gezellig reageert als zij zelf een baan wil zoeken. Dus ook wel logisch dat ze dan voorstelt om sámen een nieuwe stap te zetten. Hij wil gewoon dat er niks verandert (en in zekere zin heb je daar ook je antwoord op de vraag of hij dat over een jaar wel gaat doen)
Een 2e huis kopen van het geld van haar man heeft binnengehaald om maar persé een baantje in de stad te kunnen nemen slaat toch ook nergens op? Verwend gedrag. Tot 5 jaar terug had TO blijkbaar ook een baan in de buurt van waar ze nu woont, dus waarom begint ze daar niet mee? Of ga gewoon wat vaker een weekend met je man op citytrip. Kun je én het stadsleven snuiven en qualitytime met je man hebben en verspilt het geld niet aan een onnodig 2e huis alleen terwijl je nog maar moet afwachten of je met die baan die extra kosten eruit kunt halen.
maandag 4 mei 2020 om 15:55
Dat gaat niet over een baan maar over een kleine stad hier dertig minuten vandaan. Dan wonen we een beetje meer in het midden van het land en dan is het voor mij 1tot 11/2 uur reizen en voor hem dertig minuten, dan woon ik niet in een dorp en hij niet in een grote stad maar in een stadjenerdopviva schreef: ↑04-05-2020 15:32Hoe zit het dan met die baan op 30 minuten waar je het in de OP over hebt?
![:-]](./../../../../smilies/77_happy.gif "Happy"){kind=small}
maandag 4 mei 2020 om 15:56
Maar heb je je al eens in zijn positie verplaatst. Goed, stel hij doet wat jij nu wil en het klikt niet bij de nieuwe baan van je man. Verdien jij dan genoeg om beide huizen aan te houden? En wat als hij niet kan aarden in Amsterdam, hoe gaan jullie het dan doen? Wat als jij je baan kwijtraakt? Wat als jullie allebei jullie baan kwijtraken? Wat als jij in Amsterdam niet vindt wat je hoopt?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:51We kunnen wel met elkaar praten en ik kan het ook naar hem uitspreken. Ik wil het alleen niet op de spits drijven. Hij snapt wel dat ik weer wil werken maar niet dat ik dat weer op dat niveau wil. Hij oppert net als sommige hier: begin een B&B, ga vrijwilligerswerk doen, het dorp heeft ook zijn voordelen enz. Dus alleen opties die zijn eigen positie niet in gevaar brengen maar die geen recht doen aan mij als persoon. Op het moment dat ik met de opties kom die ik in het topic noem. dan geeft hij niet thuis en werpt allemaal beren op de weg.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 15:57
Dit dus!fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 15:54Het is toch ook niet bepaald geloofwaardig dat iemand die zo passief is maar wel anderen van alles verwijt überhaupt die baan gaat krijgen. Die man ziet de bui al hangen natuurlijk: mag hij al zijn zekerheden opgeven (wat ik in Coronatijd echt niet eens zou overwegen, echt het domste wat je kunt doen nu) en straks zitten ze allebei werkeloos thuis want bevalt het leven in Amsterdam toch niet of wordt het contract niet verlengd etc.
maandag 4 mei 2020 om 15:57
Ik vind dat het binnen een huwelijk best een beetje van twee kanten mag komen. Dus als hij niet wil verhuizen, mag hij ook de consequentie van die keuze inzien best wat enthousiaster reageren op TO's voorstel om dan twee nachten per week in een B&B te gaan zitten. Het is niet zo dat zijn situatie nu ineens heilig is omdat dat al een paar jaar het uitgangspunt is.
Toen ik met mijn ex-man was wilde ik een studie doen, medisch beroep dus je moet specifiek die studie volgen. Ik had een traject gevonden met een deeltijd-aanpak voor zij-instromers, maar het was een pittige studie waar je zo'n 3-4 dagen in de week mee zoet was.
Mijn ex eiste dat ik 50-50 bleef betalen aan alles, hoewel hij bijna 2x zoveel verdiende als ik. Het resultaat was dat ik 4 dagen werkte, dan 's avonds moest studeren, en dan 2 dagen contactonderwijs had. Op zondag lag ik dan uitgeteld tot 12u in bed. Om dan vervolgens niet een lief ontbijtje te vinden maar een zeurende verongelijkte man die vond dat ik lui was omdat ik wilde uitslapen, en die aandacht wilde en boos werd omdat ik mijn ene vrije middag niet elke week wilde spenderen aan zijn ouders en zijn vrienden. Ik was jong en naief en het heeft me een dikke burnout gekost voor ik me realiseerde dat dit niet is hoe een goed huwelijk werkt.
Toen ik met mijn ex-man was wilde ik een studie doen, medisch beroep dus je moet specifiek die studie volgen. Ik had een traject gevonden met een deeltijd-aanpak voor zij-instromers, maar het was een pittige studie waar je zo'n 3-4 dagen in de week mee zoet was.
Mijn ex eiste dat ik 50-50 bleef betalen aan alles, hoewel hij bijna 2x zoveel verdiende als ik. Het resultaat was dat ik 4 dagen werkte, dan 's avonds moest studeren, en dan 2 dagen contactonderwijs had. Op zondag lag ik dan uitgeteld tot 12u in bed. Om dan vervolgens niet een lief ontbijtje te vinden maar een zeurende verongelijkte man die vond dat ik lui was omdat ik wilde uitslapen, en die aandacht wilde en boos werd omdat ik mijn ene vrije middag niet elke week wilde spenderen aan zijn ouders en zijn vrienden. Ik was jong en naief en het heeft me een dikke burnout gekost voor ik me realiseerde dat dit niet is hoe een goed huwelijk werkt.
maandag 4 mei 2020 om 15:59
De soep wordt heus niet zo heet gegeten. Maar TO wil helemaal niet twee nachtjes ergens slapen, ze gebruikt dat als chantage om hem toch te laten doen wat zij wil en hij voelt dat haarfijn aan.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑04-05-2020 15:56Nou ja, als je man het ook al niet oké vindt als je twee nachtjes van huis bent, dan is ie echt onmogelijk bezig.
Dan zou ik dat gewoon wél doen en de bal bij hem neerleggen. Als hij zo niet getrouwd wil zijn, dan gaat hij maar van je scheiden.
Als het echt om dat werken ging had ze al lang contractbesprekingen gehad en had ze een van die twee concrete voorstellen al lang aangenomen. Ze wil niet per se werken, ze wil weg uit het dorp. Daarom verzint ze ook allemaal smoezen als het om dat forenzen gaat, werken is haar doel helemaal niet, verhuizen is haar doel.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:00
Sterkte. Met wat jouw keuze ook gaat zijn.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:40Ik denk dat hem hier de schoen wringt. Ik kan prima voor mezelf zorgen en hij ook. Ik heb altijd met hem naar oplossingen gezocht en nu ik dat van hem vraag: naar oplossingen zoeken en niet om mijn zin door te drijven, legt hij de bal bij mij neer. Dat voelt eenzaam.
Maar misschien hebben degene die hier opperen om het om te draaien en gewoon doen waar ik zin in heb gelijk. Gewoon de baan aannemen, verhuizen en tegen hem zeggen ik woon daar en je bent welkom. Dat kan maar voelt voor mij raar.We hebben nooit zo in ons huwelijk gestaan maar nu zijn de kaarten blijkbaar anders geschud.
En je hebt gelijk ik voel mij ongezien en niet gehoord dat is denk ik niet het onderliggende probleem maar ineens het probleem
Je bent ergens wakker geworden en het gaat hoe dan ook ‘pijn’ doen, omdat je je bewust bent geworden.
maandag 4 mei 2020 om 16:00
Nee, natuurlijk is dit niet hoe een huwelijk werkt maar lees mijn vorige post, ik denk dat haar man haarfijn aanvoelt dat werken helemaal het issue niet is.starbright schreef: ↑04-05-2020 15:57Ik vind dat het binnen een huwelijk best een beetje van twee kanten mag komen. Dus als hij niet wil verhuizen, mag hij ook de consequentie van die keuze inzien best wat enthousiaster reageren op TO's voorstel om dan twee nachten per week in een B&B te gaan zitten. Het is niet zo dat zijn situatie nu ineens heilig is omdat dat al een paar jaar het uitgangspunt is.
Toen ik met mijn ex-man was wilde ik een studie doen, medisch beroep dus je moet specifiek die studie volgen. Ik had een traject gevonden met een deeltijd-aanpak voor zij-instromers, maar het was een pittige studie waar je zo'n 3-4 dagen in de week mee zoet was.
Mijn ex eiste dat ik 50-50 bleef betalen aan alles, hoewel hij bijna 2x zoveel verdiende als ik. Het resultaat was dat ik 4 dagen werkte, dan 's avonds moest studeren, en dan 2 dagen contactonderwijs had. Op zondag lag ik dan uitgeteld tot 12u in bed. Om dan vervolgens niet een lief ontbijtje te vinden maar een zeurende verongelijkte man die vond dat ik lui was omdat ik wilde uitslapen, en die aandacht wilde en boos werd omdat ik mijn ene vrije middag niet elke week wilde spenderen aan zijn ouders en zijn vrienden. Ik was jong en naief en het heeft me een dikke burnout gekost voor ik me realiseerde dat dit niet is hoe een goed huwelijk werkt.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:02
Bewijs eerst maar 'n paar jaar dat die carriere van de grond komt voordat je je man zijn huis laat opgeven. Ik zou het echt 'n klap in m'n gezicht vinden als ik mezelf 16 jaar uit de naad had moeten werken voor een partner en kinderen en ze zet dat huis zo bij het grofvuil. Voor hem is dat huis en die locatie waarschijnlijk zijn thuis. Dat doe je niet zomaar weg. Bovendien staat die relatie van jullie toch al wankel als jij nu de kinderen het huis uit zijn wil gaan werken ipv je richten op jullie leven als koppel en juist het afbouwen van werk.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 15:55Dat gaat niet over een baan maar over een kleine stad hier dertig minuten vandaan. Dan wonen we een beetje meer in het midden van het land en dan is het voor mij 1tot 11/2 uur reizen en voor hem dertig minuten, dan woon ik niet in een dorp en hij niet in een grote stad maar in een stadje
maandag 4 mei 2020 om 16:05
Hier ben ik het wel mee eens, eigenlijk. Ik denk dat ik me ernstig ondergewaardeerd zou voelen als ik 16 jaar lang kostwinner ben, onze kinderen laat opgroeien in een fijn huis en tuin, mijn partner en kinderen hobby's en vakanties en dergelijke gun, maar dan te horen krijg "ik heb alles voor je opgeofferd en ik ben hier nooit gelukkig geweest".redbulletje schreef: ↑04-05-2020 16:02Ik zou het echt 'n klap in m'n gezicht vinden als ik mezelf 16 jaar uit de naad had moeten werken voor een partner en kinderen en ze zet dat huis zo bij het grofvuil.
Stank voor dank noemen ze dat ook wel. Zou bij mij echt de liefde ernstig doen bekoelen.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:11
Precies. Ik denk dat dit tot een serieuze relatiecrisis zal leiden.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 16:05Hier ben ik het wel mee eens, eigenlijk. Ik denk dat ik me ernstig ondergewaardeerd zou voelen als ik 16 jaar lang kostwinner ben, onze kinderen laat opgroeien in een fijn huis en tuin, mijn partner en kinderen hobby's en vakanties en dergelijke gun, maar dan te horen krijg "ik heb alles voor je opgeofferd en ik ben hier nooit gelukkig geweest".
Stank voor dank noemen ze dat ook wel. Zou bij mij echt de liefde ernstig doen bekoelen.
Zo zonde. Ook erg voor de kinderen als hun ouders hierom uit elkaar gaan.
Terwijl TO ook andere invulling van haar leven kan zoeken om het emtynestgevoel kwijt te raken.
maandag 4 mei 2020 om 16:12
En misschien
- denkt je man dat hij geen kans maakt op die baan
- denkt hij dat hij je “ kwijt raakt aan die Grote Gevaarlijke Stad met het bijbehorende Wilde, Woeste Leven wat je daar wilt gaan lijden en de interessante Mensen die je daar hoopt te leren kennen.
- is hij bang zijn / jullie vrienden , kinderen minder te zien.
- is hij zielsgelukkig met het leven wat hij nu heeft.
- zijn jullie financiën wel minder rooskleurig dan jij denkt
-
- denkt je man dat hij geen kans maakt op die baan
- denkt hij dat hij je “ kwijt raakt aan die Grote Gevaarlijke Stad met het bijbehorende Wilde, Woeste Leven wat je daar wilt gaan lijden en de interessante Mensen die je daar hoopt te leren kennen.
- is hij bang zijn / jullie vrienden , kinderen minder te zien.
- is hij zielsgelukkig met het leven wat hij nu heeft.
- zijn jullie financiën wel minder rooskleurig dan jij denkt
-
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 4 mei 2020 om 16:13
Jouw man kan jou niet gelukkig maken, niemand kan jou gelukkig maken, alleen jij. Je bent al die jaren meegegaan in dit leven, dus daarmee heb je weloverwogen een keuze gemaakt. Kijk eens op welke manier je de regie over jouw leven kan pakken. Ik krijg nu het idee dat je erg leeft in een soort fantasie land waar je een prachtige baan zou hebben etc. Probeer eerst die baan eens te pakken te krijgen en werk er een half jaar. Dan zie je vanzelf of jouw fantasie land in het echt bestaat. En of je je nou echt zoveel beter gaat voelen daarvan. Als dat zo is, kun je altijd nog het gesprek aangaan met jouw man over jullie toekomst. Er zijn hier al verschillende opties aangedragen; je kunt een paar nachten per week overnachten op de plek waar je werkt etc. Ik ken genoeg stellen die dat zo doen. Maar nu creëer je onrust bij je man op basis van een situatie die feitelijk nog niet bestaat. Creëer eerst die situatie en ga dan het gesprek aan. Ik neem aan dat je man het je wel gunt om een half jaar uit te proberen of een baan i.c.m. semi latten werkt voor jou en voor jullie. Nu blijf je zo hangen in een afhankelijke positie.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
maandag 4 mei 2020 om 16:15
Maar precies om die redenen moet je op een ander niveau het gesprek aangaan. Wij kunnen hier wel gaan invullen dat die man zich gemanipuleerd voelt, maar dat weten we niet want hij spreekt het niet uit. Het enige dat hij uitspreekt is dat hij niet nog een keer opnieuw wil beginnen. En daarmee zegt hij tegen TO dat ze maar moet slikken of stikken. Het is niet vreemd dat TO daar niet zomaar mee akkoord gaat.blijfgewoonbianca schreef: ↑04-05-2020 16:12En misschien
- denkt je man dat hij geen kans maakt op die baan
- denkt hij dat hij je “ kwijt raakt aan die Grote Gevaarlijke Stad met het bijbehorende Wilde, Woeste Leven wat je daar wilt gaan lijden en de interessante Mensen die je daar hoopt te leren kennen.
- is hij bang zijn / jullie vrienden , kinderen minder te zien.
- is hij zielsgelukkig met het leven wat hij nu heeft.
- zijn jullie financiën wel minder rooskleurig dan jij denkt
-
Ik heb niet zo'n hoge pet op van relatietherapie maar in dit geval zou ik dat overwegen.
maandag 4 mei 2020 om 16:16
Wel lullig als je dan thuis een partner hebt zitten die deze tussenstap meteen saboteert door te zeggen dat hij niet op die manier getrouwd wil zijn.Belle73 schreef: ↑04-05-2020 16:13Probeer eerst die baan eens te pakken te krijgen en werk er een half jaar. Dan zie je vanzelf of jouw fantasie land in het echt bestaat. En of je je nou echt zoveel beter gaat voelen daarvan. Als dat zo is, kun je altijd nog het gesprek aangaan met jouw man over jullie toekomst.
maandag 4 mei 2020 om 16:18
Misschien zegt hij dat wel omdat TO hem voor zijn voeten gooit dat zij alles voor hem heeft opgeofferd en hij nu aan de beurt is. Daar zou ik ook mijn huwelijk van gaan heroverwegen.starbright schreef: ↑04-05-2020 16:16Wel lullig als je dan thuis een partner hebt zitten die deze tussenstap meteen saboteert door te zeggen dat hij niet op die manier getrouwd wil zijn.
Edit: maar los daarvan: ze heeft die baan nog niet. Wie zegt dat hij ook zo reageert als zij twee gesprekken achter de rug heeft en een concreet voorstel qua arbeidsvoorwaarden in the pocket heeft?
fashionvictim wijzigde dit bericht op 04-05-2020 16:20
19.57% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:19
Wat een aannames heb je toch. Ik heb zelf 23 jaar werkt waarvan 12 jaar in een functie met veel ontwikkelingsmogelijkheden en uitdaging en daarna nog 11 jaar hier in de buurt in een functie waarbij ik mijn basisvaardigheden op peil kon houden. Het is dus ons geld en ons huis. Hij hoeft zijn baan niet op te geven, hij hoeft zijn huis niet op te geven. Ik vraag hem alleen om mee te denken en mee te bewegen en samen naar een bevredigende situatie toe te werken. En afbouwen van werk! Hoe kom je erbij, we kunnen allebei nog minstens 15 jaar werken. De kinderen zijn het huis uit, financieel zijn we onafhankelijk. En ja, ik wil mij richten op een leven als koppel en niet als aanhanger!redbulletje schreef: ↑04-05-2020 16:02Bewijs eerst maar 'n paar jaar dat die carriere van de grond komt voordat je je man zijn huis laat opgeven. Ik zou het echt 'n klap in m'n gezicht vinden als ik mezelf 16 jaar uit de naad had moeten werken voor een partner en kinderen en ze zet dat huis zo bij het grofvuil. Voor hem is dat huis en die locatie waarschijnlijk zijn thuis. Dat doe je niet zomaar weg. Bovendien staat die relatie van jullie toch al wankel als jij nu de kinderen het huis uit zijn wil gaan werken ipv je richten op jullie leven als koppel en juist het afbouwen van werk.
maandag 4 mei 2020 om 16:21
Precies. En dan stop je al helemaal niet met werken als je kinderen al bijna volwassen zijn.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 13:38Ja, dat zeggen mensen die niet voor zichzelf zorgen altijd. "Ik zou wel kunnen hoor, maaaaaaaar....."
Sorry, ik geloof er ook geen bal van dat je "voor hem" of "voor het gezin" je baan hebt opgegeven. Vrouwen die echt zelfstandig en geëmancipeerd zijn geven voor geen goud hun eigen werk op, de enige vrouwen die dat soort "offers" maken zij de vrouwen die diep in hun hart sowieso al lang huisvrouw wilden worden. Anders waren ze wel gewoon blijven werken.
Dat denk ik ook. Dat werk wordt er met de haren bijgesleept om een argument te hebben waarom ze echt niet langer in het dorp kan blijven wonen. Terwijl ze nog niet eens concreet een baan heeft...fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 15:59Als het echt om dat werken ging had ze al lang contractbesprekingen gehad en had ze een van die twee concrete voorstellen al lang aangenomen. Ze wil niet per se werken, ze wil weg uit het dorp. Daarom verzint ze ook allemaal smoezen als het om dat forenzen gaat, werken is haar doel helemaal niet, verhuizen is haar doel.
maandag 4 mei 2020 om 16:21
Hij heeft een thuis opgebouwd in die afgelopen 16 jaar. Je geeft je thuis niet op voor een luchtkasteel van een ander.starbright schreef: ↑04-05-2020 16:15Maar precies om die redenen moet je op een ander niveau het gesprek aangaan. Wij kunnen hier wel gaan invullen dat die man zich gemanipuleerd voelt, maar dat weten we niet want hij spreekt het niet uit. Het enige dat hij uitspreekt is dat hij niet nog een keer opnieuw wil beginnen. En daarmee zegt hij tegen TO dat ze maar moet slikken of stikken. Het is niet vreemd dat TO daar niet zomaar mee akkoord gaat.
Ik heb niet zo'n hoge pet op van relatietherapie maar in dit geval zou ik dat overwegen.
Toen ze begonnen met deze relatie hadden zowel TO als haar man blijkbaar nog geen thuis dat ze de moeite vonden om aan vast te willen houden. Haar man inmiddels wel.
maandag 4 mei 2020 om 16:23
Oh? Volgens mij lees ik niet anders dan dat jij wilt dat jullie gaan verhuizen (= huis opgeven) en dat hij dan maar die baan in de Randstad moet nemen (= baan opgeven).Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:19Hij hoeft zijn baan niet op te geven, hij hoeft zijn huis niet op te geven.
Dat strookt niet helemaal met je keuze van vijf jaar geleden om huisvrouw te worden. Ik kan me voorstellen dat dat tegenvalt, ik zou er persoonlijk niet aan moeten denken. Maar dat is wél waar je destijds met je volle verstand (neem ik aan) voor gekozen hebt.En ja, ik wil mij richten op een leven als koppel en niet als aanhanger!
