Twee liefdes..... deel 2

---

Dank je Ynke.

Het is Kneels leven en haar beslissing of ze niet wil of niet kan stoppen, maar ik mag haar daar toch wel naar vragen? Dat is toch de essentie van een forum, elkaar vragen stellen, ervaringen delen van beide kanten, reageren op elkaar? Anders zou Kneel net zo goed een boek kunnen schrijven.

Je hebt gelijk dat het mij niet uitmaakt, maar het maakt jou ook niet uit, het maakt heel Nederland die hier mee kunnen lezen niet uit. Het maakt haar en haar man uit. Jammer alleen dat ze haar man er niet in betrekt.

---

Doriane,

Volgens mij schrijf ik duidelijk dat ik zou kunnen stoppen, dat ik daarin een keuze heb maar ik doe het niet dus ik wil het niet.

Ik vind dat deze situatie nu voor ons het beste is.

Ik ben als ik thuis ben volledig voor man en kids en denk je nou echt dat er geen volledige aandacht voor hen is bij bv ziekte.

Ik zie mede door mijn werk genoeg gezinnen waar het er heel wat minder goed aan toe gaat .

Ik heb een geheim , een zwakke plek en dat is moeilijk en ik schaam me er soms voor maar dat gevoel overheerst zeker niet .

wat eenzijdig knipoogje.

Respect hoeft niet meteen te zijn dat je nu alles opbiecht. Respect naar je nr1 kan je ook creeren door te kappen met je nummer2.

Uit je verhaal blijkt wel dat je totaal geen geweten hebt en alleen maar denkt aan jezelf. Arme nr1 van jou. Ik heb echt met je nr1 te doen.

Mooi verhaal Knipoogje, kan je een heel eind volgen, ik snap echt wel dat de gevoelens voor een nr.2 overweldigend kunnen zijn. Na een aantal jaren nr.1, een goeierd maar ja je kent hem door en door, de verveling en de sleur slaan toe, komt zo´n nr.2 natuurlijk binnen als een exotische wervelwind.

Maar meen je dat nou echt, dat je uit respect voor je echtgenoot hem bedondert??? Ik heb al veel gelezen hier, maar dit slaat wel alles.

Misschien weet ik niet alles, is jouw nr.1 ziek zwak en misselijk? Is hij dement, hartpatient? Waarom mag hij geen verdriet hebben? Jouw nr.1 heeft een probleem, namelijk een overspelige vrouw en een potentiele bom onder zijn huwelijk en gezin. Dat kan je toch niet ontkennen? Is toch heel normaal voor een volwassen mens om daar verdriet over te hebben? Verdriet hoort toch ook bij het leven?

Klinkt misschien raar Knipoogje, maar gun jij je nr.1 het recht op verdriet? Of ben je daar bang voor?

Wat Lindos zegt, nu kappen, is ook een optie. Moet je wel de rest van je leven door met een geheim, ik weet niet of dat gezond is. En of dat op den duur je relatie met nr.1 alsnog ondermijnt, want je kunt of durft nooit meer het achterste van je tong te laten zien, je moet altijd heel goed op je woorden passen, maar hopen dat je niet praat in je slaap. Trouwens je moest eens weten hoe vaak die geheimen alsnog uitkomen, vaak nog op het sterfbed, hele families in verwarring achterlatend.

Knipoogje, nogmaals, ik ben allang niet meer boos. Toen het uitkwam was ik heel erg boos, maar dat is nu al twee en een half jaar geleden, daar ben ik echt wel overheen gegroeid. Ik ben er sterker uitgekomen, minder emotioneel afhankelijk van mijn man. We zijn weer bijna 2 jaar bij elkaar, en over het algemeen gaat het beter dan ooit tussen ons. Maar er zijn ook dagen dat ik teleurgesteld ben in hem. Ik vond die opmerking van Bosz wel een mooie, je partner accepteren ook zijn zwarte kanten. Die opmerking daar had ik wel wat aan.

Ik denk dat jullie ook best veel van mij kunnen leren, want ik ben getrouwd met iemand die de nr.2 geweest is voor een andere vrouw. Zij heeft haar huwelijk geriskeerd en verloren voor mijn man. Ik heb haar mails gelezen, ja mijn man is een leuke vent hoor anders zat ik niet bij hem, maar wat zij allemaal in hem zag....en hij in haar ook trouwens.... Bosz mijn man zegt niet dat het niks voorstelde, dat lijkt me trouwens pas echt lullig, als je huwelijk op het spel gezet wordt om iets wat niets voorstelt. Mijn man zegt dat hij dingen op haar projecteerde, in haar zag, die er niet bleken te zijn. Dat kan verliefdheid doen met een mens.

Ik heb ook gezien/gehoord hoe keihard hij haar liet vallen toen het uitkwam. Ik bedoel, ik kon het wijf haar bloed wel drinken, maar zelfs ik vond het wel een beetje bot.

Bosz zei ergens Vrouwtje loopt het meeste risico, ik zou dat breder willen trekken naar vrouwen lopen het meeste risico. Want we leven nog altijd in een maatschappij met een dubbele moraal, niet dat ik het daar mee eens ben, maar het is nou eenmaal zo. Kijk naar de stront die Yolanthe over zich heen krijgt, zielig gewoon, terwijl over Adam Curry gegniffeld wordt dat hij eigenlijk wel gelijk heeft met zo´n oud wijf.

wat ik me toch afvraag...

knipoogje je zegt dat je uit respect hem niks verteld.

als je het hem verteld je dat zou doen,om van je eigen schuldgevoel af te zijn.

maar is het dan niet ontzettend moeilijk voor jullie als vreemdgangers hier mee door te gaan?



mijn man was met haar naar bed geweest,en ik merkte gelijk dat er iets mis was.

durfde me niet meer aan te kijken,aan te raken ontweek me enz enz..

en na een kleine 2 weken heeft hij het me gelijk opgebiecht..hij was kappot.

hij vond het zoo moeilijk dit allemaal te doen achter mijn rug(en dan was dit nog maar kort bezig in principe)

het koste hem zoveel energie,dat hij helemaal niet meer lekker in zijn vel zat...



ikzelf had er toendestijds minder last van....of teminste bijna helemaal geen last van.

ik vond het spannend,leuk en het overkwam me..tot ik bedacht dat ik onze relatie toch niet kwijt was.

en toen ben ik met diegene gestopt..wat nog verrekte moeilijk was ook..



ik had met het liegen en bedriegen de meeste moeite.

vond het zo jammer dat het zo moest,ik wou en wil zelfs wel met hem naar een parenclub bv..maar het is hem ook overkomen..

en eerlijk is eerlijk,dat ik soms nog wel een dipje heb hierom,blijft niet leuk.

maar bekijk het ook van die kant die ik heb meegemaakt,maakt het voor mij wel makkelijker..

Knipoogjes,

het je partner vertellen levert heel veel op, tenminste als je een goede relatie met nr1 hebt.

Ik heb ook te maken gehad met een vriendschap met een collega die uitmondde in iets te intieme relatie. Het gebeuren met nr 2 heb ik snel afgekapt omdat ik mijn partner, waar ik na 20 jaar nog steeds zielsveel van hou en heel veel respect voor heb, niet wilde belazeren. Ik heb haar verteld van mijn nr2 en natuurlijk was er veel verdriet.

Maar het feit dat ik alles eerlijk heb verteld heeft bij haar veel respect afgedwongen en onze relatie heeft juist daardoor nog een diepere dimensie gekregen.

Wij weten van elkaar dat wij gewone mensen zijn en fouten kunnen maken. Zeker in tijden als de relatie wat minder loopt kan er een ander persoon ongewenst in het spel komen.

Wij zijn altijd open en eerlijk naar elkaar toegeweest. Wij hoeven niet te liegen naar elkaar toe en kunnen gewoon altijd ons hart luchten.

Ik schrijf je dit om aan te geven dat eerlijk zijn WEL kan in een relatie en dat het zeker (na het verdriet) wat kan opleveren.

Ik kan je zeggen dat een open een eerlijke relatie met nummer 1 een veel beter gevoel geeft dan een stiekeme affaire met een nr2. Maar ja daar zal je zelf toch achter moeten komen.



Ik ben toch steeds benieuwd hoe jij het zou vinden als jouw nummer 1 een nummer 2 er op na zou houden.

Maar Knipoogje, niet vertellen over nr.2, al dan niet uit respect, dat noemen wij in Rotterdam gewoon bedonderen hoor.



Ik begrijp dat jouw relatie met nr. 2 al lang duurt? Durf je te zeggen hoe lang? Bij mijn man heeft het meer dan een jaar geduurd, dat vind ik lang. Net als Heaven begrijp ik niet hoe iemand het volhoudt, niet die nr.2 he ik snap best dat het lekker is, maar het liegen en bedriegen.

Is je nr. 1 eigenlijk je nr. 1 nog wel? Want jij hebt een geheim, jij hebt iets wat heel belangrijk voor jou is, wat jouw leven en de manier waarop jij tegen dingen aankijkt ingrijpend veranderd heeft. Daar weet jouw nr.1 niets van, maar nr. 2 alles.

Je durft het nr.1 niet te zeggen, want dan zou hij teleurgesteld zijn. Maar dit is toch wie jij bent, met je zwarte kanten zoals Bosz zegt?

Wie van de 2 kent de echte Knipoogje?

Hallo allemaal, was weer een hoop bij te lezen, we blijven weer in de discussies. Heb wel respect voor je hoor knipoogje dat je het blijft proberen uit te leggen. Ik vind het soms al moeilijk om naar mezelf uit te leggen..

Wou eigenlijk gewoon even updaten en van me afschrijven, maar vind dat nu wel extra lastig, maar toch. Hier gaat wel redelijk, laatste tijd veel contact gehad, ondanks het voornemen om rustiger aan te doen vanwege al het schuldgevoel. Nu komt er een verplichte rustige periode aan, op zich wel goed, maar vind het wel moeilijk om even te schakelen, had eigenlijk gehoopt elkaar dit weekend nog even te kunnen zien, maar dat gaat niet door, en voorlopig zal er ook geen andere keer in zitten. Nu maar even proberen gevoel af te remmen, maar weet even nog niet hoe...

Nou succes en sterkte allemaal.

We zouden het haast vergeten door alle discussies:

De liefde die we hebben voor onze nr 2.

Tenminste ik wel: zoals eerder gezegd de liefde van mijn leven! en dat al een paar jaar: Volgens mij gaat het niet meer over.

Knipoogjes en Twijfelaar ik denk bij jullie net zo.

Ik kijk weer uit naar zijn lieve stem en zijn lieve lijf , zijn alles!

Kneel, nou pleur ik toch echt van mijn stoel, jouw nr.2 is al een paar jaar de liefde van je leven, volgens jou gaat het niet meer over, wat doe je dan in godsnaam nog bij je nr.1???

Je leeft maar een keer, maak er wat leuks van met nr.2 en geef nr.1 de vrijheid. Zal veel verdriet geven maar dat gaat hij toch hoe dan ook een keer krijgen, die dingen komen altijd een keer uit, dan maar beter zo snel mogelijk dan geef je hem de kans om daarna iemand te ontmoeten die uit volle overtuiging bij hem wil zijn.

Je zult wel gaan zeggen dat het mijn zaken niet zijn, zijn het inderdaad niet, maar je plempt het zelf op een openbaar forum dan mag ik er toch op reageren?



Knipoogje, al 2 jaar??????

Arme nr.1, die gaat helemaal gek worden, al die verjaardagen, vakanties, feestjes, al die foto´s, films waar jullie als gelukkig gezinnetje opstaan. Ik draaide al door over 1 jaar, ik voelde me zo ontzettend belazerd, voor gek gezet, alle mooie herinneringen in een klap bedoezeld, zit voor altijd een bijsmaakje aan. Ik ben allang niet meer boos, heb het allemaal verwerkt en ben er sterker uitgekomen, maar het verdrietige gevoel van zolang voor de gek gehouden zijn gaat ben ik bang nooit meer helemaal weg

Knipoogje, heb je enig idee hoeveel pijn je jouw man aan gaat doen? En je kinderen, die gaan zich net zo bedrogen voelen, die zullen dit hun leven lang niet vergeten. En jezelf uitendelijk.

En dan is er aan de andere kant ook een vrouw en een gezin? Weegt al het verdriet en de ellende die jullie zoveel mensen aan gaan doen nou echt op 4 keer per jaar rollebollen, en verder wat bellen, mailen en sms-en?



Met wie de echte Knipoogje is bedoel ik natuurlijk niet door en door kennen, dat is wel het andere uiterste.

Maar jouw nr.1 (eigenlijk zeg ik liever gewoon je man, want dat is hij tenminste hij denkt nog steeds dat hij dat is) weet niet dat jij al twee jaar lang een groot geheim hebt. Een geheim dat ook nog eens heel belangrijk voor je is. Dan kent jouw man jou niet door en door, ik ben bang dat hij je helemaal niet meer kent. Hij kent een andere Knipoogje, degene die de schijn ophoudt. Jij laat niet toe dat hij je echt kent. Terwijl jouw nr.2 wel mag weten hoe jij echt bent. Ben je niet bang dat dit ten koste gaat van de intimiteit in de relatie met je man?

Wat bedoel je met sterke kanten, heb je sterke kanten bij jezelf ontdekt of ontwikkeld door er in het geheim een nr.2 op na te houden?

Doriane, wij weten met z'n allen dat je gelijk hebt maar we kunnen niet meer terug. Daarvoor zit onze liefde voor nummer 2 veel te diep.... Het enige wat ik kwijt wil hier op het forum is dat ik van allebei zielsveel hou. Mijn nr. 1 weet van nr. 2 en accepteert dit. Mijn nr.1 heeft (nog) geen nr. 2 maar als dit zou gebeuren, dan zou ik dit van hem ook accepteren.

Kneel,

Ik val echt om van verbazing.

Ga dan voor je nr2!!! En laat je nr1 zo snel mogelijk los!!

Wat houd je in godsnaam tegen om te kiezen voor de liefde van je leven. Toon karakter, maak keuzes en gun jouw nummer een partner die wel helemaal voor hem wil gaan.

Lindos

caafje,

Als je partner het weet van je nr2 en het ook accepteert dan is er geen probleem.

Lindos

Lindos, wat je zegt is waar. Echter, als mijn familie en vrienden hiervan zouden weten, dan zouden ze mij met de vinger nawijzen. Dus niemand maar dan ook echt niemand weet hiervan en dat wil ik (en mijn man) graag zo houden.

Lindos en Doriane,



ik ga het hier niet allemaal uit de doeken doen, maar de boel ligt bij mij veel gecompliceerder dan jullie kunnen weten. Ik denk dat dat bij velen hier zo is. Dat is jullie schuld niet, maar ik vind wel dat jullie erg zwart-wit denken.

Zo maakbaar als jullie het voorstellen is het leven niet.



Bovendien is seks helemaal niet het belangrijkste. Althans voor mij, en dat was de reden waarom ik me tot dit topic voelde aangetrokken, meer dan tot het minaressen-topic. Tuurlijk komt er in veel gevallen van tweede liefde ooit seks bij kijken, maar dat is/was zeker niet waarmee het begon.

Het gaat hier niet over een 'neukie'. En ik vermoed dat dat bij jullie exen ook niet zo was. Das misschien niet wat je horen wilt, maar je kunt het ook zo zien: je ex is in staat diepe en warme gevoelens te hebben. Voor meerdere mensen.



Want dat was mijn punt: je kunt van meer mensen houden. De liefde voor de ene doet niets af aan de liefde voor de andere. (net als bij je kinderen, daarom gebruikte ik dat voorbeeld).



Ik heb bijzonder goede redenen om de situatie, zoals die nu is, niet uit haar evenwicht te brengen. Dan maar liever ikzelf uit mn evenwicht, zo nu en dan. Daar hebben veel en veel minder mensen last van.



Maar soms zou ik mijn liefde wel van de daken willen schreeuwen.

---

2 x geplaatst, sorry

Ynke en Tulin, waarom zouden jullie je tegen mij moeten verdedigen of verantwoorden. Vraag ik nergens om. Ik ben niet degene die jullie pijn en verdriet doen.



Ook mijn leven is niet maakbaar en soms behoorlijk gecompliceerd. Ik ken helemaal niemand van wie het leven altijd makkelijk is. Ik ken ook niemand bij wie het door vreemd gaan makkelijker geworden is, trouwens. Wel veel mensen waar er veel ellende van gekomen is.



Mijn man had een wipkippie, ik ga haar niet anders noemen want veel meer dan dat is ze uiteindelijk niet geworden. Daar had hij destijds hele warme gevoelens voor, gelukkig wel zeg want ik had het helemaal lullig gevonden als hij ons huwelijk en gezin op het spel gezet had voor iets wat niks voorstelde. Het wipkippie had ook hele warme gevoelens voor mijn man. Maar ze zagen dingen in elkaar die er niet waren. Het was een fantasiewereldje wat ze met elkaar gecreerd hadden, projectie, opgeklopte spanning, puberale stiekemheid van wij met ons geheimpje tegen de hele wereld. Dus noem ik het een wipkippie, want de emotionele relatie die ze met elkaar hadden was opgeklopte lucht.

Hij had trouwens precies dezelfde bedenksels in die tijd als jullie nu hebben, zoals dat hij van twee vrouwen kon houden, dat ons huwelijk er niks onder leed of er beter van werd, en dat ik er toch nooit achter zou komen. Wel dus, hij werd slordig (per ongeluk?expres?)

Toen het uitkwam is ze per acuut gedumpt. Eerst door mijn man, zo diep zaten die gevoelens van hem dus ook weer niet, dezelfde dag nog door haar eigen man.



Onze relatie was goed maar natuurlijk niet meer zo spannend als in het begin, allebei druk met werk, 2 opgroeiende kinderen. Verder miste hij eigenlijk niks in onze relatie. Maar hij miste wat in zijn leven, zat in de knoop met zichzelf, overwerkt, midlife, het is dit nou alles gevoel. Hij zocht bevestiging dat hij nog meetelde. Hij kreeg die wipkip en dacht dat het een oplossing was, en dat leek wel even zo maar het maakte alles nog ingewikkelder want zijn echte problemen werden niet opgelost en hij moest ook nog eens dealen met zijn schuldgevoel en schaamte.

Wij zijn een half jaar uit elkaar geweest, nu weer bijna twee jaar bij elkaar en het gaat weer heel goed tussen ons, maar het is hard werken geweest. We zijn allebei in therapie geweest en ook nog samen.

Mijn man zegt (en ik geloof echt dat hij dat meent) dat het de stomste vergissing van zijn leven is geweest en dat het niks opgeleverd heeft, alleen maar ellende.



Doe met mijn verhaal wat je wilt, ik ben geen gelijkgezinde, maar wel iemand die getrouwd is met een voormalige nr.2 en gezien heeft wat er van al die mooie woorden overblijft.