Kinderen
alle pijlers
weekend-moeder na scheiding
woensdag 8 juli 2009 om 13:24
In de meeste gevallen zijn het de moeders die na een scheiding de kinderen krijgt toegewezen , of ze zichzelf toewijst ( ik heb erg weinig verstand van scheidingen ) .
Nu was het in het verleden ook zo dat moeders niet , of veel minder, werkten dan de vaders , maar de huidige generatie vrouwen met een goede opleiding en ( bijna ) fulltime baan en met echtgenoten die ook zorgdagen hebben , ... waarom zou de grootste zorg(tijd) nog op de moeder neerkomen ?
Wie kan zich voorstellen dat ze weekendmoeder zou ( willen ) zijn ?
Zou je een ander op weekendmoederschap veroordelen ?
Zou een vader die zijn kinderen opvoedt en eens in de 14 dagen zijn kinderen uitzwaait een soort van heldenstatus krijgen , of zou die als sneu worden bestempeld ?
Nu was het in het verleden ook zo dat moeders niet , of veel minder, werkten dan de vaders , maar de huidige generatie vrouwen met een goede opleiding en ( bijna ) fulltime baan en met echtgenoten die ook zorgdagen hebben , ... waarom zou de grootste zorg(tijd) nog op de moeder neerkomen ?
Wie kan zich voorstellen dat ze weekendmoeder zou ( willen ) zijn ?
Zou je een ander op weekendmoederschap veroordelen ?
Zou een vader die zijn kinderen opvoedt en eens in de 14 dagen zijn kinderen uitzwaait een soort van heldenstatus krijgen , of zou die als sneu worden bestempeld ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 16:36
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 16:29:
[...]
Nee , daar lees ik niet overheen .
Het ging mij om " JE leven leuker maken " ...........ook als dat dat inhoudt dat het leven van je kinderen er een stuk minder zorgeloos van wordt , bijvoorbeeld ? Geldt het dan nog ?
Ja, als je het zo stelt....
Natuurlijk gaan mensen (de meeste neem ik aan dan) niet scheiden om het "leven leuker te maken".
[...]
Nee , daar lees ik niet overheen .
Het ging mij om " JE leven leuker maken " ...........ook als dat dat inhoudt dat het leven van je kinderen er een stuk minder zorgeloos van wordt , bijvoorbeeld ? Geldt het dan nog ?
Ja, als je het zo stelt....
Natuurlijk gaan mensen (de meeste neem ik aan dan) niet scheiden om het "leven leuker te maken".
woensdag 8 juli 2009 om 16:36
quote:duffie_1 schreef op 08 juli 2009 @ 16:15:
[...]
Sorry hoor maar hier gaan mijn nekharen echt van overeind staan! Hoe bedoel je hun eerste rechten?? De vader heeft net zoveel recht als de moeder!Dat kan je wel vinden (en dat vind ik ook) maar zoals Sneez al aanhaalde hebben in NL de moeders nou eenmaal eerste rechten op de kinderen bij scheiding. Kan ik ook niks aan doen.
[...]
Sorry hoor maar hier gaan mijn nekharen echt van overeind staan! Hoe bedoel je hun eerste rechten?? De vader heeft net zoveel recht als de moeder!Dat kan je wel vinden (en dat vind ik ook) maar zoals Sneez al aanhaalde hebben in NL de moeders nou eenmaal eerste rechten op de kinderen bij scheiding. Kan ik ook niks aan doen.
woensdag 8 juli 2009 om 16:38
Als kinderen nou gelukkiger worden van een vrolijkere moeder , gaat het andersom dan niet op ? En dat lijkt mij juist heel tegenstrijdig als dat zo is .
Ongelukkige moeder met tevreden kinderen ( die willen dat alles bij het oude blijft want vinden pa en ma even lief en hebben ze het liefst in 1 huis en vinden situatie prima ) ...dan wordt moeder gelukkiger .......en dan ? Staan die kinderen dan te trappelen van geluk ?
Is weten dat je moeder ( of vader ) nu gelukkiger is genoeg voor kinderen ?
Waar komt dan dat riedeltje vandaan " als je kinderen een leuke vakantie hebben , hebben ouders dat ook " ?
Ongelukkige moeder met tevreden kinderen ( die willen dat alles bij het oude blijft want vinden pa en ma even lief en hebben ze het liefst in 1 huis en vinden situatie prima ) ...dan wordt moeder gelukkiger .......en dan ? Staan die kinderen dan te trappelen van geluk ?
Is weten dat je moeder ( of vader ) nu gelukkiger is genoeg voor kinderen ?
Waar komt dan dat riedeltje vandaan " als je kinderen een leuke vakantie hebben , hebben ouders dat ook " ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 16:40
quote:MamaD schreef op 08 juli 2009 @ 16:36:
[...]
Dat kan je wel vinden (en dat vind ik ook) maar zoals Sneez al aanhaalde hebben in NL de moeders nou eenmaal eerste rechten op de kinderen bij scheiding. Kan ik ook niks aan doen.Nee dat zijn geen eerste rechten. Een moeder heeft meer kans op de kinderen dan een vader, maar ik vindt dat ze geen eerste rechten hebben.
[...]
Dat kan je wel vinden (en dat vind ik ook) maar zoals Sneez al aanhaalde hebben in NL de moeders nou eenmaal eerste rechten op de kinderen bij scheiding. Kan ik ook niks aan doen.Nee dat zijn geen eerste rechten. Een moeder heeft meer kans op de kinderen dan een vader, maar ik vindt dat ze geen eerste rechten hebben.
woensdag 8 juli 2009 om 16:40
quote:Liv schreef op 08 juli 2009 @ 16:36:
[...]
Ja, als je het zo stelt....
Natuurlijk gaan mensen (de meeste neem ik aan dan) niet scheiden om het "leven leuker te maken".Ik ken bijzonder weinig mensen die gaan scheiden omdat het huwelijk niet leuk is . Ik ken wel legio mensen die gaan scheiden onmdat ze een leukere partner hebben gevonden . Kan best dat dat eerste met dat tweede te maken heeft , hoor , maar ik snap niet dat ze dan niet weg gaan zodra het niet leuk meer is ....
[...]
Ja, als je het zo stelt....
Natuurlijk gaan mensen (de meeste neem ik aan dan) niet scheiden om het "leven leuker te maken".Ik ken bijzonder weinig mensen die gaan scheiden omdat het huwelijk niet leuk is . Ik ken wel legio mensen die gaan scheiden onmdat ze een leukere partner hebben gevonden . Kan best dat dat eerste met dat tweede te maken heeft , hoor , maar ik snap niet dat ze dan niet weg gaan zodra het niet leuk meer is ....
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 16:42
wat bedoel je precies bianca, ik snap niet wat je nu tegenstrijdig vind. Als ik voor mezelf spreek, ik moet wel echt diep ongelukkig zijn binnen mijn relatie wil ik weggaan, en mijn kinderen hun gezinsleven afnemen, en ik kan me niet voorstellen dat ik dat ga voelen in mijn huwelijk, maar ik kan me wel voorstellen dat er stellen zijn bij wie dit speelt en dan vraag ik me oprecht af, wanneer de kinderen beter af zijn. Mijn man komt uit een gescheiden gezin, en dat heeft hem in elk geval zeker goed gedaan. Huwelijk was slecht, stiefvader erg goed, absolute verbetering.
woensdag 8 juli 2009 om 16:43
quote:duffie_1 schreef op 08 juli 2009 @ 16:40:
[...]
Nee dat zijn geen eerste rechten. Een moeder heeft meer kans op de kinderen dan een vader, maar ik vindt dat ze geen eerste rechten hebben.Als je wilt woordn**ken prima. Maar volgens mij komt dat dus op hetzelfde neer. Ik heb nl nergens geshreven dat ik dat juist vind. Zelfs, dat ik dat NIET juist vind.
[...]
Nee dat zijn geen eerste rechten. Een moeder heeft meer kans op de kinderen dan een vader, maar ik vindt dat ze geen eerste rechten hebben.Als je wilt woordn**ken prima. Maar volgens mij komt dat dus op hetzelfde neer. Ik heb nl nergens geshreven dat ik dat juist vind. Zelfs, dat ik dat NIET juist vind.
woensdag 8 juli 2009 om 16:43
Natuurlijk kan scheiden in sommige gevallen beter zijn. Dagenlange ruzies en een ijzige sfeer is voor niemand goed. Máár, je bent met twee volwassenen, daar moet je je tot op zekere hoogte ook overheen zetten. Je hebt het récht niet om zo'n sfeer in huis te scheppen, want er zijn mensen van je afhankelijk.
En een jarenlange broer-zusrelatie is nou niet bepaald ideaal, maar minder schadelijk voor minder betrokkenen dan scheiden is voor meer betrokkenen.
Geweld en absoluut onvermogen om samen te leven zijn redenen voor scheiding lijkt me, maar aan dat absoluut onvermogen om samen te leven kun je toch een hele hoop doen?
Ik denk dat kinderen het echt niet zo boeit of hun ouders overlopen van liefde voor elkaar. Die willen gewoon beide ouders om zich heen en of die ouders zelf zo gelukkig zijn, ach, dat boeit de meeste kinderen niet. Ouders zijn geen mensen, het zijn ouders.....
En een jarenlange broer-zusrelatie is nou niet bepaald ideaal, maar minder schadelijk voor minder betrokkenen dan scheiden is voor meer betrokkenen.
Geweld en absoluut onvermogen om samen te leven zijn redenen voor scheiding lijkt me, maar aan dat absoluut onvermogen om samen te leven kun je toch een hele hoop doen?
Ik denk dat kinderen het echt niet zo boeit of hun ouders overlopen van liefde voor elkaar. Die willen gewoon beide ouders om zich heen en of die ouders zelf zo gelukkig zijn, ach, dat boeit de meeste kinderen niet. Ouders zijn geen mensen, het zijn ouders.....
woensdag 8 juli 2009 om 16:44
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 16:38:
Als kinderen nou gelukkiger worden van een vrolijkere moeder , gaat het andersom dan niet op ? En dat lijkt mij juist heel tegenstrijdig als dat zo is .
Ongelukkige moeder met tevreden kinderen ( die willen dat alles bij het oude blijft want vinden pa en ma even lief en hebben ze het liefst in 1 huis en vinden situatie prima ) ...dan wordt moeder gelukkiger .......en dan ? Staan die kinderen dan te trappelen van geluk ?
Is weten dat je moeder ( of vader ) nu gelukkiger is genoeg voor kinderen ?
Waar komt dan dat riedeltje vandaan " als je kinderen een leuke vakantie hebben , hebben ouders dat ook " ?Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
Als kinderen nou gelukkiger worden van een vrolijkere moeder , gaat het andersom dan niet op ? En dat lijkt mij juist heel tegenstrijdig als dat zo is .
Ongelukkige moeder met tevreden kinderen ( die willen dat alles bij het oude blijft want vinden pa en ma even lief en hebben ze het liefst in 1 huis en vinden situatie prima ) ...dan wordt moeder gelukkiger .......en dan ? Staan die kinderen dan te trappelen van geluk ?
Is weten dat je moeder ( of vader ) nu gelukkiger is genoeg voor kinderen ?
Waar komt dan dat riedeltje vandaan " als je kinderen een leuke vakantie hebben , hebben ouders dat ook " ?Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
woensdag 8 juli 2009 om 16:47
Ik heb niet zo heel veel scheidingen in mijn omgeving, veel goede voorbeelden enzo. Maar onlangs wel een geval waarbij de vrouw in kwestie graag meer wilde ondernemen in hun huwelijk, vaker stappen, meer uitgaan, ze vond het saai worden. Manlief was zoals hij altijd was, gewoon zichzelf, beetje goeiig, maar dat was opeens niet meer genoeg. Jong bij haar kerel gekomen, hij al wat ouder, jong kinderen gekregen en ja, toen kriebelde het.
De details weet ik niet, ik woon niet bij ze in. Maar manlief kwam op een dag thuis, kinderen en vrouw weg. Briefje op tafel.
Vrouwlief wordt sindsdien elk weekend gesignaleerd met een andere man, brengt de kinderen in het weekend terug naar hun vader, verder mag hij ze niet zien, alleen álle weekenden.
En tja, dan wordt geen conclusies trekken best lastig hoor. Ik weet natuurlijk niet hoe hij was in het huwelijk en wat ze geprobeerd hebben, maar de totale schok toen zij opeens weg was was wel duidelijk. En ik vraag me af of je nagedacht hebt wanneer je zonder te melden dat je wilt scheiden, een ander huis hebt gehuurd, je spullen hebt verhuisd en de kinderen uit hun vertrouwde omgeving rukt. Want die gaan gewoon met ma mee, zo simpel is het.
Daar wordt ik best verdrietig van. Die vader heeft niemand wat misdaan, en opeens zien die kinderen hun vader nog maar 1x per week.....
De details weet ik niet, ik woon niet bij ze in. Maar manlief kwam op een dag thuis, kinderen en vrouw weg. Briefje op tafel.
Vrouwlief wordt sindsdien elk weekend gesignaleerd met een andere man, brengt de kinderen in het weekend terug naar hun vader, verder mag hij ze niet zien, alleen álle weekenden.
En tja, dan wordt geen conclusies trekken best lastig hoor. Ik weet natuurlijk niet hoe hij was in het huwelijk en wat ze geprobeerd hebben, maar de totale schok toen zij opeens weg was was wel duidelijk. En ik vraag me af of je nagedacht hebt wanneer je zonder te melden dat je wilt scheiden, een ander huis hebt gehuurd, je spullen hebt verhuisd en de kinderen uit hun vertrouwde omgeving rukt. Want die gaan gewoon met ma mee, zo simpel is het.
Daar wordt ik best verdrietig van. Die vader heeft niemand wat misdaan, en opeens zien die kinderen hun vader nog maar 1x per week.....
woensdag 8 juli 2009 om 16:48
Ik vind het tegenstrijdig dat ouders vinden dat kind beter af is met een gelukkigere moeder/ vader .( Alsof het jonge kinderen een biet kan schelen of ma een leuk liefdesleven heeft met pa , zolang pa en ma leuk en lief en zorgzaam etc voor het kind zijn en er geen geruzie of doodzwijgen is ) en ze niet denken aan of ze zelf niet ongelukkiger worden van ongelukkige kinderen die moeite hebben met een scheiding .
Ik vind het tegenstrijdig dat wanneer je je pasgeboren baby op je arm houdt en het in gedachten belooft alles voor hem/haar te kunnen doen wat in je macht ligt ( doen we dat niet allemaal ? ) , dat verdwijnt wanneer je zelf gelukkiger denkt te kunnen worden .
Ik vind het tegenstrijdig dat wanneer je je pasgeboren baby op je arm houdt en het in gedachten belooft alles voor hem/haar te kunnen doen wat in je macht ligt ( doen we dat niet allemaal ? ) , dat verdwijnt wanneer je zelf gelukkiger denkt te kunnen worden .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 16:49
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 16:40:
[...]
Ik ken bijzonder weinig mensen die gaan scheiden omdat het huwelijk niet leuk is . Ik ken wel legio mensen die gaan scheiden onmdat ze een leukere partner hebben gevonden . Kan best dat dat eerste met dat tweede te maken heeft , hoor , maar ik snap niet dat ze dan niet weg gaan zodra het niet leuk meer is ....
Heb ineens een dejavu!
Ha, deze discussie hebben wij al eens eerder gevoerd, en toen kwam je ook met allerlei voorbeelden uit jouw eigen omgeving.
Ik kan uit eigen ervaring (maar ook uit mijn omgeving) vertellen dat de meeste mensen níet gaan scheiden vanwege een leukere partner. Ja, misschien hebben ze soms een ander, maar waarom denk je dat dat is dan?
[...]
Ik ken bijzonder weinig mensen die gaan scheiden omdat het huwelijk niet leuk is . Ik ken wel legio mensen die gaan scheiden onmdat ze een leukere partner hebben gevonden . Kan best dat dat eerste met dat tweede te maken heeft , hoor , maar ik snap niet dat ze dan niet weg gaan zodra het niet leuk meer is ....
Heb ineens een dejavu!
Ha, deze discussie hebben wij al eens eerder gevoerd, en toen kwam je ook met allerlei voorbeelden uit jouw eigen omgeving.
Ik kan uit eigen ervaring (maar ook uit mijn omgeving) vertellen dat de meeste mensen níet gaan scheiden vanwege een leukere partner. Ja, misschien hebben ze soms een ander, maar waarom denk je dat dat is dan?
woensdag 8 juli 2009 om 16:49
Kijk, dat die vrouw weg wilde, daar kan ik érgens wel inkomen. Maar die kinderen.... dat die opeens niet meer in hun eigen kamers slapen, hun vader nog maar sporadisch zien, een stroom nieuwe vriendjes voorbij zien komen, naar een andere school moeten, enzovoorts..... ik vind het hartverscheurend...
woensdag 8 juli 2009 om 16:53
quote:MissMara schreef op 08 juli 2009 @ 16:44:
[...]
Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
MissMara, ik ken die studies wel hoor. En ik geloof het best. Ik zal ook nooit beweren dat mijn scheiding nou zo enorm goed was voor mijn kinderen.
Ik hoop alleen dat ik de schade beperkt heb gehouden door zo "normaal' mogelijk te scheiden. En door hoe mijn ex en ik nu met elkaar omgaan. En geloof me, dat was best moeilijk, aangezien ík niet degene was die wilde scheiden....
[...]
Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
MissMara, ik ken die studies wel hoor. En ik geloof het best. Ik zal ook nooit beweren dat mijn scheiding nou zo enorm goed was voor mijn kinderen.
Ik hoop alleen dat ik de schade beperkt heb gehouden door zo "normaal' mogelijk te scheiden. En door hoe mijn ex en ik nu met elkaar omgaan. En geloof me, dat was best moeilijk, aangezien ík niet degene was die wilde scheiden....
woensdag 8 juli 2009 om 16:56
quote:MissMara schreef op 08 juli 2009 @ 16:44:
[...]
Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
MissMara, weet niet of scheiden per definitie belastend is. hangt van de ouders en omstandigheden af en hoe ze scheidden.
Ik ben denk ik een cliche kind wat in een sterk ongezonde situatie zou zijn opgegroeid als mijn moeder niet gescheiden zou zijn (geweld kwam bijvoorbeeld veelvuldig voor). In dat geval was alles beter dan in de situatie blijven. Ook toen mijn vader na de scheiding lange tijd niet/nauwelijks in beeld was.
En als ouders kunnen scheiden zonder hun kinderen zwaar te belasten met hun problemen, hun ding goed kunnen regelen en er practisch gezien niet superveel voor de kinderen veranderd (dus gewoon in hetzelfde huis kunnen blijven wonen, zelfde school, zelfde vriendjes, etc.), dan valt het ook wel mee met de schade denk ik hoor. Denk dat schade veeleer veroorzaakt wordt door levensgrote veranderingen en kiftende ouders, dan door een scheiding op zichzelf.
[...]
Mee eens. Weet je wat het moeilijke is van deze discussie? Dat het heel vervelend is voor de mensen die zelf gescheiden zijn om te horen dat het echt heel zwaar is voor hun kinderen. Ik bedoel: ik ken verschillende studies, adviezen van therapeuten etc. waarin scheiden als bijzonder belastend voor de ontwikkeling van kinderen wordt afgeraden. Maar ik heb niet zo veel behoefte daarmee te gaan strooien hier omdat ik bang ben vrouwen die toch al een zware tijd hebben (gehad) mbt hun scheiding nog een soort schuldgevoel achteraf aan te praten. Het zijn vaak degene die zelf gescheiden zijn die de impact bagatelliseren, simpelweg omdat het te zwaar is om verantwoordelijkheid te nemen voor zoiets. Ik vergelijk het met de discussie over hoe erg het is als je (onbewust) alcohol gedronken hebt tijdens de eerste maanden van je zwangerschap. Veel verloskundigen stellen die vrouwen gerust door te zeggen: ach het kan niet zoveel kwaad, maak je maar geen zorgen. Maar het is wel degelijk af te raden.
MissMara, weet niet of scheiden per definitie belastend is. hangt van de ouders en omstandigheden af en hoe ze scheidden.
Ik ben denk ik een cliche kind wat in een sterk ongezonde situatie zou zijn opgegroeid als mijn moeder niet gescheiden zou zijn (geweld kwam bijvoorbeeld veelvuldig voor). In dat geval was alles beter dan in de situatie blijven. Ook toen mijn vader na de scheiding lange tijd niet/nauwelijks in beeld was.
En als ouders kunnen scheiden zonder hun kinderen zwaar te belasten met hun problemen, hun ding goed kunnen regelen en er practisch gezien niet superveel voor de kinderen veranderd (dus gewoon in hetzelfde huis kunnen blijven wonen, zelfde school, zelfde vriendjes, etc.), dan valt het ook wel mee met de schade denk ik hoor. Denk dat schade veeleer veroorzaakt wordt door levensgrote veranderingen en kiftende ouders, dan door een scheiding op zichzelf.
woensdag 8 juli 2009 om 16:57
quote:Liv schreef op 08 juli 2009 @ 16:49:
[...]
Ja, misschien hebben ze soms een ander, maar waarom denk je dat dat is dan?
Omdat een nieuw kutje doet neuken , even oneerbiedig gezegd .( geldt ook voor piemels )
Vaak hebben ze het écht niet slecht thuis , maar door het nieuwe krijgen ze acuut een braakneiging van sleur .
En vreemdgaan wordt zelden - meer - vergeven , dus ja , dan is de overstap snel gemaakt .
[...]
Ja, misschien hebben ze soms een ander, maar waarom denk je dat dat is dan?
Omdat een nieuw kutje doet neuken , even oneerbiedig gezegd .( geldt ook voor piemels )
Vaak hebben ze het écht niet slecht thuis , maar door het nieuwe krijgen ze acuut een braakneiging van sleur .
En vreemdgaan wordt zelden - meer - vergeven , dus ja , dan is de overstap snel gemaakt .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 16:57
Bianca, ik zie nu pas je topic en heb maar een paar reacties gelezen uit tijdsgebrek, maar dit triggert me :
blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009
"Bruja , ik vind het ( maar weinig ervaring , he ) al onmogelijk om me voor te stellen hoe liefde voor een persoon ( tenzij heftige zaken ) zomaar langzaam aan minder kan worden . "
Dat kan ik me ook niet voorstellen, als er geen heftige zaken gebeuren. Maar in veel huwelijken komen heftige zaken voor. Tenminste, als je volgende zaken heftig noemt: als je partner liegt en je bedriegt, als je partner je fysiek of psychisch mishandelt, vernedert, uitscheldt, uit alle macht probeert je klein te houden. (Dit zijn maar een paar voorbeelden, er is uiteraard nog meer.)
"Is het om te beginnen dan wel - wederzijds !! - houden van geweest ? Was het geen ander soort gevoel dat je verkeerd geïnterpreteerd danwel benoemd hebt ? Of heb je genoegen genomen met een klein beetje liefde ?
Ik hoor geregeld na een scheiding en een nieuwe relatie ; nu weet ik pas wat ..."
Ja, dat zeg ik ook: nu weet ik pas wat liefde is.
Ik was wel degelijk erg verliefd op mijn ex, de eerste jaren, maar dat is nooit tot echte liefde kunnen groeien, omdat het niet wederzijds was. Dat besefte ik echter pas achteraf. Ik moest mijn uitingen van liefde steeds maar beteugelen, omdat hij me zowat uitlachte. En omdat het mijn eerste relatie was, dacht ik dat het aan mij lag. Er is overal wel iets, wordt altijd gezegd. En ik geloofde dat dus. En toen ik eenmaal getrouwd was begonnen de heftige dingen te spelen.
Begrijp je het nu beter?
blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009
"Bruja , ik vind het ( maar weinig ervaring , he ) al onmogelijk om me voor te stellen hoe liefde voor een persoon ( tenzij heftige zaken ) zomaar langzaam aan minder kan worden . "
Dat kan ik me ook niet voorstellen, als er geen heftige zaken gebeuren. Maar in veel huwelijken komen heftige zaken voor. Tenminste, als je volgende zaken heftig noemt: als je partner liegt en je bedriegt, als je partner je fysiek of psychisch mishandelt, vernedert, uitscheldt, uit alle macht probeert je klein te houden. (Dit zijn maar een paar voorbeelden, er is uiteraard nog meer.)
"Is het om te beginnen dan wel - wederzijds !! - houden van geweest ? Was het geen ander soort gevoel dat je verkeerd geïnterpreteerd danwel benoemd hebt ? Of heb je genoegen genomen met een klein beetje liefde ?
Ik hoor geregeld na een scheiding en een nieuwe relatie ; nu weet ik pas wat ..."
Ja, dat zeg ik ook: nu weet ik pas wat liefde is.
Ik was wel degelijk erg verliefd op mijn ex, de eerste jaren, maar dat is nooit tot echte liefde kunnen groeien, omdat het niet wederzijds was. Dat besefte ik echter pas achteraf. Ik moest mijn uitingen van liefde steeds maar beteugelen, omdat hij me zowat uitlachte. En omdat het mijn eerste relatie was, dacht ik dat het aan mij lag. Er is overal wel iets, wordt altijd gezegd. En ik geloofde dat dus. En toen ik eenmaal getrouwd was begonnen de heftige dingen te spelen.
Begrijp je het nu beter?
woensdag 8 juli 2009 om 16:59
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 16:57:
[...]
Omdat een nieuw kutje doet neuken , even oneerbiedig gezegd .( geldt ook voor piemels )
Vaak hebben ze het écht niet slecht thuis , maar door het nieuwe krijgen ze acuut een braakneiging van sleur .
En vreemdgaan wordt zelden - meer - vergeven , dus ja , dan is de overstap snel gemaakt .Eigenlijk is dit toch gewoon generaliseren?
[...]
Omdat een nieuw kutje doet neuken , even oneerbiedig gezegd .( geldt ook voor piemels )
Vaak hebben ze het écht niet slecht thuis , maar door het nieuwe krijgen ze acuut een braakneiging van sleur .
En vreemdgaan wordt zelden - meer - vergeven , dus ja , dan is de overstap snel gemaakt .Eigenlijk is dit toch gewoon generaliseren?
woensdag 8 juli 2009 om 17:01
Liv, als jij vindt dat er geen andere keus was dan scheiden dan ís dat toch ook gewoon zo? En zelfs al ís het niet de beste keus, mensen, ook ouders, maken fouten, en dat is niet erg.
Ik wil niet roepen dat ouders die scheiden slechte ouders zijn, zélfs niet als ze écht scheiden om het ergens anders leuker te krijgen.
Ik vind alleen dat het vaak een beetje onderschat wordt hóeveel impact het heeft op kinderen, zelfs een goede scheiding. En dat is niet het eind van de wereld, kinderen worden nooit onbeschadigd groot, maar ik denk dat we met z'n allen niet moeten doen alsof scheiden niet schadelijk is, zelfs in het meest gunstige geval.
Want zodra daar te luchtig over gedaan wordt wordt er teveel gescheiden zónder naar de kinderen te kijken. Scheiden is ieders goed recht, maar je moet er wel héél voorzichtig mee omgaan.
Ik wil niet roepen dat ouders die scheiden slechte ouders zijn, zélfs niet als ze écht scheiden om het ergens anders leuker te krijgen.
Ik vind alleen dat het vaak een beetje onderschat wordt hóeveel impact het heeft op kinderen, zelfs een goede scheiding. En dat is niet het eind van de wereld, kinderen worden nooit onbeschadigd groot, maar ik denk dat we met z'n allen niet moeten doen alsof scheiden niet schadelijk is, zelfs in het meest gunstige geval.
Want zodra daar te luchtig over gedaan wordt wordt er teveel gescheiden zónder naar de kinderen te kijken. Scheiden is ieders goed recht, maar je moet er wel héél voorzichtig mee omgaan.
woensdag 8 juli 2009 om 17:01
quote:schouderklopje schreef op 08 juli 2009 @ 16:56:
[...]
MissMara, weet niet of scheiden per definitie belastend is. hangt van de ouders en omstandigheden af en hoe ze scheidden.
Ik ben denk ik een cliche kind wat in een sterk ongezonde situatie zou zijn opgegroeid als mijn moeder niet gescheiden zou zijn (geweld kwam bijvoorbeeld veelvuldig voor). In dat geval was alles beter dan in de situatie blijven. Ook toen mijn vader na de scheiding lange tijd niet/nauwelijks in beeld was.
En als ouders kunnen scheiden zonder hun kinderen zwaar te belasten met hun problemen, hun ding goed kunnen regelen en er practisch gezien niet superveel voor de kinderen veranderd (dus gewoon in hetzelfde huis kunnen blijven wonen, zelfde school, zelfde vriendjes, etc.), dan valt het ook wel mee met de schade denk ik hoor. Denk dat schade veeleer veroorzaakt wordt door levensgrote veranderingen en kiftende ouders, dan door een scheiding op zichzelf.
Zomaar een stukje uit de krant: (en je hebt misschien wel gelijk hoor, Schouderklopje, ik ben ook geen expert, maar heb het idee dat de impact op kinderen van het scheiden op zich word onderschat):
Ed Spruijt, socioloog, echtscheidingsonderzoeker en verbonden aan de Universiteit Utrecht, ziet dat het voor kinderen “moeilijker te verteren is als ouders met een matig huwelijk uit elkaar gaan dan wanneer ze elkaar vaak geweld aandeden.“
Kinderen willen geen scheiding, vragen ouders om voor hen bij elkaar te blijven.
Als de ouders toch uit elkaar gaan, stelt zo'n kind vast dat de ouders zichzelf blijkbaar belangrijker vinden dan het kind. “Dat heeft permanente gevolgen.“
Dat ouders hun eigen geluk boven dat van het kind stellen, hangt volgens Spruijt samen met de heersende mentaliteit, die gericht is op zelfontplooiing, ook immaterieel, die op het individu gericht is. ,,Je moet eruit halen wat erin zit. Kinderen kunnen daarbij als een belemmering ervaren worden.“
Hij ziet op langere termijn de negatieve gevolgen. “De schoolprestaties gaan omlaag, jongetjes worden vandalistisch, meisjes depressief of faalangstig, er wordt gerookt, gedronken, geblowd.“
En in sociale relaties, in vriendschappen, werkt het door. Kinderen van gescheiden ouders scheiden zelf vaker dan kinderen van ouders die bij elkaar blijven.
[...]
MissMara, weet niet of scheiden per definitie belastend is. hangt van de ouders en omstandigheden af en hoe ze scheidden.
Ik ben denk ik een cliche kind wat in een sterk ongezonde situatie zou zijn opgegroeid als mijn moeder niet gescheiden zou zijn (geweld kwam bijvoorbeeld veelvuldig voor). In dat geval was alles beter dan in de situatie blijven. Ook toen mijn vader na de scheiding lange tijd niet/nauwelijks in beeld was.
En als ouders kunnen scheiden zonder hun kinderen zwaar te belasten met hun problemen, hun ding goed kunnen regelen en er practisch gezien niet superveel voor de kinderen veranderd (dus gewoon in hetzelfde huis kunnen blijven wonen, zelfde school, zelfde vriendjes, etc.), dan valt het ook wel mee met de schade denk ik hoor. Denk dat schade veeleer veroorzaakt wordt door levensgrote veranderingen en kiftende ouders, dan door een scheiding op zichzelf.
Zomaar een stukje uit de krant: (en je hebt misschien wel gelijk hoor, Schouderklopje, ik ben ook geen expert, maar heb het idee dat de impact op kinderen van het scheiden op zich word onderschat):
Ed Spruijt, socioloog, echtscheidingsonderzoeker en verbonden aan de Universiteit Utrecht, ziet dat het voor kinderen “moeilijker te verteren is als ouders met een matig huwelijk uit elkaar gaan dan wanneer ze elkaar vaak geweld aandeden.“
Kinderen willen geen scheiding, vragen ouders om voor hen bij elkaar te blijven.
Als de ouders toch uit elkaar gaan, stelt zo'n kind vast dat de ouders zichzelf blijkbaar belangrijker vinden dan het kind. “Dat heeft permanente gevolgen.“
Dat ouders hun eigen geluk boven dat van het kind stellen, hangt volgens Spruijt samen met de heersende mentaliteit, die gericht is op zelfontplooiing, ook immaterieel, die op het individu gericht is. ,,Je moet eruit halen wat erin zit. Kinderen kunnen daarbij als een belemmering ervaren worden.“
Hij ziet op langere termijn de negatieve gevolgen. “De schoolprestaties gaan omlaag, jongetjes worden vandalistisch, meisjes depressief of faalangstig, er wordt gerookt, gedronken, geblowd.“
En in sociale relaties, in vriendschappen, werkt het door. Kinderen van gescheiden ouders scheiden zelf vaker dan kinderen van ouders die bij elkaar blijven.
