Kinderen
alle pijlers
weekend-moeder na scheiding
woensdag 8 juli 2009 om 13:24
In de meeste gevallen zijn het de moeders die na een scheiding de kinderen krijgt toegewezen , of ze zichzelf toewijst ( ik heb erg weinig verstand van scheidingen ) .
Nu was het in het verleden ook zo dat moeders niet , of veel minder, werkten dan de vaders , maar de huidige generatie vrouwen met een goede opleiding en ( bijna ) fulltime baan en met echtgenoten die ook zorgdagen hebben , ... waarom zou de grootste zorg(tijd) nog op de moeder neerkomen ?
Wie kan zich voorstellen dat ze weekendmoeder zou ( willen ) zijn ?
Zou je een ander op weekendmoederschap veroordelen ?
Zou een vader die zijn kinderen opvoedt en eens in de 14 dagen zijn kinderen uitzwaait een soort van heldenstatus krijgen , of zou die als sneu worden bestempeld ?
Nu was het in het verleden ook zo dat moeders niet , of veel minder, werkten dan de vaders , maar de huidige generatie vrouwen met een goede opleiding en ( bijna ) fulltime baan en met echtgenoten die ook zorgdagen hebben , ... waarom zou de grootste zorg(tijd) nog op de moeder neerkomen ?
Wie kan zich voorstellen dat ze weekendmoeder zou ( willen ) zijn ?
Zou je een ander op weekendmoederschap veroordelen ?
Zou een vader die zijn kinderen opvoedt en eens in de 14 dagen zijn kinderen uitzwaait een soort van heldenstatus krijgen , of zou die als sneu worden bestempeld ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 15:11
quote:Zamirah schreef op 08 juli 2009 @ 15:08:
[...]
Nee, Liv er zijn uiteraard genoeg gevallen waarbij ik wel degelijk denk dat je moet scheiden in het belang van de kinderen ( verslaving, mishandeling, structureel vreemdgaan, incest, etc..)
Maar als het alleen gaat om een verliefdheidje op een ander?? Kom op zeg, dat onderdruk je dan maar of zo, of organiseer een open huwelijk, ook best.Dat 'verliefdheidje op een ander' is vaak niet iets op zichzelf staands, daar zit veel meer achter.
[...]
Nee, Liv er zijn uiteraard genoeg gevallen waarbij ik wel degelijk denk dat je moet scheiden in het belang van de kinderen ( verslaving, mishandeling, structureel vreemdgaan, incest, etc..)
Maar als het alleen gaat om een verliefdheidje op een ander?? Kom op zeg, dat onderdruk je dan maar of zo, of organiseer een open huwelijk, ook best.Dat 'verliefdheidje op een ander' is vaak niet iets op zichzelf staands, daar zit veel meer achter.
woensdag 8 juli 2009 om 15:19
woensdag 8 juli 2009 om 15:34
quote:Zamirah schreef op 08 juli 2009 @ 15:08:
[...]
Nee, Liv er zijn uiteraard genoeg gevallen waarbij ik wel degelijk denk dat je moet scheiden in het belang van de kinderen ( verslaving, mishandeling, structureel vreemdgaan, incest, etc..)
Maar als het alleen gaat om een verliefdheidje op een ander?? Kom op zeg, dat onderdruk je dan maar of zo, of organiseer een open huwelijk, ook best.Lijkt me heerlijk, zo simpel te kunnen denken als jij.
[...]
Nee, Liv er zijn uiteraard genoeg gevallen waarbij ik wel degelijk denk dat je moet scheiden in het belang van de kinderen ( verslaving, mishandeling, structureel vreemdgaan, incest, etc..)
Maar als het alleen gaat om een verliefdheidje op een ander?? Kom op zeg, dat onderdruk je dan maar of zo, of organiseer een open huwelijk, ook best.Lijkt me heerlijk, zo simpel te kunnen denken als jij.
woensdag 8 juli 2009 om 15:35
quote:lichtbron schreef op 08 juli 2009 @ 14:55:
Weet je,bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik best een mooi streven,van die gedachte ben ik ook enkele jaren uit gegaan,maar geef je dan een goed voorbeeld? Als je kinderen nooit zien dat je elkaar liefdevol aanraakt,elkaar eens vastpakt,een zoen geeft?
Of laat zien dat je als man achter je vrouw staat en andersom?
Ik weet dat als mijn man en ik uit elkaar gaan dat de kinderen een zware tijd zullen krijgen,maar dit is ook niet alles..
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? Kinderen van gescheiden ouders hebben ook een veel hogere kans om zelf te gaan scheiden , hoe raar dat ook misschien klinkt .
Ik weet dat mijn lat heel hoog ligt door het huwelijk van mijn ouders . Ik hoop dat dat voor mijn kinderen ook geldt .
Weet je,bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik best een mooi streven,van die gedachte ben ik ook enkele jaren uit gegaan,maar geef je dan een goed voorbeeld? Als je kinderen nooit zien dat je elkaar liefdevol aanraakt,elkaar eens vastpakt,een zoen geeft?
Of laat zien dat je als man achter je vrouw staat en andersom?
Ik weet dat als mijn man en ik uit elkaar gaan dat de kinderen een zware tijd zullen krijgen,maar dit is ook niet alles..
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? Kinderen van gescheiden ouders hebben ook een veel hogere kans om zelf te gaan scheiden , hoe raar dat ook misschien klinkt .
Ik weet dat mijn lat heel hoog ligt door het huwelijk van mijn ouders . Ik hoop dat dat voor mijn kinderen ook geldt .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 15:36
quote:Zamirah schreef op 08 juli 2009 @ 15:19:
[...]
Elke situatie is anders toch? Je kunt daar als buitenstaanders sowieso nooit over oordelen vind ik.
Waarom doe je het dan toch?
Sorry, mijn vorige reactie was misschien wat lullig, maar wat ik ermee bedoelde daar sta ik nog wel achter: hoe kun je nou denken dat het allemaal zo simpel is? Mag je alleen maar scheiden als de buitenwereld overduidelijk kan zien dat er iets aan dehand is?
[...]
Elke situatie is anders toch? Je kunt daar als buitenstaanders sowieso nooit over oordelen vind ik.
Waarom doe je het dan toch?
Sorry, mijn vorige reactie was misschien wat lullig, maar wat ik ermee bedoelde daar sta ik nog wel achter: hoe kun je nou denken dat het allemaal zo simpel is? Mag je alleen maar scheiden als de buitenwereld overduidelijk kan zien dat er iets aan dehand is?
woensdag 8 juli 2009 om 15:38
Ik begrijp er niets van dat er in de meeste gevallen toch echt klakkeloos wordt uitgegaan van zorg door de moeder en omgangsregeling voor de vader. Iedereen heeft zo zijn/haar mond vol over emancipatie, gelijke kansen, gelijke rechten. Maar op dit punt lopen wetgeving en beeldvorming hopeloos achter, vind ik. Ook al is aangetoond dat beide ouders evenveel zorg op zich namen tijdens het huwelijk, als er geen overeenstemming is over co-ouderschap, dan liggen de beste kansen absoluut bij de moeder (ook als zij de dwarsligger is) en mogen de kinderen blij zijn als ze hun vader meer dan eens in de 14 dagen te zien krijgen en andersom.
De beeldvorming alleen al klopt niet. Als je de reclames voor babyvoer en wratjes ziet: "voor moeders die verstandig kiezen", "voor bewuste moeders"... Hoe kunnen vaders ooit gelijke rechten krijgen als de hele maatschappij al in die kleine dingen uitgaat van de zorgende moeder?
Reacties hier als "ik zou mijn kinderen te erg missen voor weekendmoederschap" begrijp ik ook niet. Hoe zit het met die kinderen? Zouden die hun eigen vader niet missen, dan? En de vader, mist hij zijn kinderen niet (of minder dan de moeder)? Denk eerst eens goed na voor je kinderen krijgt en al helemaal voor je je eigenbelang voorop stelt in een scheiding. Ik wou dat mijn vader een grotere rol op zich had genomen na de scheiding met mijn moeder. Dat was in de jaren '70 nog niet zo aan de orde, denk ik. Nu zijn er zat vaders die dolgraag willen, maar worden tegengewerkt, waardoor hun rol als vader zich beperkt tot weekend-vader.
Verder hier een interessant artikel over gedeeld ouderschap:
Gedeeld ouderschap beste optie voor kinderen
Kinderen die in gedeeld ouderschap of co-ouderschap opgroeien doen het veel beter dan de kinderen die na de scheiding opgroeien onder de eenouderlijke zorg van slechts één der ouders, meestal de moeder.
Wetenschappelijk onderzoek zegt iets anders over het werkelijke belang van het kind dan wat de Nederlandse rechtbanken daar van maken. Bij de Nederlandse rechtbanken is het standaard praktijk dat scheidingskinderen worden veroordeeld tot zorg door in hoofdzaak alleen biologische moeders.
Betere uitkomsten voor Kinderen
Betere uitkomsten voor kinderen werden ook gemeten wanneer daarbij gecontroleerd werd op reeds voor de scheiding bestaande conflicten tussen de ouders. Uit een meta-analyse op 33 onderliggende onderzoeken concludeerde Bauserman (American Psychological Association, 2002), dat kinderen die opgroeien in een vorm van co-ouderschap met frequent contact en zorg van beide ouders, minder gedrags- en emotionele problemen hadden, een hoger gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen en beter relaties konden opbouwen en behouden, zowel binnen het gezin als daarbuiten en beter op school presteerden, dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg waren opgegroeid.
Het verging de kinderen die na de scheiding opgroeiden onder gedeeld ouderschap of co-ouderschap daarbij zoveel beter dan de kinderen die onder eenouderlijke zorg bij één van de ouders opgroeiden, dat gelijkwaardig of gedeeld ouderschap na scheiding verreweg “second best” bleek voor kinderen en voor hen de ideale situatie van een intact gebleven gezin nog het meest benaderde.
Uit een reeks van andere onderzoeken blijkt verder dat kinderen die na de scheiding opgroeien onder gedeeld ouderschap bij beide ouders zich beter ontwikkelen, tevredener zijn, beter aangepast zijn en meer zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde hebben in vergelijking met kinderen die na een scheiding opgroeien onder eenouderlijke zorg van één der ouders (Nunan, 1980; Cowan, 1983; Pojman, 1982; Livingston, 1983; Noonan, 1984; Shiller, 1984, 1986; Handley, 1985; Wolchik, 1985; Bredfield, 1985; Öberg en Öberg, 1987).
Uit een Harvard studie op 517 scheidingsfamilies over een periode van ruim 4 jaar bleken kinderen die na de scheiding opgroeiden onder gedeeld ouderschap minder depressief, minder gedragsafwijkend, en behaalden zij betere schoolresultaten dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg opgroeiden. (Buchanan, Maccoby, Dornbusch, 1996.)
En ook jongens die onder gedeeld ouderschap of co-ouderschap opgroeien, blijken minder emotionele problemen te hebben dan jongens die na de scheiding opgroeien onder de eenouderlijke zorg van één van de beide ouders (Pojman 1982; Shiler 1986).
Vanuit een oogpunt van het belang van het kind bezien is de huidige praktijk van eenouderlijke zorg in het Nederlandse familierecht daarom dan ook volstrekt onbegrijpelijk.
Onderzoek wijst uit dat het veel minder goed gaat met kinderen die na de scheiding vaderloos opgroeien onder de eenouderlijke zorg van slechts een der ouders, meestal de moeder. Kinderen die vaderloos opgroeien in eenoudergezinnen hebben meer depressieklachten, gebruiken eerder drugs en alcohol, krijgen meer ongelukken en plegen vaker zelfmoord dan kinderen die opgroeien met de zorg en betrokkenheid van beide ouders. (Zweeds bevolkingsonderzoek naar de gevolgen van eenoudergezinnen voor kinderen, Ringbäck Weitoft, Hjern, Haglund, Rosén, 2003).
Opgroeiende kinderen tot 12 jaar in vaderloze eenoudergezinnen lopen meer risico om in armoede te leven, lopen meer risico op fysiek, emotioneel en seksueel misbruik, lopen eerder van huis weg, lopen meer risico op gezondheidsklachten en hebben meer problemen op school en in de omgang met anderen.
Opgroeiende tieners in vaderloze eenoudergezinnen lopen meer kans op tienerzwangerschap, in de criminaliteit te belanden, te roken, alcohol en drugs te gebruiken, te spijbelen, geschorst te worden, op jonge leeftijd school te verlaten en aanpassingsproblemen te hebben.
En opgroeiende jong-volwassenen in vaderloze eenoudergezinnen hebben meer moeite opleidingen af te maken, werk te vinden, hebben vaker een laag inkomen en een uitkering, lopen meer risico dak- en thuisloos te raken, lopen meer risico in de criminaliteit te belanden, hebben eerder chronisch emotionele en psychische problemen, ontwikkelen vaker gezondheidsklachten, gaan sneller relaties aan waar ze ook sneller mee gaan samenwonen, en gaan eerder scheiden en hebben vaker buitenechtelijke kinderen. (Meta-studie “Experiments in living, The fatherless family, Civitas, O'Neill, 2002).
En sinds kort is er nu ook een samenhang vastgesteld tussen het opgroeien in vaderloze eenoudergezinnen en de prevalentie van ADHD bij kinderen (Strohschein, 2007).
Minder conflicten
Bovendien bleek uit de meta-studie van Bauserman (American Psychological Association APA, 2002) dat in tegenstelling tot wat vaak over co-ouderschap of gedeeld ouderschap beweerd wordt, het aantal conflicten tussen de ouders juist sterk verminderde in vergelijking met het aantal conflicten in situaties van eenouderlijke zorg. Beter voor de kinderen dus. Britse tienermeiden die opgroeien onder eenouderlijke zorg geven immers aan zich gestresst en overbelast te voelen door de scheidingsproblemen van hun ouders, vooral door het beroep dat op hen gedaan wordt door de verzorgende ouder, in 90% van de gevallen de moeder, voor steun in de met de andere ouder na de scheiding gevoerde strijd over de kinderen. (Bliss Survey, 2005: Girls take strain of parents’ split)
Overigens hebben niet alleen de ouders minder onderlinge conflicten bij gedeeld of gelijkwaardig ouderschap na scheiding zo blijkt uit het onderzoek. Ook kinderen die na de scheiding opgroeien onder gedeeld ouderschap blijken minder conflicten met hun ouders te hebben, dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg bij één ouder opgroeien (Karp, 1982).
Kinderen willen het zelf het liefste
Door tegenstanders van gelijkwaardig ouderschap wordt verder wel beweert dat degenen die gelijkwaardig ouderschap bepleiten alleen aan het eigenbelang van de ouders denken en niet aan dat van de kinderen. Uit onderzoeken waarin de kinderen zelf gevraagd is, waaraan zij nu de voorkeur geven, blijkt echter dat kinderen zelf verre de voorkeur geven aan gedeeld en gelijkwaardig ouderschap en zorg van beide ouders na de scheiding (Smart c.s., 2000; Fabricius, 2003). Kinderen willen zelf niets liever dan hun beide ouders na een scheiding behouden. Ook blijken kinderen die opgroeien onder gedeeld ouderschap veel tevredener dan kinderen die opgroeien onder eenouderlijke zorg, waarbij zij de voordelen van het hebben van een nauwe band met hun beide ouders zelf als belangrijk benoemen (Kelly, 1993).
Minder loyaliteitsconflicten
Door pseudo-deskundigen (Groenhuijsen) wordt vaak de verder niet onderbouwde veronderstelling opgeworpen dat kinderen die onder de gedeelde zorg van hun beide ouders opgroeien geen eigen thuis (ontneem kinderen niet hun thuis wordt er dan geroepen) overhouden, voortdurend onderweg zijn en bij het opgroeien voortdurend blootgesteld zouden worden aan loyaliteitsconflicten. Het onderzoek spreekt echter ook hier weer geheel andere taal over het werkelijke belang van het kind (Steinman, 1981, Luepnitz, 1986, Shiller, 1986, Coller, 1988, Tornstam, 2000).
Kortom, bezien vanuit het werkelijke belang van opgroeiende kinderen na de scheiding dringt zich maar een conclusie op: Het gedeeld of gelijkwaardig ouderschap na de scheiding zou verre de voorkeur dienen te verkrijgen boven de huidige praktijk van eenouderlijke zorg. Als we werkelijk om kinderen geven en werkelijk in hun belang zouden handelen is gedeeld gelijkwaardig ouderschap met behoud van de nauwe betrokkenheid met beide ouders in het leven van kinderen de enig aangewezen weg.
Minder scheidingen
Daar komt bovendien nog bij dat hoe meer gedeelde zorg en gelijkwaardig ouderschap wordt ingevoerd en toegewezen en verkozen boven eenouderlijke zorg na scheiding, hoe minder ouders nog geneigd blijken om te gaan scheiden Gelijkwaardig en gedeeld ouderschap helpt dus ook direct mee om intacte gezinnen - nog steeds de meest ideale opgroeiplaats voor kinderen – juist beter en langer in stand te houden. (Brinig, Allen, 2000)
Drs. Peter A.N.Tromp, Vaderkenniscentrum, feb 2008
Bron: http://www.conseo.nl/kindindeknel/2008/ ... ur-drs.php
De beeldvorming alleen al klopt niet. Als je de reclames voor babyvoer en wratjes ziet: "voor moeders die verstandig kiezen", "voor bewuste moeders"... Hoe kunnen vaders ooit gelijke rechten krijgen als de hele maatschappij al in die kleine dingen uitgaat van de zorgende moeder?
Reacties hier als "ik zou mijn kinderen te erg missen voor weekendmoederschap" begrijp ik ook niet. Hoe zit het met die kinderen? Zouden die hun eigen vader niet missen, dan? En de vader, mist hij zijn kinderen niet (of minder dan de moeder)? Denk eerst eens goed na voor je kinderen krijgt en al helemaal voor je je eigenbelang voorop stelt in een scheiding. Ik wou dat mijn vader een grotere rol op zich had genomen na de scheiding met mijn moeder. Dat was in de jaren '70 nog niet zo aan de orde, denk ik. Nu zijn er zat vaders die dolgraag willen, maar worden tegengewerkt, waardoor hun rol als vader zich beperkt tot weekend-vader.
Verder hier een interessant artikel over gedeeld ouderschap:
Gedeeld ouderschap beste optie voor kinderen
Kinderen die in gedeeld ouderschap of co-ouderschap opgroeien doen het veel beter dan de kinderen die na de scheiding opgroeien onder de eenouderlijke zorg van slechts één der ouders, meestal de moeder.
Wetenschappelijk onderzoek zegt iets anders over het werkelijke belang van het kind dan wat de Nederlandse rechtbanken daar van maken. Bij de Nederlandse rechtbanken is het standaard praktijk dat scheidingskinderen worden veroordeeld tot zorg door in hoofdzaak alleen biologische moeders.
Betere uitkomsten voor Kinderen
Betere uitkomsten voor kinderen werden ook gemeten wanneer daarbij gecontroleerd werd op reeds voor de scheiding bestaande conflicten tussen de ouders. Uit een meta-analyse op 33 onderliggende onderzoeken concludeerde Bauserman (American Psychological Association, 2002), dat kinderen die opgroeien in een vorm van co-ouderschap met frequent contact en zorg van beide ouders, minder gedrags- en emotionele problemen hadden, een hoger gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen en beter relaties konden opbouwen en behouden, zowel binnen het gezin als daarbuiten en beter op school presteerden, dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg waren opgegroeid.
Het verging de kinderen die na de scheiding opgroeiden onder gedeeld ouderschap of co-ouderschap daarbij zoveel beter dan de kinderen die onder eenouderlijke zorg bij één van de ouders opgroeiden, dat gelijkwaardig of gedeeld ouderschap na scheiding verreweg “second best” bleek voor kinderen en voor hen de ideale situatie van een intact gebleven gezin nog het meest benaderde.
Uit een reeks van andere onderzoeken blijkt verder dat kinderen die na de scheiding opgroeien onder gedeeld ouderschap bij beide ouders zich beter ontwikkelen, tevredener zijn, beter aangepast zijn en meer zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde hebben in vergelijking met kinderen die na een scheiding opgroeien onder eenouderlijke zorg van één der ouders (Nunan, 1980; Cowan, 1983; Pojman, 1982; Livingston, 1983; Noonan, 1984; Shiller, 1984, 1986; Handley, 1985; Wolchik, 1985; Bredfield, 1985; Öberg en Öberg, 1987).
Uit een Harvard studie op 517 scheidingsfamilies over een periode van ruim 4 jaar bleken kinderen die na de scheiding opgroeiden onder gedeeld ouderschap minder depressief, minder gedragsafwijkend, en behaalden zij betere schoolresultaten dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg opgroeiden. (Buchanan, Maccoby, Dornbusch, 1996.)
En ook jongens die onder gedeeld ouderschap of co-ouderschap opgroeien, blijken minder emotionele problemen te hebben dan jongens die na de scheiding opgroeien onder de eenouderlijke zorg van één van de beide ouders (Pojman 1982; Shiler 1986).
Vanuit een oogpunt van het belang van het kind bezien is de huidige praktijk van eenouderlijke zorg in het Nederlandse familierecht daarom dan ook volstrekt onbegrijpelijk.
Onderzoek wijst uit dat het veel minder goed gaat met kinderen die na de scheiding vaderloos opgroeien onder de eenouderlijke zorg van slechts een der ouders, meestal de moeder. Kinderen die vaderloos opgroeien in eenoudergezinnen hebben meer depressieklachten, gebruiken eerder drugs en alcohol, krijgen meer ongelukken en plegen vaker zelfmoord dan kinderen die opgroeien met de zorg en betrokkenheid van beide ouders. (Zweeds bevolkingsonderzoek naar de gevolgen van eenoudergezinnen voor kinderen, Ringbäck Weitoft, Hjern, Haglund, Rosén, 2003).
Opgroeiende kinderen tot 12 jaar in vaderloze eenoudergezinnen lopen meer risico om in armoede te leven, lopen meer risico op fysiek, emotioneel en seksueel misbruik, lopen eerder van huis weg, lopen meer risico op gezondheidsklachten en hebben meer problemen op school en in de omgang met anderen.
Opgroeiende tieners in vaderloze eenoudergezinnen lopen meer kans op tienerzwangerschap, in de criminaliteit te belanden, te roken, alcohol en drugs te gebruiken, te spijbelen, geschorst te worden, op jonge leeftijd school te verlaten en aanpassingsproblemen te hebben.
En opgroeiende jong-volwassenen in vaderloze eenoudergezinnen hebben meer moeite opleidingen af te maken, werk te vinden, hebben vaker een laag inkomen en een uitkering, lopen meer risico dak- en thuisloos te raken, lopen meer risico in de criminaliteit te belanden, hebben eerder chronisch emotionele en psychische problemen, ontwikkelen vaker gezondheidsklachten, gaan sneller relaties aan waar ze ook sneller mee gaan samenwonen, en gaan eerder scheiden en hebben vaker buitenechtelijke kinderen. (Meta-studie “Experiments in living, The fatherless family, Civitas, O'Neill, 2002).
En sinds kort is er nu ook een samenhang vastgesteld tussen het opgroeien in vaderloze eenoudergezinnen en de prevalentie van ADHD bij kinderen (Strohschein, 2007).
Minder conflicten
Bovendien bleek uit de meta-studie van Bauserman (American Psychological Association APA, 2002) dat in tegenstelling tot wat vaak over co-ouderschap of gedeeld ouderschap beweerd wordt, het aantal conflicten tussen de ouders juist sterk verminderde in vergelijking met het aantal conflicten in situaties van eenouderlijke zorg. Beter voor de kinderen dus. Britse tienermeiden die opgroeien onder eenouderlijke zorg geven immers aan zich gestresst en overbelast te voelen door de scheidingsproblemen van hun ouders, vooral door het beroep dat op hen gedaan wordt door de verzorgende ouder, in 90% van de gevallen de moeder, voor steun in de met de andere ouder na de scheiding gevoerde strijd over de kinderen. (Bliss Survey, 2005: Girls take strain of parents’ split)
Overigens hebben niet alleen de ouders minder onderlinge conflicten bij gedeeld of gelijkwaardig ouderschap na scheiding zo blijkt uit het onderzoek. Ook kinderen die na de scheiding opgroeien onder gedeeld ouderschap blijken minder conflicten met hun ouders te hebben, dan kinderen die na de scheiding onder eenouderlijke zorg bij één ouder opgroeien (Karp, 1982).
Kinderen willen het zelf het liefste
Door tegenstanders van gelijkwaardig ouderschap wordt verder wel beweert dat degenen die gelijkwaardig ouderschap bepleiten alleen aan het eigenbelang van de ouders denken en niet aan dat van de kinderen. Uit onderzoeken waarin de kinderen zelf gevraagd is, waaraan zij nu de voorkeur geven, blijkt echter dat kinderen zelf verre de voorkeur geven aan gedeeld en gelijkwaardig ouderschap en zorg van beide ouders na de scheiding (Smart c.s., 2000; Fabricius, 2003). Kinderen willen zelf niets liever dan hun beide ouders na een scheiding behouden. Ook blijken kinderen die opgroeien onder gedeeld ouderschap veel tevredener dan kinderen die opgroeien onder eenouderlijke zorg, waarbij zij de voordelen van het hebben van een nauwe band met hun beide ouders zelf als belangrijk benoemen (Kelly, 1993).
Minder loyaliteitsconflicten
Door pseudo-deskundigen (Groenhuijsen) wordt vaak de verder niet onderbouwde veronderstelling opgeworpen dat kinderen die onder de gedeelde zorg van hun beide ouders opgroeien geen eigen thuis (ontneem kinderen niet hun thuis wordt er dan geroepen) overhouden, voortdurend onderweg zijn en bij het opgroeien voortdurend blootgesteld zouden worden aan loyaliteitsconflicten. Het onderzoek spreekt echter ook hier weer geheel andere taal over het werkelijke belang van het kind (Steinman, 1981, Luepnitz, 1986, Shiller, 1986, Coller, 1988, Tornstam, 2000).
Kortom, bezien vanuit het werkelijke belang van opgroeiende kinderen na de scheiding dringt zich maar een conclusie op: Het gedeeld of gelijkwaardig ouderschap na de scheiding zou verre de voorkeur dienen te verkrijgen boven de huidige praktijk van eenouderlijke zorg. Als we werkelijk om kinderen geven en werkelijk in hun belang zouden handelen is gedeeld gelijkwaardig ouderschap met behoud van de nauwe betrokkenheid met beide ouders in het leven van kinderen de enig aangewezen weg.
Minder scheidingen
Daar komt bovendien nog bij dat hoe meer gedeelde zorg en gelijkwaardig ouderschap wordt ingevoerd en toegewezen en verkozen boven eenouderlijke zorg na scheiding, hoe minder ouders nog geneigd blijken om te gaan scheiden Gelijkwaardig en gedeeld ouderschap helpt dus ook direct mee om intacte gezinnen - nog steeds de meest ideale opgroeiplaats voor kinderen – juist beter en langer in stand te houden. (Brinig, Allen, 2000)
Drs. Peter A.N.Tromp, Vaderkenniscentrum, feb 2008
Bron: http://www.conseo.nl/kindindeknel/2008/ ... ur-drs.php
woensdag 8 juli 2009 om 15:38
quote:lonbonton schreef op 08 juli 2009 @ 15:11:
[...]
Dat 'verliefdheidje op een ander' is vaak niet iets op zichzelf staands, daar zit veel meer achter.
Soms niets meer dan een ouderwetse midlifecrisis , of een harde plasser .
Met geduld gaat dat ook weer over .
[...]
Dat 'verliefdheidje op een ander' is vaak niet iets op zichzelf staands, daar zit veel meer achter.
Soms niets meer dan een ouderwetse midlifecrisis , of een harde plasser .
Met geduld gaat dat ook weer over .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 15:40
quote:lichtbron schreef op 08 juli 2009 @ 14:55:
Weet je,bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik best een mooi streven,van die gedachte ben ik ook enkele jaren uit gegaan,maar geef je dan een goed voorbeeld? Als je kinderen nooit zien dat je elkaar liefdevol aanraakt,elkaar eens vastpakt,een zoen geeft?
Of laat zien dat je als man achter je vrouw staat en andersom?
Ik weet dat als mijn man en ik uit elkaar gaan dat de kinderen een zware tijd zullen krijgen,maar dit is ook niet alles..
Lichtbron, ook voor jou een enorme knuffel (gut, ben wel knuffelig vandaag! haha)
Je gaat een zware tijd tegemoet, gun jezelf ook die tijd, maar er komen absoluut betere tijden. En wat je kinderen betreft: ja, die gaan het ook zwaar krijgen, daar zal ik geen doekjes omheen winden, maar zolang jij in ieder geval maar hun belang voorop blijft stellen blijft de schade waarschijnlijk, hopelijk beperkt.
Sterkte!
Weet je,bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik best een mooi streven,van die gedachte ben ik ook enkele jaren uit gegaan,maar geef je dan een goed voorbeeld? Als je kinderen nooit zien dat je elkaar liefdevol aanraakt,elkaar eens vastpakt,een zoen geeft?
Of laat zien dat je als man achter je vrouw staat en andersom?
Ik weet dat als mijn man en ik uit elkaar gaan dat de kinderen een zware tijd zullen krijgen,maar dit is ook niet alles..
Lichtbron, ook voor jou een enorme knuffel (gut, ben wel knuffelig vandaag! haha)
Je gaat een zware tijd tegemoet, gun jezelf ook die tijd, maar er komen absoluut betere tijden. En wat je kinderen betreft: ja, die gaan het ook zwaar krijgen, daar zal ik geen doekjes omheen winden, maar zolang jij in ieder geval maar hun belang voorop blijft stellen blijft de schade waarschijnlijk, hopelijk beperkt.
Sterkte!
woensdag 8 juli 2009 om 15:46
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 15:35:
[...]
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? .
Ik denk dat dat wel vaak zo wordt gezien, maar het is nu eenmaal zo dat het nergens echt van een leien dakje gaat, en daarom gaan veel mensen er van uit dat je als je gaat scheiden te snel hebt opgegeven en 'voor jezelf kiest'.
Het leven van iemand die gaat scheiden is allesbehalve leuk, dat is echt een heel diep dal, dus dat '' voor jezelf kiezen'' is vaak een zin wat een ander diegene die gaat scheiden aanpraat, want zelf kunnen ze zich er vaak niets bij voorstellen: van 'voor jezelf kiezen' en 'een leven dat vooral leuk moet zijn'.
Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik bij sommige scheidingen denk van, hmm moest dat nou? Die geven snel op. etc etc..
Maar dat is de buitenkant. Je wet niet wat er allemaal allang gaande is binnen een huwelijk.
[...]
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? .
Ik denk dat dat wel vaak zo wordt gezien, maar het is nu eenmaal zo dat het nergens echt van een leien dakje gaat, en daarom gaan veel mensen er van uit dat je als je gaat scheiden te snel hebt opgegeven en 'voor jezelf kiest'.
Het leven van iemand die gaat scheiden is allesbehalve leuk, dat is echt een heel diep dal, dus dat '' voor jezelf kiezen'' is vaak een zin wat een ander diegene die gaat scheiden aanpraat, want zelf kunnen ze zich er vaak niets bij voorstellen: van 'voor jezelf kiezen' en 'een leven dat vooral leuk moet zijn'.
Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik bij sommige scheidingen denk van, hmm moest dat nou? Die geven snel op. etc etc..
Maar dat is de buitenkant. Je wet niet wat er allemaal allang gaande is binnen een huwelijk.
woensdag 8 juli 2009 om 15:46
quote:rider schreef op 08 juli 2009 @ 14:58:
[...]
Dat is een kwestie van geloof. Maar juridisch is het heel simpel: een kerkelijk huwelijk tussen twee katholieken kan niet ontbonden worden. Kan je toeteren zoveel je wil dat het anders is, dit zijn de simpele feiten.
Tenzij het huwelijk als nietig beschouwd wordt. Dat kan wel. Er zijn situaties waarbij dat het geval is geweest. Ik weet - helaas - niet precies hoe dat zit. Jij wellicht zelf wel.
Mijn man en ik zijn ook voor de kerk getrouwd. Ook RK. En hebben daarvoor destijds meerdere gesprekken met de pastor gehad. Over de dienst, maar ook over het hoe en waarom zodat hij een beter beeld bij ons had (hij kende ons niet omdat wij van een andere plaats kwamen).
En hij legde ons uit dat als hij geen goed gevoel had bij het huwelijk (bijv. sprake van dwang, of twijfel aan seksualiteit van 1 van beiden, of andere zaken) dat hij dan een aantekening kon maken. In feite werd dan wel het huwelijk voltrokken (ook als hij zijn twijfel met de personen besproken had) maar dat die aantekening dan eigenlijk al zei dat het voor de kerk een nietig huwelijk was.
Ik leg het nu vreselijk krom uit. Ben hier ook te slecht in onderlegd maar dit was wat hij toen vertelde. En ik weet ook dat er mensen zijn bij wie ook het kerkelijk huwelijk om deze reden dus wel ontbonden is, terwijl dat ogenschijnlijk niet mogelijk is. Het is wel een vreselijk lastige procedure heb ik ooit eens begrepen.
[...]
Dat is een kwestie van geloof. Maar juridisch is het heel simpel: een kerkelijk huwelijk tussen twee katholieken kan niet ontbonden worden. Kan je toeteren zoveel je wil dat het anders is, dit zijn de simpele feiten.
Tenzij het huwelijk als nietig beschouwd wordt. Dat kan wel. Er zijn situaties waarbij dat het geval is geweest. Ik weet - helaas - niet precies hoe dat zit. Jij wellicht zelf wel.
Mijn man en ik zijn ook voor de kerk getrouwd. Ook RK. En hebben daarvoor destijds meerdere gesprekken met de pastor gehad. Over de dienst, maar ook over het hoe en waarom zodat hij een beter beeld bij ons had (hij kende ons niet omdat wij van een andere plaats kwamen).
En hij legde ons uit dat als hij geen goed gevoel had bij het huwelijk (bijv. sprake van dwang, of twijfel aan seksualiteit van 1 van beiden, of andere zaken) dat hij dan een aantekening kon maken. In feite werd dan wel het huwelijk voltrokken (ook als hij zijn twijfel met de personen besproken had) maar dat die aantekening dan eigenlijk al zei dat het voor de kerk een nietig huwelijk was.
Ik leg het nu vreselijk krom uit. Ben hier ook te slecht in onderlegd maar dit was wat hij toen vertelde. En ik weet ook dat er mensen zijn bij wie ook het kerkelijk huwelijk om deze reden dus wel ontbonden is, terwijl dat ogenschijnlijk niet mogelijk is. Het is wel een vreselijk lastige procedure heb ik ooit eens begrepen.
woensdag 8 juli 2009 om 15:48
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 15:38:
[...]
Soms niets meer dan een ouderwetse midlifecrisis , of een harde plasser .
Met geduld gaat dat ook weer over .
Ja als er om zo weinig gescheiden wordt, haal ik natuurlijk ook mijn wenkbrauw op. Maar ik ken die verhalen niet.
Nou ja, ik ken ze wel, maar dan bleven ze bij elkaar of het zat toch ook op andere vlakken echt niet goed.
[...]
Soms niets meer dan een ouderwetse midlifecrisis , of een harde plasser .
Met geduld gaat dat ook weer over .
Ja als er om zo weinig gescheiden wordt, haal ik natuurlijk ook mijn wenkbrauw op. Maar ik ken die verhalen niet.
Nou ja, ik ken ze wel, maar dan bleven ze bij elkaar of het zat toch ook op andere vlakken echt niet goed.
woensdag 8 juli 2009 om 15:48
quote:lonbonton schreef op 08 juli 2009 @ 15:46:
[...]
Ik denk dat dat wel vaak zo wordt gezien, maar het is nu eenmaal zo dat het nergens echt van een leien dakje gaat, en daarom gaan veel mensen er van uit dat je als je gaat scheiden te snel hebt opgegeven en 'voor jezelf kiest'.
Het leven van iemand die gaat scheiden is allesbehalve leuk, dat is echt een heel diep dal, dus dat '' voor jezelf kiezen'' is vaak een zin wat een ander diegene die gaat scheiden aanpraat, want zelf kunnen ze zich er vaak niets bij voorstellen: van 'voor jezelf kiezen' en 'een leven dat vooral leuk moet zijn'.
Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik bij sommige scheidingen denk van, hmm moest dat nou? Die geven snel op. etc etc..
Maar dat is de buitenkant. Je wet niet wat er allemaal allang gaande is binnen een huwelijk.Klopt je kan gewoon niet (volledig) in de keuken kijken. En over een ander oordelen is een vrij makkelijke weg denk ik. Ik weet het soms niet wat moeilijker is, scheiden of bij elkaar blijven. Zeker als er kinderen in het spel zijn ben je ook na de scheiding toch nog voor je leven met elkaar verbonden. En ook dan moet je het dus op dat vlak weer samen doen.
[...]
Ik denk dat dat wel vaak zo wordt gezien, maar het is nu eenmaal zo dat het nergens echt van een leien dakje gaat, en daarom gaan veel mensen er van uit dat je als je gaat scheiden te snel hebt opgegeven en 'voor jezelf kiest'.
Het leven van iemand die gaat scheiden is allesbehalve leuk, dat is echt een heel diep dal, dus dat '' voor jezelf kiezen'' is vaak een zin wat een ander diegene die gaat scheiden aanpraat, want zelf kunnen ze zich er vaak niets bij voorstellen: van 'voor jezelf kiezen' en 'een leven dat vooral leuk moet zijn'.
Ik betrap mezelf er ook wel eens op dat ik bij sommige scheidingen denk van, hmm moest dat nou? Die geven snel op. etc etc..
Maar dat is de buitenkant. Je wet niet wat er allemaal allang gaande is binnen een huwelijk.Klopt je kan gewoon niet (volledig) in de keuken kijken. En over een ander oordelen is een vrij makkelijke weg denk ik. Ik weet het soms niet wat moeilijker is, scheiden of bij elkaar blijven. Zeker als er kinderen in het spel zijn ben je ook na de scheiding toch nog voor je leven met elkaar verbonden. En ook dan moet je het dus op dat vlak weer samen doen.
woensdag 8 juli 2009 om 15:53
quote:blijfgewoonbianca schreef op 08 juli 2009 @ 15:35:
[...]
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? Kinderen van gescheiden ouders hebben ook een veel hogere kans om zelf te gaan scheiden , hoe raar dat ook misschien klinkt .
Ik weet dat mijn lat heel hoog ligt door het huwelijk van mijn ouders . Ik hoop dat dat voor mijn kinderen ook geldt .
Je leven moet toch ook idd vooral leuk zijn? Mijn vader is getrouwd gebleven voor de kinderen, maar pas na de scheiding zo'n 5 jaar geleden kwam er een leuke vader tevoorschijn.
Ik vind dat er wel erg makkelijk over gedacht wordt hoor, weggaan bij je partner gaat niet over 1 nacht ijs. En een bepaald gevoel gaat ook niet per definitie vanzelf over, zoals je eerder schreef.
[...]
Aan de andere kant ....laat je door te scheiden niet - ook - zien dat je leven vooral leuk moet zijn , dat belofte geen schuld maakt , dat mensen inwisselbaar zijn , etc ? Kinderen van gescheiden ouders hebben ook een veel hogere kans om zelf te gaan scheiden , hoe raar dat ook misschien klinkt .
Ik weet dat mijn lat heel hoog ligt door het huwelijk van mijn ouders . Ik hoop dat dat voor mijn kinderen ook geldt .
Je leven moet toch ook idd vooral leuk zijn? Mijn vader is getrouwd gebleven voor de kinderen, maar pas na de scheiding zo'n 5 jaar geleden kwam er een leuke vader tevoorschijn.
Ik vind dat er wel erg makkelijk over gedacht wordt hoor, weggaan bij je partner gaat niet over 1 nacht ijs. En een bepaald gevoel gaat ook niet per definitie vanzelf over, zoals je eerder schreef.
En sneller dan de wind, dit was ik voor...reken er goed op.
woensdag 8 juli 2009 om 15:56
quote:Bruja78 schreef op 08 juli 2009 @ 15:53:
[...]
Je leven moet toch ook idd vooral leuk zijn? .
Ik weet niet of alleen-maar-leuk ook zinvol is en voldoening geeft .
Als ik de opmerkingen lees op een topic wat gaat over stoppen met werken dan snap ik niet dat men wel van mening is dat je huwelijk wel 24-24 leuk moet zijn .
Een kind wat ziek is , is niet leuk , maar daar ga je toch óók voor ? Waarom dan niet voor een partner die tijdelijk / plots niet zo leuk meer is ?
[...]
Je leven moet toch ook idd vooral leuk zijn? .
Ik weet niet of alleen-maar-leuk ook zinvol is en voldoening geeft .
Als ik de opmerkingen lees op een topic wat gaat over stoppen met werken dan snap ik niet dat men wel van mening is dat je huwelijk wel 24-24 leuk moet zijn .
Een kind wat ziek is , is niet leuk , maar daar ga je toch óók voor ? Waarom dan niet voor een partner die tijdelijk / plots niet zo leuk meer is ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 8 juli 2009 om 15:57
Nou euh Sneez, dat hele artikel had niet gehoeven hoor. Maar zoals je hebt kunnen lezen, denk ik (als vrouw, en best wat met mij hier op het forum) ook dat mannen daar net zoveel recht op hebben en dat ik het juist knap en goed vind als vrouwen hun eerste rechten op het kind opgeven ten gunste van het kind. Maar ik denk ook: prima gelijke rechten voor de vaders, als vrouwen dan sowieso ook ein-de-lijk eens volledig gelijkwaardig zijn in alle andere takken van sport (ik noem eens salarieering).
woensdag 8 juli 2009 om 16:08
@ mamaD: Ik vond het artikel juist wel verhelderend. En ik heb het schuin gedrukt, zodat je het makkelijk kan overslaan als het je niet voldoende boeit.
Ik zeg ook niet dat iedereen hier vindt dat de moeder vooral zorg dient te dragen. Het is alleen in het rechtssysteem wel waar men het meest op uitkomt. En dat begrijp ik dus niet.
Ben het absloluut 100% met je eens dat vrouwen gelijke salarieëring en kansen zouden moeten krijgen als mannen in soortgelijke posities. Ik ben voor gelijkheid, dus ook hierin.
Ik zeg ook niet dat iedereen hier vindt dat de moeder vooral zorg dient te dragen. Het is alleen in het rechtssysteem wel waar men het meest op uitkomt. En dat begrijp ik dus niet.
Ben het absloluut 100% met je eens dat vrouwen gelijke salarieëring en kansen zouden moeten krijgen als mannen in soortgelijke posities. Ik ben voor gelijkheid, dus ook hierin.
