Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6

Ik denk dat hapto inmiddels heel goed er dat je het niet verzonnen hebt Avo. Het komt goed vandaag

Wat fijn Diva! Ik hoop dat hij je goed kan gaan helpen.

Diva, wat fijn dat je meteen een klik had met de psycholoog!

Avo, ik heb je lifehacks uitgeprobeerd via de pb.
Ik weet ook zeker dat hapto je geloofd en niet het idee heeft dat je iets verzonnen hebt.

Jeah Diva! You did it!
Fijn dat het oke was, hij oke voelt.
Hopenlijk iemand erbij die je kan helpen met werkdruk.


Selune, ik voel me ook gewoon heel schuldig naar hapto dat ik haar tijd zo verspil en zoveel drama gemaakt heb.
En wat als het niet waar is. Ik schaam me dood voor wat ik verteld heb... Zo walgelijk en ongeloofwaardig en ik weet niet. .

Maisnon, het werkt hoor.

Djiez. De schaamte een heel stukje erger gemaakt.
Alles voelde nog steeds onwerkelijk.
Gekeken naar wat er komende tijd op programma staat.
Een evenement waar veel gefilmd gaat worden voor registratie, en een werk diner waar iedereen op chique verwacht wordt.
Toch de paddles erbij, gekeken naar welke beelden het eerste ding opriep, en ik zag het eerst heel erg van afstand.
Meisje dat danste voor ome X kunstjes deed.
OmeX die lachte achter de camera. Haar optilde en vertelde hoe knap ze was en hoe lief.
Hoe meisje zonder kleren danste. Dat was een beetje raar. Maar OmeX vond het nog mooier en knapper.
Hoe de camera vlak voor haar stond en meisje op de bank zat. Hoe ome x haar open deed. Ze wilde verdwijnen. Naadloos over in film kijken met omex op een andere bank. Tegen hem aan gekropen in een van de speciale jurken die hij voor haar gekocht had. Hun geheim.
Hoe hij een arm om haar heen had. Haar een beetje aaide. Zij. Bovenbeen. En dan steeds verder.
Hoe ze versteende.
Ik heb haar verteld over ome X. Dat hij een vriend van P was. Dat hij zo lief en vriendelijk was. Dol was op meisje. En zij ging blij was met hoe lief hij was. Dat ze het fijn vond. Tot het moment dat hij teveel wilde aaien en kussen en of wilde vrijen..
Dat hij haar zo lief vond en vindt bijzonder en daarom fotos en filmpjes maakt. Met haar.

En ze bleef. En liet me vertellen wat ik een leerling zou zeggen, wat die nodig had.
Ik wist het niet.
Ze liet me vertellen wat ik zou zeggen tegen een leerling die dit mee zou maken. In die situatie.

En toen wist ik dat ik zou zeggen dat het niet oke is. Dat het niet goed is wat hij doet. Haar meenemen. In een dekentje wikkelen. Vasthouden en wiegen en uitleggen dat het niet noiit haar schuld is. Dat ze inderdaad een lief en mooi meisje is, maar dat dat niet betekent dat deze man aan harsr zitten. Dat grote mensen vrijen niet voor kleine meisjes is. En dat ik wist dat ze dat niet wilde. Dat ze het niet fijn vond, al zei hij van wel en zei zij dat ook.
Dat ik snap dat ze hunkert naar liefde, aandacht. Maar dat dat niet betekent dat ze Dat wilde. Dat ze nooit seks wilde. Dat ze hem niet dankbaar hoeft te zijn, omdat hij niet met haar had mogen vrijen. Dat niet had mogen vragen. Dat dat niet lief is van hem maar juist stout.

En hapto pakte weer een dekentje. En hield haar weer vast. En zei weer eindeloos dat het niet haar schuld was. Dat ze inderdaad lief was, maar dat ze Dat niet gewild had. Dat ze knap was dat ze zo vertelde....

En ik bleef wisselen tussen daar en nu de beelden, allerlei in een sneltreinvaart. Liefhebbende omex, boze ome x. Film kijken met omex. Ome x de baas waar je beter naar kon luisteren.
Naar dit is niet echt
Naar diep ademhalen en zo zo bang zijn dat hapto zat te walgen. Niet durven aankijken.
De ruimte beschrijven. Gronden. Beelden. Vastgehouden worden door hapto. Haar woorden. Zijn woorden. Soms tegelijkertijd door elkaar.
Zoveel verwarring en angst en verdriet.

Ze liet me ook nog aan mn leerling vertellen wat ik van hem vond. Dat ik boos op m was omdat het heel heel stout van hem was om met haar te vrijen. Dat kleine meisjes daar niet voor zijn, enndat6 ik wist dat ze dat niet wilde. Ook als ze voor hem misschien gezegd had van wel. Ook als ze zelf twijfelde.
En dat ik zo boos op hem was dat ik hem niet tegen moest komen, én dat ik de politie zou bellen om te vertellen hoe stout.

En het meisje zat daar maar. Vastgehouden. Te luisteren en tegelijk rillen van de beelden.
Het kwam steeds meer binnen.
Ze wilde steeds een klein beetje naar hapto kijken.
Bij haar wegkruipen en heel hard huilen.
Maar dat deden we niet.
Dan haalden we heel diep adem en zeiden iets zinloos. Afstand. Weg weg voor er iets breekt. Voorgoed.

Ik ben nu gaar en verward.
Wie is dat mens dat zoveel verteld. Dat zomaar iemand vertrouwd.
Is alles waar? Het leek zo echt.

Ik heb haar bij het weggaan een knuffel gegeven.
Zo dankbaar. Dat ze dit oproept.
En dat klinkt stom, want het was heftig.
Maar de troost die ze meisje geeft.....

Wat goed dat je gegaan bent Avo!
Heel knap dat het lukte om samen verder te werken, en dat het meisje in de deken geknuffeld mocht worden.

Ik denk dat heel veel waar is. Misschien niet exact feitelijk waar, maar het mooie is dat dat ook niet hoeft voor emdr. Dat is geen waarheidsvinding, maar gaat aan de slag met jouw beleving van de situatie. De beleving van het meisje.
Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet waar is wat je zegt. Ik denk namelijk dat het wel waar is. Wat ik wel wil zeggen is dat het voor emdr niet uitmaakt of de details feitelijk juist zijn.

Hoe is het nu?

Lieve Avo, volgens mij hebben jij en het meisje het heel goed gedaan

Ik blijf trillen en man is niet lekker en bozig en het lukt me niet om hem te ontlasten.
Ik weet niet hoe het is.
Ik denk dat het goed gaat?
Onrustig?

Hoe gaat het met jou? Al lucifers nodig om je ogen open te houden? Uk al wat aan het opknappen?

Onrustig klinkt logisch als man bozig en niet lekker is en je het gevoel hebt hem niet te kunnen helpen.

Uk is weer helemaal beter, maar heeft nog wat moeite die nieuwe status te accepteren en alle privileges die bij ziek zijn horen (de hele dag naast een ouder op de bank met filmpjes, voorlezen, tablet spelletjes en lekker spelen) het raam uit te zien vliegen. Dus moppert hij nu niet omdat hij zielig want ziek is, maar omdat hij zielig want beter is. Het leven is zwaar als vierjarige.

Hahaha, oh heerlijk. Heb je m al uitgelegd wat de kindertelefoon is? Kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.

Is dit een normale manier van emdr?
Vragen naar wat er in mijn lijf gebeurd, wat het meisje toen had kunnen helpen?

Hapto heeft deze week contact met een gz psycholoog redelijk in mijn omgevingb om te kijken of dat wat is. Ze denkt dat een kleine praktijk beter past dan een grote ggz instelling met een willekeurige behandelaar en veel doorstroming.
Ik vind dat ontzettend lief en schuldig, en tegelijkertijd denk ik: ze wil dus van me af, zie je ze walgt van me. Ik had het niet moeten zeggen.

En tegelijkertijd keek ik even vandaag en ze keek niet vies of boos. Ze hield het meisje vast.
Op een of andere manier ben ik bij haar minder bang om alles te verliezen dan bij coach.
Maar toch blijf ik de woorden er bijna niet uitkrijgen. Durf ik haar daarna niet aan te kijken.
Wil ik alleen maar vragen of ze niet boos is. Of ze echt niet walgt.
Het steeds zeggen dat het niet mijn schuld was, of ze dat meent.. echt denkt.
Ook na vandaag.

Ik walg van meisje dat ook zo blij was met ome x. Dat bij hem nestelde, hem lief vond, het bij hem niet erg wilde vinden.
Dat Ja zei, als hij zei 'fijn he'.
Dàt was niet fijn. Maar ze vond het wel fijn zijn lieve meisje te zijn. Eindelijk iemands lieve meisje te zijn. Slet.
Ik walg ervan dat ze er nog net niet vroeg, smeekte. Later wel. Dat ze toch zijn lieve meisje was. Of hij niet met haar wilde vrijen samen.
Maar toen wilde hij niet meer. Was ze niet meer zijn lieve kleine meisje, maar die slet. Daar wilde hij niet mee vrijen of knuffelen.
Die wilde hij eigenlijk niet zien. Alleen even gebruiken.
Mijn hoofd zit vol met plaatjes en beelden.
Mijn lijf voelt precies wat was. Krolse kat.
Ik haat haar. Ik haat dit lijf.

Ach Avo...

Je hebt op veel te jonge leeftijd ervaringrn gekrrgrn waarbij het kleine meisje geleerd heeft dat (bepaalde) volwassenen deze manier van aandacht vragen gewenst vonden. Je haalde je veiligheid eruit.

Een 4,5,6 jarige kan geen grenzen aangeven. Daarbij denk ik niet dat een grens gewaardeerd werd.

Dat je later bent gaan smeken, is niet slecht gedrag. Het is niet zelf uitlokken. Het is eerder angst wat gaat komen als je jezelf niet meer veilig kon houden.

Je hebt als klein meisje nooit op een gezondr manier geleerd om aandacht te (mogen) vragen. Dit is je geleerd. Dit was jouw overlevingsmechanisme. En het heeft je gek genoeg geholpen. Want ertegenin gaan als kind had hele nare grvolgen kunnen hebben. En overlevingmechanismen stoppen niet automatisch als je ze niet meer nodig hebt.

Ik hoop dat je echt echt milder gaat worden naar dat kleine meidje, dat alleen maar liefde wilde. En compassie kan hebben dat ze nooit een gezonde manier heeft gevonden, geen grenzen mocht hebben of ooit geleerd had.

Dat is mijn 9.

Diva, fijn dat je een klik hebt! En cognitief kan heel veel brengen, zeker samen met hapto!

Nog even terugkomend op kerst:

Ik haat kerst.

Kerstavond mrt gezin en cadeaus, 1e kerstdag alleen (rest gezin naar mijn fam), 2e kerdtdag heeft man schoonouders uitgenodigd. Zonder overleg. Dus nu schijn ik te moeten koken...

En ik haat kerst. Dus ergens verschijnen is al opgave genoeg.

Nahja, ik overleef het vast.

Donderdag gesprek met lg en p&o hoe nu verder na 5/2. Hoop dat dat wat zorgen weg gaat nemen.

.

Avo, wat een intensieve sessie weer.
Jouw hapto klinkt echt als goud
Ik geloof echt dat ze niet van je walgt!

Wat is het idee achter de ggz-praktijk?
Wil je overstappen naar de ggz?

Hier twijfel of ik niet overdrijf met mijn klachten en bij de psycholoog. Of ik niet zijn tijd zit te verdoen, op kosten van mijn werkgever. Ik heb alles mee, heb 6 van de 7 vinkjes. Er zijn echt mensen met ergere problematiek dan ik. Als ik vanaf februari een beter rooster heb, gaat het wel weer.

Maar: hij heeft echt iets zinnigs gezegd gisteren waar ik wel verder naar wil kijken. Iets wat ik nog niet zo direct met mijn klachten in verband heb gebracht. En ik was in no time heel rustig terwijl ik daar heel angstig heen ging. Dat zegt wel iets, want dat heb ik écht maar bij weinig mensen zo snel. Heb dat achteraf ook benoemd, dat hij dat als een compliment kon beschouwen. Dat is eigenlijk vooral blijven hangen, dat dat speciaal is. En dat hij mijn klachten en problematiek lijkt te begrijpen.

Dit is ook cgt, maar meteen al zo anders dan de vorige keer.

Lucy, bij ons komt schoonvader 1e kerstdag.
Ik hou het makkelijk met eten: misschien vooraf een soepje, vlees of vis en aardappeltjes uit de oven met gekookte groente. Toetje. Het wordt echt niet culinair en vooral makkelijk (lees: de oven gaat het meeste doen). Man geeft niks om extra bijzonder eten en schoonvader is allang blij dat hij bij ons is en dat er voor hem gekookt wordt. Dus, mijn advies: hou het simpel!

Verder snap ik echt dat je baalt van alles. Het is ook superfrusterend dat je zo weinig kan en zoveel meer zou willen. Dat is gewoon ontzettend oneerlijk. En ook dat niet iedereen het snapt, terwijl je al zo lang aan het knokken bent om beter te worden. Schrijf hier maar lekker van je af! Ik heb de indruk dat je je in real life niet zo uitspreekt over wat jouw situatie met je doet. Klopt dat? (m.u.v. bij psych dan).

Je verdoet niemands tijd. Simpelweg al omdat hij betaald krijgt om naar je te luisteren, dus je helpt hem aan broodwinnimg. En werkgever is gebaat bij een werknemer die beter met haar klachten om kan gaan.

.

Lucy, wat kut dat man weer over je grenzen gaat.
I kan me heel goed indenken dat kerst al beladen genoeg is zonder dat je gastvrouw moet spelen.
Kan je dat man nog in de schoenen schuiven?
Want koken zal enorm veel van jou vragen denk ik, terwijl het ook al veel vraagt om tussen de mensen te zitten en sociaal te doen, of überhaupt kerst door te komen.
Ik vind het ontzettend verdrietig voor je dat hij daar nul rekening mee houdt.
Het klinkt mij heel alleen in de oren.
Weet man dat je liever geen mensen over de vloer hebt?
Ik snap goed dat je niet uit durft te gaan van 'later als het beter is'. Dat je daar geen hoop op wilt leggen, omdat het verloop zo grillig is.
En dat het ontzettend kut en oneerlijk en verdrietig is dat je nog maar zo weinig kan smaak ik ook.
Je hoeft je er niet continue overheen te zetten.
Er is ook tijd nodig om te rouwen en te verwerken dat

Diva, je verspilt zijn tijd niet.
Je zit vaak in de knoop met werk, en de hoeveelheid energie die het vraagt. Je hebt behoefte aan steun en hulp, daarom heb je hapto ook, maar nu krijg je dit er ook bij.
Ik denk dat je jezelf deze extra steun mag gunnen.
En ik hoop dat hij met meer dingen komt waar je wat aan hebt.

Morgen kerstvieringen van kinderen op hun wenken en bij man op werk.
Donderdag op mijn werk het event dat goed gedocumenteerd wordt met veel camera s.
Savonds kerstdiner op chique.
Vrijdag een gewone werkag met aansluitend een kerstborrel met collega's en een verjaardag.
De week erna kan ik niet overzien momenteel .

Het is echt verbazingwekkend hoeveel verschil slaap maakt.
En dat weet ik wel, maar toch trap ik er elk jaar weer in.

Nog 3 lange dagen.... helpt je verzwaringsdeken je hier doorheen?

Sorry, ik moet snachts niet schrijven. Dan lijkt alles zwarter. En man heeft hier een volstrekt logische keuze gemaakt, het is mijn gekte. Komt goed.

Ik heb je niet gelezen Lucy, maar als het gaat over keuzes maken zonder overleg, dat is gewoon in de basis al onaardig hé.
Je kerst klinkt intensief, kan me voorstellen dat je daar niet naar uitkijkt.

Klinkt als een goede match met de psych Diva! Je verdoet echt z'n tijd niet. Ik hoop dat het je veel op gaat leveren.

Avo ze wist niet anders. Het kleine meisje leerde dat dit normaal was en alle kinderen willen aandacht en vragen dat op de manier die ze aangeleerd krijgen. Volwassenen zijn er om dat in goede banen te leiden. Kijk naar de uk van maisnon. Die leert dat ziek zijn vertroeteld worden is en moppert dat dat anders is als ie niet ziek is. Is dat een slecht ukje omdat ie de aandacht die bij ziek zijn hoort fijn vind? Volgens mij is het heel kindeigen om om aandacht nodig te hebben, net als bij jonge dieren is aandacht/verzorging nodig om te kunnen overleven. Als doe aandacht op verkeerde manieren komt dan zal een kind het nog steeds opzoeken, het is de taak van de volwassene om goede, lieve, steunende aandacht te geven in plaats van mishandeling/misbruik of de aandacht te ontzeggen.
Sorry ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben en dat je het ok vind dat ik ukje als voorbeeld gebruikte maisnon. Het is vooral het kleine meisje niet aan te rekenen Avo, het is allemaal aangeleerd gedrag in het belang van de volwassenen die iets van haar wilden.

Lucy, ik had nog gelezen wat je schreef. Voor wat het waard is: je had helemaal gelijk, vind ik persoonlijk.
En het lijkt me verdomd ingewikkeld. Iemand die steeds over je grenzen gaat, dan niet wil horen dat je überhaupt grenzen hebt want dat is zo negatief, en je vervolgens kennelijk ook nog met het corvee laat zitten waardoor jij al kapot bent als het bezoek komt.
Ik zou persoonlijk woest zijn. En man mocht zijn zelf gecreëerde probleem ook zelf oplossen.

Diva, natuurlijk verspil je de tijd van de psych niet. Zo lang je hier meeschrijft is werk al je voornaamste struikelblok, en dan met name de inroostering. Nu mag je dat eindelijk ergens aangeven omdat je zo stoer en dapper hebt doorgezet. Dit is niet het moment om terug te krabbelen.

Avo, zo ontzettend goed gedaan weer. En logisch dat elke stap die je zet ook weer heel moeilijke en tegenstrijdige gevoelens oproept. Als het makkelijk was geweest, had je dat varkentje jaren geleden al gewassen.

Selune, bijna kerstvakantie. Spannend voor je. Heb je die zee aan voor jou zo moeilijke tijd al een beetje ingedeeld met activiteiten en plannen? En de steunkousen zijn er gewoon he, je bent niet helemaal alleen, al voelt het wel zo.

Tyche, hoe gaat het met jou en je gemis? Kun je je gevoelens een beetje kwijt bij de anderen die hem of haar ook missen?

Maisnon, veel aan de hand ook steeds bij jouw gezin. Kijk je uit naar de kerstperiode? En is het voor je kinderen een fijne tijd, of juist wat moeilijker doordat alles zo anders is dan anders?

Hier gaat het wel. Dit is traditioneel mijn moeilijkste tijd van het jaar, maar we hebben net een naar akkefietje met zoon gehad wat ons veel hoofdbrekens bezorgt maar ook wel lekker afleidt Bovendien ben ik heel moe door alle stress op werk en privé en de bijbehorende slaapproblemen, dus ik kijk voor één keer zelfs erg uit naar anderhalve week vrij straks.

Selune, wat een mooie uitleg weer voor Avo. Ik hoop zo dat je het op een gegeven moment ook helemaal voor jezelf zo kunt zien.

Nog even volhouden Griebus, en dan heb je in elk geval even geen werkstress 1,5 week.
Hoop dat het met zoon goed is?
Schrijf je van je af als dat helpt?

Lucy, ik vond het geen zwartgalligheid ofzo, maar terechte punten waar je gewoon enorm van mag balen.
Dat nu wegmaken voelt waarschijnlijk veiliger, dat snap ik. Maar het waren allemaal valide punten om boos of verdrietig over te zijn.
Je wordt weer niet gezien, en mag weer niet je eigen gevoelens, gedachten en wensen hebben.
Zelfs al zou dat negatief zijn, dan zijn het jouw gedachten en gevoelens. Net zo echt en waardevol als die van iedereen. En dus mogen ze er gewoon zijn. Zeker hier.

Selune, ik snap wat je wil zeggen denk ik.
Zoals bij veel dingen vind ik het bij een ander (kind) wel logisch.
Het meevoelen met een ander kind lukte bij hapto ook aardig. Het op mezelf toepassen nog niet.
Het op het meisje toepassen helenaal niet.
Daar walg ik echt gewoon van. Sorrie.


Ben je thuis aan het werk of op locatie vandaag?

Ja hoor, uk mag zeker als voorbeeld gebruikt worden.
Ik ben het met Selune eens, maar ik snap dat het toepassen op jezelf nog niet lukt. En dat is ok. Ik vind het al heel knap dat je bij hapto soms even kan toelaten dat er iets gebeurd wat het meisje fijn vindt.

Griebus gaat alles (nu) weer goed met zoon?

Ik hou erg van de kerstperiode, en de kinderen ook. Het is altijd een beetje een mix vinden tussen fijn vrij zijn, en genoeg regelmaat waar de oudste wel behoefte aan heeft. Dus gaan ze ook een paar dagen naar de bso, waardoor ik een mix heb van een paar dagen werken, een paar dagen alleen vrij, en wisselende dagen met zijn allen thuis. En dan is het vaak goed te doen en meestal heel fijn.

Lucy, je kletst geen onzin. Misschien lijkt het deze ochtend minder groot dan gisteravond, maar dat betekent niet dat je er niet mee mag zitten. Zoals anderen al schreven heb jij er ook recht op dat jouw wensen gehoord worden, jouw grenzen gerespecteerd. En ik vind het normaal dat je als partners met elkaar overlegd voordat je besluit gasten uit te nodigen voor een feestdag.

Poef.