Kinderen
alle pijlers
Behoefte aan empty nest
woensdag 18 februari 2026 om 12:50
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
zondag 22 februari 2026 om 15:36
De situatie kan soms veranderen, zoals bij ons is gebeurd. Waar ik vroeger, toen hun vader er nog was, best wel half grappend aangaf dat ik me er echt op verheugde weer alleen met papa te zijn, wordt dat heel anders als het om een andere man gaat die ze nog helemaal niet zo goed kennen. Hoe aardig ze hem ook vinden, zo'n situatie vraagt gewoon om een voorzichtige opstelling van mij en mijn partner, zodat ze niet het gevoel krijgen dat ze moeten ophoepelen voor hem. Zeker als ze dit nou juist precies zo hebben meegemaakt bij hun vader een paar jaar geleden, die voor een scharrel koos en ineens nooit meer tijd, geld en aandacht had voor de kinderen, terwijl het met deze vrouw binnen korte tijd alweer uit was (en dan stond er meteen weer een ander op 1).cognac schreef: ↑22-02-2026 13:44Fijn. Ik denk dat je daar zeker niet de enige in bent maar de mate waarin je het als belastend ervaart zal van persoon tot persoon verschillen. Jij moet er denk ik misschien vooral aan wennen dat dit gevoel nieuw is. Ik weet op voorhand al dat ik dat gevoel ga hebben en ik denk dat de kinderen (zeker de oudste al wel) ook al heel goed weten wat ik hierin zo ongeveer verwacht en waar we naartoe gaan werken over een paar jaar. Maar ik snap ook dat niet iedereen in de mate zo doet of ervaart als ik dat doe.
Dus ik ben er wel echt voorzichtig in, liever iets te langzaam dan te snel denk ik in dit geval.
zondag 22 februari 2026 om 15:44
Vind ik een heel begrijpelijk gevoel, TO. Ook dat je daardoor, door de ervaring met hun vader, wel wat voorzichtiger bent. Maar deze gevoelens gaan volgens mij niet alleen over die nieuwe partner maar ook over de ruimte voor jezelf. Alleen is het in jouw geval wel logisch dat dit door jouw hoofd speelt.
cognac wijzigde dit bericht op 22-02-2026 16:05
0.33% gewijzigd
zondag 22 februari 2026 om 17:06
19 en 22, vind ik ook vrij jong om uit huis te gaan.lonelycat schreef: ↑22-02-2026 13:40Ja natuurlijk hebben we gesprekken maar dan wordt door hun aangegeven dat ze de komende tijd nog thuis willen blijven. Zeker nog de komende drie jaar. En dan? Ik kan het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ik ze liever op kamers zie. Het zijn mijn kinderen
Onze thuiswoner die geen aanstalten maakte hebben we toen hij normaal ging verdienen kostgeld gevraagd,zijn verkering hoefde dat niet dus dat vonden ze oneerlijk en heeft wel gezorgd dat ze eerder op zoek gingen naar eigen woonruimte ( hij kreeg t kostgeld toen geheel terug).
Ik vond het ook wat oneerlijk omdat de anderen al jaren voor zichzelf zorgden en die waren jonger.
Maar ik zou zeggen: inroosteren van huishoudelijke klussen ( dus ook de tuin en de was , niet alleen af en toe afwassen)en kostgeld.
Je woont samen, de lusten en de lasten
zondag 22 februari 2026 om 17:32
Ik zou dat gesprek dus wel aangaan. Zoals je alles bespreekt als ouder. Zeker mbt de oudste is dit echt een normaal onderwerp. Ga in gesprek hoe hij of zij de toekomst ziet na het afstuderen. Staan ze ingeschreven bij de cooperaties? Wat zijn de plannen mbt een baan, misschien reizen en in welke omgeving kan hij terecht met deze studie? Je kunt prima aangegeven dat ze na het afstuderen moeten gaan oriënteren op woonruimte en het echt zelfstandig worden. Niet dat iemand direct moet vertrekken. Maar wel dat het volwassen leven begint en dat daar een volgende stap bijhoort. Natuurlijk geef je iemand de tijd. Maar maak het onderwerp van gesprek zodat iemand ook gaat rondkijken, sparen en dat de mindset gaat veranderen.lonelycat schreef: ↑22-02-2026 13:12Maar hoe vertel je dat je wilt dat je kinderen op zichzelf gaan. Hier een 19 en een 22 jarige. Oudste volgend jaar master jongste tweede jaar hbo. Studeren beide dichtbij. Wonen fulltime bij mij en geen behoefte aan studentenleven. Ik vind het heel moeilijk om te communiceren dat ze misschien eens op zichzelf kunnen gaan. Want ik ben de ouder. Ze horen altijd welkom te zijn. En plus een 19 jarige het huis uitgooien? Nog zo jong. En als de jongste nog hier woont tja dan kan de oudste evengoed ook nog blijven. En ze helpen ook dus dat is ook wel fijn.
zondag 22 februari 2026 om 17:34
Het is niet perse het helpen met taken of klussen. Het is het nooit alleen zijn. Altijd klaarstaan, altijd aanstaan. Nooit als je thuiskomt denken van wat is die rust of stilte even fijn. Ik weet alles heeft voordelen want met drieën wonen is ook met drieën taken verdelen maar ik mis gewoon de stilte en rust om me heen.Gerbera schreef: ↑22-02-2026 17:0619 en 22, vind ik ook vrij jong om uit huis te gaan.
Onze thuiswoner die geen aanstalten maakte hebben we toen hij normaal ging verdienen kostgeld gevraagd,zijn verkering hoefde dat niet dus dat vonden ze oneerlijk en heeft wel gezorgd dat ze eerder op zoek gingen naar eigen woonruimte ( hij kreeg t kostgeld toen geheel terug).
Ik vond het ook wat oneerlijk omdat de anderen al jaren voor zichzelf zorgden en die waren jonger.
Maar ik zou zeggen: inroosteren van huishoudelijke klussen ( dus ook de tuin en de was , niet alleen af en toe afwassen)en kostgeld.
Je woont samen, de lusten en de lasten
Gewoon ervan genieten dat je alleen in een huis bent.
zondag 22 februari 2026 om 17:48
Maar niemand zegt dat toch? Of hoor je daar een verwijt in naar andere ouders en hun kinderen? Ik weet alleen bij voorbaat al dat ik het zelf wel zo zal ervaren ja.BrutaImmaculata schreef: ↑22-02-2026 15:49En het komt mij mijn neus uit dat gekakel dat het echt wel lukt alleen je moet wel willen.
zondag 22 februari 2026 om 18:01
zondag 22 februari 2026 om 18:02
Dat taken doen en verdelen zag ik nooit zo zitten. Ik deed de was altijd op vrijdag. Of dat dan voor 2 of 4 is maakt niet veel uit. Rest van de week is dat ding stil. En zuiniger ook.
Idem met eten. Koken voor iedereen of niet. Hoeft die vaatwasser ook maar 1 keer tegelijk aan.
Idem met eten. Koken voor iedereen of niet. Hoeft die vaatwasser ook maar 1 keer tegelijk aan.
Afkoelen heeft gewerkt
zondag 22 februari 2026 om 18:03
Je schrijft zelf notabene ' Het begint met de wens.'
En uiteraard weet je dat ik het niet alleen over dit topic heb.
zondag 22 februari 2026 om 18:04
zondag 22 februari 2026 om 18:07
Dit dus inderdaad.lonelycat schreef: ↑22-02-2026 17:34Het is niet perse het helpen met taken of klussen. Het is het nooit alleen zijn. Altijd klaarstaan, altijd aanstaan. Nooit als je thuiskomt denken van wat is die rust of stilte even fijn. Ik weet alles heeft voordelen want met drieën wonen is ook met drieën taken verdelen maar ik mis gewoon de stilte en rust om me heen.
Gewoon ervan genieten dat je alleen in een huis bent.
zondag 22 februari 2026 om 18:08
Heel logisch vind ik. En ik kan me bijna niet voorstellen dat je die behoefte als twintiger dus nooit hebt. Of het nou de vrijheid is om gewoon lekker aan te klooien, of om de behoefte even niet te gaan koken maar een boterham op de bank, of pas om 22.00 te gaan koken, of keihard je eigen radiozender aan te zetten.lonelycat schreef: ↑22-02-2026 17:34Het is niet perse het helpen met taken of klussen. Het is het nooit alleen zijn. Altijd klaarstaan, altijd aanstaan. Nooit als je thuiskomt denken van wat is die rust of stilte even fijn. Ik weet alles heeft voordelen want met drieën wonen is ook met drieën taken verdelen maar ik mis gewoon de stilte en rust om me heen.
Gewoon ervan genieten dat je alleen in een huis bent.
Ik denk dat wij thuis die behoefte alle vier wel hebben en dat we over tien jaar vier huizen/appartementen nodig hebben waar we nu met 2 volwassenen en 2 kinderen met één gezinswoning doen.
Maar dat gevoel heeft dus niet iedereen...
cognac wijzigde dit bericht op 22-02-2026 18:15
0.05% gewijzigd
zondag 22 februari 2026 om 18:12
Ja. Het begint voor mijn gevoel met de wens ja. Dat ik aan mijn kinderen iets merk van... "als ik later op mijzelf woon dan..." Sterker nog, dat zeggen we nu al vaak als we puberonenigheid hebben. Dat soort dingen bedoel ik met: het begint met de wens.BrutaImmaculata schreef: ↑22-02-2026 18:03Je schrijft zelf notabene ' Het begint met de wens.'
En uiteraard weet je dat ik het niet alleen over dit topic heb.
Dat ik proef dat zij daar zelf de voordelen van aanvoelen.
Want als ik dat al niet merk of erger nog, als ze gaan verzuchten of ze dan zelf hun was moeten doen en koken, dan proef ik dus onvoldoende wens...
zondag 22 februari 2026 om 18:21
Het héle topic draait erom dat iedereen dat gevoel uiteindelijk heeft. Jij kennelijk latent zo hard dat je ook je partner uiteindelijk in een eigen huis wil hebben. Hoe ga je om met het wel hebben van dat gevoel en het niet hebben van een oplossing. En nee, jouw wens- / maakbaarheidsdenken valt niet in de categorie oplossingen.Ik denk dat wij thuis die behoefte alle vierwel hebben en dat we over tien jaar vier huizen/appartementen nodig hebben waar we nu met 2 volwassenen en 2 kinderen met één gezinswoning doen.
Maar dat gevoel heeft dus niet iedereen...
zondag 22 februari 2026 om 18:26
Maar zijn ze nooit weg dan? Mijn 21-jarige is er meer niet dan wel. Studie, sport, vriendin, vrienden, en als ie thuis is zit ie meestal in zijn eigen domein. Wat dat betreft heb ik meer last van mijn man, want die werkt grotendeels thuislonelycat schreef: ↑22-02-2026 17:34Het is niet perse het helpen met taken of klussen. Het is het nooit alleen zijn. Altijd klaarstaan, altijd aanstaan. Nooit als je thuiskomt denken van wat is die rust of stilte even fijn. Ik weet alles heeft voordelen want met drieën wonen is ook met drieën taken verdelen maar ik mis gewoon de stilte en rust om me heen.
Gewoon ervan genieten dat je alleen in een huis bent.
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 18:28
maar wat wil je hier nu eigenlijk mee zeggen?cognac schreef: ↑22-02-2026 18:12Ja. Het begint voor mijn gevoel met de wens ja. Dat ik aan mijn kinderen iets merk van... "als ik later op mijzelf woon dan..." Sterker nog, dat zeggen we nu al vaak als we puberonenigheid hebben. Dat soort dingen bedoel ik met: het begint met de wens.
Dat ik proef dat zij daar zelf de voordelen van aanvoelen.
Want als ik dat al niet merk of erger nog, als ze gaan verzuchten of ze dan zelf hun was moeten doen en koken, dan proef ik dus onvoldoende wens...
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 22 februari 2026 om 18:29
Weet ik. Daar moet ik wat mee, maar ik weet niet goed wat...SinPermiso schreef: ↑22-02-2026 18:21Het héle topic draait erom dat iedereen dat gevoel uiteindelijk heeft. Jij kennelijk latent zo hard dat je ook je partner uiteindelijk in een eigen huis wil hebben. Hoe ga je om met het wel hebben van dat gevoel en het niet hebben van een oplossing. En nee, jouw wens- / maakbaarheidsdenken valt niet in de categorie oplossingen.
zondag 22 februari 2026 om 18:32
Ik denk dat het goed is om eerst zelf je mindset te veranderen. Besef dat het uiteindelijk jouw huis is. En dat het geen kinderen zijn maar (jong)volwassen. Dat jij een eigen keuze hierin hebt. Dus niet "wij bepalen dat we tot dan en dan blijven ". Maar jullie gaan samen in gesprek en jij hebt daarin zeggenschap. Nu lijk je weerloos en afhankelijk. Terwijl jij hier als ouder de leiding hoort te nemen. Nog zeker 3 jaar is heel erg lang, de tijd daarna is volledig onduidelijk en het is niet met jou afgestemd.lonelycat schreef: ↑22-02-2026 13:40Ja natuurlijk hebben we gesprekken maar dan wordt door hun aangegeven dat ze de komende tijd nog thuis willen blijven. Zeker nog de komende drie jaar. En dan? Ik kan het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ik ze liever op kamers zie. Het zijn mijn kinderen
Je doet ook net of je ze zomaar op straat gooit. Behandel ze niet als kleine kinderen. Maar als zelfstandige jongvolwassenen.
En kan je dat alles niet aan dan hou je het verder zooals het is. Maar accepteer dat dan. En ga niet klagen over rust of tijd voor jezelf.
zondag 22 februari 2026 om 18:33
Het gros van de mensen met wie hij nu samen studeert gaan na afloop terug naar hun land van herkomst of door naar een PhD traject in een ander land. En ik denk dat je het hele samen een huis zoeken iets te rooskleurig inschat. Omdat er zo'n enorm tekort is aan woningen zijn de eisen aan huurders gigantisch. Vier keer de huur verdienen obv twee salarissen bijvoorbeeld. Met vier starters lukt dat wel, maar met twee niet (particuliere huur met voldoende kamers voor een plan als dit ligt waar ik woon tussen de twee en drieduizend euro) De enige keer dat ik in mijn omgeving een vriendengroep samen een huis heb zien vinden was dat omdat één van hen vrij plotseling beide ouders verloor en door die omstandigheden een stevige urgentieverklaring kreeg voor een woning via een woningcorporatie.
zondag 22 februari 2026 om 18:35
Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
zondag 22 februari 2026 om 18:37
zo werkt het andersom in ieder geval als ik dit topic zo lees, maar dat is blijkbaar volkomen terecht en helemaal prima.Claire45 schreef: ↑22-02-2026 18:35Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 22 februari 2026 om 18:43
Nou ja, als je het echt weten wilt: ik vertrok vlak na mijn achttiende verjaardag en dat was nou niet omdat ik het zo naar mijn zin had thuis. En ik ben blij dat ik het met mijn zoon wat beter kan doen dan mijn moeder indertijd met mij. En de maatschappelijke omstandigheden waren toen natuurlijk ook een stuk gunstiger: ik ging gewoon naar de woningbouwvereniging voor een gesprekje en drie weken later had ik een tweekamer-appartement voor 268 gulden per maand. Kom daar nu nog maar eens om.Claire45 schreef: ↑22-02-2026 18:35Ik ben wel benieuwd hoe degenen die nu nog thuiswonende twintigers hebben dat vroeger zelf hebben gedaan: ook lang thuis blijven wonen of na de middelbare schooltijd op kamers? Of iets anders? Ik kan me voorstellen dat je dit soort patronen herhaalt omdat het vanzelfsprekend is, en omdat je er goede herinneringen aan hebt.
Graftak!
zondag 22 februari 2026 om 18:48
Nee eigenlijk niet. Het zijn wat aparte wat dat betreft. Zijn eigenlijk altijd thuis.Lady*Voldemort schreef: ↑22-02-2026 18:26Maar zijn ze nooit weg dan? Mijn 21-jarige is er meer niet dan wel. Studie, sport, vriendin, vrienden, en als ie thuis is zit ie meestal in zijn eigen domein. Wat dat betreft heb ik meer last van mijn man, want die werkt grotendeels thuis
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
