Relaties
alle pijlers
Stiefvader
donderdag 3 september 2026 om 19:00
Ik voel me wat verdrietig. Ik probeer namelijk het gedrag van mijn man te snappen. Misschien kunnen jullie me helpen daarbij.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
zaterdag 5 september 2026 om 00:26
zaterdag 5 september 2026 om 00:54
Even loepen doet dit toch wel vermoeden. Je zegt oa 'Ik ben al 23 jaar in therapie'.Spiri123 schreef: ↑04-09-2026 23:33Pardon? Ik ben wel gevoelig maar meteen nogal wat psychische problematiek en nood aan aandacht van man? Heftige uitspraken voor iemand die me niet kent.
Wat me wel eventueel te verwijten is dat ik het moeilijk vind mijn eigen emoties te omarmen. Daar zoek ik andere mensen vaak voor op. Maar is dat 'nogal wat psychische problematiek'?
En eerst zeg je dat je zoon net uit een depressie komt en dan dat hij goed functioneert. Wat is het nu? Je zoon voelt zich niet goed in zijn school en jullie hebben een andere school voor hem gezocht. Dat is jammer maar toch niet zo dramatisch?
zaterdag 5 september 2026 om 04:54
Maar ik doe het verkeerd blijkbaar. Ik hoor graag over jouw relatie.
Ik heb best lang coaching gehad. Helaas besef ik me nu dat ik een coach gehad heb die me steeds de grond in trapte. Verder therapie in een burnout.
Ik heb leren houden van mezelf. Het is na zoveel jaren heel rustig in mij. Daarom kan ik nu makkelijker zien dat ik voor mezelf wil kiezen.
Dat mijn man weg is en totaal geen empathie toont op zijn reis triggert wel oud zeer. Nu voel ik me weer rustig maar ik vermoed dat het eigenlijk een teken is dat ik hem buiten gesloten heb.
zaterdag 5 september 2026 om 05:06
Heb je zelf kinderen? Kun je je inleven hoe het is om een kind te hebben die zijn hele leven al nergens bij hoort?Flandrien schreef: ↑05-09-2026 00:54Even loepen doet dit toch wel vermoeden. Je zegt oa 'Ik ben al 23 jaar in therapie'.
En eerst zeg je dat je zoon net uit een depressie komt en dan dat hij goed functioneert. Wat is het nu? Je zoon voelt zich niet goed in zijn school en jullie hebben een andere school voor hem gezocht. Dat is jammer maar toch niet zo dramatisch?
Daarbij vind ik persoonlijk het snel vinden van een andere school, boeken regelen, intake, alle informatie verzamelen, toegang tot de school omgeving regelen enz best even stressvol. En ja, daarin ben ik terug geschoten in mijn verlatingsangst (wat jij dan dramatisch noemt) waar ik al een tijd geen last meer van had. Maar goed, pijn is weg. Dus het gaat weer beter.
zaterdag 5 september 2026 om 06:03
Maar dat kun je met je ex regelen.Spiri123 schreef: ↑05-09-2026 05:06Heb je zelf kinderen? Kun je je inleven hoe het is om een kind te hebben die zijn hele leven al nergens bij hoort?
Daarbij vind ik persoonlijk het snel vinden van een andere school, boeken regelen, intake, alle informatie verzamelen, toegang tot de school omgeving regelen enz best even stressvol. En ja, daarin ben ik terug geschoten in mijn verlatingsangst (wat jij dan dramatisch noemt) waar ik al een tijd geen last meer van had. Maar goed, pijn is weg. Dus het gaat weer beter.
zaterdag 5 september 2026 om 06:36
granny71 schreef: ↑04-09-2026 23:37Hij deelt zijn gevoelens helemaal niet.
Hij deelt mooie foto's en klaagt wat over het weer of een snurkende buurman.
Daar kan en hoeft to niets mee.
Maar to verwacht wel dat hij wat met haar gevoelens doet terwijl hij honderden/duizenden kilometers bij haar vandaan is.
Als TO nergens op zou reageren wat haar man appt zou het ook heel vreemd zijn.
Dus andersom ook.
zaterdag 5 september 2026 om 06:52
Ja hoor, die heel veel problemen had op de lagere school door ADHD én we gingen dan ook nog scheiden. En ik ben zelf kind van gescheiden ouders. Van stiefouders verwacht je dat ze goed om kunnen met de kinderen. Niet dat ze van hen houden. Jouw kinderen zijn pubers, toch? Verwachten die dat je partner van hen houdt? Houden zij van je partner?Spiri123 schreef: ↑05-09-2026 05:06Heb je zelf kinderen? Kun je je inleven hoe het is om een kind te hebben die zijn hele leven al nergens bij hoort?
Daarbij vind ik persoonlijk het snel vinden van een andere school, boeken regelen, intake, alle informatie verzamelen, toegang tot de school omgeving regelen enz best even stressvol. En ja, daarin ben ik terug geschoten in mijn verlatingsangst (wat jij dan dramatisch noemt) waar ik al een tijd geen last meer van had. Maar goed, pijn is weg. Dus het gaat weer beter.
Problemen met mijn kind heb ik vooral zelf opgelost want vader was te druk met zijn nieuwe partner en kinderen.
Je reageert gepikeerd als iemand spreekt over je psychische problematiek en nu zeg je zelf dat je in verlatingsangst bent geschoten.
Ik denk eerder dat het gros van de mensen die hier reageren dat je partner van je kinderen moet houden nooit zelf stiefouders hebben gehad of zijn geweest.
zaterdag 5 september 2026 om 07:10
Dank je Jiske voor het snappen.
Bedankt voor de uitleg Jandrien. Ik probeer me erbij neer te leggen dat er geen sprake is van liefde voor mijn kinderen. En ik heb geprobeerd tussen de regels door gevoelens van mijn kinderen uit te horen en die denken hetzelfde als mijn man. Ik geloof ook niet dat ze het als schadelijk ervaren al voel ik me nog wel schuldig.
Op dit moment blijft hangen dat mijn man geen empathie op kan brengen voor mijn gevoelens. Ik probeer ze uit te leggen en de worden niet aanvaard. Ik besef me ook dat mijn vorige topics allemaal daar wel mee te maken heeft.
Maar goed, dat was de vraag niet in deze topic. Blijkbaar hoeven stiefouders niet van hun stiefkinderen te houden en is dat normaal. Ik vraag me nog steeds af of ik dat wil. Maar dat ga ik later over nadenken.
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Bedankt voor de uitleg Jandrien. Ik probeer me erbij neer te leggen dat er geen sprake is van liefde voor mijn kinderen. En ik heb geprobeerd tussen de regels door gevoelens van mijn kinderen uit te horen en die denken hetzelfde als mijn man. Ik geloof ook niet dat ze het als schadelijk ervaren al voel ik me nog wel schuldig.
Op dit moment blijft hangen dat mijn man geen empathie op kan brengen voor mijn gevoelens. Ik probeer ze uit te leggen en de worden niet aanvaard. Ik besef me ook dat mijn vorige topics allemaal daar wel mee te maken heeft.
Maar goed, dat was de vraag niet in deze topic. Blijkbaar hoeven stiefouders niet van hun stiefkinderen te houden en is dat normaal. Ik vraag me nog steeds af of ik dat wil. Maar dat ga ik later over nadenken.
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
zaterdag 5 september 2026 om 07:30
Maar kan hij de laatste tijd thuis wel empathie opbrengen ? Of is hij gewoon zo? Soms moet je ook accepteren dat iemand zo is , en nadenken of je daarmee kan leven.
Ik vraag mij wel af of hoe je tussen de regels door aan je kinderen kan vragen of ze van je man houden. Ik zou oppassen dat je je kinderen niet teveel met je eigen sores belast.
Ik vraag mij wel af of hoe je tussen de regels door aan je kinderen kan vragen of ze van je man houden. Ik zou oppassen dat je je kinderen niet teveel met je eigen sores belast.
zaterdag 5 september 2026 om 07:55
Ik heb extreem negatieve ervaringen met een stiefouder, maar het ergste was wel dat mijn biologische ouder het gedrag van stiefouder accepteerde. Dat een willekeurige voorbijganger je niet zo leuk vindt is nog best te accepteren, maar dat je eigen ouder de eigen relatie belangrijker vindt dan het welzijn van een minderjarig eigen kind, dat is funest. Dus misschien kun je daar nog even over nadenken, of hier bij jou ook sprake van is
Si abra la puerta hay lobos.
zaterdag 5 september 2026 om 07:55
zaterdag 5 september 2026 om 08:09
Dat weet hij niet. Hij blijft de betrokken vrouw zien die geeft om zijn rust en fijne vakantie.Flandrien schreef: ↑05-09-2026 07:55Ik heb trouwens het gevoel dat jij ook geen empathie hebt voor de situatie van je man. Het moet voor hem ook niet makkelijk zijn en zelfs nu hij er eens uit is gun je het hem niet om eens helemaal te deconnecteren van de situatie met je zoon. Het draait wel allemaal heel erg om jou.
Ik probeer mijn gevoel wel te uiten maar de pijn van het niet gezien worden slik ik in. Dat vind ik moeilijk, vandaar dat ik het hier neerleg. Om ervoor te zorgen dat de angst niet te veel ruimte krijgt en ik zijn vakantie ga verpesten.
zaterdag 5 september 2026 om 08:11
Waak ik heel erg voor inderdaad. Mijn man is pedagogisch niet altijd even handig maar mijn kinderen krijgen wel altijd mijn support. Bij hun vader en zijn partner schijnt dat anders te zijn. Maar kan er niet over oordelen omdat ik er niet bij ben.Rabarbara schreef: ↑05-09-2026 07:55Ik heb extreem negatieve ervaringen met een stiefouder, maar het ergste was wel dat mijn biologische ouder het gedrag van stiefouder accepteerde. Dat een willekeurige voorbijganger je niet zo leuk vindt is nog best te accepteren, maar dat je eigen ouder de eigen relatie belangrijker vindt dan het welzijn van een minderjarig eigen kind, dat is funest. Dus misschien kun je daar nog even over nadenken, of hier bij jou ook sprake van is
zaterdag 5 september 2026 om 09:00
Heel verdrietig en pijnlijk. Het is een ongezonde dynamiek wat door deze vakantie aan de oppervlakte komt.
Jij verdient liefde met alles wie je bent en jouw zoon ook. Dat is een basis waar je voor mag staan.
Het is in mijn ogen normaal dat je ook op vakantie een (emotionele) binding met elkaar onderhoud. Dit doet hij ook dmv van vakantiesfoto’s en verhalen.
Of je spreekt van de voren duidelijk naar elkaar uit wat de behoeftes zijn over het contact tijdens een vakantie zodat je hier rekening mee kunt houden.
Voor kinderen kan het opgroeien met een stiefouder in een huis schadelijk zijn voor de hechting en zelfbeeld. Er kan onbedoeld veel afwijzing ontstaan.
Door jouw verlatingsangst trek je automatisch emotioneel minder beschikbare mannen aan.
Als het je niet lukt om zelf goed deze grenzen te voelen en hierna te handelen dan zou ik door de ogen van jouw kinderen gaan kijken.
Is jouw man wel geschikt om samen te wonen met jouw kinderen. Zet hun belang voorop.
Jij verdient liefde met alles wie je bent en jouw zoon ook. Dat is een basis waar je voor mag staan.
Het is in mijn ogen normaal dat je ook op vakantie een (emotionele) binding met elkaar onderhoud. Dit doet hij ook dmv van vakantiesfoto’s en verhalen.
Of je spreekt van de voren duidelijk naar elkaar uit wat de behoeftes zijn over het contact tijdens een vakantie zodat je hier rekening mee kunt houden.
Voor kinderen kan het opgroeien met een stiefouder in een huis schadelijk zijn voor de hechting en zelfbeeld. Er kan onbedoeld veel afwijzing ontstaan.
Door jouw verlatingsangst trek je automatisch emotioneel minder beschikbare mannen aan.
Als het je niet lukt om zelf goed deze grenzen te voelen en hierna te handelen dan zou ik door de ogen van jouw kinderen gaan kijken.
Is jouw man wel geschikt om samen te wonen met jouw kinderen. Zet hun belang voorop.
zaterdag 5 september 2026 om 09:35
Wijze woorden en zonder oordelen. Petje af. Dank je wel. Ik besef me al heel lang dat ik het anders had moeten doen. Het is niet oké dat ik dat niet gedaan heb. En dat spijt me. Het ging al 2 jaar ofzo heel goed tussen mijn man en mijn kinderen. Had dat niet geweest had ik ook niet getrouwd pas geleden. Ik hoop dat zijn vakantie voor ons even een tijdelijke terugval in oud gedrag is. Maar ik ben wel weer op mijn hoede.Anderlicht schreef: ↑05-09-2026 09:00Heel verdrietig en pijnlijk. Het is een ongezonde dynamiek wat door deze vakantie aan de oppervlakte komt.
Jij verdient liefde met alles wie je bent en jouw zoon ook. Dat is een basis waar je voor mag staan.
Het is in mijn ogen normaal dat je ook op vakantie een (emotionele) binding met elkaar onderhoud. Dit doet hij ook dmv van vakantiesfoto’s en verhalen.
Of je spreekt van de voren duidelijk naar elkaar uit wat de behoeftes zijn over het contact tijdens een vakantie zodat je hier rekening mee kunt houden.
Voor kinderen kan het opgroeien met een stiefouder in een huis schadelijk zijn voor de hechting en zelfbeeld. Er kan onbedoeld veel afwijzing ontstaan.
Door jouw verlatingsangst trek je automatisch emotioneel minder beschikbare mannen aan.
Als het je niet lukt om zelf goed deze grenzen te voelen en hierna te handelen dan zou ik door de ogen van jouw kinderen gaan kijken.
Is jouw man wel geschikt om samen te wonen met jouw kinderen. Zet hun belang voorop.
zaterdag 5 september 2026 om 09:52
Maar zou het niet zo zijn dat als hij er in mee gaat jij emotioneel helemaal leeg loopt tegen hem, of tenminste dat hij er bang voor is dat dat gebeurt?Spiri123 schreef: ↑05-09-2026 08:09Dat weet hij niet. Hij blijft de betrokken vrouw zien die geeft om zijn rust en fijne vakantie.
Ik probeer mijn gevoel wel te uiten maar de pijn van het niet gezien worden slik ik in. Dat vind ik moeilijk, vandaar dat ik het hier neerleg. Om ervoor te zorgen dat de angst niet te veel ruimte krijgt en ik zijn vakantie ga verpesten.
zaterdag 5 september 2026 om 10:03
Dat zou kunnen. Is mijn emoties negeren dan de oplossing? Ik zou het niet kunnen. Ik zou ook te angstig zijn dat mijn partner me dan niet meer wil. Maar misschien werkt het voor hem wel.
Ik kan me dat best wel voorstellen
Hij heeft mijn angsten vaker genegeerd. Het is alleen in dit geval niet begonnen met emoties uit angst maar emoties uit gedoe op school van mijn zoon en een vriendin met een niet positieve uitkomst betreft de operatie van haar hersentumor. Doe niets met die emoties en de angst komt erbij.
zaterdag 5 september 2026 om 11:26
Spiri123 schreef: ↑05-09-2026 09:35Wijze woorden en zonder oordelen. Petje af. Dank je wel. Ik besef me al heel lang dat ik het anders had moeten doen. Het is niet oké dat ik dat niet gedaan heb. En dat spijt me. Het ging al 2 jaar ofzo heel goed tussen mijn man en mijn kinderen. Had dat niet geweest had ik ook niet getrouwd pas geleden. Ik hoop dat zijn vakantie voor ons even een tijdelijke terugval in oud gedrag is. Maar ik ben wel weer op mijn hoede.
Na 7 jaar. Wat een bof zeg.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in