Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
vrijdag 28 augustus 2009 om 10:11
Heel veel sterkte! Hoewel je het goed hebt aangepakt (dr. Phil zegt altijd: de meeste scheidingen ontstaan doordat men voor het trouwen niet heeft gecheckt of men de zelfde toekomstverwachtingen heeft) moet je nu door een heel diep dal. Eens heb ik in zo'n soort situatie gezeten en het is vreselijk. Ooit zul je je trots voelen, als je met iemand bent die waarmee je wel je dromen kunt verwezenlijken en dan weet je dat dit onderdeel van jouw levelnsloop was om te komen waar je dan bent. Heel veel succes!
vrijdag 28 augustus 2009 om 10:27
(Sorry voor de lange post)
Ok, daar ga ik dan... Ik heb mijn ex vier jaar geleden leren kennen en in december 2005 kwmaen we bij elkaar. Met hem heb ik een geweldige tijd gehad, want we hebben zowel in Nederland als in zijn vaderland samen gewoond. Hij is echter iemand die niet plaatsgebonden is, van nieuwe uitdagingen houdt en heel veel vrijheid nodig heeft. Hij bestempelde zichzelf wel altijd als trouw. En hij is ook erg goed voor me geweest. Maar bij ons was de relatie vaak in uitersten. Heel goed, of heel slecht. Dan was hij weer heel erg close naar mij toe en van het ene op het andere moment kon hij zich helemaal opsluiten in zijn eigen wereld. En dan kon ik nauwelijks tot hem doordringen en kon hij heel geïrriteerd doen. Ik wist ook nooit hoe lang zo'n periode aan hield. En dan ineens was hij weer erg lief en close...
Hij is iemand die elk jaar of elke twee jaar zijn boeltje wil pakken en ergens anders wil wonen (en dan dus ook van het ene naar het andere land verhuizen). Uiteindelijk hadden we een huurhuis hier in Nederland en ik dacht dat we een mooi leven aan het opbouwen waren. We waren samen al op vakantie geweest, maar elk jaar gaat hij (sinds hij jong is) met vrienden naar een vaste camping in zijn land. En dus ook dit jaar een weekje. Toen kwam hij terug en ineens was hij het zat hier, wilde weg. Ik niet, ik wil niet mijn carriere en opgebouwde leven ineens na 2 jaar opgeven. Dus we hebben openlijk en vrij gesproken over mogelijke gevolgen. Eventueel dat hij dan maar alleen moest gaan. Maar hij wilde me niet kwijt. We hadden het zo heerlijk samen. Maar het is wel zo dat onze toekomstvisies best verschillen. Maar soms wil je daarvoor vechten, soms blijkbaar niet...
Parallel hieraan loopt nog een ander verhaal, wat me enorm dwars zat. Misschien nog wel het meeste in combinatie met wat er al speelt. Namelijk, in de zomer van 2006 heeft hij op diezelfde camping een ander meisje leren kennen. Hij heeft haar altijd bestempeld als vriendin, maar online waren ze onafscheidelijk. Elke dag wel stuurden ze elkaar berichten en deelden ze lief en leed. Met periodes, soms had ik het idee dat ze weer even verleden tijd was. Of hoopte ik dat. Tot een paar maanden terug. Ze werden weer closer en ik begon er problemen mee te krijgen. Als ik bij hem in de buurt was, klikte hij vensters weg. Hij begon wat geheimzinniger te worden en werd boos als ik het over mijn gevoel t.o.v. hun had. Net voor onze vakantie (en die week van hem erna) ben ik begonnen met het controleren van zijn e-mail. Ok, echt heel erg slecht, maar ik had het gevoel dat ik enorm bedrogen werd. Ook al zagen ze elkaar niet.
Het waren erg flirterige berichtjes en wat bleek ook? Hij praatte met haar over dingen... waar hij met mij niet over praatte. Zij wist dus al eerder dat hij eraan dacht terug naar zijn land te gaan (en in de buurt van zijn vrienden, familie en haar). Maar hij sprak ook over onze relatieproblemen en over mijn persoonlijke probleem...! En heel ongenuanceerd ook, liet elementaire informatie weg. Een heel ander beeld werd er neergezet. Wat mij natuurlijk negatief afspiegelde en hem positief. Ik werd kwaad en confronteerde hem daarmee. Hij zei dat er echt niets aan de hand was en dat hij geen gevoelens voor haar had en zij niet voor hem. En dat ik niet mijn eigen films moest maken in mijn hoofd...
Na zijn vakantie reed hij terug naar Nederland en is hij haar onderweg gaan opzoeken. Hij heeft me dat wel gemeld en ik vond het niet leuk, maar ik verbied hem niks. En dus is hij gegaan. Afgelopen maandag kwam ik erachter (naast dat hij verteld had dat hij terug wilde naar zijn land) dat zij verliefd op hem is. Hij heeft dat al die tijd verzwegen en mij juist verteld dat er niets aan de hand was. Ik werd zo kwaad om alles, de hele gang van zaken en heb mijn koffers gepakt en ben weggegaan. Ik heb gelukkig een plek om te logeren voorlopig. En nu hoor ik via via dat hij misschien toch gevoelens voor haar heeft en dat hij online aan het flirten is. Suggestieve berichtjes etc. En dat terwijl hij tegen mij zegt: ik mis je, waarom ging je nou weg?
En nu ga ik morgen met hem praten. Ik ben stuk van verdriet, mis hem en ons leven samen enorm, maar ergens ben ik ook heel boos op hem. Waarom nou? Niet dat ik zo'n geweldige partner ben, maar ik heb wel een verliefde vriend afgehouden, ik respecteer hem wel en ik probeer wel te werken aan onze relatie... Maar zijn leugentjes...
Ok, daar ga ik dan... Ik heb mijn ex vier jaar geleden leren kennen en in december 2005 kwmaen we bij elkaar. Met hem heb ik een geweldige tijd gehad, want we hebben zowel in Nederland als in zijn vaderland samen gewoond. Hij is echter iemand die niet plaatsgebonden is, van nieuwe uitdagingen houdt en heel veel vrijheid nodig heeft. Hij bestempelde zichzelf wel altijd als trouw. En hij is ook erg goed voor me geweest. Maar bij ons was de relatie vaak in uitersten. Heel goed, of heel slecht. Dan was hij weer heel erg close naar mij toe en van het ene op het andere moment kon hij zich helemaal opsluiten in zijn eigen wereld. En dan kon ik nauwelijks tot hem doordringen en kon hij heel geïrriteerd doen. Ik wist ook nooit hoe lang zo'n periode aan hield. En dan ineens was hij weer erg lief en close...
Hij is iemand die elk jaar of elke twee jaar zijn boeltje wil pakken en ergens anders wil wonen (en dan dus ook van het ene naar het andere land verhuizen). Uiteindelijk hadden we een huurhuis hier in Nederland en ik dacht dat we een mooi leven aan het opbouwen waren. We waren samen al op vakantie geweest, maar elk jaar gaat hij (sinds hij jong is) met vrienden naar een vaste camping in zijn land. En dus ook dit jaar een weekje. Toen kwam hij terug en ineens was hij het zat hier, wilde weg. Ik niet, ik wil niet mijn carriere en opgebouwde leven ineens na 2 jaar opgeven. Dus we hebben openlijk en vrij gesproken over mogelijke gevolgen. Eventueel dat hij dan maar alleen moest gaan. Maar hij wilde me niet kwijt. We hadden het zo heerlijk samen. Maar het is wel zo dat onze toekomstvisies best verschillen. Maar soms wil je daarvoor vechten, soms blijkbaar niet...
Parallel hieraan loopt nog een ander verhaal, wat me enorm dwars zat. Misschien nog wel het meeste in combinatie met wat er al speelt. Namelijk, in de zomer van 2006 heeft hij op diezelfde camping een ander meisje leren kennen. Hij heeft haar altijd bestempeld als vriendin, maar online waren ze onafscheidelijk. Elke dag wel stuurden ze elkaar berichten en deelden ze lief en leed. Met periodes, soms had ik het idee dat ze weer even verleden tijd was. Of hoopte ik dat. Tot een paar maanden terug. Ze werden weer closer en ik begon er problemen mee te krijgen. Als ik bij hem in de buurt was, klikte hij vensters weg. Hij begon wat geheimzinniger te worden en werd boos als ik het over mijn gevoel t.o.v. hun had. Net voor onze vakantie (en die week van hem erna) ben ik begonnen met het controleren van zijn e-mail. Ok, echt heel erg slecht, maar ik had het gevoel dat ik enorm bedrogen werd. Ook al zagen ze elkaar niet.
Het waren erg flirterige berichtjes en wat bleek ook? Hij praatte met haar over dingen... waar hij met mij niet over praatte. Zij wist dus al eerder dat hij eraan dacht terug naar zijn land te gaan (en in de buurt van zijn vrienden, familie en haar). Maar hij sprak ook over onze relatieproblemen en over mijn persoonlijke probleem...! En heel ongenuanceerd ook, liet elementaire informatie weg. Een heel ander beeld werd er neergezet. Wat mij natuurlijk negatief afspiegelde en hem positief. Ik werd kwaad en confronteerde hem daarmee. Hij zei dat er echt niets aan de hand was en dat hij geen gevoelens voor haar had en zij niet voor hem. En dat ik niet mijn eigen films moest maken in mijn hoofd...
Na zijn vakantie reed hij terug naar Nederland en is hij haar onderweg gaan opzoeken. Hij heeft me dat wel gemeld en ik vond het niet leuk, maar ik verbied hem niks. En dus is hij gegaan. Afgelopen maandag kwam ik erachter (naast dat hij verteld had dat hij terug wilde naar zijn land) dat zij verliefd op hem is. Hij heeft dat al die tijd verzwegen en mij juist verteld dat er niets aan de hand was. Ik werd zo kwaad om alles, de hele gang van zaken en heb mijn koffers gepakt en ben weggegaan. Ik heb gelukkig een plek om te logeren voorlopig. En nu hoor ik via via dat hij misschien toch gevoelens voor haar heeft en dat hij online aan het flirten is. Suggestieve berichtjes etc. En dat terwijl hij tegen mij zegt: ik mis je, waarom ging je nou weg?
En nu ga ik morgen met hem praten. Ik ben stuk van verdriet, mis hem en ons leven samen enorm, maar ergens ben ik ook heel boos op hem. Waarom nou? Niet dat ik zo'n geweldige partner ben, maar ik heb wel een verliefde vriend afgehouden, ik respecteer hem wel en ik probeer wel te werken aan onze relatie... Maar zijn leugentjes...
vrijdag 28 augustus 2009 om 11:46
Hey MiNouTje: wat een verhaal zeg. Klinkt behoorlijk heftig. Het lijkt me heel moeilijk als je niet het gevoel hebt dat hij eerlijk tegen je is en dat hij zo close met iemand anders is. In dat soort gevallen moet je je buikgevoel volgen.
Ik ben benieuwd of je gesprek morgen je wat helpt. Ik hoop het wel! Ik leef in ieder geval heel erg met je mee!
En Christiane: ik leef natuurlijk ook met je mee. Ik had zo gehoopt dat het goed met je ging!!!! Gooi het er uit zou ik zeggen!!!!
Verder loop ik hier een beetje jaloers te wezen. Mijn ex kan het goed vinden met een collega van hem. Een meisje van 16 jaar nota bene en ik maak me zorgen. Ze spreken ook wel eens af na werk. Maar niet vaak en dat doet die met zoveel vrouwelijke collega's. Alleen die ken ik allemaal en deze niet. Misschien dat dat het probleem is. Ik weet het ook niet goed. Maar ik haat dat ik jaloers ben. Ik haat het dat die zo vreselijk veel in me los blijft maken. Ik zie hem vanavond weer, hij vond het wel gezellig als ik ook naar zijn ouders kwam vanavond. En we hebben afgesproken in zijn vakantie wat leuks te doen. Volgende week dus. Plus hij is binnenkort jarig maar wil het niet vieren, maar ik ben natuurlijk altijd welkom. Het erge is ik heb zelfs nog de sleutels van zijn appartement. Hij wil ze niet terug en ik wil ze eigenlijk ook niet teruggeven. Echt stom. Blegh.
En het allerergste van allemaal is dat ik zon vreselijk sterk gevoel heb dat wij nog lang niet klaar met elkaar zijn. Dat we misschien beiden een relatie aangaan maar over 3 jaar ofzo toch uiteindelijk bij elkaar terugkomen. Of dat we allebei apart verder gaan met ons leven, maar dat er altijd iets zal blijven tussen ons en dan bedoel ik niet vriendschap. En ik wil van dat sterke gevoel af verdorie. Want zo houd ik mezelf tegen van verdergaan denk ik. In ieder geval verder gaan met eventueel iemand anders. Tijd zal het leren en daar probeer ik me op in te stellen. Maar de afgelopen week ben ik opeens weer heel veel met hem bezig verdorie.
We komen er wel. Het is soms alleen zo moeilijk om te geloven. En we kunnen allemaal zonder onze exen/geliefdes. Maar het is zo moeilijk als je weet dat er nog iets is om voor te vechten, iets wat het meer dan waard is om voor te vechten. Geen het is beter zo en ik kan niet gebazel. Gewoon proberen, gaan met die banaan. Ik weet dat hij gekwetst is, dat hij het vreselijk zwaar heeft gehad met zichzelf met alles, dat die dat allemaal niet meer wil. Ik heb ook veel pijn gehad en ik heb het nog steeds. En ja als je het probeert loop je het risico jezelf pijn te doen. So what!!!!! Je hebt het in ieder geval geprobeert...
Sorry dames!!!! MiNouTje hopelijk kun je je ei een beetje kwijt bij ons. Zoek ook lekker wat afleiding, maar laat het verdriet ook af en toe toe. Verder gewoon hier lekker van je afschrijven! Ik ben blij dat ik het hier kan. Het houdt me vaak ook tegen om wanhopig mijn ex te gaan bellen en smsen.
En Chris: enorm dikke knuffel!
Ik ben benieuwd of je gesprek morgen je wat helpt. Ik hoop het wel! Ik leef in ieder geval heel erg met je mee!
En Christiane: ik leef natuurlijk ook met je mee. Ik had zo gehoopt dat het goed met je ging!!!! Gooi het er uit zou ik zeggen!!!!
Verder loop ik hier een beetje jaloers te wezen. Mijn ex kan het goed vinden met een collega van hem. Een meisje van 16 jaar nota bene en ik maak me zorgen. Ze spreken ook wel eens af na werk. Maar niet vaak en dat doet die met zoveel vrouwelijke collega's. Alleen die ken ik allemaal en deze niet. Misschien dat dat het probleem is. Ik weet het ook niet goed. Maar ik haat dat ik jaloers ben. Ik haat het dat die zo vreselijk veel in me los blijft maken. Ik zie hem vanavond weer, hij vond het wel gezellig als ik ook naar zijn ouders kwam vanavond. En we hebben afgesproken in zijn vakantie wat leuks te doen. Volgende week dus. Plus hij is binnenkort jarig maar wil het niet vieren, maar ik ben natuurlijk altijd welkom. Het erge is ik heb zelfs nog de sleutels van zijn appartement. Hij wil ze niet terug en ik wil ze eigenlijk ook niet teruggeven. Echt stom. Blegh.
En het allerergste van allemaal is dat ik zon vreselijk sterk gevoel heb dat wij nog lang niet klaar met elkaar zijn. Dat we misschien beiden een relatie aangaan maar over 3 jaar ofzo toch uiteindelijk bij elkaar terugkomen. Of dat we allebei apart verder gaan met ons leven, maar dat er altijd iets zal blijven tussen ons en dan bedoel ik niet vriendschap. En ik wil van dat sterke gevoel af verdorie. Want zo houd ik mezelf tegen van verdergaan denk ik. In ieder geval verder gaan met eventueel iemand anders. Tijd zal het leren en daar probeer ik me op in te stellen. Maar de afgelopen week ben ik opeens weer heel veel met hem bezig verdorie.
We komen er wel. Het is soms alleen zo moeilijk om te geloven. En we kunnen allemaal zonder onze exen/geliefdes. Maar het is zo moeilijk als je weet dat er nog iets is om voor te vechten, iets wat het meer dan waard is om voor te vechten. Geen het is beter zo en ik kan niet gebazel. Gewoon proberen, gaan met die banaan. Ik weet dat hij gekwetst is, dat hij het vreselijk zwaar heeft gehad met zichzelf met alles, dat die dat allemaal niet meer wil. Ik heb ook veel pijn gehad en ik heb het nog steeds. En ja als je het probeert loop je het risico jezelf pijn te doen. So what!!!!! Je hebt het in ieder geval geprobeert...
Sorry dames!!!! MiNouTje hopelijk kun je je ei een beetje kwijt bij ons. Zoek ook lekker wat afleiding, maar laat het verdriet ook af en toe toe. Verder gewoon hier lekker van je afschrijven! Ik ben blij dat ik het hier kan. Het houdt me vaak ook tegen om wanhopig mijn ex te gaan bellen en smsen.
En Chris: enorm dikke knuffel!
vrijdag 28 augustus 2009 om 11:55
Christiane en Raiden... ik herken me zo enorm in jullie beide verhalen, het is ongelofelijk! Christiane, bij jou is het dat ik vooral de verschillende toekomstvisies herken. En bij jou Raiden, het feit van het andere meisje, de jaloezie en het gevoel dat je nog niet klaar bent met degene. Dat heb ik ook... Wat we hadden was zo speciaal... Dat zal jij vast ook hebben. Bedankt dat ik hier ook mijn ei kwijt mag, dat jullie het niet zien als inbreken of aandacht naar mij toe trekken. Het lucht op en het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben die verdrinkt in verdriet, wanhoop en frustratie.
vrijdag 28 augustus 2009 om 12:40
shit, ex heeft afgezegd voor vanavond, was vergeten dat die al met een vriend die die al even niet gezien had heeft afgesproken. Damn en ik denk alleen maar hij liegt, hij heeft met haar afgesproken:s!!! Terwijl ik goed weet dat die niet zou liegen tegen me. En ik me ook helemaal niet kan voorstellen dat ik redenen heb om jaloers te zijn volgens mij. Damnit whats happening. Waarom loop ik nu weer als een klein kind te janken, waar is het sterke meisje van een paar weken terug. Shitzooi, shitzooi, shitzooi...
vrijdag 28 augustus 2009 om 13:17
Raiden, die sterke meid is er nog steeds maar ook die heeft veel verdriet. Natuurlijk is het rot dat je hem vanavond niet ziet, terwijl je ernaar uitgekeken hebt. En ik snap ook dat je achterdochtig bent. Denk je dat hij niet liegt? ik kan dat niet beoordelen...
Wat ik me afvraag, maar je hoeft niet te antwoorden... hoeveel jaar verschillen zij eigenlijk? Ik bedoel... 16 is best jong!
Wat ik me afvraag, maar je hoeft niet te antwoorden... hoeveel jaar verschillen zij eigenlijk? Ik bedoel... 16 is best jong!
vrijdag 28 augustus 2009 om 13:30
Hij wordt bijna 23. (ik bijna 22, dus we zijn nog jong) Dus ja het is jong en waarschijnlijk zie ik ook gewoon dingen. En is het inderdaad puur vriendschappelijk. Ik denk dat ik overal gewoon teveel achterzoek.
En ik denk niet dat hj liegt eigenlijk. Hij heeft een keer tegen mij gelogen en daar nog steeds spijt van. Ik weet dat hij niet meer liegt. Mjah angst wint het af en toe!
Hoe is het met jou? Bang voor het gesprek?
En ik denk niet dat hj liegt eigenlijk. Hij heeft een keer tegen mij gelogen en daar nog steeds spijt van. Ik weet dat hij niet meer liegt. Mjah angst wint het af en toe!
Hoe is het met jou? Bang voor het gesprek?
vrijdag 28 augustus 2009 om 13:34
Ja, ik ben nu vooral erg boos op hem. Hij schijnt enorm met haar te flirten. Hij is dus gewoon niet bezig met mij. Gisteren heb ik hem kort aan de telefoon gehad en toen vroeg ik of hij met veel mensen erover sprak, erover nadacht. Nee, eigenlijk niet, zei hij. Ik probeer gewoon door te gaan. Hij is net als wat ik eerder hier gelezen heb iemand die niet graag over gevoelens praat, ze wegdrukt, gewoon keihard voor zichzelf is en doorgaat. Nou fijn om te weten dat hij me zo 'mist' zoals hij zelf zegt. En ik weet niet of ik nu boos op hem mag zijn of niet dat hij zo achter haar aan zit... Want ja ik ben weg gegaan. Ik ben zo misselijk...
16 is inderdaad jong en zo'n enorm verschil met als je 23 bent. Je zit dan eigenlijk een beetje in een andere levensfase. Maar ja, het zegt nog niks. Het verdriet is erg, op welke leeftijd dan ook. Een relatie verbreken doet nu eenmaal heel veel pijn...
16 is inderdaad jong en zo'n enorm verschil met als je 23 bent. Je zit dan eigenlijk een beetje in een andere levensfase. Maar ja, het zegt nog niks. Het verdriet is erg, op welke leeftijd dan ook. Een relatie verbreken doet nu eenmaal heel veel pijn...
vrijdag 28 augustus 2009 om 14:57
Balen zeg! Jongens/mannen hoe je ze ook wil noemen zijn inderdaad goed in het wegstoppen van hun gevoelens. Misschien dat dit zijn manier is inderdaad om verder te gaan. Mijn ex gaat verder door bijna elke avond te voetballen, te roken, te drinken etc. Het blijven soms sukkels op emotioneel vlak.
Sterkte meis!!!!!!!! En brul en huil maar wat je wil!!! Doe ik ook! En ik eet helaas ook verdorie. Maar tis ook weer die ene week in de maand, en dat gecombineerd met verdrietig voelen is slecht voor de lijn. Zucht. Binnenkort krijgt mijn ex de rekening van de fitness.....
Sterkte meis!!!!!!!! En brul en huil maar wat je wil!!! Doe ik ook! En ik eet helaas ook verdorie. Maar tis ook weer die ene week in de maand, en dat gecombineerd met verdrietig voelen is slecht voor de lijn. Zucht. Binnenkort krijgt mijn ex de rekening van de fitness.....
vrijdag 28 augustus 2009 om 15:23
Mja als het de periode van de maand is, dan is dat ook wel normaal. Sommige mensen eten veel als ze verdrietig zijn, anderen niets. Zoals ik, ik eet juist nagenoeg niets. Ben 4 kilo afgevallen sinds maandag. Echt belachelijk. Krijg geen hap door mijn keel. Ik heb me al best veel weggecijferd in onze relatie zodat hij zijn onafhankelijkheid een beetje kon behouden en nu nog zorg ik niet goed voor mezelf vanwege mijn verdriet om hem. Hij is echt zo egocentrisch en ik zo... toegeeflijk!! Ook een voorbeeld... "Ja ik wil terug, ik ben een nomade en ik hou ervan om vrij te zijn, geen koophuis of huwelijk om me druk over te maken. Maar wat nou als ik straks 3 of 6 maanden in mijn land ben en je zo enorm mis...? Mag ik dan terugkomen?" Ja en dan sta ik zeker met open armen op hem te wachten (hoop het niet!)... de naïeveling! Brrr.... Pffff op dit moment ben ik vooral kwaad op hem...
vrijdag 28 augustus 2009 om 19:10
@ Fienewiep: je vraagt wat ik bedoel met controle loslaten. Ik bedoel daar mee dat ik als ik contact met hem heb een bepaalde controle wil houden. Over hoe ik me voel, over de situatie en zelfs over hoe hij zich voelt. Als we dan even geen contact hebben, moet ik die controle weer loslaten. Dat is moeilijk en doet pijn. En dus heb ik liever helemaal geen contact. Zeker nu hij op vakantie is.
Daar komt bij dat hij daardoor ook meer tot rust kan komen. Want als hij op vakantie gaat en ik zit figuurlijk in zijn rugzak komt er van uitrusten/bijkomen ook niets. Maar ik hoop natuurlijk wel dat hij gaat nadenken en me gaat missen.
Heb jij trouwens al een reactie op je e-mail? En voelt het inderdaad als een keerpunt? Ik/we mis(sen) je hier!
@ Laura: je schrijft dat je iemand op het oog het, maar toch moeite hebt met het verhaal van je ex en zijn nieuwe vlam. Is het dan wel slim om zelf iets nieuws aan te gaan? Zou je niet liever eerst je verdriet verwerkt hebben?
@ Bloemetje: hoe is het nu? Trek je het nog een beetje? Datum van verhuizing komt nu wel dichterbij. Wanneer precies (kan ik je een virtuele en sturen)?
@ Ucchan: uit wat je schrijft, lijkt het me dat jouw relatie definitief over is. Lijkt me pijnlijk en moeilijk. Je kunt nu wel voorruit gaan kijken. Dat is misschien - al zie je het nu nog niet zo - wel een lichtpuntje. Sterkte.
Je schrijft overigens dat je het gevoel hebt aan het lijntje te zijn gehouden (de 2e keer dat jullie ervoor zouden gaan). Enerzijds herken ik dat wel. Mijn ex-lief heeft vanaf het begin af aan duidelijk gemaakt dat hij niet wil samenwonen/samenleven en ik wist van te voren al (ken hem namelijk al heel lang) wat ik kon verwachten. En toch heb ik voor een relatie met hem gekozen. Soms overvalt me het gevoel van dat lijntje. Dan denk ik: eikel, je wist toch wat ik voor je voelde, had me losgelaten als je me niet kon geven wat ik wilde. Maar feitelijk heb ik dat lijntje zelf in stand gehouden. Ik had hem ook los kunnen laten toen ik merkte dat hij mij niet kon geven wat ik nodig had. En dat loslaten heb ik gelukkig gedaan. Al vind ik het blijven loslaten dus moeilijk.
@ Charming: heb je al een reactie op je neutrale sms? Ik vroeg me af of je hem niet gewoon kunt vragen of hij een toekomst voor jullie samen ziet. Dat je zegt dat je wilt samenwonen, het nog een keer samen wilt proberen. Als hij dat ook wil, kun je verdergaan. Als hij geen toekomst ziet, kun je het - hoe moeilijk ook - gaan loslaten.
@ Raiden: als ik jouw posts zo lees, dan raad ik je aan om een beetje meer afstand te gaan nemen van jouw ex. Je wordt nu heen en weer geslingerd door zijn gevoelens, door jouw gevoelens en door de situatie. Bedenk dat als je hem loslaat hij wellicht eerder over jullie gaat nadenken dan als je continu maar halfzacht in zijn leven bent. En bedenk ook. Laat los, is het meant to be, dan komt het vanzelf goed.
@ Minou: heftig jouw verhaal. Ik herken met name het deel van de verschillende toekomstverwachting. Wist jij vanaf het begin al wat je kon verwachten? Of bleek dat pas na verloop van tijd.
Ik merk in jou posts een gevoel van frustratie. Heel herkenbaar. Het is zo frustrerend als je het gevoel krijgt dat iemand van je houdt, maar dat er geen volledig commitment is.
Hier gaat het momenteel iets minder. Depressietechnisch gelukkig beter, maar lichamelijk ben ik een oud wijf. Voor de rest verdrietig, want mis mijn ex-lief. Gelukkig morgen wat afleiding omdat er een vriendin komt.
Ik ben overigens veel op het forum te vinden deze dagen. Geeft toch wat afleiding. Toch heb ik niet veel hier geschreven. Vond ik moeilijk en confronterend.
Daar komt bij dat hij daardoor ook meer tot rust kan komen. Want als hij op vakantie gaat en ik zit figuurlijk in zijn rugzak komt er van uitrusten/bijkomen ook niets. Maar ik hoop natuurlijk wel dat hij gaat nadenken en me gaat missen.
Heb jij trouwens al een reactie op je e-mail? En voelt het inderdaad als een keerpunt? Ik/we mis(sen) je hier!
@ Laura: je schrijft dat je iemand op het oog het, maar toch moeite hebt met het verhaal van je ex en zijn nieuwe vlam. Is het dan wel slim om zelf iets nieuws aan te gaan? Zou je niet liever eerst je verdriet verwerkt hebben?
@ Bloemetje: hoe is het nu? Trek je het nog een beetje? Datum van verhuizing komt nu wel dichterbij. Wanneer precies (kan ik je een virtuele en sturen)?
@ Ucchan: uit wat je schrijft, lijkt het me dat jouw relatie definitief over is. Lijkt me pijnlijk en moeilijk. Je kunt nu wel voorruit gaan kijken. Dat is misschien - al zie je het nu nog niet zo - wel een lichtpuntje. Sterkte.
Je schrijft overigens dat je het gevoel hebt aan het lijntje te zijn gehouden (de 2e keer dat jullie ervoor zouden gaan). Enerzijds herken ik dat wel. Mijn ex-lief heeft vanaf het begin af aan duidelijk gemaakt dat hij niet wil samenwonen/samenleven en ik wist van te voren al (ken hem namelijk al heel lang) wat ik kon verwachten. En toch heb ik voor een relatie met hem gekozen. Soms overvalt me het gevoel van dat lijntje. Dan denk ik: eikel, je wist toch wat ik voor je voelde, had me losgelaten als je me niet kon geven wat ik wilde. Maar feitelijk heb ik dat lijntje zelf in stand gehouden. Ik had hem ook los kunnen laten toen ik merkte dat hij mij niet kon geven wat ik nodig had. En dat loslaten heb ik gelukkig gedaan. Al vind ik het blijven loslaten dus moeilijk.
@ Charming: heb je al een reactie op je neutrale sms? Ik vroeg me af of je hem niet gewoon kunt vragen of hij een toekomst voor jullie samen ziet. Dat je zegt dat je wilt samenwonen, het nog een keer samen wilt proberen. Als hij dat ook wil, kun je verdergaan. Als hij geen toekomst ziet, kun je het - hoe moeilijk ook - gaan loslaten.
@ Raiden: als ik jouw posts zo lees, dan raad ik je aan om een beetje meer afstand te gaan nemen van jouw ex. Je wordt nu heen en weer geslingerd door zijn gevoelens, door jouw gevoelens en door de situatie. Bedenk dat als je hem loslaat hij wellicht eerder over jullie gaat nadenken dan als je continu maar halfzacht in zijn leven bent. En bedenk ook. Laat los, is het meant to be, dan komt het vanzelf goed.
@ Minou: heftig jouw verhaal. Ik herken met name het deel van de verschillende toekomstverwachting. Wist jij vanaf het begin al wat je kon verwachten? Of bleek dat pas na verloop van tijd.
Ik merk in jou posts een gevoel van frustratie. Heel herkenbaar. Het is zo frustrerend als je het gevoel krijgt dat iemand van je houdt, maar dat er geen volledig commitment is.
Hier gaat het momenteel iets minder. Depressietechnisch gelukkig beter, maar lichamelijk ben ik een oud wijf. Voor de rest verdrietig, want mis mijn ex-lief. Gelukkig morgen wat afleiding omdat er een vriendin komt.
Ik ben overigens veel op het forum te vinden deze dagen. Geeft toch wat afleiding. Toch heb ik niet veel hier geschreven. Vond ik moeilijk en confronterend.
vrijdag 28 augustus 2009 om 23:03
Hoi
Het gaat allemaal zo snel hier en had de afgelopen dagen geen puf om te reageren. Teveel met me mezelf en mijn eigen verdriet bezig. Dan kan ik ook niet op jullie reageren en dat vind ik vervelend. Dat komt echt!
@Chris, jij zit dus ook niet lekker. Hij is dus inmiddels op vakantie...controle maar eigenlijk ook niet. Hoop ook dat hij gaat nadenken niet alleen voor jou maar ook voor hemzelf! Waarom ben je lichamelijk een oud wijf? Door alle emoties uitgeput? Wat maakt het schrrijven hier confronterend? De verhalen en reacties van anderen?
Zoals gezegd hier emotionele week achter de rug na weerzien van ex. Heb reactie gehad op mail, hij beschrijft ook meer wat er met hem is gebeurd. (Chris het lijkt volledig op jouw ex, heb eerdere berichten van jouw nagelezen).
Voor mijn gevoel zit er nog geen einde aan die mail. Daarmee bedoel ik dat hij zinspeelt op dat als het hem helderder is hij dat zal laten weten. Ik merk dat dat voor mij niet meer hoeft.
Ik wil dus graag een korte krachtige mail schrijven waarin ik definitief afscheid neem en voorzichtig duidelijk wil maken dat ik geen uitleg meer hoef aangezien alles gezegd is.
Heeft iemand een mooie zin over loslaten, afscheid nemen en je eigen weg gaan?
Ga morgen meer reageren! xx
Het gaat allemaal zo snel hier en had de afgelopen dagen geen puf om te reageren. Teveel met me mezelf en mijn eigen verdriet bezig. Dan kan ik ook niet op jullie reageren en dat vind ik vervelend. Dat komt echt!
@Chris, jij zit dus ook niet lekker. Hij is dus inmiddels op vakantie...controle maar eigenlijk ook niet. Hoop ook dat hij gaat nadenken niet alleen voor jou maar ook voor hemzelf! Waarom ben je lichamelijk een oud wijf? Door alle emoties uitgeput? Wat maakt het schrrijven hier confronterend? De verhalen en reacties van anderen?
Zoals gezegd hier emotionele week achter de rug na weerzien van ex. Heb reactie gehad op mail, hij beschrijft ook meer wat er met hem is gebeurd. (Chris het lijkt volledig op jouw ex, heb eerdere berichten van jouw nagelezen).
Voor mijn gevoel zit er nog geen einde aan die mail. Daarmee bedoel ik dat hij zinspeelt op dat als het hem helderder is hij dat zal laten weten. Ik merk dat dat voor mij niet meer hoeft.
Ik wil dus graag een korte krachtige mail schrijven waarin ik definitief afscheid neem en voorzichtig duidelijk wil maken dat ik geen uitleg meer hoef aangezien alles gezegd is.
Heeft iemand een mooie zin over loslaten, afscheid nemen en je eigen weg gaan?
Ga morgen meer reageren! xx
vrijdag 28 augustus 2009 om 23:56
quote:FieneWiep schreef op 28 augustus 2009 @ 23:03:
Het gaat allemaal zo snel hier en had de afgelopen dagen geen puf om te reageren. Teveel met me mezelf en mijn eigen verdriet bezig. Dan kan ik ook niet op jullie reageren en dat vind ik vervelend. Dat komt echt!
Herkenbaar. Is ook de reden waarom ik momenteel weinig schrijf. Van mij ook later meer.
Sterkte Fienewiep.
Het gaat allemaal zo snel hier en had de afgelopen dagen geen puf om te reageren. Teveel met me mezelf en mijn eigen verdriet bezig. Dan kan ik ook niet op jullie reageren en dat vind ik vervelend. Dat komt echt!
Herkenbaar. Is ook de reden waarom ik momenteel weinig schrijf. Van mij ook later meer.
Sterkte Fienewiep.
zaterdag 29 augustus 2009 om 09:53
@Christiane
Kamp jij ook met een depressie, als ik vragen mag? En was het al voordat jullie uit elkaar gingen of erna? Wel rot voor je zeg, maakt het er allemaal niet makkelijker op. Ik kampte al met depressieve klachten toen ik nog bij hem was en ik moet nu ook mijn best doen om niet in een diep dal te vallen. En waarom vind je jezelf lichamelijk een oud wijf??
@Judith
Oh wat een vreselijk verhaal, ik zou dat ook niet kunnen begrijpen met alle geweld van de wereld. En dat hij zijn telefoon ook niet opneemt omdat hij er niet aan toe is... Typisch gedrag weer van mannen. Zij gaan altijd voorop en dan komt pas de rest. En jij dan, jij bent daar toch wel aan toe? Hij is toch weggegaan? Dan mag je toch op zijn minst weten wat er speelt? Zeker als je dacht dat het zo geweldig ging.. Oh wat een rottijd meis, hoe moet je dat doorkomen tot je antwoorden krijgt? Ik wens je veel sterkte...
@Fienewiep
Sorry ik zou moeten teruglezen om jouw verhaal een beetje te kennen, maar daar heb ik nu ook even geen puf voor. Sterkte in ieder geval met deze gevoelens en het feit dat je er definitief een punt achter wil zetten. En ik heb helaas geen mooie uitspraken over loslaten (kunnen vinden).
Met mij gaat het helemaal niet goed. Ik ga hem straks zien en ik weet alweer dat hij tegen me gaat liegen. Daar heb ik sterke aanwijzingen voor. Ik sprak gisteren ook even zijn vader op msn (whoehoe wat een diepgang, maar ja dat heb je als er zo'n grote afstand tussen beiden zit) en die wist wel dat we uit elkaar waren, maar wist niet dat ik weggegaan was. Hij had begrepen dat ik weggestuurd was... Wat?? Lekker dan, heeft mijn ex de halve waarheid verteld. Waarom doet hij dat nou? Steeds mij weer raar afschilderen. Het gesprek met zijn vader was gelukkig wel heel fijn en hij begreep mij compleet. Hij is net als ik wat emotioneler, terwijl de moeder van ex net als ex is: hard voor jezelf, dan komt alles goed.
Brrr.. ik ben benieuwd wat me straks te wachten staat... Ik heb om half 3 afgesproken...
Kamp jij ook met een depressie, als ik vragen mag? En was het al voordat jullie uit elkaar gingen of erna? Wel rot voor je zeg, maakt het er allemaal niet makkelijker op. Ik kampte al met depressieve klachten toen ik nog bij hem was en ik moet nu ook mijn best doen om niet in een diep dal te vallen. En waarom vind je jezelf lichamelijk een oud wijf??
@Judith
Oh wat een vreselijk verhaal, ik zou dat ook niet kunnen begrijpen met alle geweld van de wereld. En dat hij zijn telefoon ook niet opneemt omdat hij er niet aan toe is... Typisch gedrag weer van mannen. Zij gaan altijd voorop en dan komt pas de rest. En jij dan, jij bent daar toch wel aan toe? Hij is toch weggegaan? Dan mag je toch op zijn minst weten wat er speelt? Zeker als je dacht dat het zo geweldig ging.. Oh wat een rottijd meis, hoe moet je dat doorkomen tot je antwoorden krijgt? Ik wens je veel sterkte...
@Fienewiep
Sorry ik zou moeten teruglezen om jouw verhaal een beetje te kennen, maar daar heb ik nu ook even geen puf voor. Sterkte in ieder geval met deze gevoelens en het feit dat je er definitief een punt achter wil zetten. En ik heb helaas geen mooie uitspraken over loslaten (kunnen vinden).
Met mij gaat het helemaal niet goed. Ik ga hem straks zien en ik weet alweer dat hij tegen me gaat liegen. Daar heb ik sterke aanwijzingen voor. Ik sprak gisteren ook even zijn vader op msn (whoehoe wat een diepgang, maar ja dat heb je als er zo'n grote afstand tussen beiden zit) en die wist wel dat we uit elkaar waren, maar wist niet dat ik weggegaan was. Hij had begrepen dat ik weggestuurd was... Wat?? Lekker dan, heeft mijn ex de halve waarheid verteld. Waarom doet hij dat nou? Steeds mij weer raar afschilderen. Het gesprek met zijn vader was gelukkig wel heel fijn en hij begreep mij compleet. Hij is net als ik wat emotioneler, terwijl de moeder van ex net als ex is: hard voor jezelf, dan komt alles goed.
Brrr.. ik ben benieuwd wat me straks te wachten staat... Ik heb om half 3 afgesproken...
zaterdag 29 augustus 2009 om 15:00
Hee meiden,
MiNoutje: Ik kan je geen succes meer wensen want het is al half 3 geweest maar laat zeker even weten hoe het is gegaan? Waarom hebben jullie afgesproken?
Leuk dat je meeschrijft!
Fienewiep: Je hoeft je niet te verontschuldige dat het moeilijk is om soms je gedachten hier op te schrijven of op andere verhalen te reageren, ik herken het gevoel maar zie het niet als een verplicht om hier te zijn alleen doen als je het zelf nodig hebt (zelfde geldt voor jou Chris). Het weerzien met je ex heeft een flinke impact op je gehad lees ik, probeer het ook als een opluchting te zien. Je hebt nu een goed beeld van de waarheid (hoe moeilijk die ook is), je kan verder met je eigen leven zonder tussen hoop en verdriet te leven.
Een mooie zin over loslaten, afscheid nemen heb ik niet echt, ik zal er vanmidag even over nadenken.
Chris: Vervelend om te lezen dat je momenteel veel slechte dagen hebt. Heb je nog iets van hem gehoord gedurende zijn vakantie? Misschien is het nu extra moeilijk voor je omdat je weet dat hij niet dichtbij je is?
Ik heb geen smsje meer gehad maar hij heeft me aangesproken op msn (de makkelijke weg naar mijn idee) en sorry gezegd dat hij nog niet had gereageerd. Ik vond het heel ongemakkelijk hem via internet te spreken en ben snel offline gegaan.
Hoe gaat het met de andere meiden??
Oja van de week ben ik langs zijn huis gereden even voelen hoe dat voelde, een vertrouwde omgeving maar zoo ver weg.
MiNoutje: Ik kan je geen succes meer wensen want het is al half 3 geweest maar laat zeker even weten hoe het is gegaan? Waarom hebben jullie afgesproken?
Leuk dat je meeschrijft!
Fienewiep: Je hoeft je niet te verontschuldige dat het moeilijk is om soms je gedachten hier op te schrijven of op andere verhalen te reageren, ik herken het gevoel maar zie het niet als een verplicht om hier te zijn alleen doen als je het zelf nodig hebt (zelfde geldt voor jou Chris). Het weerzien met je ex heeft een flinke impact op je gehad lees ik, probeer het ook als een opluchting te zien. Je hebt nu een goed beeld van de waarheid (hoe moeilijk die ook is), je kan verder met je eigen leven zonder tussen hoop en verdriet te leven.
Een mooie zin over loslaten, afscheid nemen heb ik niet echt, ik zal er vanmidag even over nadenken.
Chris: Vervelend om te lezen dat je momenteel veel slechte dagen hebt. Heb je nog iets van hem gehoord gedurende zijn vakantie? Misschien is het nu extra moeilijk voor je omdat je weet dat hij niet dichtbij je is?
Ik heb geen smsje meer gehad maar hij heeft me aangesproken op msn (de makkelijke weg naar mijn idee) en sorry gezegd dat hij nog niet had gereageerd. Ik vond het heel ongemakkelijk hem via internet te spreken en ben snel offline gegaan.
Hoe gaat het met de andere meiden??
Oja van de week ben ik langs zijn huis gereden even voelen hoe dat voelde, een vertrouwde omgeving maar zoo ver weg.
zaterdag 29 augustus 2009 om 15:55
Hey meiden,
Ga vrijdag verhuizen... krijg dan de sleutel. Verheug me er enorm op, dan kan ik het teminste een plekje geven...
Dan pas kan ik gaan verwerken...
Nu zie ik hem nog elke dag, we praten er niet meer over. Heb vandaag mijn kat naar mijn moeder gebracht en die andere neem ik mee. Deed me zoveel verdriet vanmorgen toen ik dat moest doen, maar weet dat het zo veel beter is.
Sorry dat ik zo kortaf ben, maar zit er emotioneel doorheen, ik weet niet meer hoe ik me moet voelen...
Meiden ik wens jullie veel sterkte en sorry als ik een tijd niks van me laat horen,maar dat komt omdat ik uiteraard aan het verhuizen ben
Zodra ik er in woon horen jullie zeker van me.
xxx Bloemetje en een knuffel voor jullie allemaal
Ga vrijdag verhuizen... krijg dan de sleutel. Verheug me er enorm op, dan kan ik het teminste een plekje geven...
Dan pas kan ik gaan verwerken...
Nu zie ik hem nog elke dag, we praten er niet meer over. Heb vandaag mijn kat naar mijn moeder gebracht en die andere neem ik mee. Deed me zoveel verdriet vanmorgen toen ik dat moest doen, maar weet dat het zo veel beter is.
Sorry dat ik zo kortaf ben, maar zit er emotioneel doorheen, ik weet niet meer hoe ik me moet voelen...
Meiden ik wens jullie veel sterkte en sorry als ik een tijd niks van me laat horen,maar dat komt omdat ik uiteraard aan het verhuizen ben
Zodra ik er in woon horen jullie zeker van me.
xxx Bloemetje en een knuffel voor jullie allemaal