Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
vrijdag 27 november 2009 om 21:42
Ik haal de prikken dus gewoon ondanks dat het geen verplichting is. Maar voor mij is de keuze makkelijk gemaakt. Ziek worden en ziekenhuis vs ziek worden en dan thuis blijven.
Het wisselt bij mij. Ben ik fit dan heb ik weinig klachten van de griepprik. Laat ik hem zetten als ik verkouden ben ofzo dan heb ik er wel ietsjes last van (verhoging, hangerig en soms echt een paar daagjes ziek) Neemt niet weg dat ik dan absoluut griep vrij ben. Want de gewone griepprik zitten een aantal varianten in van griep. Is er een mutatie dan kun je alsnog de griep krijgen alleen zijn de gevolgen ervan minder heftig is mijn ervaring.
De gewone griepprik heb ik laten zetten toen ik verkouden was, de sombreroprik trouwens ook. Niet handig maar goed, ik wilde niet wachten tot ik fit was.
Het wisselt bij mij. Ben ik fit dan heb ik weinig klachten van de griepprik. Laat ik hem zetten als ik verkouden ben ofzo dan heb ik er wel ietsjes last van (verhoging, hangerig en soms echt een paar daagjes ziek) Neemt niet weg dat ik dan absoluut griep vrij ben. Want de gewone griepprik zitten een aantal varianten in van griep. Is er een mutatie dan kun je alsnog de griep krijgen alleen zijn de gevolgen ervan minder heftig is mijn ervaring.
De gewone griepprik heb ik laten zetten toen ik verkouden was, de sombreroprik trouwens ook. Niet handig maar goed, ik wilde niet wachten tot ik fit was.
vrijdag 27 november 2009 om 22:02
Lieve Sanne,
Ik herken helemaal wat je schrijft: je keer op keer op keer op keer weer blijven verbazen over de (re-)acties van je ex.
Je kent ten dele mijn verhalen wel, over hoe mijn ex omgaat met mij, met zoonlief. Hoe hij uitsluitend, enkel en alleen, altijd maar, alléén aan zichzelf denkt.
Ook vandaag weer: zoon zou morgen naar hem toe om een nachtje te logeren, maar werd vanochtend wakker en klaagde over hoofdpijn en had wat verhoging. Ik heb hem dus een dagje thuisgehouden van school en heb dus zelf ook een vrije dag op moeten nemen. Maar ja, overmacht, it's as simple as that.
Vanmiddag belde zoon ex op om te vertellen dat hij ziek was. Ex spreekt even met hem en vraagt vervolgens mij a/d telefoon. En wat krijg ik dan voor reactie? 'Ja, ik ga morgen niet met een ziek kind hier de hele dag zitten, hoor. Dan kan ik geen kant op en daar heb ik niks aan! Straks steekt hij me nog aan ook en ben ik zeker ook ziek? Hou hem maar mooi bij jou als hij nog niet is opgeknapt!'
Nou.... dát bedoel ik dus... Dit soort reacties.. Voor mij blijven ze volkomen onbegrijpelijk: het is zijn EIGEN kind nota bene!!! Maar nee, het enige waar hij aan denkt is, zoals altijd, wat dit voor hém betekent. Een ziek kind is lastig, niet leuk, heb je niks aan en dus hoeft hij hem dan niet om zich heen.
Of zoals vanavond: ik had hem eerder deze week laten weten dat zoon tijdens zijn logeerpartijtje wat dus voor morgen gepland stond, graag zijn schoen wilde zetten bij papa. Krijg ik een sms terug van ex: 'Weet jij iets wat ik voor hem kan kopen? Ik heb geen flauw idee namelijk'
Om vanavond eraan toe te voegen: 'Ik denk niet dat ik nog tijd heb om een kadootje voor hem te kopen hoor. Ik moet eerst naar de kapper, dan ....., dan.....' Toen ik tegen hem zei dat de Blokker schuin tegenover zijn kapper zit en hij met 5 minuten erin en eruit kon zijn, was het even stil en vervolgens zei hij: 'Oh...nou, ik kijk eerst wel eens of hij morgen beter is en als dat al zo is, dan neem ik hem anders wel mee en dan moet hij zelf maar wat uitzoeken wat zgn. van sinterklaas is'
Pfffff....
Wat ik met deze verhalen wil zeggen lieve Sanne: probeer net te doen als ik: laat het gaan. Stop er geen energie meer in, want je zult toch never nooit ook maar in de buurt komen van enig begrip voor dit soort gedrag/reacties. Ik blijf me erover verbazen en bij tijden kan het ook mij nog behoorlijk aanvliegen allemaal, maar ik probeer er wel steeds meer afstand van te nemen. Het is ZIJN leven, ZIJN keuze..
Tot op heden merkt zoonlief vrijwel niets van dit gedrag van papa en ervaart hij papa nog altijd als de meest fantastische vader die hij hebben kan. Prima, mooi zo laten.
Afgelopen week was ik voor een evaluatiegesprek bij zijn kinderpsycholoog en zij gaf aan dat dit gedrag van ex in de toekomst nog wel eens voor problemen kan gaan zorgen. Wanneer zoon dit gedrag wél bewust gaat meemaken en er evt. tegenin zou gaan...
Ja, die kans zit er dik in en ik zie met angst en beven tegemoet hoe dit zal gaan. Maar voor nu is zoonlief nog heel gek met papa en daar geniet ik dan maar van. Want het enige wat telt is dat mijn mannetje gelukkig is (en of dat nou is met een schijnwerkelijkheid of niet.. hij weet - nog - niet beter..)
Ik herken helemaal wat je schrijft: je keer op keer op keer op keer weer blijven verbazen over de (re-)acties van je ex.
Je kent ten dele mijn verhalen wel, over hoe mijn ex omgaat met mij, met zoonlief. Hoe hij uitsluitend, enkel en alleen, altijd maar, alléén aan zichzelf denkt.
Ook vandaag weer: zoon zou morgen naar hem toe om een nachtje te logeren, maar werd vanochtend wakker en klaagde over hoofdpijn en had wat verhoging. Ik heb hem dus een dagje thuisgehouden van school en heb dus zelf ook een vrije dag op moeten nemen. Maar ja, overmacht, it's as simple as that.
Vanmiddag belde zoon ex op om te vertellen dat hij ziek was. Ex spreekt even met hem en vraagt vervolgens mij a/d telefoon. En wat krijg ik dan voor reactie? 'Ja, ik ga morgen niet met een ziek kind hier de hele dag zitten, hoor. Dan kan ik geen kant op en daar heb ik niks aan! Straks steekt hij me nog aan ook en ben ik zeker ook ziek? Hou hem maar mooi bij jou als hij nog niet is opgeknapt!'
Nou.... dát bedoel ik dus... Dit soort reacties.. Voor mij blijven ze volkomen onbegrijpelijk: het is zijn EIGEN kind nota bene!!! Maar nee, het enige waar hij aan denkt is, zoals altijd, wat dit voor hém betekent. Een ziek kind is lastig, niet leuk, heb je niks aan en dus hoeft hij hem dan niet om zich heen.
Of zoals vanavond: ik had hem eerder deze week laten weten dat zoon tijdens zijn logeerpartijtje wat dus voor morgen gepland stond, graag zijn schoen wilde zetten bij papa. Krijg ik een sms terug van ex: 'Weet jij iets wat ik voor hem kan kopen? Ik heb geen flauw idee namelijk'
Om vanavond eraan toe te voegen: 'Ik denk niet dat ik nog tijd heb om een kadootje voor hem te kopen hoor. Ik moet eerst naar de kapper, dan ....., dan.....' Toen ik tegen hem zei dat de Blokker schuin tegenover zijn kapper zit en hij met 5 minuten erin en eruit kon zijn, was het even stil en vervolgens zei hij: 'Oh...nou, ik kijk eerst wel eens of hij morgen beter is en als dat al zo is, dan neem ik hem anders wel mee en dan moet hij zelf maar wat uitzoeken wat zgn. van sinterklaas is'
Pfffff....
Wat ik met deze verhalen wil zeggen lieve Sanne: probeer net te doen als ik: laat het gaan. Stop er geen energie meer in, want je zult toch never nooit ook maar in de buurt komen van enig begrip voor dit soort gedrag/reacties. Ik blijf me erover verbazen en bij tijden kan het ook mij nog behoorlijk aanvliegen allemaal, maar ik probeer er wel steeds meer afstand van te nemen. Het is ZIJN leven, ZIJN keuze..
Tot op heden merkt zoonlief vrijwel niets van dit gedrag van papa en ervaart hij papa nog altijd als de meest fantastische vader die hij hebben kan. Prima, mooi zo laten.
Afgelopen week was ik voor een evaluatiegesprek bij zijn kinderpsycholoog en zij gaf aan dat dit gedrag van ex in de toekomst nog wel eens voor problemen kan gaan zorgen. Wanneer zoon dit gedrag wél bewust gaat meemaken en er evt. tegenin zou gaan...
Ja, die kans zit er dik in en ik zie met angst en beven tegemoet hoe dit zal gaan. Maar voor nu is zoonlief nog heel gek met papa en daar geniet ik dan maar van. Want het enige wat telt is dat mijn mannetje gelukkig is (en of dat nou is met een schijnwerkelijkheid of niet.. hij weet - nog - niet beter..)
vrijdag 27 november 2009 om 22:06
Met zo'n keuze is er geen keuze, ben ik helemaal met je eens. Was bij de vorige prik ook niet fit, ach we zullen wel zien wat het word. Ga er van uit (hoop) dat het wel mee valt.
Meiden trouwens weer bedankt voor de steun en wijze raad. Ben nog steeds beetje boos maardat is vooral door de onbenulligheid van die kerel.
meiden
Meiden trouwens weer bedankt voor de steun en wijze raad. Ben nog steeds beetje boos maardat is vooral door de onbenulligheid van die kerel.
meiden
vrijdag 27 november 2009 om 22:11
vrijdag 27 november 2009 om 22:23
Yayaatje, echt onbegrijpelijk zo'n man, en dat noemt zih dan een vader pffffffff. Ook jij hebt gelijk ga het nooit begrijpen. Kan me voorstellen dat je er tegenop ziet als zoon straks wel ziet hoe papa zich gedraagt. Kinders hier, vooral de meiden, zien het wel, maar accepteren het allemaal. Moet zeggen dat ik wel eens op de tanden moet bijten, maar het is en blijft hun vader, en ik ben er van overtuigd dat ze er straks genoeg van hebben en er toch wat van gaan zeggen.
meiden
meiden
vrijdag 27 november 2009 om 22:31
vrijdag 27 november 2009 om 22:46
Dushi, ik denk dat je gelijk hebt. Dat het onvermijdelijk is dat als de kinderen ouder worden, dat ze wel degelijk het ware gezicht van hun vaders gaan zien.
En Sanne, waar jij schrijft: ik kan er bijna niet op wachten, daar heb ik juist het tegenovergestelde. Ja, enerzijds zal het misschien een stukje voldoening geven voor mezelf wanneer papa van zijn huidige voetstuk zal vallen en wanneer zoon op een leeftijd gaat komen dat hij wél gaat zien hoe dingen daadwerkelijk gegaan zijn/nog gaan, maar anderzijds kan ik vreselijk opzien tegen de pijn die dit voor zoon met zich mee zal gaan brengen. De teleurstelling, het verdriet wat hij dan zal gaan voelen wanneer hij uit eigen ervaring gaat meemaken hoe papa daadwerkelijk is. Ik probeer zoonlief nu nog zoveel mogelijk uit de wind te houden, hem zo min mogelijk/niets te laten merken van wat ik van papa vind.
Ik vind het nu soms al schrijnend wanneer ex dingen doet/zegt en om dan de uitwerking hiervan op mijn kleine mannetje te zien. Ik weet dat ik hem hier maar ten dele in kan beschermen. Hij heeft nou eenmaal maar 1 vader en daar zal hij het mee moeten doen.
Maar soms neem ik mezelf dit ook wel kwalijk. Ik ben nl. wel degene geweest die deze vader voor hem heeft uitgezocht. En nee, natuurlijk had ik nooit verwacht dat ex zich zo zou gaan opstellen zoals hij gedaan heeft en soms nog doet. Maar aan de andere kant worstel ik soms met de vraag: Had ik wel met hem aan kinderen moeten beginnen? Begrijp me niet verkeerd, ik realiseer me heel goed dat als ik dat niet gedaan had, dat ik dan zoonlief nu niet gehad zou hebben. En hij is het allerbeste wat me in mijn leven is overkomen. Maar tegelijkertijd denk ik ook wel eens: Ik heb gewoon onvoldoende goed nagedacht over hoe ex was op het moment dat ik met hem aan kinderen begon. En daar kan zoonlief nu wel eens de dupe van worden...
En Sanne, waar jij schrijft: ik kan er bijna niet op wachten, daar heb ik juist het tegenovergestelde. Ja, enerzijds zal het misschien een stukje voldoening geven voor mezelf wanneer papa van zijn huidige voetstuk zal vallen en wanneer zoon op een leeftijd gaat komen dat hij wél gaat zien hoe dingen daadwerkelijk gegaan zijn/nog gaan, maar anderzijds kan ik vreselijk opzien tegen de pijn die dit voor zoon met zich mee zal gaan brengen. De teleurstelling, het verdriet wat hij dan zal gaan voelen wanneer hij uit eigen ervaring gaat meemaken hoe papa daadwerkelijk is. Ik probeer zoonlief nu nog zoveel mogelijk uit de wind te houden, hem zo min mogelijk/niets te laten merken van wat ik van papa vind.
Ik vind het nu soms al schrijnend wanneer ex dingen doet/zegt en om dan de uitwerking hiervan op mijn kleine mannetje te zien. Ik weet dat ik hem hier maar ten dele in kan beschermen. Hij heeft nou eenmaal maar 1 vader en daar zal hij het mee moeten doen.
Maar soms neem ik mezelf dit ook wel kwalijk. Ik ben nl. wel degene geweest die deze vader voor hem heeft uitgezocht. En nee, natuurlijk had ik nooit verwacht dat ex zich zo zou gaan opstellen zoals hij gedaan heeft en soms nog doet. Maar aan de andere kant worstel ik soms met de vraag: Had ik wel met hem aan kinderen moeten beginnen? Begrijp me niet verkeerd, ik realiseer me heel goed dat als ik dat niet gedaan had, dat ik dan zoonlief nu niet gehad zou hebben. En hij is het allerbeste wat me in mijn leven is overkomen. Maar tegelijkertijd denk ik ook wel eens: Ik heb gewoon onvoldoende goed nagedacht over hoe ex was op het moment dat ik met hem aan kinderen begon. En daar kan zoonlief nu wel eens de dupe van worden...
vrijdag 27 november 2009 om 23:59
Meisje toch, achteraf is het altijd 'makkelijk' praten. Op het moment dat jij de keuze maakte om voor een kindje te gaan was het de juiste keuze. Nu bezien denk je misschien wat anders maar wat ik al zei dat is achteraf. Ik denk, hoop, dat het begrip bij jou kleine man niet in 1 keer komt, het zal vanzelf een optel som worden. Natuurlijk zal het niet makkelijk voor hem zijn maar met de basis die jij hem meegeeft ben ik er van overtuigt dat het goed met hem komt.
Mijn kinderen zijn al een stuk groter en ze zien nu al hoe weinig papa voor hun over heeft, ze hebben ook best wel iets meegekregen van hoe het tussen ex en mij is gegaan, je kan niet alles verborgen houden hoe hard je het ook probeert.
Ja ik hoop wel dat ze het ooit voor zijn voeten gaan gooien, ook omdat ik nu al zie hoeveel verdriet het ze allemaal doet. Op dit moment luchten ze dat allemaal bij mij want bij papa moet het vooral gezellig zijn. Zoals ze zelf al zeggen 'we zien hem toch al zo weinig'. Hij ziet op dit moment dus niet wat hij ze aandoet en ik hoop dus echt dat ze het hem ooit gaan vertellen. Misschien niet netjes van me maar waarom moet ik alle scherven opruimen en mag hij gewoon overal door heen zeilen? Natuurlijk ga ik ze niet op jutten en ik zeg er ook niets over, dit moet allemaal vanuit hun zelf komen.
meiden, en een extra voor yayaatje meid je doet het geweldig.
Mijn kinderen zijn al een stuk groter en ze zien nu al hoe weinig papa voor hun over heeft, ze hebben ook best wel iets meegekregen van hoe het tussen ex en mij is gegaan, je kan niet alles verborgen houden hoe hard je het ook probeert.
Ja ik hoop wel dat ze het ooit voor zijn voeten gaan gooien, ook omdat ik nu al zie hoeveel verdriet het ze allemaal doet. Op dit moment luchten ze dat allemaal bij mij want bij papa moet het vooral gezellig zijn. Zoals ze zelf al zeggen 'we zien hem toch al zo weinig'. Hij ziet op dit moment dus niet wat hij ze aandoet en ik hoop dus echt dat ze het hem ooit gaan vertellen. Misschien niet netjes van me maar waarom moet ik alle scherven opruimen en mag hij gewoon overal door heen zeilen? Natuurlijk ga ik ze niet op jutten en ik zeg er ook niets over, dit moet allemaal vanuit hun zelf komen.
meiden, en een extra voor yayaatje meid je doet het geweldig.
zaterdag 28 november 2009 om 00:41
Ik vind het vooral sneu dat die kinderen het mee moeten maken. Zij hebben nergens om gevraagd.
Gisteren was NewGirl weer helemaal in tranen, "Ik wil zo graag dat jullie weer bij elkaar gaan wonen" en ze was zo verdrietig. Hartverscheurend, echt.
Als ze het ex voor de voeten gooien is dat zo verdrietig voor ze, ik zou ze die pijn willen besparen, maar kan het niet......
Dus het enige wat 'ons' te doen staat is er voor de kinderen te zijn en wel dat luisterend oor hebben.....
Want zo'n kind met verdriet, het snijdt door je moederziel...
Sanne, jij doet het ook goed meid, en ik kom zeker je kleine krummel bewonderen als ie er is.....
En nu moet ik met spoed gaan slapen.. morgen weer vroege dienst
Gisteren was NewGirl weer helemaal in tranen, "Ik wil zo graag dat jullie weer bij elkaar gaan wonen" en ze was zo verdrietig. Hartverscheurend, echt.
Als ze het ex voor de voeten gooien is dat zo verdrietig voor ze, ik zou ze die pijn willen besparen, maar kan het niet......
Dus het enige wat 'ons' te doen staat is er voor de kinderen te zijn en wel dat luisterend oor hebben.....
Want zo'n kind met verdriet, het snijdt door je moederziel...
Sanne, jij doet het ook goed meid, en ik kom zeker je kleine krummel bewonderen als ie er is.....
En nu moet ik met spoed gaan slapen.. morgen weer vroege dienst
zaterdag 28 november 2009 om 01:14
Och arme newgirl, zo verschrikkelijk sneu voor dat meissie. Zeker weten dat dat je moeder hart breekt. Ook hier is het verdriet groot en ik denk dus ook niet dat ze het nu al tegen vader zullen zeggen. Dat komt vanzelf met de jaren als de boosheid het wint van het verdriet. Natuurlijk zou ik ze alle pijn willen besparen maar dat gaat niet en hoe ouder ze worden hoe meer ze zullen zien hoe vader zich gedraagt. Denk dat als het er van komt dat ze het ex voor de voeten gaan gooien het alleen maar beter is, alles opkroppen en alles maar slikken is ook niet goed, daar begin ik zelf ook achter te komen. Ik weet niet of ik het nu goed uitleg maar ik denk niet dat het slecht voor ze zal zijn als ze op een gegeven moment hun mond open doen. Beter eruit dan erin denk ik in dit geval. En tot ze zover zijn luister ik, troost ik en probeer er zo veel mogenlijk er voor hun te zijn.
meiden
meiden
zaterdag 28 november 2009 om 01:49
Sanne en New You
Jullie doen het echt goed hoor,je kan alles proberen om je kind van de pijn te ontzien maar dat lukt niet ,elke donderdag komt er op ned 1 het programma dna onbekend en soms heel soms ben ik zo ongelooflijk boos en zou willen dat mijn kids hun vader zo'n test afdwongen,hij ontkent gewoon het bestaan van onze jongste dochter en hij heeft haar daar zo mee gekwetst,ik ben bewust zo ver van hun vader gaan wonen zodat hij hun niet meer kon kwetsen tot ik erachter kwam dat ze toch echt zelf hoe hard het ook is, op hun bekkie moesten gaan om te zien wat een loser hun vader is,ja dat doet pijn als je hun verdriet ziet, ja het maakt je boos nou ja zeg maar gerust woedend want wie aan jouw kind komt......
Dikke knuf meiden
Jullie doen het echt goed hoor,je kan alles proberen om je kind van de pijn te ontzien maar dat lukt niet ,elke donderdag komt er op ned 1 het programma dna onbekend en soms heel soms ben ik zo ongelooflijk boos en zou willen dat mijn kids hun vader zo'n test afdwongen,hij ontkent gewoon het bestaan van onze jongste dochter en hij heeft haar daar zo mee gekwetst,ik ben bewust zo ver van hun vader gaan wonen zodat hij hun niet meer kon kwetsen tot ik erachter kwam dat ze toch echt zelf hoe hard het ook is, op hun bekkie moesten gaan om te zien wat een loser hun vader is,ja dat doet pijn als je hun verdriet ziet, ja het maakt je boos nou ja zeg maar gerust woedend want wie aan jouw kind komt......
Dikke knuf meiden
zaterdag 28 november 2009 om 10:39
Tsss, ik kan niet eens meer gezellig een avondje bij mijn lieve Mr X op de bank kruipen, zonder een half forum bij te moeten lezen de volgende ochtend
Dushi, ik hoop dat het al wat beter gaat met je?
De kinderen hier gaan na 11 maanden wennen aan de situatie, voor zover dat mogelijk is. De jongsten gaan graag naar hun vader. En ik hoef geen boze en verdrietige kinderen meer halverwege de avond op te halen, omdat ze nu allemaal een eigen kamer hebben met tv en computer. Is ook een manier om ze te lozen..
Dushi, ik hoop dat het al wat beter gaat met je?
De kinderen hier gaan na 11 maanden wennen aan de situatie, voor zover dat mogelijk is. De jongsten gaan graag naar hun vader. En ik hoef geen boze en verdrietige kinderen meer halverwege de avond op te halen, omdat ze nu allemaal een eigen kamer hebben met tv en computer. Is ook een manier om ze te lozen..
zaterdag 28 november 2009 om 17:29
Kan ook helemaal niet he, avondjes op bank hangen. Moet je toch even met mr.x regelen dat de laptlop er ook bij moet.
Mooi dat je geen kinderen meer hoeft op te halen, heeft wel even geduurd he voor ze 'gewend' waren. Doen ze ook nog wat samen met papa of zitten ze op hun kamer?
Dushi hoe gaat het nu??? Voel je je alweer iets beter??
meiden
Mooi dat je geen kinderen meer hoeft op te halen, heeft wel even geduurd he voor ze 'gewend' waren. Doen ze ook nog wat samen met papa of zitten ze op hun kamer?
Dushi hoe gaat het nu??? Voel je je alweer iets beter??
meiden
zaterdag 28 november 2009 om 17:49
zaterdag 28 november 2009 om 18:07
zaterdag 28 november 2009 om 19:27
Ik eet (wel minder maar ik eet) maar drink wel goed. Door de keelpijn wordt ik er toch telkens op gewezen dat het weer tijd is om te smeren hahaha. Voel me nog net zo bagger als ik me voel sinds gisteravond. Maar goed het is nog geen dinsdag en anders moet ik maandag maar even bellen om te vragen hoe het zit (als ik dan nog niet koortsvrij ben)
Uiteraard geven jullie steun en begeleiding. Daarom zijn jullie ook zulke goede moeders. Meer kun je niet doen, in je leven maak je nu eenmaal verdrietige dingen mee. Daar kun je niet aan ontkomen hoe graag je het je kind/ kinderen ook bespaard.
Uiteraard geven jullie steun en begeleiding. Daarom zijn jullie ook zulke goede moeders. Meer kun je niet doen, in je leven maak je nu eenmaal verdrietige dingen mee. Daar kun je niet aan ontkomen hoe graag je het je kind/ kinderen ook bespaard.
zondag 29 november 2009 om 17:14
Gaat het al weer een beetje beter? Als je je morgen nog zo slecht voelt zou ik zeker even bellen, zal vast niet zo heel veel kwaad kunnen als de prik een paar dagen word uitgesteld.
Kinderen zijn druk bezig met de surprises, jongens hebben dubbele klus want ook surprises op school. Vind het moeilijk, wel de voorpret meemaken maar niet de gezelligheid van de avond zelf. Toch heb ik het liever zoals het nu is, kerst zonder de kinderen lijkt me veel moeilijker. Nou ja gewoon weer een van de vele slik momenten.
meiden
Kinderen zijn druk bezig met de surprises, jongens hebben dubbele klus want ook surprises op school. Vind het moeilijk, wel de voorpret meemaken maar niet de gezelligheid van de avond zelf. Toch heb ik het liever zoals het nu is, kerst zonder de kinderen lijkt me veel moeilijker. Nou ja gewoon weer een van de vele slik momenten.
meiden
zondag 29 november 2009 om 19:49
Film, tja. Ik heb een kwartier met mijn ogen dicht gedommeld... Dochter van 14 gaf me een por. "Ik lúíster wél," bromde ik toen Heerlijk, zomaar een kwartier dutten...
Maar het was geen slechte film hoor, voor het genre
Tja, ik liep met twee zoons met rammelende bierflesjes als een haas langs de kerk om de hoek bij X, alwaar binnen een kwartier mijn ouders zouden arriveren vanavond... De eerste kerkgangers arriveerden al, maar die heb ik maar genegeerd, met mijn met bierflesjes getooide zoontjes. Gelukkig ging het al wat schemeren. Ik moest eigenlijk vreselijk lachen. "Kijk, zo is mijn leven nu," vertelde ik oudste dochter, die de humor er ook wel van in kon zien.
Ik heb mijn kinderen niet verteld dat X mijn vriendje is. Maar ze weten dat ik daar vaak ben, dus dat moet redelijk automatisch verlopen, voor zover iets verloopt. En X is geen moeilijke man wat dat betreft.
Ik ga ook geen officieel 'perscommuniqué' geven; ik weet toch nooit hoe de dingen zullen lopen. Mijn vader had mijn auto ook al op een zondagochtend in de buurt van hun kerk zien staan, meldde hij in de afgelopen week (van X 'mag' ik mijn auto niet meer voor mijn ouders verstoppen, gezien mijn leeftijd, en gelijk heeft hij...). "Ja he," zei ik toen." Weet mijn vader nog niks...
Maar het was geen slechte film hoor, voor het genre
Tja, ik liep met twee zoons met rammelende bierflesjes als een haas langs de kerk om de hoek bij X, alwaar binnen een kwartier mijn ouders zouden arriveren vanavond... De eerste kerkgangers arriveerden al, maar die heb ik maar genegeerd, met mijn met bierflesjes getooide zoontjes. Gelukkig ging het al wat schemeren. Ik moest eigenlijk vreselijk lachen. "Kijk, zo is mijn leven nu," vertelde ik oudste dochter, die de humor er ook wel van in kon zien.
Ik heb mijn kinderen niet verteld dat X mijn vriendje is. Maar ze weten dat ik daar vaak ben, dus dat moet redelijk automatisch verlopen, voor zover iets verloopt. En X is geen moeilijke man wat dat betreft.
Ik ga ook geen officieel 'perscommuniqué' geven; ik weet toch nooit hoe de dingen zullen lopen. Mijn vader had mijn auto ook al op een zondagochtend in de buurt van hun kerk zien staan, meldde hij in de afgelopen week (van X 'mag' ik mijn auto niet meer voor mijn ouders verstoppen, gezien mijn leeftijd, en gelijk heeft hij...). "Ja he," zei ik toen." Weet mijn vader nog niks...
maandag 30 november 2009 om 10:14
Auto's verstoppen heb je echt de leeftijd niet meer voor Gianna hahahahaha. Ik snap wel dat je geen zin hebt om uitleg te geven. Dus dat je er daarom alles aan doet om eventuele uitleg te voorkomen! Hahaha dommelen tijdens de film en stoer volhouden dat je heus wel luistert hihihi.
Sanne, liever met kerst de kids om je heen dan de sint. (zou als ik dan toch moet kiezen wel mijn voorkeur hebben)
Ik heb net even gebeld met de assistente van de huisarts. Die denkt eerder aan gewone griep dan de sombrerogriep. Aangezien ik de 1e griepspuit al weken geleden heb gekregen. Nu moet ik even de koorts in de gaten houden. Als de koorts morgen niet weg is mag ik morgen niet deel 2 van de prik komen halen. Dan moet ik ff kijken of ik op woensdag aanstaande koorts vrij ben. Had gisteravond nog koorts, nu nog niet gemeten. Net wakker dus ik wilde eerst bellen om te weten wat ik moet doen. Moet eerlijk zeggen dat zoals ik me nu voel een prik niet echt handig is. Maar ach, het is ook in ene op komen zetten dus het zal ook in ene weggaan! Wie weet morgen dus wel. (hopelijk wel)
Sanne, liever met kerst de kids om je heen dan de sint. (zou als ik dan toch moet kiezen wel mijn voorkeur hebben)
Ik heb net even gebeld met de assistente van de huisarts. Die denkt eerder aan gewone griep dan de sombrerogriep. Aangezien ik de 1e griepspuit al weken geleden heb gekregen. Nu moet ik even de koorts in de gaten houden. Als de koorts morgen niet weg is mag ik morgen niet deel 2 van de prik komen halen. Dan moet ik ff kijken of ik op woensdag aanstaande koorts vrij ben. Had gisteravond nog koorts, nu nog niet gemeten. Net wakker dus ik wilde eerst bellen om te weten wat ik moet doen. Moet eerlijk zeggen dat zoals ik me nu voel een prik niet echt handig is. Maar ach, het is ook in ene op komen zetten dus het zal ook in ene weggaan! Wie weet morgen dus wel. (hopelijk wel)
