Psyche
alle pijlers
Wanneer stop je met redden.............
zondag 10 januari 2010 om 18:04
tIs dat ik na de laatste posting nog even weg moest, maar ik wil jullie toch laten weten dat ik soms zo boos, verdrietig, schuldig kan worden, om mn onmacht, hoe hij ons leven vergald heeft, hoe het niet op-een-normale-manier is gegaan dat ie het huis uitging. Dat onze jongste zoon aandacht is onthouden, dat ik niet met mn man erover kon praten en dat ik best nog steeds bang ben dat het mis gaat.
Nog een gat in mn hart heb en bang ben dat het nooit meer tussen ons een redelijk gewone moeder-zoon verhouding wordt.
Dat ik in paniek schiet als hij wat ongelukkig lijkt. Met al deze dingen zal ik dus moeten dealen, ik heb zeker 10 jaar niet normaal geleefd en daar ben ik kwaad om.
Nog een gat in mn hart heb en bang ben dat het nooit meer tussen ons een redelijk gewone moeder-zoon verhouding wordt.
Dat ik in paniek schiet als hij wat ongelukkig lijkt. Met al deze dingen zal ik dus moeten dealen, ik heb zeker 10 jaar niet normaal geleefd en daar ben ik kwaad om.
zondag 10 januari 2010 om 20:59
Wat ontzettend erg..Maar ik denk dat het ook onmogelijk is als ouder om afstand te nemen van jouw kind. Het blijft toch jouw bloed hoe oud het kind ook is. Jammer dat ze in nederland geen bootcamps hebben voor mensen die alle controle over hun leven kwijt zijn, zoals in amerika.
Er bestaat wel iets dergelijks...maar tot 23 jaar en voor zwakbegaafden..: http://www.almata.nl/
Meer 'normaal': http://www.hoenderloo-groep.nl/
Er bestaat wel iets dergelijks...maar tot 23 jaar en voor zwakbegaafden..: http://www.almata.nl/
Meer 'normaal': http://www.hoenderloo-groep.nl/
donderdag 21 januari 2010 om 15:11
@Iris qoute"Ik weet nog dat mij veel en vaak geadviseerd werd afstand te nemen,en te houden.
Maar ik heb wel gemerkt dat daardoor de pijn echt niet minder wordt,het gevoel ik wil het niet weten,maar ik wil zo graag weten hoe het met mijn kind gaat blijft de overhand houden. einde quote"
Dit is zo overduidelijk herkenbaar. Dat gevoel dat je niet wil weten hoe hij eraan toe is en zooooo snakt naar een positief bericht.
Vorige week belde hij, ik heb gezegd, geschreeuwd, dat hij mij niet meer moet bellen. Dat hij mij niet meer moet lastigvallen met zijn drugs leven. Dat ik het niet meer wil weten, dat ik het niet meer aan kan. Ik heb gezegd dat hij maar alles moet nemen wat hij maar kan vinden en alles moet slikken en spuiten wat er voor handen is. Dat ik er zo ontzettend klaar mee ben.En dat hij mij niet meer moet bellen.
Toch belde hij me twee dagen later voor mijn verjaardag.
Ik weet niet meer wat ik er mee aan moet. Ik voel me zo machteloos en mijn hart huilt.
Ik praat er ook niet meer over met anderen. Wil er ook niet meer over praten. Ik draag dit alleen en deel het met jullie. Voor mij is dat nu genoeg.
Ik heb geen behoefte meer aan mensen die zeggen dat ik hem los moet laten. Dat is nl. onmogelijk voor een moeder. In je hart draag je altijd die pijn en dat verscheurd je.
@ Ploesje, dank je wel voor je lieve berichtje. Ik deel hem met de andere moeders.
@Juffrouwtje, lees je nog mee?
@Rietje, gaat het nog? Ik begrijp wat je bedoelt met die kwaadheid. Veel aandacht is naar die jongen gegaan en het heeft heel je gezinsleven beïnvloed. Kun je die boosheid een plaats geven.
Ik voor mezelf weet bijna zeker dat ik hem alles vergeef, als het maar goed komt met hem. Kun jij ook zo denken?
Sterkte lieve moeders......
Maar ik heb wel gemerkt dat daardoor de pijn echt niet minder wordt,het gevoel ik wil het niet weten,maar ik wil zo graag weten hoe het met mijn kind gaat blijft de overhand houden. einde quote"
Dit is zo overduidelijk herkenbaar. Dat gevoel dat je niet wil weten hoe hij eraan toe is en zooooo snakt naar een positief bericht.
Vorige week belde hij, ik heb gezegd, geschreeuwd, dat hij mij niet meer moet bellen. Dat hij mij niet meer moet lastigvallen met zijn drugs leven. Dat ik het niet meer wil weten, dat ik het niet meer aan kan. Ik heb gezegd dat hij maar alles moet nemen wat hij maar kan vinden en alles moet slikken en spuiten wat er voor handen is. Dat ik er zo ontzettend klaar mee ben.En dat hij mij niet meer moet bellen.
Toch belde hij me twee dagen later voor mijn verjaardag.
Ik weet niet meer wat ik er mee aan moet. Ik voel me zo machteloos en mijn hart huilt.
Ik praat er ook niet meer over met anderen. Wil er ook niet meer over praten. Ik draag dit alleen en deel het met jullie. Voor mij is dat nu genoeg.
Ik heb geen behoefte meer aan mensen die zeggen dat ik hem los moet laten. Dat is nl. onmogelijk voor een moeder. In je hart draag je altijd die pijn en dat verscheurd je.
@ Ploesje, dank je wel voor je lieve berichtje. Ik deel hem met de andere moeders.
@Juffrouwtje, lees je nog mee?
@Rietje, gaat het nog? Ik begrijp wat je bedoelt met die kwaadheid. Veel aandacht is naar die jongen gegaan en het heeft heel je gezinsleven beïnvloed. Kun je die boosheid een plaats geven.
Ik voor mezelf weet bijna zeker dat ik hem alles vergeef, als het maar goed komt met hem. Kun jij ook zo denken?
Sterkte lieve moeders......
donderdag 21 januari 2010 om 23:10
Wat jij geschreeuwd hebt, heb ik vaak geluidloos gedaan of als ik alleen was, hysterisch was ik. En hij had op dat moment niet voor me moeten staan, want ik had hem aangevlogen.
En ook vaak gedacht, was je er maar niet meer, dan hebben we allebei rust. Ik snap ook wel dat het wanhoopsgedachten zijn, dat je(ik) aan die oplosing denkt omdat alles op dat moment zwart is, je op dat moment geen hoop meer voelt.
Wij hebben eens 3 maanden lang niet geweten waar hij uithing en of ie nog werkte, iedere morgen dat ik naar mn werk fietste maakte ik mezelf gek dat ik dacht dat hij op de weg lag.
Op vacantie heb ik een dronken man op klaarlichte dag op straat zien liggen, ik kon er wel naar toe rennen en smeken: aub stop hiermee, weet je wel wat je je moeder aandoet!!!
In die tijd stak ik smorgens al een kaarsje aan bij zn foto en bad daarbij, bewust ervan dat ik niets voor hem kon doen.Jouw machteloosheid is zo herkenbaar, Prada, dat was ook het 1ste wat er naar boven bij me kwam toen ik begon te lezen.En nee, ik heb het nog geen plekje gegeven, ik ben er wel mee bezig op mijn manier om het te doen, door te beseffen dat hij zn eigen padje loopt en zo nu en dan eens een kaartje te sturen. Voorheen voelde ik me vreselijk schuldig om "niet eens even langs te gaan" , maar ik kan het momenteel niet opbrengen. Mag ik mijn gevoel dan ook respecteren? Ik probeer ook "respect" voor zijn levenswandel te hebben.
Dus voorlopig houd ik wel afstand irl, maar ja, in gedachten ben ik wel bij hem, al moet ik zeggen dat het iets minder is geworden.
Vergeven is waar ik mee bezig ben, voor mezelf is dat ook goed, maar ik voel dat ik altijd iets ingekapseld in mn hart zal meedragen.
Moeilijk allemaal, he moeders, maar denk ook in godsnaam aan jullie zelf.
Lieve groeten van Rietje
En ook vaak gedacht, was je er maar niet meer, dan hebben we allebei rust. Ik snap ook wel dat het wanhoopsgedachten zijn, dat je(ik) aan die oplosing denkt omdat alles op dat moment zwart is, je op dat moment geen hoop meer voelt.
Wij hebben eens 3 maanden lang niet geweten waar hij uithing en of ie nog werkte, iedere morgen dat ik naar mn werk fietste maakte ik mezelf gek dat ik dacht dat hij op de weg lag.
Op vacantie heb ik een dronken man op klaarlichte dag op straat zien liggen, ik kon er wel naar toe rennen en smeken: aub stop hiermee, weet je wel wat je je moeder aandoet!!!
In die tijd stak ik smorgens al een kaarsje aan bij zn foto en bad daarbij, bewust ervan dat ik niets voor hem kon doen.Jouw machteloosheid is zo herkenbaar, Prada, dat was ook het 1ste wat er naar boven bij me kwam toen ik begon te lezen.En nee, ik heb het nog geen plekje gegeven, ik ben er wel mee bezig op mijn manier om het te doen, door te beseffen dat hij zn eigen padje loopt en zo nu en dan eens een kaartje te sturen. Voorheen voelde ik me vreselijk schuldig om "niet eens even langs te gaan" , maar ik kan het momenteel niet opbrengen. Mag ik mijn gevoel dan ook respecteren? Ik probeer ook "respect" voor zijn levenswandel te hebben.
Dus voorlopig houd ik wel afstand irl, maar ja, in gedachten ben ik wel bij hem, al moet ik zeggen dat het iets minder is geworden.
Vergeven is waar ik mee bezig ben, voor mezelf is dat ook goed, maar ik voel dat ik altijd iets ingekapseld in mn hart zal meedragen.
Moeilijk allemaal, he moeders, maar denk ook in godsnaam aan jullie zelf.
Lieve groeten van Rietje
zaterdag 23 januari 2010 om 11:36
@ Iris, natuurlijk blijf ik hier schrijven.Het doet me goed om er met juliie over te praten.
@Rietje, dat van die dronken man is zoooooo herkenbaar. Zodra ik iemand zie die in zo'n staat is heb ik ook zo de neiging om kwaad te worden en te roepen/schreeuwen, "weet je wel wat je je moeder aandoet".
Voor de rest gaat het hier wel, ik hou me staande. Ik ga nu lekker twee appeltaarten bakken en een grote pan macaroni maken. Een beetje afleiding zullen we maar zeggen.
Hou jullie goed moedertjes en een dikke kus.
@Rietje, dat van die dronken man is zoooooo herkenbaar. Zodra ik iemand zie die in zo'n staat is heb ik ook zo de neiging om kwaad te worden en te roepen/schreeuwen, "weet je wel wat je je moeder aandoet".
Voor de rest gaat het hier wel, ik hou me staande. Ik ga nu lekker twee appeltaarten bakken en een grote pan macaroni maken. Een beetje afleiding zullen we maar zeggen.
Hou jullie goed moedertjes en een dikke kus.
zondag 24 januari 2010 om 14:16
Ergens wel fijn dat het herkenbaar is,want ik was tdt daar erg gevoelig voor en nog, kom ik een knul tegen met dezelfde houding en lopen als mn zoon voel ik dat er alco of drugs in het spel zijn.
En dan dacht ik wel eens dat ik de enige was die zich dat zo aantrok.
En....zijn de appeltaarten lekker, zeker nog voor je verjaardag, alsnog gefeliciteerd.
Trouwens dat hij je nog belde vind ik toch positief.
En dan dacht ik wel eens dat ik de enige was die zich dat zo aantrok.
En....zijn de appeltaarten lekker, zeker nog voor je verjaardag, alsnog gefeliciteerd.
Trouwens dat hij je nog belde vind ik toch positief.
donderdag 4 februari 2010 om 14:37
Dank je lieve Iris, een hele dikke knuffel terug en ook aan de andere moeders.
Gaat hier wel, heb weer eens een kaartje gestuurd.
Ben veel met mezelf bezig, heb een boekje waar je per dag op datum een stukje leest en dat probeer ik vast te houden.
Voor de rest zal ik het over moeten geven.
Prada, Juffrouw, Iris.......gaat het met jullie een beetje?
Liefs
Gaat hier wel, heb weer eens een kaartje gestuurd.
Ben veel met mezelf bezig, heb een boekje waar je per dag op datum een stukje leest en dat probeer ik vast te houden.
Voor de rest zal ik het over moeten geven.
Prada, Juffrouw, Iris.......gaat het met jullie een beetje?
Liefs
donderdag 4 februari 2010 om 23:01
Veel sterkte dames,ik viel in dit topic en het raakte me nogal doordat ik zelf met een verslaafde man heb samengeleefd,die na 20 jaar!! gebruiken er door een godswonder af is maar wel een spoor van ellende heeft nagelaten.
Heb nog regelmatig contact met mijn exschoonmoeder en weet wat een verdriet het geeft als het je kind is.
Echt heel veel sterkte met alles en hoop dat het met jullie kinderen ook ooit weer goed mag gaan
Heb nog regelmatig contact met mijn exschoonmoeder en weet wat een verdriet het geeft als het je kind is.
Echt heel veel sterkte met alles en hoop dat het met jullie kinderen ook ooit weer goed mag gaan
vrijdag 5 februari 2010 om 08:26
Zit ik vanmorgen even te lezen op allerlei pijlers, zie ik dit topic weer eens bewust staan.
Iris, lieve BEO van me, we missen je maar ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt in slap geleuter over broekrokken en haarstukken.
Wat een indrukwekkende postings, verhalen, updates.
Het is voor mij een andere wereld, een wereld waarin ik nooit terecht hoop te komen en die voor jullie iedere dag realiteit is.
Wat kan ik zeggen om te troosten? Niks denk ik, behalve dat als jullie kinderen zouden weten, en dan bedoel ik doordrongen zouden (kunnen) zijn van wat ze jullie en hun familie aandoen, ze het niet zouden doen waarschijnlijk. Dat hoop ik potverdomme maar in ieder geval.
Zoenen en omhelzingen en sterks gewenst.
Leo
Iris, lieve BEO van me, we missen je maar ik kan me voorstellen dat je geen zin hebt in slap geleuter over broekrokken en haarstukken.
Wat een indrukwekkende postings, verhalen, updates.
Het is voor mij een andere wereld, een wereld waarin ik nooit terecht hoop te komen en die voor jullie iedere dag realiteit is.
Wat kan ik zeggen om te troosten? Niks denk ik, behalve dat als jullie kinderen zouden weten, en dan bedoel ik doordrongen zouden (kunnen) zijn van wat ze jullie en hun familie aandoen, ze het niet zouden doen waarschijnlijk. Dat hoop ik potverdomme maar in ieder geval.
Zoenen en omhelzingen en sterks gewenst.
Leo
vrijdag 5 februari 2010 om 09:14
Ik lees ook nog steeds mee.
Het komt veel te dichtbij, ben er onlangs achter gekomen dat mijn ex gedurende onze relatie naar waarschijnlijkheid een coke gebruiker was.
En dat laatste stukje, wat Leo noemt, dat werkt dus kennelijk niet bij een verslaving.
Een ex kun je afserveren, een zoon niet. En dat maakt dat je dus ongevraagd deel uit gaat maken van een leven waarin coke voorkomt. Laten we zeggen dat er nu niet de meest positieve gevoelens over deze kinderen of mensen naar boven komen
Het komt veel te dichtbij, ben er onlangs achter gekomen dat mijn ex gedurende onze relatie naar waarschijnlijkheid een coke gebruiker was.
En dat laatste stukje, wat Leo noemt, dat werkt dus kennelijk niet bij een verslaving.
Een ex kun je afserveren, een zoon niet. En dat maakt dat je dus ongevraagd deel uit gaat maken van een leven waarin coke voorkomt. Laten we zeggen dat er nu niet de meest positieve gevoelens over deze kinderen of mensen naar boven komen
zaterdag 6 februari 2010 om 15:37
Maar het is ook hartstikke moeilijk, Iris, die worsteling en er is ook geen eenduidend antwoord op.
En iedere situatie is anders.
Wij moesten wel (de derde keer overigens) onze poot stijfhouden en hem de deur uitkicken, als we toen dat niet gedaan hadden waren we toen helemaal niet meer geloofwaardig overgekomen EN onze jongste zoon had er vreselijk veel last van (van het gedonder thuis)
Ja, we hebben de oudste de deur gewezen om de jongste te redden en gaven hiermee gelijk een teken af van: tot hier loopt de grens en niet verder.
Ik ben kapot gegaan, iemand die iets dergelijks heeft meegemaakt begrijpt precies wat ik bedoel, maar ik had nog meer kapot gegaan en de rest van het gezin ook, als hij thuis was gebleven.
Dit weet ik nu achteraf en eigenlijk is dit ook het beste wat we gedaan hebben. Nogmaals ik praat uit mn eigen boekje.
Trouwens, het lijkt of er een kentering bij me bezig is, dat ik het meer los kan laten, het een plekje probeert te geven, meer met mezelf daar mee bezig ben.
Net wat jij zegt Mamzelle, de verslaving staat op de 1ste plaats, maar ik heb het ook vaak gedacht hoor: als ze maar een fractie zouden voelen wat wij van binnen voelden dan was het meteen over, maar helaas zo werkt het niet.
Denk aan de gezinnen met kinderen waar een ouder verslaafd is, een kind zou toch juist, is het enige waar je je dood voor wilt vechten?
Iris, ik weet het antwoord ook niet, net zoals ik het ook niet zou weten als ik in je schoenen zou staan, misschien dat anderen meer voor hem kunnen doen.
Prada, gaat het met jou?
Veel sterkte allemaal.
En iedere situatie is anders.
Wij moesten wel (de derde keer overigens) onze poot stijfhouden en hem de deur uitkicken, als we toen dat niet gedaan hadden waren we toen helemaal niet meer geloofwaardig overgekomen EN onze jongste zoon had er vreselijk veel last van (van het gedonder thuis)
Ja, we hebben de oudste de deur gewezen om de jongste te redden en gaven hiermee gelijk een teken af van: tot hier loopt de grens en niet verder.
Ik ben kapot gegaan, iemand die iets dergelijks heeft meegemaakt begrijpt precies wat ik bedoel, maar ik had nog meer kapot gegaan en de rest van het gezin ook, als hij thuis was gebleven.
Dit weet ik nu achteraf en eigenlijk is dit ook het beste wat we gedaan hebben. Nogmaals ik praat uit mn eigen boekje.
Trouwens, het lijkt of er een kentering bij me bezig is, dat ik het meer los kan laten, het een plekje probeert te geven, meer met mezelf daar mee bezig ben.
Net wat jij zegt Mamzelle, de verslaving staat op de 1ste plaats, maar ik heb het ook vaak gedacht hoor: als ze maar een fractie zouden voelen wat wij van binnen voelden dan was het meteen over, maar helaas zo werkt het niet.
Denk aan de gezinnen met kinderen waar een ouder verslaafd is, een kind zou toch juist, is het enige waar je je dood voor wilt vechten?
Iris, ik weet het antwoord ook niet, net zoals ik het ook niet zou weten als ik in je schoenen zou staan, misschien dat anderen meer voor hem kunnen doen.
Prada, gaat het met jou?
Veel sterkte allemaal.
dinsdag 9 februari 2010 om 13:05
Hai lieve mama's,
@Iris, wat een moeilijke keuze. Ga je weer redden of stop je ermee....
Inderdaad, de angst dat je hem niet red en er gebeurd iets met hem, zou je jezelf dat kunnen vergeven? En als je hem niet red en je gezin ontwricht raakt, zou je dat jezelf kunnen vergeven? Het zijn vragen waar geen antwoord op is. Het zijn vragen die eigenlijk nooit aan een moeder gesteld zouden moeten worden.
@Riet misschien toch wel fijn dat er nu iets bij je loskomt. Ik hoop dat je er iets mee kan. Weet je, ik ben een tijdje bang geweest dat jij het niet zou redden. Er sprak en spreekt zoveel wanhoop uit je postings. Ik hoop oprecht dat wat er loskomt je wat positiviteit brengt en iets is waar je wat mee kunt.
Hier gaat het goed. Met mij en mijn gezin dan toch. Zoon is voor 5 dagen opgenomen geweest omdat hij tegen een psychose aanzat en vandaag volgt een spoedopname in een afkickkliniek. Hij belde vorige week en wil helemaal opnieuw beginnen. En het liefst samen met mij. En nu anders dan de vorige keren. Ik heb hem gezegd dat ik er niet in geloof. Dat vond hij heel erg, want hij had me juist nu zo hard nodig en iemand die in hem gelooft. Maar moet ik dan zeggen dat ik in hem geloof terwijl dat niet zo is? Alleen om hem te motiveren?
Zodra ik zeg dat ik in hem geloof, ga ik ook in hem geloven en gaat het mis met hem dan gaat het zeker ook weer mis met mij. Ik heb twee jaar achter de rug met drank, pillen en depressies wat resulteerde in een ziekenhuisopname van 5 weken. Nu gaat het eindelijk goed met mij en ik wil dat niet weer meemaken.
Natuurlijk ga ik hem wel opzoeken, natuurlijk blijf ik van hem houden, natuurlijk zal ik hem zoveel mogelijk helpen. Maar in hem geloven, dat kan ik nog niet. En zo is redden bij mij overgegaan in bijstaan en ik hoop dat ik dat vol kan houden.
Lieve meiden, sterkte weer allemaal en lieve meelezers, dank voor de lieve woorden.
@Iris, wat een moeilijke keuze. Ga je weer redden of stop je ermee....
Inderdaad, de angst dat je hem niet red en er gebeurd iets met hem, zou je jezelf dat kunnen vergeven? En als je hem niet red en je gezin ontwricht raakt, zou je dat jezelf kunnen vergeven? Het zijn vragen waar geen antwoord op is. Het zijn vragen die eigenlijk nooit aan een moeder gesteld zouden moeten worden.
@Riet misschien toch wel fijn dat er nu iets bij je loskomt. Ik hoop dat je er iets mee kan. Weet je, ik ben een tijdje bang geweest dat jij het niet zou redden. Er sprak en spreekt zoveel wanhoop uit je postings. Ik hoop oprecht dat wat er loskomt je wat positiviteit brengt en iets is waar je wat mee kunt.
Hier gaat het goed. Met mij en mijn gezin dan toch. Zoon is voor 5 dagen opgenomen geweest omdat hij tegen een psychose aanzat en vandaag volgt een spoedopname in een afkickkliniek. Hij belde vorige week en wil helemaal opnieuw beginnen. En het liefst samen met mij. En nu anders dan de vorige keren. Ik heb hem gezegd dat ik er niet in geloof. Dat vond hij heel erg, want hij had me juist nu zo hard nodig en iemand die in hem gelooft. Maar moet ik dan zeggen dat ik in hem geloof terwijl dat niet zo is? Alleen om hem te motiveren?
Zodra ik zeg dat ik in hem geloof, ga ik ook in hem geloven en gaat het mis met hem dan gaat het zeker ook weer mis met mij. Ik heb twee jaar achter de rug met drank, pillen en depressies wat resulteerde in een ziekenhuisopname van 5 weken. Nu gaat het eindelijk goed met mij en ik wil dat niet weer meemaken.
Natuurlijk ga ik hem wel opzoeken, natuurlijk blijf ik van hem houden, natuurlijk zal ik hem zoveel mogelijk helpen. Maar in hem geloven, dat kan ik nog niet. En zo is redden bij mij overgegaan in bijstaan en ik hoop dat ik dat vol kan houden.
Lieve meiden, sterkte weer allemaal en lieve meelezers, dank voor de lieve woorden.
woensdag 17 februari 2010 om 11:13
Lieve moeders,
Is er al wat duidelijkheid gekomen, Iris, ik hoop toch zo, wat je keus ook geworden is ook GOED voor jou zal zijn, lijkt me allemaal heel moeilijk voor je en al lijkt het dat we tegen ons kind kiezen ook goed voor hun kan zijn.
Wat sterk van jou, Prada, fijn om te lezen dat je een hele verandering meemaakt tov van jezelf..
Belangrijkste is toch dat je zoon in zichzelf gelooft, maar hij wilt ook van iemand horen dat ie ook in hem gelooft, ze zoeken toch erkenning en steun, wat ook vreselijk belangrijk is. Maar bijstaan is toch ook goed om te horen, het leeuwendeel zal hij zelf moeten doen. Ik hoop toch zo dat je positief nieuws hebt.
Zelf merk i dat voorgaande jaren een diepe impact op me hebben gehad en dat moeilijk is om (weer) "gewoon" te kunnen leven. Daar zal ik aan moeten werken en dat doe ik ook.
Want het gaat eigenlijk best goed, kennelijk heb ik mn verwachtingen aardig naar beneden geschroefd en dan gebeuren er dingen vanuit mn zoon waar ik blij mee ben.
En dan heb ik het over simpele dingen dat ie eens meer belangstelling voor me toont, voor een normaal gezin heel gewoon, maar ik ben er blij mee.
Nou, lieverds allemaal een dikke knuffel.
Is er al wat duidelijkheid gekomen, Iris, ik hoop toch zo, wat je keus ook geworden is ook GOED voor jou zal zijn, lijkt me allemaal heel moeilijk voor je en al lijkt het dat we tegen ons kind kiezen ook goed voor hun kan zijn.
Wat sterk van jou, Prada, fijn om te lezen dat je een hele verandering meemaakt tov van jezelf..
Belangrijkste is toch dat je zoon in zichzelf gelooft, maar hij wilt ook van iemand horen dat ie ook in hem gelooft, ze zoeken toch erkenning en steun, wat ook vreselijk belangrijk is. Maar bijstaan is toch ook goed om te horen, het leeuwendeel zal hij zelf moeten doen. Ik hoop toch zo dat je positief nieuws hebt.
Zelf merk i dat voorgaande jaren een diepe impact op me hebben gehad en dat moeilijk is om (weer) "gewoon" te kunnen leven. Daar zal ik aan moeten werken en dat doe ik ook.
Want het gaat eigenlijk best goed, kennelijk heb ik mn verwachtingen aardig naar beneden geschroefd en dan gebeuren er dingen vanuit mn zoon waar ik blij mee ben.
En dan heb ik het over simpele dingen dat ie eens meer belangstelling voor me toont, voor een normaal gezin heel gewoon, maar ik ben er blij mee.
Nou, lieverds allemaal een dikke knuffel.
maandag 1 maart 2010 om 16:01
tjongejonge, nou als ik het hierboven herlees....weet ik niet wat me is overkomen, hoe iets totaal kan veranderen.
Zoon gebruikte al heel lang AD, maar omdat hij daar slecht van kan slapen is hij daar mee gestopt en toen....kwamen al zn gevoelens van vroeger weer naar boven, met name zn minderwaardigheidsgevoel. Wat ook-is zijn insteek-met zn uiterlijk heeft te maken.
Hij gaat geld lenen om dat te laten veranderen!
Ik ben daar heel erg van geschrokken, hij heeft het via zn broer laten weten en ik heb vreselijk zitten huilen, omdat ik die gevoelens van vroeger weer herbeleefde in de tijd dat het is begonnen en zo doorging.Dat ik dacht dat hij eroverheen was, dat ik zo vreselijk medelijden met hem heeft, dat ik bang ben dat het ook niet helpt en dan?
Waar ik zo vreselijk bang voor ben? Dat hij het leven niet meer ziet zitten.
Ik heb er niet van kunnen slapen en hem gisterenavond opgebeld of hij wilde dat ik naar hem toekwam om er over te praten. Wat ik niet over me heen kreeg, of ik hem nu een kutgevoel ging geven? Of dat de bedoeling was? Net als vroeger?
Huh net als vroeger? Ja, dat ie iedere dag naar school ging en dan maakte ik (kennelijk) nog een opmerking en daar moest ie de hele dag aan denken!
Echt, ik weet niet waar hij het over heeft, ik voelde me machteloos en heb gezegd dat als het zo is wat hij toen voelde het nooit met opzet is geweest en hierbij mn excuses aanbood.
Maar ik weet het echt niet, hij kon ook geen voorbeelden geven.
Wel weet ik dat ik onzeker was tov zn houding, is ook de tijd dat ie begon te gebruiken, toen was hij 16,17,maar ik weet het echt niet.
Ik was echt radeloos en ben naar een vriendin gegaan om eens flink te huilen en te praten.
Het voelt weer echt zoals in die rottijd, ik heb het ook niet verwerkt, maar er is wel 1 ding dat ik nu denk: jij zal er nu zelf mee om moeten gaan, hij kan komen praten, dat weet ie, maar ik ben nu niet meer zo dat ik me alles laat zeggen en tegenaan laat trappen.
Iemand moet toch de schuld krijgen en dan pak je maar diegene die je een schuldgevoel kan geven, eigenlijk is het: "probeert te geven"want ik ben helemaal niet zo dat ik hem opzettelijk zal kwetsen.
^^$@$%^& wat voel ik me rot en ook bang.
Riet
Zoon gebruikte al heel lang AD, maar omdat hij daar slecht van kan slapen is hij daar mee gestopt en toen....kwamen al zn gevoelens van vroeger weer naar boven, met name zn minderwaardigheidsgevoel. Wat ook-is zijn insteek-met zn uiterlijk heeft te maken.
Hij gaat geld lenen om dat te laten veranderen!
Ik ben daar heel erg van geschrokken, hij heeft het via zn broer laten weten en ik heb vreselijk zitten huilen, omdat ik die gevoelens van vroeger weer herbeleefde in de tijd dat het is begonnen en zo doorging.Dat ik dacht dat hij eroverheen was, dat ik zo vreselijk medelijden met hem heeft, dat ik bang ben dat het ook niet helpt en dan?
Waar ik zo vreselijk bang voor ben? Dat hij het leven niet meer ziet zitten.
Ik heb er niet van kunnen slapen en hem gisterenavond opgebeld of hij wilde dat ik naar hem toekwam om er over te praten. Wat ik niet over me heen kreeg, of ik hem nu een kutgevoel ging geven? Of dat de bedoeling was? Net als vroeger?
Huh net als vroeger? Ja, dat ie iedere dag naar school ging en dan maakte ik (kennelijk) nog een opmerking en daar moest ie de hele dag aan denken!
Echt, ik weet niet waar hij het over heeft, ik voelde me machteloos en heb gezegd dat als het zo is wat hij toen voelde het nooit met opzet is geweest en hierbij mn excuses aanbood.
Maar ik weet het echt niet, hij kon ook geen voorbeelden geven.
Wel weet ik dat ik onzeker was tov zn houding, is ook de tijd dat ie begon te gebruiken, toen was hij 16,17,maar ik weet het echt niet.
Ik was echt radeloos en ben naar een vriendin gegaan om eens flink te huilen en te praten.
Het voelt weer echt zoals in die rottijd, ik heb het ook niet verwerkt, maar er is wel 1 ding dat ik nu denk: jij zal er nu zelf mee om moeten gaan, hij kan komen praten, dat weet ie, maar ik ben nu niet meer zo dat ik me alles laat zeggen en tegenaan laat trappen.
Iemand moet toch de schuld krijgen en dan pak je maar diegene die je een schuldgevoel kan geven, eigenlijk is het: "probeert te geven"want ik ben helemaal niet zo dat ik hem opzettelijk zal kwetsen.
^^$@$%^& wat voel ik me rot en ook bang.
Riet
maandag 1 maart 2010 om 21:29
De woorden komen me herkenbaar voor, en gingen in mijn relatie altijd vooraf aan een hoop misbruik (van geld).
Dat er toch wel was gekomen, maar het is natuurlijk makkelijker om de schuld daarvan weg te schuiven.
Geloof dat je het dus heel helder voor ogen hebt, Riet. Je hoeft niet meer te redderen, sterker, hij duwt je weg als je dit wil.
Nu ook geen schuldgevoel krijgen over vroeger hoor!
Dat er toch wel was gekomen, maar het is natuurlijk makkelijker om de schuld daarvan weg te schuiven.
Geloof dat je het dus heel helder voor ogen hebt, Riet. Je hoeft niet meer te redderen, sterker, hij duwt je weg als je dit wil.
Nu ook geen schuldgevoel krijgen over vroeger hoor!
dinsdag 2 maart 2010 om 13:54
Toch schrik ik dan van je woorden, Mamzelle, eigenlijk moet het toch duidelijk voor me zijn, he, hij wil niets meer met me te maken hebben, ik weet dat het een heel gevoelig onderwerp voor hem is en hij kent me zo goed, dat hij weet dat ik geschrokken ben, het zal hem ook wel pijn doen dat hij er nog niet overheen is. (ja, ik zit hem weer te verdedigen)
Toch vind ik dat er wat verandert is in mij, heb het toen meegemaakt en daarom heb ik nu ook van: verd....ik laat me nu weer niet zo gek maken, doe wat jezelf goed lijkt, ik vind het verschrikkelijk jammer dat je op die manier je zelfbeeld en vertrouwen op wilt krikken, had het zo graag anders gezien.
En ik ben bang dat het resultaat niet naar zn zin is en dan.....?
Vragen en aannames, ik wil in de toekomst kijken, gaat niet, niet doen.
Heb ook totaal geen behoefte om contact met hem op te nemen.
(Maar heel diep in mn hart wil ik tegen hem zeggen: je bent mooi zoals je bent- en echt, dat is ie ook- accepteer jezelf nu eens)
Bedankt voor jullie steun.
Riet
Toch vind ik dat er wat verandert is in mij, heb het toen meegemaakt en daarom heb ik nu ook van: verd....ik laat me nu weer niet zo gek maken, doe wat jezelf goed lijkt, ik vind het verschrikkelijk jammer dat je op die manier je zelfbeeld en vertrouwen op wilt krikken, had het zo graag anders gezien.
En ik ben bang dat het resultaat niet naar zn zin is en dan.....?
Vragen en aannames, ik wil in de toekomst kijken, gaat niet, niet doen.
Heb ook totaal geen behoefte om contact met hem op te nemen.
(Maar heel diep in mn hart wil ik tegen hem zeggen: je bent mooi zoals je bent- en echt, dat is ie ook- accepteer jezelf nu eens)
Bedankt voor jullie steun.
Riet
dinsdag 2 maart 2010 om 16:35
Hallo Iris,
Heftig en lastig voor je...
Ik heb zelf ook helaas ervaring gehad,met jouw situatie.
Ik zal je niet gaan adviseren wat je wel en niet zou kunnen doen, ik weet wat mijn keus is geweest,hoe pijnlijk het ook was,maar het was voor mij de beste keus.
Daarom is het misschien een optie om onderstaande link aan te klikken,en het aandachtig door te lezen,wie weet kun je er iets mee.
Ervaringen delen is gevoelsmatig wel prettig maar de keuzes moet een mens toch zelf maken.
Sterkte joh!
http://mens-en-gezondheid ... n-narcist-veranderen.html
Heftig en lastig voor je...
Ik heb zelf ook helaas ervaring gehad,met jouw situatie.
Ik zal je niet gaan adviseren wat je wel en niet zou kunnen doen, ik weet wat mijn keus is geweest,hoe pijnlijk het ook was,maar het was voor mij de beste keus.
Daarom is het misschien een optie om onderstaande link aan te klikken,en het aandachtig door te lezen,wie weet kun je er iets mee.
Ervaringen delen is gevoelsmatig wel prettig maar de keuzes moet een mens toch zelf maken.
Sterkte joh!
http://mens-en-gezondheid ... n-narcist-veranderen.html