Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
maandag 25 januari 2010 om 19:33
Nee, ik heb geen rennies in huis. Haal ik morgen wel even.
Ik kijk het even aan, de arts zei dat het over 2 dagen over moet zijn.
Ik hou ook niks binnen, beschuitje en bouillon komen er als spuitpoep weer uit (excusez le mot)
Het heerst, lees ik ergens anders.
Neele, ik hoop het. Ik hoop ook dat als ik het kan dat mijn broertje het aankan.
Ik kijk het even aan, de arts zei dat het over 2 dagen over moet zijn.
Ik hou ook niks binnen, beschuitje en bouillon komen er als spuitpoep weer uit (excusez le mot)
Het heerst, lees ik ergens anders.
Neele, ik hoop het. Ik hoop ook dat als ik het kan dat mijn broertje het aankan.
maandag 25 januari 2010 om 20:19
quote:yasmijn schreef op 25 januari 2010 @ 19:15:
Ik ziek het uit. Echt vreselijke krampen inderdaad, zo net onder het borstbeen. En de buikloop is een ramp, maar ik heb medicatie gekregen.
Ja, die kleding, ik zie er zo tegenop. Maar het zal moeten gebeuren.
Ik doe niks weg. Niet naar de kringloop of naar de stort. Mijn moeder's dure mooie kleren eindigen niet op de stort of dat iemand anders het gaat dragen.Ik ben misschien wel in staat om over een tijdje iets van haar te dragen. Sommige dingen zullen me passen, andere laat ik iets vermaken, onze maat scheelde niet veel, alleen van boven was zij voller.En we hebben zo ongeveer ook dezelfde smaak.
Het is erg veel, het zal in eerste instantie in dozen terechtkomen, als ik het heb uitgezocht en de rest in mijn kasten.
Zo dacht ik ook altijd maar ik kon niet anders en vind het zo erg....Maar ik kon niet alles meenemen, heb geen plek genoeg. We hadden al papas kleding ook nog. Kasten vol. Hing er al 17 jaar en langer . Ik kon het gewoon niet meenemen allemaal.
Beterschap yas.
Ik ziek het uit. Echt vreselijke krampen inderdaad, zo net onder het borstbeen. En de buikloop is een ramp, maar ik heb medicatie gekregen.
Ja, die kleding, ik zie er zo tegenop. Maar het zal moeten gebeuren.
Ik doe niks weg. Niet naar de kringloop of naar de stort. Mijn moeder's dure mooie kleren eindigen niet op de stort of dat iemand anders het gaat dragen.Ik ben misschien wel in staat om over een tijdje iets van haar te dragen. Sommige dingen zullen me passen, andere laat ik iets vermaken, onze maat scheelde niet veel, alleen van boven was zij voller.En we hebben zo ongeveer ook dezelfde smaak.
Het is erg veel, het zal in eerste instantie in dozen terechtkomen, als ik het heb uitgezocht en de rest in mijn kasten.
Zo dacht ik ook altijd maar ik kon niet anders en vind het zo erg....Maar ik kon niet alles meenemen, heb geen plek genoeg. We hadden al papas kleding ook nog. Kasten vol. Hing er al 17 jaar en langer . Ik kon het gewoon niet meenemen allemaal.
Beterschap yas.
maandag 25 januari 2010 om 20:28
Moest er ook niet aan denken dat anderen in mijn moeders kleren zouden lopen. Maar goed, toch maar in kledingbox want je moet toch wat. Ik wilde zelf niets hebben, dat kon ik niet aan. Mijn nichtje heeft nog een trui meegenomen, eentje die ze vaak aan deed als ze logeerde. Zoiets kon ik niet.
Heb wel het dekbed en lakens van logeerbed meegenomen. Als ik die zie dan vind ik dat toch wel leuk. Gisteren heb ik haar bestek (dankzij dit forum) uit de doos gehaald en deels in gebruik genomen (zal wel niet toevallig zijn dat wij zelf bijna het zelfde bestek hebben). Tís mijn vriend nog geen eens opgevallen.
Heb gisteren de foto's van mijn ouders mooi naast elkaar gezet op de studeerkamer. Zucht. Blijft toch raar.
Zoonlief heeft zijn eerste voortand eruit. Was echt iets om over te bellen en een foto te mailen. Zo leeg!
Yasmijn vergat nog te zeggen: beterschap!! buikkramp is echt niet leuk
Heb wel het dekbed en lakens van logeerbed meegenomen. Als ik die zie dan vind ik dat toch wel leuk. Gisteren heb ik haar bestek (dankzij dit forum) uit de doos gehaald en deels in gebruik genomen (zal wel niet toevallig zijn dat wij zelf bijna het zelfde bestek hebben). Tís mijn vriend nog geen eens opgevallen.
Heb gisteren de foto's van mijn ouders mooi naast elkaar gezet op de studeerkamer. Zucht. Blijft toch raar.
Zoonlief heeft zijn eerste voortand eruit. Was echt iets om over te bellen en een foto te mailen. Zo leeg!
Yasmijn vergat nog te zeggen: beterschap!! buikkramp is echt niet leuk
maandag 25 januari 2010 om 21:04
quote:marion10 schreef op 24 januari 2010 @ 13:12:
Het leeghalen voelde ook een beetje als dief spelen.
Het echt leegruimen heeft mijn broer geregeld via een mannetje die tegen betaling de klus uitvoerde. Ik heb belastingen, verzekeringen etc gedaan en dat is nog helemaal niet zo lang geleden afgerond. Was erg veel werk en ook lastig. Bv telefoontje om zaken op te zeggen. Da's best pijnlijk. Leek net of ik mijn moeders hele leven aan het uitwissen was. Alle sporen heb ik vernietigd. Het uiteindelijk opheffen van de girorekening was zelfs lastig. Alsof ze nooit bestaan heeft.
Ja, zo ging het bij ons ook. Ik kreeg het ook steeds benauwd bij de gedachte dat er een leven gewist werd. Er verdwijnt een naam uit de registers en je bestaat niet meer! Wij hebben de bankrekening nog wel en soms komt er dan nog een afschrift "aan de erven van....." en dan staat daar die naam wel weer en ook dat doet pijn.
Het leeghalen voelde ook een beetje als dief spelen.
Het echt leegruimen heeft mijn broer geregeld via een mannetje die tegen betaling de klus uitvoerde. Ik heb belastingen, verzekeringen etc gedaan en dat is nog helemaal niet zo lang geleden afgerond. Was erg veel werk en ook lastig. Bv telefoontje om zaken op te zeggen. Da's best pijnlijk. Leek net of ik mijn moeders hele leven aan het uitwissen was. Alle sporen heb ik vernietigd. Het uiteindelijk opheffen van de girorekening was zelfs lastig. Alsof ze nooit bestaan heeft.
Ja, zo ging het bij ons ook. Ik kreeg het ook steeds benauwd bij de gedachte dat er een leven gewist werd. Er verdwijnt een naam uit de registers en je bestaat niet meer! Wij hebben de bankrekening nog wel en soms komt er dan nog een afschrift "aan de erven van....." en dan staat daar die naam wel weer en ook dat doet pijn.
maandag 25 januari 2010 om 21:14
quote:tjilla schreef op 24 januari 2010 @ 18:26:
Oh en dan is er ook nog iets met een man. Een man die ik nog maar kort ken maar die ik al sinds de zomer afhoud door alle toestanden met mama en die nu weer contact zoekt en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Eindelijke een normale , rustige en lieve man en ben ik er weer niet aan toe , pfffff.
Doei meiden, ik denk aan jullie!!! Toi toi!
Tjilla, grijp deze kans met twee handen! Als deze man echt zo lief is, zal hij echt wel begrijpen dat je nu in de kreukels ligt en misschien niet altijd zo blij rond loopt. Neem het zo als het komt. Het geeft je afleiding en nieuwe sociale contacten.
Zo heb ik ooit een brief gekregen van een jongen/man die ik al 5 jaar niet meer had gezien en ineens weer contact zocht. Ik vroeg aan mijn zus: "wat moet ik hier nu mee?" Zij deed de legendarische uitspraak: Doen! Een avond op stap, is toch nog geen bruiloft? Je raad het al, een dik jaar later waren we getrouwd.
Geluk kan soms uit een heel onverwachte hoek komen. Geef het een kans!
Oh en dan is er ook nog iets met een man. Een man die ik nog maar kort ken maar die ik al sinds de zomer afhoud door alle toestanden met mama en die nu weer contact zoekt en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Eindelijke een normale , rustige en lieve man en ben ik er weer niet aan toe , pfffff.
Doei meiden, ik denk aan jullie!!! Toi toi!
Tjilla, grijp deze kans met twee handen! Als deze man echt zo lief is, zal hij echt wel begrijpen dat je nu in de kreukels ligt en misschien niet altijd zo blij rond loopt. Neem het zo als het komt. Het geeft je afleiding en nieuwe sociale contacten.
Zo heb ik ooit een brief gekregen van een jongen/man die ik al 5 jaar niet meer had gezien en ineens weer contact zocht. Ik vroeg aan mijn zus: "wat moet ik hier nu mee?" Zij deed de legendarische uitspraak: Doen! Een avond op stap, is toch nog geen bruiloft? Je raad het al, een dik jaar later waren we getrouwd.
Geluk kan soms uit een heel onverwachte hoek komen. Geef het een kans!
maandag 25 januari 2010 om 21:20
quote:Bianca40 schreef op 25 januari 2010 @ 08:57:
Tjilla, je hebt je best gedaan om haar kleding nog bij mensen te krijgen die er plezier van hadden kunnen hebben. Probeer het van je af te zetten, ik denk niet dat je moeder van je had verwacht dat je nog 2 weken in de rondte was gaan bellen. Bovendien, je hebt zoveel aan je hoofd, ik vind het al knap dat je er zoveel moeite voor hebt gedaan.
Wij zijn ook bezig met het leeghalen van het huis, woensdag komt het grof vuil voor de 2e keer om een enorme stapel (lees: 2 parkeerplaatsen vol gestapeld) weg te halen. Ook daar zitten dingen bij die me aan mn hart gaan om weg te gooien. Maar mn moeder is niet haar spulletjes... mn moeder is mijn herinneringen aan haar.
Je zult ook steeds meer merken hoeveel eigenschappen je van je moeder hebt. De meest kleine, simpele gewoontes en trekjes. Ik heb vaak flash backs, realiseer me wat ik doe en zie dan ineens mijn moeder voor me die zo veel jaar geleden precies hetzelfde zei en deed, zo gek! Want nu ben ik het die het doet. En dat zijn de mooiste herinneringen. En dat ik zelfs in mijn kinderen dingen van mijn ouders terug zie, dat vind ik zo bijzonder!
Tjilla, je hebt je best gedaan om haar kleding nog bij mensen te krijgen die er plezier van hadden kunnen hebben. Probeer het van je af te zetten, ik denk niet dat je moeder van je had verwacht dat je nog 2 weken in de rondte was gaan bellen. Bovendien, je hebt zoveel aan je hoofd, ik vind het al knap dat je er zoveel moeite voor hebt gedaan.
Wij zijn ook bezig met het leeghalen van het huis, woensdag komt het grof vuil voor de 2e keer om een enorme stapel (lees: 2 parkeerplaatsen vol gestapeld) weg te halen. Ook daar zitten dingen bij die me aan mn hart gaan om weg te gooien. Maar mn moeder is niet haar spulletjes... mn moeder is mijn herinneringen aan haar.
Je zult ook steeds meer merken hoeveel eigenschappen je van je moeder hebt. De meest kleine, simpele gewoontes en trekjes. Ik heb vaak flash backs, realiseer me wat ik doe en zie dan ineens mijn moeder voor me die zo veel jaar geleden precies hetzelfde zei en deed, zo gek! Want nu ben ik het die het doet. En dat zijn de mooiste herinneringen. En dat ik zelfs in mijn kinderen dingen van mijn ouders terug zie, dat vind ik zo bijzonder!
maandag 25 januari 2010 om 21:54
quote:marion10 schreef op 25 januari 2010 @ 20:28:
Moest er ook niet aan denken dat anderen in mijn moeders kleren zouden lopen. Maar goed, toch maar in kledingbox want je moet toch wat. Ik wilde zelf niets hebben, dat kon ik niet aan. Mijn nichtje heeft nog een trui meegenomen, eentje die ze vaak aan deed als ze logeerde. Zoiets kon ik niet.
Heb wel het dekbed en lakens van logeerbed meegenomen. Als ik die zie dan vind ik dat toch wel leuk. Gisteren heb ik haar bestek (dankzij dit forum) uit de doos gehaald en deels in gebruik genomen (zal wel niet toevallig zijn dat wij zelf bijna het zelfde bestek hebben). Tís mijn vriend nog geen eens opgevallen.
Heb gisteren de foto's van mijn ouders mooi naast elkaar gezet op de studeerkamer. Zucht. Blijft toch raar.
Zoonlief heeft zijn eerste voortand eruit. Was echt iets om over te bellen en een foto te mailen. Zo leeg!
Yasmijn vergat nog te zeggen: beterschap!! buikkramp is echt niet leuk
Ja, het is zo raar wat je wel en niet meeneemt. Wij hebben volledig op gevoel een aantal spullen uitgezocht en ook onze kinderen wat spullen laten uitzoeken als aandenken. Mijn dochters wilden bijvoorbeeld perse de limonadeglaasjes met de blauwe bloemetjes meenemen waar ze bij mijn vader altijd uit mochten drinken. Ik wilde graag de kerststal van mijn ouders. Ik weet nog goed dat ik als kind samen met mijn ouders op tweede kerstdag naar zo'n kerststallententoonstelling ging en zij daar die kerststal kochten. Ik kan zo weer voor me zien hoe blij ze ermee waren en om die blijdschap wilde ik die kerststal als herinnering. Heb afgelopen kerst wel flink zitten huilen, toen die stal voor het eerst hier op stond.
Mijn zus heeft nog haar halve zolder vol staan met dozen die we nog moeten uitzoeken. Toevallig gisteren het er over gehad om in de carnavalsvakantie daar een begin mee te maken.
Het valt me op dat sommigen hier al zo snel het huis (moeten) uitruimen. Wij hadden het (financiele) geluk dat we het huis niet direct hoefden te verkopen. We hebben pas na drie maanden een eerste begin met het opruimen gemaakt en voor dat opruimen ook drie maanden de tijd genomen. Daarna is het huis in de verkoop gegaan en al die tijd zijn er nog dozen vol spullen blijven staan, die nu dus bij zus op zolder staan. Precies een jaar na het overlijden van mijn vader werd het huis verkocht en toen hebben we pas definitief afscheid moeten nemen. Dat alles zo lang duurt is enerzijds best zwaar omdat je weet dat je steeds weer naar dat huis moet. Maar anderzijds hebben we wel in alle rust afscheid kunnen nemen.
Het lijkt me moeilijk voor jullie om deze klus in zo'n korte tijd te moeten klaren. Je hebt bijna geen tijd om na te denken. Sterkte ermee!
Moest er ook niet aan denken dat anderen in mijn moeders kleren zouden lopen. Maar goed, toch maar in kledingbox want je moet toch wat. Ik wilde zelf niets hebben, dat kon ik niet aan. Mijn nichtje heeft nog een trui meegenomen, eentje die ze vaak aan deed als ze logeerde. Zoiets kon ik niet.
Heb wel het dekbed en lakens van logeerbed meegenomen. Als ik die zie dan vind ik dat toch wel leuk. Gisteren heb ik haar bestek (dankzij dit forum) uit de doos gehaald en deels in gebruik genomen (zal wel niet toevallig zijn dat wij zelf bijna het zelfde bestek hebben). Tís mijn vriend nog geen eens opgevallen.
Heb gisteren de foto's van mijn ouders mooi naast elkaar gezet op de studeerkamer. Zucht. Blijft toch raar.
Zoonlief heeft zijn eerste voortand eruit. Was echt iets om over te bellen en een foto te mailen. Zo leeg!
Yasmijn vergat nog te zeggen: beterschap!! buikkramp is echt niet leuk
Ja, het is zo raar wat je wel en niet meeneemt. Wij hebben volledig op gevoel een aantal spullen uitgezocht en ook onze kinderen wat spullen laten uitzoeken als aandenken. Mijn dochters wilden bijvoorbeeld perse de limonadeglaasjes met de blauwe bloemetjes meenemen waar ze bij mijn vader altijd uit mochten drinken. Ik wilde graag de kerststal van mijn ouders. Ik weet nog goed dat ik als kind samen met mijn ouders op tweede kerstdag naar zo'n kerststallententoonstelling ging en zij daar die kerststal kochten. Ik kan zo weer voor me zien hoe blij ze ermee waren en om die blijdschap wilde ik die kerststal als herinnering. Heb afgelopen kerst wel flink zitten huilen, toen die stal voor het eerst hier op stond.
Mijn zus heeft nog haar halve zolder vol staan met dozen die we nog moeten uitzoeken. Toevallig gisteren het er over gehad om in de carnavalsvakantie daar een begin mee te maken.
Het valt me op dat sommigen hier al zo snel het huis (moeten) uitruimen. Wij hadden het (financiele) geluk dat we het huis niet direct hoefden te verkopen. We hebben pas na drie maanden een eerste begin met het opruimen gemaakt en voor dat opruimen ook drie maanden de tijd genomen. Daarna is het huis in de verkoop gegaan en al die tijd zijn er nog dozen vol spullen blijven staan, die nu dus bij zus op zolder staan. Precies een jaar na het overlijden van mijn vader werd het huis verkocht en toen hebben we pas definitief afscheid moeten nemen. Dat alles zo lang duurt is enerzijds best zwaar omdat je weet dat je steeds weer naar dat huis moet. Maar anderzijds hebben we wel in alle rust afscheid kunnen nemen.
Het lijkt me moeilijk voor jullie om deze klus in zo'n korte tijd te moeten klaren. Je hebt bijna geen tijd om na te denken. Sterkte ermee!
maandag 25 januari 2010 om 22:54
Duet
wij hoefden gelukkig ook niet snel uit te ruimen. We hebben het huurhuis gewoon wat langer aangehouden. Maar ja het moet toch een keer. En het ging wel om een heel groot huis dat leeg moest. Het scheelde wel dat het niet mijn ouderlijk huis was. Nadat ik uit huis ging zijn mijn ouders elders gaan wonen. Heb/had minder een band met het huis.
Het huis van mijn moeder werd later door de verhuurder verkocht, maar dat lukte niet echt. Het heeft wel een jaar op funda gestaan. Zo'n raar idee.
Yas hoop dat je morgen opgeknapt bent.
trusten allemaal
wij hoefden gelukkig ook niet snel uit te ruimen. We hebben het huurhuis gewoon wat langer aangehouden. Maar ja het moet toch een keer. En het ging wel om een heel groot huis dat leeg moest. Het scheelde wel dat het niet mijn ouderlijk huis was. Nadat ik uit huis ging zijn mijn ouders elders gaan wonen. Heb/had minder een band met het huis.
Het huis van mijn moeder werd later door de verhuurder verkocht, maar dat lukte niet echt. Het heeft wel een jaar op funda gestaan. Zo'n raar idee.
Yas hoop dat je morgen opgeknapt bent.
trusten allemaal
dinsdag 26 januari 2010 om 09:33
Goedemorgen allemaal,
Yas, voel je je beter?
Ontzettend slecht geslapen vannacht. Moet heel veel doen maar zit alleen maar voor me uit te kijken, er komt niks uit mn handen.
Hebben jullie dat nou ook, dat je hart zo schreeuwt? Mn hart schreeuwt de hele dag; mama , oh mama. Dat schreeuwen, stopt dat ooit? Mn hart voelt als een betonblok, bijna niet te dragen. En ik ben al zo moe....
Yas, voel je je beter?
Ontzettend slecht geslapen vannacht. Moet heel veel doen maar zit alleen maar voor me uit te kijken, er komt niks uit mn handen.
Hebben jullie dat nou ook, dat je hart zo schreeuwt? Mn hart schreeuwt de hele dag; mama , oh mama. Dat schreeuwen, stopt dat ooit? Mn hart voelt als een betonblok, bijna niet te dragen. En ik ben al zo moe....
dinsdag 26 januari 2010 om 11:05
Tjilla, misschien moet je het er een keer hardop uitschreeuwen of in elk geval hardop uitspreken.
Ik voel zelf de hele heftige pijn die jij beschrijft niet, ik voel me nog steeds rustig en huil eigenlijk amper. Ik denk wel constant aan mn moeder, maar zonder dat ik er echt diepe pijn bij voel. Ik voel meer een warm gevoel van liefde als ik aan haar denk.
Ik voel zelf de hele heftige pijn die jij beschrijft niet, ik voel me nog steeds rustig en huil eigenlijk amper. Ik denk wel constant aan mn moeder, maar zonder dat ik er echt diepe pijn bij voel. Ik voel meer een warm gevoel van liefde als ik aan haar denk.
dinsdag 26 januari 2010 om 11:18
Ik ben al wat beter dan gisteren.
Ik ben erg blij dat ik geen huis leeg hoef te ruimen, want stiefpaps blijft daar wonen uiteraard.
Het huis is eigendom van mijn broer. Heeft meerdere huizen. Hij zal het pas verkopen als, nou ja, niet aan denken. Maar ik weet zeker dat mijn broer het in de familie wil houden. Mijn moeder en stiefvader woonden in een groot huis ver van het centrum en ze wilden dichterbij wonen en kleiner. Toen hebben ze hun eigen huis weggedaan en hebben dat huis van mijn broer gehuurd, die een ander huis kocht, aan de overkant. En voor mijn moeder woonden daar 2 ooms. Dus altijd familie.
Mijn hart schreeuwt niet, ik heb een knoop in mijn maag, een hele erge knoop.
Ik heb ook al haar smsjes nog van Kenia, ook van daarvoor, ik kan dat echt niet deleten. Ook haar mails, dat kan ook niet weg.
Ik kan me nog niet voorstellen dat je een persoon waar je zo van hield, moet uitwissen. En op een dag moet het.
Vorig jaar stierf mijn moeder's moeder, zij was in de 90.
Wij hebben allemaal nog spulletjes van haar.
Mijn broer heeft een groot huis met 2 woonkamers, de één is ingericht met oma's spulletjes.
Mijn zoon ging toen net in een studentenhuis wonen, dus voor hem kwam er ook veel van pas.
En Tjilla, ga eens een avondje wat leuks doen met die man. Is goed voor je.
Ik ben erg blij dat ik geen huis leeg hoef te ruimen, want stiefpaps blijft daar wonen uiteraard.
Het huis is eigendom van mijn broer. Heeft meerdere huizen. Hij zal het pas verkopen als, nou ja, niet aan denken. Maar ik weet zeker dat mijn broer het in de familie wil houden. Mijn moeder en stiefvader woonden in een groot huis ver van het centrum en ze wilden dichterbij wonen en kleiner. Toen hebben ze hun eigen huis weggedaan en hebben dat huis van mijn broer gehuurd, die een ander huis kocht, aan de overkant. En voor mijn moeder woonden daar 2 ooms. Dus altijd familie.
Mijn hart schreeuwt niet, ik heb een knoop in mijn maag, een hele erge knoop.
Ik heb ook al haar smsjes nog van Kenia, ook van daarvoor, ik kan dat echt niet deleten. Ook haar mails, dat kan ook niet weg.
Ik kan me nog niet voorstellen dat je een persoon waar je zo van hield, moet uitwissen. En op een dag moet het.
Vorig jaar stierf mijn moeder's moeder, zij was in de 90.
Wij hebben allemaal nog spulletjes van haar.
Mijn broer heeft een groot huis met 2 woonkamers, de één is ingericht met oma's spulletjes.
Mijn zoon ging toen net in een studentenhuis wonen, dus voor hem kwam er ook veel van pas.
En Tjilla, ga eens een avondje wat leuks doen met die man. Is goed voor je.
dinsdag 26 januari 2010 om 17:45
Ik zit net mijn adresboek over te zetten, van nieuwe naar oude laptop, ze gaat gewoon mee.
Ik heb alle sms'jes nog, die blijven in de telefoon. Ik heb een Iphone, daar zie je ze als chat, das best pijnlijk, de laatste was 2 uur voordat ze het bewustzijn verloor. Toen klonk ze nog heel normaal.
Bizar.
Ik heb het woord 'bizar' wel 1000 keer gebruikt de laatste weken, het is ook bizar. Een ander woord kan ik niet bedenken.
Ik heb alle sms'jes nog, die blijven in de telefoon. Ik heb een Iphone, daar zie je ze als chat, das best pijnlijk, de laatste was 2 uur voordat ze het bewustzijn verloor. Toen klonk ze nog heel normaal.
Bizar.
Ik heb het woord 'bizar' wel 1000 keer gebruikt de laatste weken, het is ook bizar. Een ander woord kan ik niet bedenken.
dinsdag 26 januari 2010 om 18:06
quote:tjilla schreef op 26 januari 2010 @ 09:33:
Goedemorgen allemaal,
Yas, voel je je beter?
Ontzettend slecht geslapen vannacht. Moet heel veel doen maar zit alleen maar voor me uit te kijken, er komt niks uit mn handen.
Hebben jullie dat nou ook, dat je hart zo schreeuwt? Mn hart schreeuwt de hele dag; mama , oh mama. Dat schreeuwen, stopt dat ooit? Mn hart voelt als een betonblok, bijna niet te dragen. En ik ben al zo moe....Ja, dat heb ik ook gehad. Ik weet wat je bedoelt. Ik had het alleen niet continue, maar af en toe. Meestal als ik in bad lag. ( In een gezin met jonge kinderen is dat zo ongeveer de enige plek waar mama haar rust vindt ) Dan kon ik nadenken en dan kwamen meestal de tranen en ook de schreeuw in mijn hart.
Goedemorgen allemaal,
Yas, voel je je beter?
Ontzettend slecht geslapen vannacht. Moet heel veel doen maar zit alleen maar voor me uit te kijken, er komt niks uit mn handen.
Hebben jullie dat nou ook, dat je hart zo schreeuwt? Mn hart schreeuwt de hele dag; mama , oh mama. Dat schreeuwen, stopt dat ooit? Mn hart voelt als een betonblok, bijna niet te dragen. En ik ben al zo moe....Ja, dat heb ik ook gehad. Ik weet wat je bedoelt. Ik had het alleen niet continue, maar af en toe. Meestal als ik in bad lag. ( In een gezin met jonge kinderen is dat zo ongeveer de enige plek waar mama haar rust vindt ) Dan kon ik nadenken en dan kwamen meestal de tranen en ook de schreeuw in mijn hart.
dinsdag 26 januari 2010 om 18:09
quote:Gemini6 schreef op 26 januari 2010 @ 17:23:
Ik heb nog steeds het telefoonnummer van mijn moeder in mijn mobiel staan, wil dit niet verwijderen en bij mij is het al ruim drie jaar.
Ik heb maanden na het overlijden van mijn vader zijn vaste nummer nog eens gebeld......
Kreeg toen te horen dat het nummer niet meer in gebruik was.
Ik heb nog steeds het telefoonnummer van mijn moeder in mijn mobiel staan, wil dit niet verwijderen en bij mij is het al ruim drie jaar.
Ik heb maanden na het overlijden van mijn vader zijn vaste nummer nog eens gebeld......
Kreeg toen te horen dat het nummer niet meer in gebruik was.
dinsdag 26 januari 2010 om 18:11
Ik heb dat ook op sommige momenten... als er iets naars gebeurt, of juist iets leuks. Twintig weken echo, was zo'n moment. Dan ben je bijna het nummer aan het draaien tot je opeens weer realiseert wat er is. Wij zijn nu met de digitale adressenlijst bezig voor de geboortekaartjes..... en daar moest ze wel uit, anders krijgt ze een kaartje. Inderdaad net of je al haar sporen uitwist...
dinsdag 26 januari 2010 om 18:15
quote:yasmijn schreef op 26 januari 2010 @ 17:45:
Ik zit net mijn adresboek over te zetten, van nieuwe naar oude laptop, ze gaat gewoon mee.
Ik heb alle sms'jes nog, die blijven in de telefoon. Ik heb een Iphone, daar zie je ze als chat, das best pijnlijk, de laatste was 2 uur voordat ze het bewustzijn verloor. Toen klonk ze nog heel normaal.
Bizar.
Ik heb het woord 'bizar' wel 1000 keer gebruikt de laatste weken, het is ook bizar. Een ander woord kan ik niet bedenken.
Bedoel je dat je ze nog kan afluisteren en dat je haar stem nog hoort? Is dat niet erg pijnlijk om te horen, wetende dat ze een paar uur later haar bewustzijn verloor?
Het is ook bizar, heel bizar.
Ik weet nog dat mijn zus een filmopname had gemaakt van de laatste kerst samen met mijn ouders. Een jaar later overleed ze. Op die opname stond mijn moeder voorover in de oven te kijken en draaide zich ineens om. Zag de camera en zei: O, hee hallo!!
Ik zag die opname pas nadat ze overleden was. Het was net alsof ze van gene zijde nog even een groet kwam brengen, maar wat deed dat pijn om haar daar zo blozend en blij te zien, terwijl wij in tussen zonder haar verder moesten.
Ik zit net mijn adresboek over te zetten, van nieuwe naar oude laptop, ze gaat gewoon mee.
Ik heb alle sms'jes nog, die blijven in de telefoon. Ik heb een Iphone, daar zie je ze als chat, das best pijnlijk, de laatste was 2 uur voordat ze het bewustzijn verloor. Toen klonk ze nog heel normaal.
Bizar.
Ik heb het woord 'bizar' wel 1000 keer gebruikt de laatste weken, het is ook bizar. Een ander woord kan ik niet bedenken.
Bedoel je dat je ze nog kan afluisteren en dat je haar stem nog hoort? Is dat niet erg pijnlijk om te horen, wetende dat ze een paar uur later haar bewustzijn verloor?
Het is ook bizar, heel bizar.
Ik weet nog dat mijn zus een filmopname had gemaakt van de laatste kerst samen met mijn ouders. Een jaar later overleed ze. Op die opname stond mijn moeder voorover in de oven te kijken en draaide zich ineens om. Zag de camera en zei: O, hee hallo!!
Ik zag die opname pas nadat ze overleden was. Het was net alsof ze van gene zijde nog even een groet kwam brengen, maar wat deed dat pijn om haar daar zo blozend en blij te zien, terwijl wij in tussen zonder haar verder moesten.
dinsdag 26 januari 2010 om 18:18
quote:druifje76 schreef op 26 januari 2010 @ 18:11:
Ik heb dat ook op sommige momenten... als er iets naars gebeurt, of juist iets leuks. Twintig weken echo, was zo'n moment. Dan ben je bijna het nummer aan het draaien tot je opeens weer realiseert wat er is. Wij zijn nu met de digitale adressenlijst bezig voor de geboortekaartjes..... en daar moest ze wel uit, anders krijgt ze een kaartje. Inderdaad net of je al haar sporen uitwist...Ja, mijn pa staat ook nog met zijn adres in mijn lijst. Ik heb er wel een streep doorgezet, maar ik zie hem nog steeds staan en het doet ook nog steeds pijn te weten dat daar geen kaartje meer heen hoeft.
Ik heb dat ook op sommige momenten... als er iets naars gebeurt, of juist iets leuks. Twintig weken echo, was zo'n moment. Dan ben je bijna het nummer aan het draaien tot je opeens weer realiseert wat er is. Wij zijn nu met de digitale adressenlijst bezig voor de geboortekaartjes..... en daar moest ze wel uit, anders krijgt ze een kaartje. Inderdaad net of je al haar sporen uitwist...Ja, mijn pa staat ook nog met zijn adres in mijn lijst. Ik heb er wel een streep doorgezet, maar ik zie hem nog steeds staan en het doet ook nog steeds pijn te weten dat daar geen kaartje meer heen hoeft.
dinsdag 26 januari 2010 om 18:40
Nee, niet de stem, alleen de toon van de sms'jes.
Als ik haar nummer bel, dan kan ik haar horen op de voicemail, dat kan ik echt niet aan, nog niet.
Ook heb ik zoveel filmopnames, ik moet er nog niet aan denken om dat te zien. Mijn stiefbroer en zijn man waren mee deze trip naar Kenya en hebben alles gefilmd, dus een heel recente moeder.
Nee, nog niet zien.
Ook de dvd van de uitvaart niet.
Wat ik nu wel begin te krijgen is acceptatie. Denk ik.
Als ik haar nummer bel, dan kan ik haar horen op de voicemail, dat kan ik echt niet aan, nog niet.
Ook heb ik zoveel filmopnames, ik moet er nog niet aan denken om dat te zien. Mijn stiefbroer en zijn man waren mee deze trip naar Kenya en hebben alles gefilmd, dus een heel recente moeder.
Nee, nog niet zien.
Ook de dvd van de uitvaart niet.
Wat ik nu wel begin te krijgen is acceptatie. Denk ik.
dinsdag 26 januari 2010 om 19:50
jee had ik heel stuk getypt druk ik alles per ongeluk weg....
Tjilla
die schreeuw van jou moet er uit. Ik heb zoveel gejankt en heel hard gejankt. Dat luchtte wel enorm op. Maar iedereen zit anders in elkaar.
Yas fijn dat je opknapt.
SMS--jes zijn inmiddels weg. Maar voicemailtjes niet, net als teruggevonden video's. Stem horen is voor mij lastiger dan beeld zien trouwens. Hoe zou dat komen.
Ze staat nog wel in mijn adressenbestand maar met een neen voor de kerstkaartjes. Dat kan ik niet wissen.
Weet je wat ook lastig is als er nu anderen overlijden. Bv een half jaar na mijn moeder ging de moeder van een vriendin dood. Ik ben niet mee gegaan met mijn vriend naar de crematie. Kon ik niet, ik zou voor de verkeerde overledene huilen. Ook ging er een fijne collega dood, net zo oud als mijn vriend en kinderen even oud. Kanker en binnen 1 maand dood. De ene week zijn trouwerij (wilden ze zo graag) en de week erop zijn begrafenis. Ik vond dat zo moeilijk. Het was al dramatisch maar ook te kort na het verlies van mijn moeder.
acceptatie Yas, das knap. Ik had meer berusting, accepteren vind ik nog steeds moeilijk. Maar ach, wat is een woord. Mijn nichtje zei destijds: oma was er wel klaar mee, maar wij nog niet. En zo was het ook, heb het gebruikt als slotzin in mijn speech toen.
Tjilla
die schreeuw van jou moet er uit. Ik heb zoveel gejankt en heel hard gejankt. Dat luchtte wel enorm op. Maar iedereen zit anders in elkaar.
Yas fijn dat je opknapt.
SMS--jes zijn inmiddels weg. Maar voicemailtjes niet, net als teruggevonden video's. Stem horen is voor mij lastiger dan beeld zien trouwens. Hoe zou dat komen.
Ze staat nog wel in mijn adressenbestand maar met een neen voor de kerstkaartjes. Dat kan ik niet wissen.
Weet je wat ook lastig is als er nu anderen overlijden. Bv een half jaar na mijn moeder ging de moeder van een vriendin dood. Ik ben niet mee gegaan met mijn vriend naar de crematie. Kon ik niet, ik zou voor de verkeerde overledene huilen. Ook ging er een fijne collega dood, net zo oud als mijn vriend en kinderen even oud. Kanker en binnen 1 maand dood. De ene week zijn trouwerij (wilden ze zo graag) en de week erop zijn begrafenis. Ik vond dat zo moeilijk. Het was al dramatisch maar ook te kort na het verlies van mijn moeder.
acceptatie Yas, das knap. Ik had meer berusting, accepteren vind ik nog steeds moeilijk. Maar ach, wat is een woord. Mijn nichtje zei destijds: oma was er wel klaar mee, maar wij nog niet. En zo was het ook, heb het gebruikt als slotzin in mijn speech toen.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:08
Ik schreeuw in de auto. Dan heeft niemand er last van. Als ik thuis huil dan raakt de hond in de stress en dat vind ik zo zielig....Maar dat geschreeuw in mijn hart gaat maar door+ oh mama oh mama. Soms fluister ik het thuis maar niet hardop, ben ook bang dat ik mezelf dan niet meer in de hand heb. Fijn dat jij dat ook had Duet, ben ik dus niet helemaal gek...
Toen mama de laatste keer het ziekenhuis inging heb ik meteen haar telefoonnummers gewist. Ik kon het niet meer aanzien, wist dat ze dood zou gaan. Toen al brak mn hart als ik zag: mam mobiel, mam thuis, mam ziekenhuis. Ik kon dat niet meer zien. Heb veel kleine briefjes van haar met ik hou van je of andere lieve dingen. Die durf ik nog niet in te kijken. Ik vind het ook heel raar om fotos van papa en mama samen te zien. Heel raar. Zo van , ik ben van hun en ik ben alleen nog maar over van hen samen. Kan niet goed uitleggen, ik voel me dan extra alleen overgebleven.
Vanmiddag iets gedronken met man. Was erg gezellig. Totaal niet mijn type. Val altijd op mannen strak in pak, autoritair , totaal niet bij mij passend uiteindelijk . En hij is compleet het tegenovergestelde maar leuk! Hij vertrekt alleen overmorgen voor 2 maanden naar de andere kant van de wereld. Maar hij zou nog bellen/smsen zei die. We zien wel.
Ik ben dood en doodmoe, niet te geloven, nog nooit zo moe geweest.
Dag lieve meisjes, bedankt dat jullie hier blijven schrijven, jullie zijn een enorme steun!
Toen mama de laatste keer het ziekenhuis inging heb ik meteen haar telefoonnummers gewist. Ik kon het niet meer aanzien, wist dat ze dood zou gaan. Toen al brak mn hart als ik zag: mam mobiel, mam thuis, mam ziekenhuis. Ik kon dat niet meer zien. Heb veel kleine briefjes van haar met ik hou van je of andere lieve dingen. Die durf ik nog niet in te kijken. Ik vind het ook heel raar om fotos van papa en mama samen te zien. Heel raar. Zo van , ik ben van hun en ik ben alleen nog maar over van hen samen. Kan niet goed uitleggen, ik voel me dan extra alleen overgebleven.
Vanmiddag iets gedronken met man. Was erg gezellig. Totaal niet mijn type. Val altijd op mannen strak in pak, autoritair , totaal niet bij mij passend uiteindelijk . En hij is compleet het tegenovergestelde maar leuk! Hij vertrekt alleen overmorgen voor 2 maanden naar de andere kant van de wereld. Maar hij zou nog bellen/smsen zei die. We zien wel.
Ik ben dood en doodmoe, niet te geloven, nog nooit zo moe geweest.
Dag lieve meisjes, bedankt dat jullie hier blijven schrijven, jullie zijn een enorme steun!
dinsdag 26 januari 2010 om 21:58
quote:tjilla schreef op 26 januari 2010 @ 21:08:
Ik vind het ook heel raar om fotos van papa en mama samen te zien. Heel raar. Zo van , ik ben van hun en ik ben alleen nog maar over van hen samen. Kan niet goed uitleggen, ik voel me dan extra alleen overgebleven.
Ja........ ik weet wat je bedoelt. Daarom probeer ik de herinnering aan mijn ouders levend te houden door heel veel over hun te praten. Het is gewoon heel raar dat alles wat je ouders ooit waren en deden, is opgehouden. En jij bent het enige tastbare wat er van hun over is. Ik heb nog een zus, dus wij zijn er samen nog. Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik het gezicht van mijn vader en zelfs de blik in mijn ogen is hetzelfde als zijn blik. Het besef dat ik die herinnering met me meedraag, een stukje van hem, maakt me trots maar ook verdrietig, omdat het mij herinnert aan alles wat er niet meer is.
Ik vind het ook heel raar om fotos van papa en mama samen te zien. Heel raar. Zo van , ik ben van hun en ik ben alleen nog maar over van hen samen. Kan niet goed uitleggen, ik voel me dan extra alleen overgebleven.
Ja........ ik weet wat je bedoelt. Daarom probeer ik de herinnering aan mijn ouders levend te houden door heel veel over hun te praten. Het is gewoon heel raar dat alles wat je ouders ooit waren en deden, is opgehouden. En jij bent het enige tastbare wat er van hun over is. Ik heb nog een zus, dus wij zijn er samen nog. Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik het gezicht van mijn vader en zelfs de blik in mijn ogen is hetzelfde als zijn blik. Het besef dat ik die herinnering met me meedraag, een stukje van hem, maakt me trots maar ook verdrietig, omdat het mij herinnert aan alles wat er niet meer is.
