Psyche
alle pijlers
Gevangen in mijn spraak...
vrijdag 5 februari 2010 om 23:30
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
vrijdag 5 februari 2010 om 23:36
Iremgul, ik heb geen ervaring met stotteren.
Wat ik me afvraag: is het mogelijk dat je een beroep zoekt waarin je meer schriftelijk aan de slag gaat dan mondeling?
Zelfs in het dagelijks leven zou je ervoor kunnen kiezen om belangrijke (interessante) gesprekken via een notitieblokje te doen.
Even wennen, en even raar, maar je ontwijkt daarmee de stress die zeker stotteren uitlokt, en je opent jezelf waar je nu gesloten blijft.
Probeer alstjeblieft voorbij de schaamte te komen. Mensen hebben echt wel geduld met iemand van wie ze houden als die stottert.
Ik hoop dat andere forummers je nog kunnen wijzen op stottertherapieen die wel werken.
Wat ik me afvraag: is het mogelijk dat je een beroep zoekt waarin je meer schriftelijk aan de slag gaat dan mondeling?
Zelfs in het dagelijks leven zou je ervoor kunnen kiezen om belangrijke (interessante) gesprekken via een notitieblokje te doen.
Even wennen, en even raar, maar je ontwijkt daarmee de stress die zeker stotteren uitlokt, en je opent jezelf waar je nu gesloten blijft.
Probeer alstjeblieft voorbij de schaamte te komen. Mensen hebben echt wel geduld met iemand van wie ze houden als die stottert.
Ik hoop dat andere forummers je nog kunnen wijzen op stottertherapieen die wel werken.
vrijdag 5 februari 2010 om 23:44
Geen ervaring met stotteren, dus daar kan ik je niet mee helpen.
Ik wil je alleen zeggen, dat ik veel klantcontact heb via de telefoon. En (zeker) 2 van mijn klanten stotteren. Ze bellen regelmatig met mij of mijn collega's en weet je wat? Niemand vindt het raar! Hooguit wordt de eerste keer dat iemand ze spreekt gezegd "oh, die stottert", maar daarna niks meer.
Het is echt niks om je voor te schamen!
Ik wil je alleen zeggen, dat ik veel klantcontact heb via de telefoon. En (zeker) 2 van mijn klanten stotteren. Ze bellen regelmatig met mij of mijn collega's en weet je wat? Niemand vindt het raar! Hooguit wordt de eerste keer dat iemand ze spreekt gezegd "oh, die stottert", maar daarna niks meer.
Het is echt niks om je voor te schamen!
vrijdag 5 februari 2010 om 23:45
Ik vraag me serieus af wat voor relatie je hebt met je verloofde als zelfs hij niet weet dat je stottert?!
En het is echt niet iets meer om je voor te schamen, je zou het ook gewoon je leidinggevende kunnen vertellen. Als iemand zo'n goede reden heeft om liever niet telefonisch te werken, zullen 99% van de bazen daat begrijpen.
Sowieso is het niet normaal om je er zo voor te schamen dat je gestotter je leven bepaalt, ga eens naar je huisarts voor een verwijzing naar een psycholoog... Want wil je echt verder met je hele leven lang je "foutje" te verbergen voor de hele wereld? Zou je je niet beter voelen als je je niet meer voor dit probleem zou schamen en je volledig te kunnen ontplooien in werk en relaties?
En het is echt niet iets meer om je voor te schamen, je zou het ook gewoon je leidinggevende kunnen vertellen. Als iemand zo'n goede reden heeft om liever niet telefonisch te werken, zullen 99% van de bazen daat begrijpen.
Sowieso is het niet normaal om je er zo voor te schamen dat je gestotter je leven bepaalt, ga eens naar je huisarts voor een verwijzing naar een psycholoog... Want wil je echt verder met je hele leven lang je "foutje" te verbergen voor de hele wereld? Zou je je niet beter voelen als je je niet meer voor dit probleem zou schamen en je volledig te kunnen ontplooien in werk en relaties?
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
vrijdag 5 februari 2010 om 23:49
Iremgul,
Ik herken je verhaal heel erg.
Ik stotter namelijk zelf ook. Ik weet natuurlijk niet hoe erg je stottert, maar het grootste probleem bij jou lijkt me de schaamte ervoor.
Door de jaren heen heb ik geleerd me er niet minder voor te schamen.
Het heeft me veel logopedie en therapie en vreselijk veel tranen gekost om erachter te komen dat het eigenlijk niet eens echt om het stotteren gaat, maar meer om mijn houding ten opzichte van het stotteren (het niet perfect zijn).
Ik ben veranderd van iemand die de telefoon nooit opnam en al helemaal niet belde, studiekeuze volledig afstemde op niet hoeven praten (wat ik vreselijk zonde vind nu) in iemand die veel vrijer is, werk heeft met veel sociale contacten, veel telefoneren en zelfs trainingen geeft. En ja, bij dat alles stotter ik gewoon. En mensen vinden het niet gek. Ze vinden het duidelijk belangrijker wat ik zeg, dan hoe ik het zeg.
Dit alles wil niet zeggen dat ik het niet vervelend vind, maar ik zie het meer in perspectief: ik stotter, een ander bloost, een ander heeft x-benen etc. Niemand is perfect.
Als ik het zo lees, heb jij die lange weg die ik gegaan ben, nog te gaan. Begin met het praten met je verloofde. Dat is een heel belangrijke eerste stap. Volgende stap is het vertellen op het werk. Als anderen het weten, valt een deel van het probleem weg. Als ik een presentatie geef, probeer ik steeds een goed moment te vinden om aan te geven dat ik stotter (bv. door een geintje te maken dat iedereen mijn woorden af mag maken als ik er niet uitkom, dat ik dan kan zien of ze er wel met hun hoofd bij zijn.) Er is meer begrip voor je telefoonangst als je uitlegt hoe het zit, en het niet afdoet met 'geen zin in'.
Veel succes en ik zal dat topic blijven volgen.
Ik herken je verhaal heel erg.
Ik stotter namelijk zelf ook. Ik weet natuurlijk niet hoe erg je stottert, maar het grootste probleem bij jou lijkt me de schaamte ervoor.
Door de jaren heen heb ik geleerd me er niet minder voor te schamen.
Het heeft me veel logopedie en therapie en vreselijk veel tranen gekost om erachter te komen dat het eigenlijk niet eens echt om het stotteren gaat, maar meer om mijn houding ten opzichte van het stotteren (het niet perfect zijn).
Ik ben veranderd van iemand die de telefoon nooit opnam en al helemaal niet belde, studiekeuze volledig afstemde op niet hoeven praten (wat ik vreselijk zonde vind nu) in iemand die veel vrijer is, werk heeft met veel sociale contacten, veel telefoneren en zelfs trainingen geeft. En ja, bij dat alles stotter ik gewoon. En mensen vinden het niet gek. Ze vinden het duidelijk belangrijker wat ik zeg, dan hoe ik het zeg.
Dit alles wil niet zeggen dat ik het niet vervelend vind, maar ik zie het meer in perspectief: ik stotter, een ander bloost, een ander heeft x-benen etc. Niemand is perfect.
Als ik het zo lees, heb jij die lange weg die ik gegaan ben, nog te gaan. Begin met het praten met je verloofde. Dat is een heel belangrijke eerste stap. Volgende stap is het vertellen op het werk. Als anderen het weten, valt een deel van het probleem weg. Als ik een presentatie geef, probeer ik steeds een goed moment te vinden om aan te geven dat ik stotter (bv. door een geintje te maken dat iedereen mijn woorden af mag maken als ik er niet uitkom, dat ik dan kan zien of ze er wel met hun hoofd bij zijn.) Er is meer begrip voor je telefoonangst als je uitlegt hoe het zit, en het niet afdoet met 'geen zin in'.
Veel succes en ik zal dat topic blijven volgen.
vrijdag 5 februari 2010 om 23:51
Nogmaals kort gezegd mij stelling: je schaamte voor het stotteren is een veel groter probleem dat het stotteren zelf. Probeer daar eens goed over te denken.
(voor de anderen: om een idee te krijgen hoe ver de schaamte kan gaan: jaren geleden durfde ik hier op het forum niet eens te schrijven dat ik stotterde.. 'wat zouden jullie dan wel niet denken')
(voor de anderen: om een idee te krijgen hoe ver de schaamte kan gaan: jaren geleden durfde ik hier op het forum niet eens te schrijven dat ik stotterde.. 'wat zouden jullie dan wel niet denken')
vrijdag 5 februari 2010 om 23:55
quote:bibaboe schreef op 05 februari 2010 @ 23:51:
Nogmaals kort gezegd mij stelling: je schaamte voor het stotteren is een veel groter probleem dat het stotteren zelf. Probeer daar eens goed over te denken.
Dat lijkt mij ook als ik je openingspost zo lees. Het is zo zonde voor jezelf, die schaamte en het verbergen kost je allemaal energie. Maar die moeite die je in het verbergen investeert levert helemaal NIKS op, het zuigt je enkel mee in de vicieuze cirkel waar je inzit.
Ik heb ook enorm last van schaamte gehad, niet voor stotteren oid, maar iets wat ik niet op tijd geregeld had voor mijn afstuderen en ik me daarom doodschaamde (nu klinkt het debiel ) Hierdoor ben ik maanden later afgestudeerd dan gepland, omdat ik door die schaamte die persoon niet onder ogen durfde komen..... Laten we zeggen: die tactiek werkte niu niet echt voor me
Nogmaals kort gezegd mij stelling: je schaamte voor het stotteren is een veel groter probleem dat het stotteren zelf. Probeer daar eens goed over te denken.
Dat lijkt mij ook als ik je openingspost zo lees. Het is zo zonde voor jezelf, die schaamte en het verbergen kost je allemaal energie. Maar die moeite die je in het verbergen investeert levert helemaal NIKS op, het zuigt je enkel mee in de vicieuze cirkel waar je inzit.
Ik heb ook enorm last van schaamte gehad, niet voor stotteren oid, maar iets wat ik niet op tijd geregeld had voor mijn afstuderen en ik me daarom doodschaamde (nu klinkt het debiel ) Hierdoor ben ik maanden later afgestudeerd dan gepland, omdat ik door die schaamte die persoon niet onder ogen durfde komen..... Laten we zeggen: die tactiek werkte niu niet echt voor me
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
zaterdag 6 februari 2010 om 00:12
Raar advies misschien maar: Durf eens te stotteren. Neem een goede vriend of vriendin, of juist een vage kennis in vertrouwen. Leg je probleem uit en stotter. Oefen in het spreken met stotters. Na een tijdje merk je dat de reacties niet vreselijk zijn. Net zoals jij iemand met flaporen niet uitlacht.
Misschien leer je na een tijdje leven met je stotteren. Of misschien sta je nu open voor therapie/logopedie,en kom je er over heen. Het is vaak erger in je hoofd dan in de realiteit!!
Misschien leer je na een tijdje leven met je stotteren. Of misschien sta je nu open voor therapie/logopedie,en kom je er over heen. Het is vaak erger in je hoofd dan in de realiteit!!
zaterdag 6 februari 2010 om 00:16
Je hoeft je er absoluut niet voor te schamen. Ken je die zangeres van Miss Montreal niet? Die gaat er ook heel luchtig mee om. Een andere stotteraar is Henk Hulzebosch en ook Erben Wennemars stotterde voorheen veel meer. Zoal Bibaboe zegt: iedereen heeft wat. Ik ben heel verlegen en bloos heel veel bij nieuwe situaties (en ik ben 's winters echt heel bleek, dus dan zie je het heel goed). Een collega heeft me er een tijdje heel erg mee geplaagd en dat is erg goed voor me geweest. Ik doe het nog steeds, maar maak me er nu bij voorbaat niet zo druk meer om.
zaterdag 6 februari 2010 om 00:19
Oja, nog iets: toen ik vorig jaar merkte dat mijn dochtertje van toen 2,5 jaar ging stotteren, ben ik als een gek met haar naar een logopediste te gaan. Ik was nog net niet in paniek. Het leek me vreselijk als zij dit ook allemaal moest gaan meemaken.
M'n man opperde dat het mss zou helpen als ik wat minder tegen dochterlief zou praten, ze zag nl steeds het 'foute' voorbeeld van mij. Toen ik dat aan de logopediste voorstelde, antwoordde ze 'hoe voelt dat voor jou dat je man dat voorstelt?'. Toen heb ik wel even een potje gejankt..
Daar heb ik daar toen geleerd dat acceptatie de beste remedie is. Ik kan nu volmondig zeggen dat ik het niet erg vind als ze blijft stotteren (het is nu eigenlijk al weg, maar dat terzijde). Ik zal het zien als een uitdaging om haar daar vol liefde, begrip en hulp doorheen te loodsen. Haar te laten voelen dat het voor mij niets verandert. Dat ik haar met stotteren en al fantastisch vind.
(Mijn ouders hebben dat op hun manier ook geprobeerd door mij veel logopedie te laten volgen, telkens met de belofte dat ik er vanaf zou komen, maar telkens lukte mij dat niet... het was goed bedoeld, maar heeft mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde niet veel goeds gedaan zeg maar)
M'n man opperde dat het mss zou helpen als ik wat minder tegen dochterlief zou praten, ze zag nl steeds het 'foute' voorbeeld van mij. Toen ik dat aan de logopediste voorstelde, antwoordde ze 'hoe voelt dat voor jou dat je man dat voorstelt?'. Toen heb ik wel even een potje gejankt..
Daar heb ik daar toen geleerd dat acceptatie de beste remedie is. Ik kan nu volmondig zeggen dat ik het niet erg vind als ze blijft stotteren (het is nu eigenlijk al weg, maar dat terzijde). Ik zal het zien als een uitdaging om haar daar vol liefde, begrip en hulp doorheen te loodsen. Haar te laten voelen dat het voor mij niets verandert. Dat ik haar met stotteren en al fantastisch vind.
(Mijn ouders hebben dat op hun manier ook geprobeerd door mij veel logopedie te laten volgen, telkens met de belofte dat ik er vanaf zou komen, maar telkens lukte mij dat niet... het was goed bedoeld, maar heeft mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde niet veel goeds gedaan zeg maar)
anoniem_83599 wijzigde dit bericht op 06-02-2010 00:32
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
zaterdag 6 februari 2010 om 00:39
quote:Faye_C schreef op 06 februari 2010 @ 00:16:
Je hoeft je er absoluut niet voor te schamen. Ken je die zangeres van Miss Montreal niet? Die gaat er ook heel luchtig mee om. Een andere stotteraar is Henk Hulzebosch en ook Erben Wennemars stotterde voorheen veel meer. Zoal Bibaboe zegt: iedereen heeft wat. Ik ben heel verlegen en bloos heel veel bij nieuwe situaties (en ik ben 's winters echt heel bleek, dus dan zie je het heel goed). Een collega heeft me er een tijdje heel erg mee geplaagd en dat is erg goed voor me geweest. Ik doe het nog steeds, maar maak me er nu bij voorbaat niet zo druk meer om.
Ik dacht dat de zanger van Claw Boys Claw ook stotterde, behalve als hij zong.........vroeg me af of dat voor meer stotteraars opgaat.
Je hoeft je er absoluut niet voor te schamen. Ken je die zangeres van Miss Montreal niet? Die gaat er ook heel luchtig mee om. Een andere stotteraar is Henk Hulzebosch en ook Erben Wennemars stotterde voorheen veel meer. Zoal Bibaboe zegt: iedereen heeft wat. Ik ben heel verlegen en bloos heel veel bij nieuwe situaties (en ik ben 's winters echt heel bleek, dus dan zie je het heel goed). Een collega heeft me er een tijdje heel erg mee geplaagd en dat is erg goed voor me geweest. Ik doe het nog steeds, maar maak me er nu bij voorbaat niet zo druk meer om.
Ik dacht dat de zanger van Claw Boys Claw ook stotterde, behalve als hij zong.........vroeg me af of dat voor meer stotteraars opgaat.
zaterdag 6 februari 2010 om 01:04
Lieve Iremgul,
Mijn vriend stottert, erg. Ik heb nog nooit maar dan ook echt nooit gemerkt dat mensen moeite hebben met zijn stotteren. Als hij nieuwe mensen ontmoet zegt hij het vaak bij een begin van een gesprek, en dat maakt het makkelijker voor hem. Verder sluit ik me aan bij wat hier al geschreven is. Hij heeft inderdaad wel een beroep waarin hij niet hoeft te telefoneren ed.
Ik zou je dus ook zeker willen aanraden er met je vriend gewoon over te praten, dat kan denk ik alleen maar opluchten meid!
Liefs, Droomster
Mijn vriend stottert, erg. Ik heb nog nooit maar dan ook echt nooit gemerkt dat mensen moeite hebben met zijn stotteren. Als hij nieuwe mensen ontmoet zegt hij het vaak bij een begin van een gesprek, en dat maakt het makkelijker voor hem. Verder sluit ik me aan bij wat hier al geschreven is. Hij heeft inderdaad wel een beroep waarin hij niet hoeft te telefoneren ed.
Ik zou je dus ook zeker willen aanraden er met je vriend gewoon over te praten, dat kan denk ik alleen maar opluchten meid!
Liefs, Droomster
zaterdag 6 februari 2010 om 01:25
quote:quattro35 schreef op 06 februari 2010 @ 00:39:
[...]
Ik dacht dat de zanger van Claw Boys Claw ook stotterde, behalve als hij zong.........vroeg me af of dat voor meer stotteraars opgaat.Ja dat gaat voor alle stotteraars op. Zingen gebruikt een ander deel van de hersenen, en dan stotter je niet.
[...]
Ik dacht dat de zanger van Claw Boys Claw ook stotterde, behalve als hij zong.........vroeg me af of dat voor meer stotteraars opgaat.Ja dat gaat voor alle stotteraars op. Zingen gebruikt een ander deel van de hersenen, en dan stotter je niet.
zaterdag 6 februari 2010 om 09:21
quote:babado schreef op 06 februari 2010 @ 02:08:
Kijk hier eens: Del Ferro
Het instituut voor het overwinnen van stotteren, hyperventilatie en ademhalingsgerelateerde problemen.
Hier moet ik even op reageren. Ik heb de Del Ferro training gevolgd. Ik vind het geen goede methode (understatement). Het uitgangspunt is: elke stotter is fout en is je eigen schuld. Als je beter de methode volgt stotter je niet.
Ik vind dat een heel schadelijke aanname.
Bovendien: als je je al schaamt voor het stotteren, schaam je je al helemaal voor het toepassen van de methode. Dat gaat als volgt: zin uit je hoofd leren, concentreren op je ademhaling, daarna de zin zeggen. Als er een stotter in zit: opnieuw. Heb ik tijdens het stotteren nog nooit een nare reactie gehad, bij het toepassen van de methode gebeurde dat dagelijks.
Ik kan er nog wel uren over doorpraten.. grrrr
Kijk hier eens: Del Ferro
Het instituut voor het overwinnen van stotteren, hyperventilatie en ademhalingsgerelateerde problemen.
Hier moet ik even op reageren. Ik heb de Del Ferro training gevolgd. Ik vind het geen goede methode (understatement). Het uitgangspunt is: elke stotter is fout en is je eigen schuld. Als je beter de methode volgt stotter je niet.
Ik vind dat een heel schadelijke aanname.
Bovendien: als je je al schaamt voor het stotteren, schaam je je al helemaal voor het toepassen van de methode. Dat gaat als volgt: zin uit je hoofd leren, concentreren op je ademhaling, daarna de zin zeggen. Als er een stotter in zit: opnieuw. Heb ik tijdens het stotteren nog nooit een nare reactie gehad, bij het toepassen van de methode gebeurde dat dagelijks.
Ik kan er nog wel uren over doorpraten.. grrrr
zaterdag 6 februari 2010 om 10:20
Ik denk dat het probleem op dit moment niet meer het stotteren is, maar je grote schaamte en onzekerheid.
(En ik onderschat stotteren niet hoor, zo moet je het niet lezen).
Misschien moet je werken aan het DURVEN praten. Het voorbeeld dat je gaf van je vriendje... hij had waarschijnlijk liever een stotterende vriendin gehad dan eentje die niks zegt.
Sommige mensen komen ondanks hun stotteren heel ver. Heb je gezien dat Waldemar Torenstra (acteur) De Zomer Draait Door presenteerde? Live TV. Hij bleef regelmatig even hangen op een woord maar hij durft wel! (nu stottert hij niet zo heel erg, maar weet jij veel hoe het vroeger was bij hem)
Miss Montreal (zangeres) stottert ook maar ze geeft toch interviews op TV. Ook live. Het duurt wat langer maar is er niet minder interessant door.
Oh, heb ik meteen een vraag: Heb je het ook als je zingt?
(En ik onderschat stotteren niet hoor, zo moet je het niet lezen).
Misschien moet je werken aan het DURVEN praten. Het voorbeeld dat je gaf van je vriendje... hij had waarschijnlijk liever een stotterende vriendin gehad dan eentje die niks zegt.
Sommige mensen komen ondanks hun stotteren heel ver. Heb je gezien dat Waldemar Torenstra (acteur) De Zomer Draait Door presenteerde? Live TV. Hij bleef regelmatig even hangen op een woord maar hij durft wel! (nu stottert hij niet zo heel erg, maar weet jij veel hoe het vroeger was bij hem)
Miss Montreal (zangeres) stottert ook maar ze geeft toch interviews op TV. Ook live. Het duurt wat langer maar is er niet minder interessant door.
Oh, heb ik meteen een vraag: Heb je het ook als je zingt?
zaterdag 6 februari 2010 om 12:33
Ik heb vroeger een professor gehad die stotterde. Zijn eerste college duurde heel lang, maar daarna ging het steeds beter en na een jaar hoorde je het bijna niet meer. Ik vind nogsteeds heel dapper dat hij het durfde. Er werder wel eens grapjes over gemaakt, maar eigenlijk nooit echt vervelende. Ik denk dat iedereen het juist waardeerde dat hij wel veel sprak.
Veel succes!
Veel succes!
Het is zoals het is
