Overig
alle pijlers
Bezemtopic deel 6
zondag 21 februari 2010 om 13:53
Mamz was dus iets aan het doen en vergeten dat ze een bommetje had gedropt.
puinruimen boven, was opvouwen/ophangen/in de machine
Ergens in die goddeloze laatste relatie was ik zo depressief en zo ongesteund dat ik mijn oudste kinderen naar hun vader heb laten gaan. Toen ik weer een bezoekregeling wilde opstellen zijn ze naar Verweggistan gegaan. Een half jaar later ging hun vader dood. Een paar maanden daarna liepen de onderhandelingen met de familie over de kinderen terughalen naar NL stuk. In a nutshell.
Mijn jongste (daar) was vijf toen dit alles begon, is nu in mei zestien.
Ik heb geen contact. Durf het ook niet weer op te nemen.
puinruimen boven, was opvouwen/ophangen/in de machine
Ergens in die goddeloze laatste relatie was ik zo depressief en zo ongesteund dat ik mijn oudste kinderen naar hun vader heb laten gaan. Toen ik weer een bezoekregeling wilde opstellen zijn ze naar Verweggistan gegaan. Een half jaar later ging hun vader dood. Een paar maanden daarna liepen de onderhandelingen met de familie over de kinderen terughalen naar NL stuk. In a nutshell.
Mijn jongste (daar) was vijf toen dit alles begon, is nu in mei zestien.
Ik heb geen contact. Durf het ook niet weer op te nemen.
zondag 21 februari 2010 om 13:55
zondag 21 februari 2010 om 13:59
Dat is het lullige. Ik maak me zorgen om hen en hun toekomst. Mij doet het maar af en toe wat omdat ik zo'n gevoelloze autist ben. Of omdat ik geleerd heb dat voelen toch niets oplost. Of whatever.
Ik hoop wel dat ze ooit terugkomen natuurlijk, of desnoods dat ze daar blijven en dat ik hoor dat het goed gaat met ze.
Ik hoop wel dat ze ooit terugkomen natuurlijk, of desnoods dat ze daar blijven en dat ik hoor dat het goed gaat met ze.
zondag 21 februari 2010 om 14:10
Stel dat ik contact maak op een moment dat ze heel graag terug naar NL willen. En ik niets, maar dan ook niets voor ze kan doen. Hier staat Jeugdzorg op ze te wachten, en een moeder zonder netwerk, daar hebben ze familie, een heel grote familie.
Maak ik dan niet veel meer stuk dan dat ik heel maak?
Dat van zelfbescherming zou kunnen.
Maak ik dan niet veel meer stuk dan dat ik heel maak?
Dat van zelfbescherming zou kunnen.
zondag 21 februari 2010 om 14:13
zondag 21 februari 2010 om 14:34
Je spreekt jezelf tegen Mamz
Eerst zeg je; mij doet het maar af en toe wat omdat ik zo'n gevoelloze autist ben.
En even later; het doet zo ongelofelijk pijn dat ik toen die keuze heb gemaakt.
Laten wij voor opstellen dat het gofferdegoffer verschrikkelijk is als er iets met jouw kinderen gebeurt! Niks gevoelloos! Zelfbescherming ja, mooi gezegd MissM!
En misschien heb je gelijk als je zegt dat jouw oudsten daar een vangnet hebben in de vorm van hun grote familie.
Maar mijn god, wat moet dat een enorme rauwe plek zijn! Je kinderen niet bij je te hebben. Ik kan me er geen voorstelling van maken.
Eerst zeg je; mij doet het maar af en toe wat omdat ik zo'n gevoelloze autist ben.
En even later; het doet zo ongelofelijk pijn dat ik toen die keuze heb gemaakt.
Laten wij voor opstellen dat het gofferdegoffer verschrikkelijk is als er iets met jouw kinderen gebeurt! Niks gevoelloos! Zelfbescherming ja, mooi gezegd MissM!
En misschien heb je gelijk als je zegt dat jouw oudsten daar een vangnet hebben in de vorm van hun grote familie.
Maar mijn god, wat moet dat een enorme rauwe plek zijn! Je kinderen niet bij je te hebben. Ik kan me er geen voorstelling van maken.
zondag 21 februari 2010 om 14:48
Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om een rauwe plek te hebben. Het gaat dus ongeveer zo: 'ziet topic van Zoebie, jankt, hoort nog eens een ander liedje, jankt, ziet post van MissM, jankt', dus als er iets getriggerd wordt voel ik verdriet. Als het niet getriggerd wordt niet. Veel verdriet is er wel ergens in me. En of dat nu van het missen van mijn vader, zus, een lieve moeder, mijn kinderen, of de genen om een lieve moeder te zijn is, of van nog een x-aantal andere dingetjes, weet ik niet.
En verder is het gewoon een hoop geklets, want mijn geliefden leven. Waar leven is is hoop.
En verder is het gewoon een hoop geklets, want mijn geliefden leven. Waar leven is is hoop.
zondag 21 februari 2010 om 15:11
Maar Mamz, als ik ook getriggerd wordt door de voorbeelden die jij noemt en als er niet getriggerd wordt niet, dan ben ik ook een autist.
Juist dat soort triggermomenten laat het verdriet ook bij mij naar boven komen. Er zit wel pijn en verdriet in mij, maar laat het niet aan iedereen zien.
En met dat ik dit tik denk ik; zou het zo in elkaar zitten? Ik laat mijn pijn en verdriet niet aan iedereen zien en jij aan bijna niemand?
Juist dat soort triggermomenten laat het verdriet ook bij mij naar boven komen. Er zit wel pijn en verdriet in mij, maar laat het niet aan iedereen zien.
En met dat ik dit tik denk ik; zou het zo in elkaar zitten? Ik laat mijn pijn en verdriet niet aan iedereen zien en jij aan bijna niemand?
zondag 21 februari 2010 om 15:19
Mamz het is net zoals bij mij. Ik heb niet altijd verdriet. Soms komt het boven door een foto, een geur of een herinnering. Net zoals bij jou. Ik ben ook heel goed in het omzeilen van de grote foto van Nienke die in de kamer hangt. En dan opeens sta ik ervoor en komt het eruit.
Maar wat Jonna zegt. Gofferdegoffer. Dat is niet niks.
Waarom wist ik dit niet. Meis toch en dat je dat alleen moet dragen is nog veel erger.
Dikke dikke dikke
Ik had al respect voor je maar dat is nu nog eens veel en veel groter.
Maar wat Jonna zegt. Gofferdegoffer. Dat is niet niks.
Waarom wist ik dit niet. Meis toch en dat je dat alleen moet dragen is nog veel erger.
Dikke dikke dikke
Ik had al respect voor je maar dat is nu nog eens veel en veel groter.
zondag 21 februari 2010 om 15:38
zondag 21 februari 2010 om 16:19
Mamz, het lijkt me juist helemaal niet gezond als je in je verdriet blijft hangen. Bij mij kan het dagen, wat zeg ik, weken goed gaan, dan lees of hoor ik iets en komt het verdriet in alle hevigheid boven. Soms is mijn avond bedorven en soms is het verdriet zo weer weg. Dat hoort erbij. Ik heb me de afgelopen maanden meer dan eens verdrietig gevoeld, maar er waren ook momenten dat ik best kon genieten.
Het komt denk ik ook zo over, omdat veel mensen (die indruk krijg ik iig), het forum gebruiken als uitlaatklep. Je kunt op een vrij veilige manier onbeperkt je verdriet uiten. In tegenstelling tot de 'echte wereld' doe je niemand tekort.
Bij het lezen van Zoebs verhaal voel ik het verdriet en heb ik ook moeite met de tranen. Het ene verhaal doet je meer, dan het andere verhaal.
Het komt denk ik ook zo over, omdat veel mensen (die indruk krijg ik iig), het forum gebruiken als uitlaatklep. Je kunt op een vrij veilige manier onbeperkt je verdriet uiten. In tegenstelling tot de 'echte wereld' doe je niemand tekort.
Bij het lezen van Zoebs verhaal voel ik het verdriet en heb ik ook moeite met de tranen. Het ene verhaal doet je meer, dan het andere verhaal.
zondag 21 februari 2010 om 16:24
Druif dat is niet zo. Ik ken mensen die na 20 jaar het verhaal van de dood van hun kind nog tot in details aan iedereen zitten te vertellen. Daar zou ik niet aan moeten denken. De eerste jaren is het zo en dan merk je dat je weer plezier krijgt in dingen. Eerst voel je je schuldig, maar hoe vaker je geniet hoe mooier het is.
Soms komt het bij mij ook boven. Zoals zo'n dag als vandaag.
Ik heb niet de indruk dat jjij in je verdriet blijft hangen.
Soms komt het bij mij ook boven. Zoals zo'n dag als vandaag.
Ik heb niet de indruk dat jjij in je verdriet blijft hangen.
zondag 21 februari 2010 om 16:32
Nee hoor lieve schat. Ik ben altijd heel open over Nienke's dood geweest. Soms is het fijn er weer eens ongegeneerd over te praten. En opeens wil ik dan weer over tot de orde van de dag. Verder met mijn leven. Niet alleen maar over Nienke praten maar ook over mijn andere kinderen.
Ik heb zulke schatten van mannen. Daar ben ik iedere dag dankbaar voor.
Ik heb zulke schatten van mannen. Daar ben ik iedere dag dankbaar voor.
