Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 18 september 2007 om 13:58
En toen was het alweer dinsdag. Alwéér een dinsdag zonder Hero. Meid, je hoeft niet ver te zoeken. Iedereen die hier vanaf het begin mee las en zo Hero een klein beetje heeft mogen leren kennen, kan je beamen dat je gelijk hebt. Jouw Hero is bijzonder en zijn naam was hem meer dan op het lijf gegoten. Je zoekt je een slag in de rondte naar jouw geliefde, maar eigenlijk hoef je niet te zoeken. Hij zit immers in jou. In je hart, in je verstand, in je keel die dichtgeknepen wordt van het verdriet, in de spieren die verkrampen van de pijn, in je tenen die het zeewater voelen, in de armen waarmee je Mospey knuffelt.
Allemaal van die grandioze dooddoeners waar je in al jouw pijn zo verd*mde weinig mee kan, maar echt! Je raakt hem niet meer kwijt dan nu. Alles wat je nu ontnomen is door de dood, meer kan dat secreet je niet ontnemen. Hij blijft voor altijd deel uitmaken van Mims en ook van Mopsey. Hij blijft bij je, al ben je straks een 81-jarig oud vrouwtje dan nog zal Hero bij je zijn. Kl*te, want je wilt hem niet in je, maar om je voelen. Helaas kan niemand dat nog voor je regelen. We kunnen je slechts een schouder bieden om op te huilen en een paar veilige armen waar je digitaal en bij diverse meiden ongetwijfeld ook IRL alle knuffels kunt halen die je nodig hebt en nog een grote portie meer.
Allemaal van die grandioze dooddoeners waar je in al jouw pijn zo verd*mde weinig mee kan, maar echt! Je raakt hem niet meer kwijt dan nu. Alles wat je nu ontnomen is door de dood, meer kan dat secreet je niet ontnemen. Hij blijft voor altijd deel uitmaken van Mims en ook van Mopsey. Hij blijft bij je, al ben je straks een 81-jarig oud vrouwtje dan nog zal Hero bij je zijn. Kl*te, want je wilt hem niet in je, maar om je voelen. Helaas kan niemand dat nog voor je regelen. We kunnen je slechts een schouder bieden om op te huilen en een paar veilige armen waar je digitaal en bij diverse meiden ongetwijfeld ook IRL alle knuffels kunt halen die je nodig hebt en nog een grote portie meer.
vandaag ga ik van alles kunnen
dinsdag 18 september 2007 om 15:30
dinsdag 18 september 2007 om 22:59
Vandaag zag ik een regenboog. Een dubbele.
De bovenste regenboog was scherp maar half, het bovenste stukje van de boog verdween in een wolk en kwam ondanks de verder strakblauwe lucht niet meer tevoorschijn, terwijl de onderste een prachtige halve cirkel langs de hemel maakte.....
Ik heb mijn auto langs de kant van de weg moeten zetten omdat mijn tranen mijn zicht vertroebelden.
Mopsey wil trouwens naar een toverboom (met dank aan eht liedje van Dirk Scheele) om Heejoo te toveren. Ik probeerde haar nog uit te leggen dat ik niet weet wara je zo'n boom kon vinden, maar ook dat wist ze.
"Die is daar, mamma, die kant op...vlakbij Amerika".
Als dat toch eens waar kon zijn.....
De bovenste regenboog was scherp maar half, het bovenste stukje van de boog verdween in een wolk en kwam ondanks de verder strakblauwe lucht niet meer tevoorschijn, terwijl de onderste een prachtige halve cirkel langs de hemel maakte.....
Ik heb mijn auto langs de kant van de weg moeten zetten omdat mijn tranen mijn zicht vertroebelden.
Mopsey wil trouwens naar een toverboom (met dank aan eht liedje van Dirk Scheele) om Heejoo te toveren. Ik probeerde haar nog uit te leggen dat ik niet weet wara je zo'n boom kon vinden, maar ook dat wist ze.
"Die is daar, mamma, die kant op...vlakbij Amerika".
Als dat toch eens waar kon zijn.....
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 18 september 2007 om 23:46
Dat zou mooi zijn...
Ik heb ook een prachtige dubbele regenboog gezien! Dacht met hart en ziel aan jullie. (doe ik veel) Wat ontzettend mooi... heb er met Lientje en Lotje uitgebreid naar staan staren net zo lang tot ie weer verdween en dat duurde erg lang! Het regende al niet meer en de zon was ook al weg.
Lieve lieve Mims...
Ik heb ook een prachtige dubbele regenboog gezien! Dacht met hart en ziel aan jullie. (doe ik veel) Wat ontzettend mooi... heb er met Lientje en Lotje uitgebreid naar staan staren net zo lang tot ie weer verdween en dat duurde erg lang! Het regende al niet meer en de zon was ook al weg.
Lieve lieve Mims...
woensdag 19 september 2007 om 13:23
Hoi Mimsey,
Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft. Mijn broer is een paar jaar geleden overleden ( ook kanker) en mijn schoonzusje heeft ongeveer een maand na zijn dood op het kerkhof tegen zijn graf staan schreeuwen en vloeken, zo van Gvd ; kom er uit, het is mooi geweest, iedereen was er, de dienst was mooi,het feest was top, maar nou heb ik er genoeg van en wil ik mijn/ons oude leven terug>.
Heel veel sterkte de komende jaren.
knuf jen21
Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft. Mijn broer is een paar jaar geleden overleden ( ook kanker) en mijn schoonzusje heeft ongeveer een maand na zijn dood op het kerkhof tegen zijn graf staan schreeuwen en vloeken, zo van Gvd ; kom er uit, het is mooi geweest, iedereen was er, de dienst was mooi,het feest was top, maar nou heb ik er genoeg van en wil ik mijn/ons oude leven terug>.
Heel veel sterkte de komende jaren.
knuf jen21
woensdag 19 september 2007 om 22:46
Heb de hele woensdag gedacht "het is weer woensdag", vier weken later....
Geen regenboog gezien (ben gisteren met rare weer hier, steeds afwisselend zon en regen zelfs nog expres gaan zoeken naar eentje!), maar heb veel aan jullie gedacht.
Kom verder vanavond niet forummen, maar wilde even wat schrijven naar je, en durfde niet te smsen voor geval je er toevallig een keertje vroeg inligt.
Hug!
Geen regenboog gezien (ben gisteren met rare weer hier, steeds afwisselend zon en regen zelfs nog expres gaan zoeken naar eentje!), maar heb veel aan jullie gedacht.
Kom verder vanavond niet forummen, maar wilde even wat schrijven naar je, en durfde niet te smsen voor geval je er toevallig een keertje vroeg inligt.
Hug!
woensdag 19 september 2007 om 23:25
Lieve Mimsey
heb nog nooit gereageerd, wel altijd meegelezen. Ben een totaal onbekende, maar het is alsof ik jou en Hero een beetje ken. Ik denk elke dag wel een paar keer aan jou, en aan alles wat je hebt meegemaakt. Dat ik nu reageer, is omdat ik over Hero droomde. Zoveel indruk heeft het dus gemaakt.
Hij was reisleider, gaf een rondleiding voor een groep, terwijl hij al erg ziek was en wist dat hij niet meer lang te leven had. Eén van de mensen in de groep (die mensen wisten niet dat Hero ziek was) had het opeens over kanker, over iemand in zijn omgeving die in de terminale fase zat, over hoe erg dat was. Hero luisterde alleen maar en ging daarna weer verder met waar hij gebleven was. Ik was de enige daar die wist wat er gaande was met hem en ik vond dat hij daar heel rustig mee omging, toen, zo voor die groep.
Wilde je even laten weten dat er veel meer mensen meeleven, meelezen dan je je kunt voorstellen. En dat we zelfs over jouw kerel dromen.
Kan me je woede wel voorstellen. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. En toch is het gebeurd.
Veel sterkte Mimsey, ik denk veel aan jullie.
heb nog nooit gereageerd, wel altijd meegelezen. Ben een totaal onbekende, maar het is alsof ik jou en Hero een beetje ken. Ik denk elke dag wel een paar keer aan jou, en aan alles wat je hebt meegemaakt. Dat ik nu reageer, is omdat ik over Hero droomde. Zoveel indruk heeft het dus gemaakt.
Hij was reisleider, gaf een rondleiding voor een groep, terwijl hij al erg ziek was en wist dat hij niet meer lang te leven had. Eén van de mensen in de groep (die mensen wisten niet dat Hero ziek was) had het opeens over kanker, over iemand in zijn omgeving die in de terminale fase zat, over hoe erg dat was. Hero luisterde alleen maar en ging daarna weer verder met waar hij gebleven was. Ik was de enige daar die wist wat er gaande was met hem en ik vond dat hij daar heel rustig mee omging, toen, zo voor die groep.
Wilde je even laten weten dat er veel meer mensen meeleven, meelezen dan je je kunt voorstellen. En dat we zelfs over jouw kerel dromen.
Kan me je woede wel voorstellen. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. En toch is het gebeurd.
Veel sterkte Mimsey, ik denk veel aan jullie.
donderdag 20 september 2007 om 01:06
Weer een dag evrder, weer een week verder. Zaterdag een maand.
Kreeg vandaag de vraag of het "alweer een beetje gaat". Blijkbaar heeft mijn verdriet voor sommigen nu lang genoeg geduurt. Ik heb geantwoord dat ik nogmaar aan het begin sta van dit pijnlijke kloteproces en dat het nog wel heel lang kan gaan duren voordat het "weer gaat", maar dat ik toch van iedere dag het beste probeer te maken. Alleen wat dat beste dan is, dat wisselt per dag...
Vandaag had ik namelijk een redelijke dag.
Tot ik Mopsey naar bed bracht, en ik ineens keihard geconfronteerd werd met het besef dat dit de laatste nacht is dat Mopsey in dit kamertje slaapt. Morgen gaat ze voor het weekend naar haar vader, en als ze terugkomt ben ik hopelijk verhuisd. Haar laatste nacht in dit kamertje....
Anderhalf jaar geleden kwam ik bij Hero in dit huis wonen. Mopsey sliep toen vaak in een campingbedje in de gang, omdat de "extra kamer" werkelijk ongekend vol lang met allemaal rotzooi. De deur kon geeneens helemaal open en het lag tot het plafond.
Tot ik op een gegeven moment eenpaar dagen weg was geweest, en ik bij thuiskomst wat spullen weg wilde zetten.
"Prop het maar in die andere kamer, ik heb wat ruimte gemaakt", zei Hero nonchelant. Met tegenzin en heel voorzichtig open ik de deur....en zie...vloerbedekking!
In enkele dagen had Hero met zijn brakke lijf als verrassing een kamertje voor Mopsey ingericht. Zeventien vuilniszakken met zooi weggedragen. Letterlijk bloed, zweet en tranen vergoten. Een bedje geregeld. Een commode op de kop getikt. Speelgoed gekocht en neergezet. Posters en schilderijtjes aan de muur.
Quasi cool, maar stralend van geluk stond mijn Lief tegen de deurpost geleund, terwijl bij mij de tranen over mijn wangen stroomden. "Zo'n geweldig kind moet natuurlijk wel een eigen kamertje hebben..."zei hij zacht. Wat voelde ik me welkom in zijn leven, samen met Mops. Wat voelde ik me bemind.
De weken en maanden daarna hebben we vaak stilletjes in Mopsey's kamer naar mijn slapende dochter gekeken. Heb ik Hero naar haar kamer horen sloffen om haar 's nachts te troosten. Zag ik Hero ontroerd uit haar kamer komen als ze nog een extra nachtkus van hem wilde. Kwam Hero vaak binnenvallen als ik Mops naar bed bracht, voor een kus op haar neus. Tilde Hero haar uit haar ledikantje, zodat ik uit mocht slapen of juist om haar lekker warm bij mij in bed te leggen zodat we met zijn drieën samen wakker konden worden.
En nu slaapt ze er voor het laatst, en zal ze deze herinneringen later niet meer hebben. Zal ze zich dit o zo kostbare kamertje niet meer voor de geest kunnen halen. Het kamertje dat met zoveel onvoorwaardelijke liefde voor haar uitgeruimd is, wat aangaf dat ze er mocht zijn. Altijd! Dit kamertje zal langzaam maar zeker uit haar geheugen verdwijnen, tot ze niet meer weet dat het bestaan heeft.
Ik zal het echter nooit vergeten, en ik zal haar later erover vertellen, zodat ze weet hoeveel er van haar gehouden wordt, maar toch voelt het weer als een amputatie. Weer een stukje Hero wat ik los moet laten. Een stukje leven wat verdwijnt. En dat voelt zo verkeerd....
Kreeg vandaag de vraag of het "alweer een beetje gaat". Blijkbaar heeft mijn verdriet voor sommigen nu lang genoeg geduurt. Ik heb geantwoord dat ik nogmaar aan het begin sta van dit pijnlijke kloteproces en dat het nog wel heel lang kan gaan duren voordat het "weer gaat", maar dat ik toch van iedere dag het beste probeer te maken. Alleen wat dat beste dan is, dat wisselt per dag...
Vandaag had ik namelijk een redelijke dag.
Tot ik Mopsey naar bed bracht, en ik ineens keihard geconfronteerd werd met het besef dat dit de laatste nacht is dat Mopsey in dit kamertje slaapt. Morgen gaat ze voor het weekend naar haar vader, en als ze terugkomt ben ik hopelijk verhuisd. Haar laatste nacht in dit kamertje....
Anderhalf jaar geleden kwam ik bij Hero in dit huis wonen. Mopsey sliep toen vaak in een campingbedje in de gang, omdat de "extra kamer" werkelijk ongekend vol lang met allemaal rotzooi. De deur kon geeneens helemaal open en het lag tot het plafond.
Tot ik op een gegeven moment eenpaar dagen weg was geweest, en ik bij thuiskomst wat spullen weg wilde zetten.
"Prop het maar in die andere kamer, ik heb wat ruimte gemaakt", zei Hero nonchelant. Met tegenzin en heel voorzichtig open ik de deur....en zie...vloerbedekking!
In enkele dagen had Hero met zijn brakke lijf als verrassing een kamertje voor Mopsey ingericht. Zeventien vuilniszakken met zooi weggedragen. Letterlijk bloed, zweet en tranen vergoten. Een bedje geregeld. Een commode op de kop getikt. Speelgoed gekocht en neergezet. Posters en schilderijtjes aan de muur.
Quasi cool, maar stralend van geluk stond mijn Lief tegen de deurpost geleund, terwijl bij mij de tranen over mijn wangen stroomden. "Zo'n geweldig kind moet natuurlijk wel een eigen kamertje hebben..."zei hij zacht. Wat voelde ik me welkom in zijn leven, samen met Mops. Wat voelde ik me bemind.
De weken en maanden daarna hebben we vaak stilletjes in Mopsey's kamer naar mijn slapende dochter gekeken. Heb ik Hero naar haar kamer horen sloffen om haar 's nachts te troosten. Zag ik Hero ontroerd uit haar kamer komen als ze nog een extra nachtkus van hem wilde. Kwam Hero vaak binnenvallen als ik Mops naar bed bracht, voor een kus op haar neus. Tilde Hero haar uit haar ledikantje, zodat ik uit mocht slapen of juist om haar lekker warm bij mij in bed te leggen zodat we met zijn drieën samen wakker konden worden.
En nu slaapt ze er voor het laatst, en zal ze deze herinneringen later niet meer hebben. Zal ze zich dit o zo kostbare kamertje niet meer voor de geest kunnen halen. Het kamertje dat met zoveel onvoorwaardelijke liefde voor haar uitgeruimd is, wat aangaf dat ze er mocht zijn. Altijd! Dit kamertje zal langzaam maar zeker uit haar geheugen verdwijnen, tot ze niet meer weet dat het bestaan heeft.
Ik zal het echter nooit vergeten, en ik zal haar later erover vertellen, zodat ze weet hoeveel er van haar gehouden wordt, maar toch voelt het weer als een amputatie. Weer een stukje Hero wat ik los moet laten. Een stukje leven wat verdwijnt. En dat voelt zo verkeerd....
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 20 september 2007 om 01:47