Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 15:35
*Negeert de hele man-vrouw-huishouden-discussie*
Sophia: wat betreft de blauwe handjes en voetjes zou ik even de huisarts bellen. Met een klein kind denk ik altijd: beter te veel bellen dan te weinig, en ik heb altijd goed en meestal vriendelijk en geruststellend advies gehad.
Verder herken ik heel erg wat je zegt over dat het leven van je man in de eerste maanden zo veel minder is verandert dan dat van jou. Ik vond dat al tijdens de zwangerschap. Mijn hele lijf was anders en ik kon steeds minder (erg vermoeid) en hij ging gewoon door. Ik was soms echt jaloers.
Na een paar weken baby zei mijn man op een avond: nou, zo'n baby valt toch best mee? Zoveel is er niet veranderd.
Ik viel gewoon om van verbazing.
Inmiddels zitten we meer op een lijn wat veranderingen betreft, maar over het algemeen genomen is het mij best tegengevallen dat het zo moeilijk is om het allemaal echt samen te doen. Mijn man vond dat zelf trouwens ook, die baalde dat hij minder tijd met zoon had en zelfs dat hij nooit borstvoeding zou kunnen geven
Nu zie ik er allemaal de humor ook wel weer van in, maar het eerste jaar, ook door de hormonen denk ik, vond ik het allemaal heel erg en was ik bang dat wij de enige waren waarbij het niet allemaal soepel ging. Ondertussen heb ik hier op het forum genoeg gelezen om te weten dat dát niet zo is.
Sophia: wat betreft de blauwe handjes en voetjes zou ik even de huisarts bellen. Met een klein kind denk ik altijd: beter te veel bellen dan te weinig, en ik heb altijd goed en meestal vriendelijk en geruststellend advies gehad.
Verder herken ik heel erg wat je zegt over dat het leven van je man in de eerste maanden zo veel minder is verandert dan dat van jou. Ik vond dat al tijdens de zwangerschap. Mijn hele lijf was anders en ik kon steeds minder (erg vermoeid) en hij ging gewoon door. Ik was soms echt jaloers.
Na een paar weken baby zei mijn man op een avond: nou, zo'n baby valt toch best mee? Zoveel is er niet veranderd.
Ik viel gewoon om van verbazing.
Inmiddels zitten we meer op een lijn wat veranderingen betreft, maar over het algemeen genomen is het mij best tegengevallen dat het zo moeilijk is om het allemaal echt samen te doen. Mijn man vond dat zelf trouwens ook, die baalde dat hij minder tijd met zoon had en zelfs dat hij nooit borstvoeding zou kunnen geven
Nu zie ik er allemaal de humor ook wel weer van in, maar het eerste jaar, ook door de hormonen denk ik, vond ik het allemaal heel erg en was ik bang dat wij de enige waren waarbij het niet allemaal soepel ging. Ondertussen heb ik hier op het forum genoeg gelezen om te weten dat dát niet zo is.
Het is zoals het is
donderdag 15 april 2010 om 15:36
quote:Miffy schreef op 15 april 2010 @ 15:31:
[...]
Oh jee. Mijn man is met een man getrouwd. Of in elk geval: niet met een vrouw.
Ik geloof er echt helemaal niks van dat affiniteit met gestreken was aangeboren is: als er nou iets aangeleerd gedrag is, dan lijken het me juist zulke dingen.
Ja maar dat is toch het hele punt? Wil je dat je man aanleren omdat JIJ het belangrijk vindt?
Ik vind het fijn iets gestreken uit de kast te halen dus ik strijk het.
Hij vindt weer andere dingen fijn en dus regelt hij dat voor zichzelf. En als hij dan een keer een was wegwerkt dan ben ik de laatste die gaat zeiken dat het niet gestreken is.
Mijn man doet ontzettend veel in huis en met en voor ons gezin. Naast het een drukke baan. Dan zou ik gaan zeiken over de was?
Laat staan hem willen leren hoe hij het op mijn manier meot doen....
[...]
Oh jee. Mijn man is met een man getrouwd. Of in elk geval: niet met een vrouw.
Ik geloof er echt helemaal niks van dat affiniteit met gestreken was aangeboren is: als er nou iets aangeleerd gedrag is, dan lijken het me juist zulke dingen.
Ja maar dat is toch het hele punt? Wil je dat je man aanleren omdat JIJ het belangrijk vindt?
Ik vind het fijn iets gestreken uit de kast te halen dus ik strijk het.
Hij vindt weer andere dingen fijn en dus regelt hij dat voor zichzelf. En als hij dan een keer een was wegwerkt dan ben ik de laatste die gaat zeiken dat het niet gestreken is.
Mijn man doet ontzettend veel in huis en met en voor ons gezin. Naast het een drukke baan. Dan zou ik gaan zeiken over de was?
Laat staan hem willen leren hoe hij het op mijn manier meot doen....
donderdag 15 april 2010 om 15:38
Ik kan me nog herinneren dat ik van mijn moeder de was altijd op een bepaalde manier moest opvouwen (anders past het niet in de kast, valt de stapel om, liggen de naden verkeerd, verzin het maar). Ik vond dat als puber echt zóóóóóóó onzin.
Nu ik mijn eigen huishouden run wil ik het net zo gevouwen hebben als mijn moeder. Nu kan dat om twee redenen gekomen zijn:
A) het is me uiteindelijk toch aangeleerd
na mijn pubertijd zijn de (vrouwelijke) hormonen toch gaan opspelen.
Nu ik mijn eigen huishouden run wil ik het net zo gevouwen hebben als mijn moeder. Nu kan dat om twee redenen gekomen zijn:
A) het is me uiteindelijk toch aangeleerd
na mijn pubertijd zijn de (vrouwelijke) hormonen toch gaan opspelen.
louise1 wijzigde dit bericht op 15-04-2010 15:39
Reden: letter vergeten
Reden: letter vergeten
% gewijzigd
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 15 april 2010 om 15:40
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 15:35:
[...]
In dat geval lijkt het me zinvoller dat je praat over jóuw voorkeuren en over jóuw mans gebrek eraan. Want grappig genoeg deel ik die voorkeuren níet (en strijkt mijn man als de beste ).De mijne ook. Hij hoeft het alleen niet te doen want hij werkt veel en ik weinig en dus heeft hij minder tijd en ik meer. Dus ik strijk. Want ik vind het sneu om hem dat te laten doen en ik denk sowieso niet zo heel erg in 'taakjes'. Wij doen niet aan 'taakjes' en wie een volle vuilniszak treft doet een nieuwe in de bak en zet de volle even in de kliko. En wie er op maandag het eerste langs de kliko loopt zet m even aan de straat. en als de eerste het vergeet dan doet de tweede dat. Ik denk dat je een hoop oplost als je niet meer in 'taakjes' denkt.
Dat is mijn mening.
En nu ga ik lekker in het zonnetje zitten want ergens heb ik het idee dat dit een beetje zonde is van mijn tijd.
[...]
In dat geval lijkt het me zinvoller dat je praat over jóuw voorkeuren en over jóuw mans gebrek eraan. Want grappig genoeg deel ik die voorkeuren níet (en strijkt mijn man als de beste ).De mijne ook. Hij hoeft het alleen niet te doen want hij werkt veel en ik weinig en dus heeft hij minder tijd en ik meer. Dus ik strijk. Want ik vind het sneu om hem dat te laten doen en ik denk sowieso niet zo heel erg in 'taakjes'. Wij doen niet aan 'taakjes' en wie een volle vuilniszak treft doet een nieuwe in de bak en zet de volle even in de kliko. En wie er op maandag het eerste langs de kliko loopt zet m even aan de straat. en als de eerste het vergeet dan doet de tweede dat. Ik denk dat je een hoop oplost als je niet meer in 'taakjes' denkt.
Dat is mijn mening.
En nu ga ik lekker in het zonnetje zitten want ergens heb ik het idee dat dit een beetje zonde is van mijn tijd.
donderdag 15 april 2010 om 15:41
Zo, hen een afspraak bij de dokter om over piemels te praten. We hebben nog een heel leuk gesprek gehad over die rare, moderne feministische onzinpraat an tegenwoordig dat mensen gewoon zichzelf zijn. Dat ze een persoonlijkheid hebben. Nee hoor, mensen worden puur en alleen bepaald door het wel of niet hebben van een piemel. Gelukkig was hij het met me eens en snapte hij meteen dat ik echt een piemel nodig heb.quote:Als ik een keer uit mijn slof schiet omdat ik pasta wil maken en er om 17:55 achter kom dat er geen bloem meer is omdat mijn man de week ervoor alles heeft opgemaakt, dan nog ga ik er neit van uit dat hij dat uit gemakzucht heeft gedaan. Dan ben ik pissig (want geen pasta) en dan zeg ik dat ie, als hij de volgende keer de bodem van de pot ziet, het even op het lijstje moet zetten.
Mijn man is in dit geval zelf even naar de Appie gefietst om nieuwe bloem te halen ( 4 kilo; 'dat gebeurt me voorlopig niet nog een keer' ) en nu denk ik er om even in de pot te kijken als ik besluit pasta te eten.
En ik hoop dan dat hij eraan denkt de volgende keer het even op te schrijven als hij bijna bij de bodem is.
Maar waarom zou je daar pissig om worden? Hij fietst naar de supermarkt, en hoppa, probleem opgelost. Ik zie niet wat daar wraakzuchtig, machtsstrijd-achtig of wat dan ook aan is.
Misschien zie ik dat probleem niet omdat ik alleen woon: ik ben al zo vaak door de zeikregen naar de supermarkt gefietst omdat ik weer eens wat vergeten was. Hoppa, probleem opgelost.
Het vuilnis wordt hier twee keer per week opgehaald en moet dan op die dag op de straat zijn. De eerste twee weken vergat ik het telkens, en toen begon het hier zo te stinken dat ik het daarna nooit meer niet minstens 1 keer per week gedaan heb, meestal zelfs twee keer. Hoppa, probleem opgelost.
Maar iemand die me op mijn verantwoordelijkheden gaat wijzen, daar word ik echt chagrijnig van. En nee, dan heb ik inderdad geen zin om moeite te steken in zulk soort dingen - want het kost me nou eenmaal moeite om zulk soort dingen te onthouden, vandaar dt ik blijkbaar die piemel nodig heb - die energie kan ik dan beter in andere dingen steken.
Mijn man is in dit geval zelf even naar de Appie gefietst om nieuwe bloem te halen ( 4 kilo; 'dat gebeurt me voorlopig niet nog een keer' ) en nu denk ik er om even in de pot te kijken als ik besluit pasta te eten.
En ik hoop dan dat hij eraan denkt de volgende keer het even op te schrijven als hij bijna bij de bodem is.
Maar waarom zou je daar pissig om worden? Hij fietst naar de supermarkt, en hoppa, probleem opgelost. Ik zie niet wat daar wraakzuchtig, machtsstrijd-achtig of wat dan ook aan is.
Misschien zie ik dat probleem niet omdat ik alleen woon: ik ben al zo vaak door de zeikregen naar de supermarkt gefietst omdat ik weer eens wat vergeten was. Hoppa, probleem opgelost.
Het vuilnis wordt hier twee keer per week opgehaald en moet dan op die dag op de straat zijn. De eerste twee weken vergat ik het telkens, en toen begon het hier zo te stinken dat ik het daarna nooit meer niet minstens 1 keer per week gedaan heb, meestal zelfs twee keer. Hoppa, probleem opgelost.
Maar iemand die me op mijn verantwoordelijkheden gaat wijzen, daar word ik echt chagrijnig van. En nee, dan heb ik inderdad geen zin om moeite te steken in zulk soort dingen - want het kost me nou eenmaal moeite om zulk soort dingen te onthouden, vandaar dt ik blijkbaar die piemel nodig heb - die energie kan ik dan beter in andere dingen steken.
Liever elitair dan een pauper!
donderdag 15 april 2010 om 15:41
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 15:39:
Whopper, TO geeft toch aan dat ze vást loopt???
Dan IS er toch een probleem?Ik denk dat ze er eentje maakt....
en uiteraard horen we hier maar 1 kant van het verhaal en kan het zomaar zo zijn dat haar meneer wel degelijk heel veel doet maar of niet goed genoeg of niet op haar manier.
Maar je hebt gelijk; dan nog heeft ze een probleem.
Whopper, TO geeft toch aan dat ze vást loopt???
Dan IS er toch een probleem?Ik denk dat ze er eentje maakt....
en uiteraard horen we hier maar 1 kant van het verhaal en kan het zomaar zo zijn dat haar meneer wel degelijk heel veel doet maar of niet goed genoeg of niet op haar manier.
Maar je hebt gelijk; dan nog heeft ze een probleem.
donderdag 15 april 2010 om 15:45
quote:Kalliope schreef op 15 april 2010 @ 15:41:
Maar waarom zou je daar pissig om worden? Hij fietst naar de supermarkt, en hoppa, probleem opgelost. Ik zie niet wat daar wraakzuchtig, machtsstrijd-achtig of wat dan ook aan is.
Het was ook niet mijn machtsstrijd
Ik zeg 'verdorie we hebben geen bloem meer want je hebt het opgmaakt en het niet op het lijstje gezet' en hij fiest naar de super.
Ik heb een prima kerel
Pissig is ook een groot woord.
Maar waarom zou je daar pissig om worden? Hij fietst naar de supermarkt, en hoppa, probleem opgelost. Ik zie niet wat daar wraakzuchtig, machtsstrijd-achtig of wat dan ook aan is.
Het was ook niet mijn machtsstrijd
Ik zeg 'verdorie we hebben geen bloem meer want je hebt het opgmaakt en het niet op het lijstje gezet' en hij fiest naar de super.
Ik heb een prima kerel
Pissig is ook een groot woord.
donderdag 15 april 2010 om 15:47
*heeft toch een stukje discussie gelezen*
Mén wat een zinloze discussie. Voorzover ik het begrijp hebben jullie het allemaal goed opgelost thuis maar betwijfelen jullie van de ander of die het inderdaad wel goed opgelost heeft?
*neemt zich voor nu écht alleen nog de posts van TO te lezen*
Mén wat een zinloze discussie. Voorzover ik het begrijp hebben jullie het allemaal goed opgelost thuis maar betwijfelen jullie van de ander of die het inderdaad wel goed opgelost heeft?
*neemt zich voor nu écht alleen nog de posts van TO te lezen*
Het is zoals het is
donderdag 15 april 2010 om 15:54
Huisarts gebeld, nouja vervanger. Haar temp zit nu op 39.3, niet idioot, maar wel wat warm. Ivm blauw zien: als haar temperatuur oploopt of juist terugvalt opnieuw bellen, indien na 17u naar de huisartsenpost. Ga nu uitzoeken hoe ik daar kom, voor het geval dat. Heb vandaag nl. geen auto (die heeft man en die zit 100km verderop), ga even wat taxinummers noteren.
donderdag 15 april 2010 om 15:55
quote:Youk79 schreef op 15 april 2010 @ 15:47:
*heeft toch een stukje discussie gelezen*
Mén wat een zinloze discussie. Voorzover ik het begrijp hebben jullie het allemaal goed opgelost thuis maar betwijfelen jullie van de ander of die het inderdaad wel goed opgelost heeft?
*neemt zich voor nu écht alleen nog de posts van TO te lezen*:rofl Maar je mist dan soms toch wel wat hoor, als je alleen TO's posts leest
*heeft toch een stukje discussie gelezen*
Mén wat een zinloze discussie. Voorzover ik het begrijp hebben jullie het allemaal goed opgelost thuis maar betwijfelen jullie van de ander of die het inderdaad wel goed opgelost heeft?
*neemt zich voor nu écht alleen nog de posts van TO te lezen*:rofl Maar je mist dan soms toch wel wat hoor, als je alleen TO's posts leest
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 15 april 2010 om 15:57
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 15:40:
[...]
De mijne ook. Hij hoeft het alleen niet te doen want hij werkt veel en ik weinig en dus heeft hij minder tijd en ik meer. Dus ik strijk. Want ik vind het sneu om hem dat te laten doen en ik denk sowieso niet zo heel erg in 'taakjes'. Wij doen niet aan 'taakjes' en wie een volle vuilniszak treft doet een nieuwe in de bak en zet de volle even in de kliko. En wie er op maandag het eerste langs de kliko loopt zet m even aan de straat. en als de eerste het vergeet dan doet de tweede dat. Ik denk dat je een hoop oplost als je niet meer in 'taakjes' denkt.
Dat is mijn mening.
En daarom denken wij dus niet in "taakjes" maar in verantwoordelijkheden. Want als we die niet zouden verdelen, dan zou ik de meeste dingen eerder bedenken dan Qlief en raad eens wie er dan ALTIJD voor opdraait? Juist.
Het is zó simpel: alles waar hij verantwoordelijk voor is, daar hoef ik niet eens meer over na te denken. Daar kan ik gewoon omheen leven. In mijn wereld hóeft er niets met vuilnis, want dat doet HIJ al. In mijn wereld hóeft er 's ochtends geen kind naar de crèche, want dat is ZIJN verantwoordelijkheid. In mijn wereld hóef ik niet te koken, want dat doet HIJ al. En als hij eens wil dat ik me daarmee bemoei, dan overleggen we dat of dan vraagt hij me dat. En alle andere keren is het van mijn bord af en uit mijn leven. Ik hoef er niet eens over na te denken. Net zoals hij langs de volle wasmanden loopt zonder ze te zien, loop ik langs de volle vuilnisbak zonder 'm te zien.
Als het hier zo werkte dat "als de eerste het niet ziet, de tweede het wel deed" en het dan als vanzelfsprekend eerlijk en gelijkwaardig verdeeld zou zijn, dan zouden we er niet over na hebben hoeven denken. Feit is dat dat niet het geval was, dat ik erop vast liep en dat we dús iets anders moesten verzinnen. Daar hebben we het samen, als gelijkwaardige partners, over gehad en dit kwam er als door ons beiden meest gewenste oplossing uit.
Wáárom zou ik dan in godsvredesnaam niet in "taakjes" moeten denken? Of in verantwoordelijkheden? We hadden toch een probleem en dat is toch JUIST door deze verdeling opgelost? Daar héb jij verder toch niets over te vinden dan?
quote:En nu ga ik lekker in het zonnetje zitten want ergens heb ik het idee dat dit een beetje zonde is van mijn tijd.
Dat lijkt me een uitstekend plan. Want mij vertellen dat ik geen probleem had en me overtuigen van de juistheid van de oplossing die jij aandraagt, die we nota bene geprobéérd hebben en die niet bleek te werken, dat lijkt me inderdaad zonde van je tijd ja.
Je hád ook gewoon even kunnen lezen, want ik heb dat eerder óók al geschreven, dat ik jarenlang met opdrachten achter zijn gat aan gesjouwd heb en dat ik daar alleen maar ongelukkiger door werd. Had jou een hoop overbodig typewerk en mij een hoop irritatie bespaard.
[...]
De mijne ook. Hij hoeft het alleen niet te doen want hij werkt veel en ik weinig en dus heeft hij minder tijd en ik meer. Dus ik strijk. Want ik vind het sneu om hem dat te laten doen en ik denk sowieso niet zo heel erg in 'taakjes'. Wij doen niet aan 'taakjes' en wie een volle vuilniszak treft doet een nieuwe in de bak en zet de volle even in de kliko. En wie er op maandag het eerste langs de kliko loopt zet m even aan de straat. en als de eerste het vergeet dan doet de tweede dat. Ik denk dat je een hoop oplost als je niet meer in 'taakjes' denkt.
Dat is mijn mening.
En daarom denken wij dus niet in "taakjes" maar in verantwoordelijkheden. Want als we die niet zouden verdelen, dan zou ik de meeste dingen eerder bedenken dan Qlief en raad eens wie er dan ALTIJD voor opdraait? Juist.
Het is zó simpel: alles waar hij verantwoordelijk voor is, daar hoef ik niet eens meer over na te denken. Daar kan ik gewoon omheen leven. In mijn wereld hóeft er niets met vuilnis, want dat doet HIJ al. In mijn wereld hóeft er 's ochtends geen kind naar de crèche, want dat is ZIJN verantwoordelijkheid. In mijn wereld hóef ik niet te koken, want dat doet HIJ al. En als hij eens wil dat ik me daarmee bemoei, dan overleggen we dat of dan vraagt hij me dat. En alle andere keren is het van mijn bord af en uit mijn leven. Ik hoef er niet eens over na te denken. Net zoals hij langs de volle wasmanden loopt zonder ze te zien, loop ik langs de volle vuilnisbak zonder 'm te zien.
Als het hier zo werkte dat "als de eerste het niet ziet, de tweede het wel deed" en het dan als vanzelfsprekend eerlijk en gelijkwaardig verdeeld zou zijn, dan zouden we er niet over na hebben hoeven denken. Feit is dat dat niet het geval was, dat ik erop vast liep en dat we dús iets anders moesten verzinnen. Daar hebben we het samen, als gelijkwaardige partners, over gehad en dit kwam er als door ons beiden meest gewenste oplossing uit.
Wáárom zou ik dan in godsvredesnaam niet in "taakjes" moeten denken? Of in verantwoordelijkheden? We hadden toch een probleem en dat is toch JUIST door deze verdeling opgelost? Daar héb jij verder toch niets over te vinden dan?
quote:En nu ga ik lekker in het zonnetje zitten want ergens heb ik het idee dat dit een beetje zonde is van mijn tijd.
Dat lijkt me een uitstekend plan. Want mij vertellen dat ik geen probleem had en me overtuigen van de juistheid van de oplossing die jij aandraagt, die we nota bene geprobéérd hebben en die niet bleek te werken, dat lijkt me inderdaad zonde van je tijd ja.
Je hád ook gewoon even kunnen lezen, want ik heb dat eerder óók al geschreven, dat ik jarenlang met opdrachten achter zijn gat aan gesjouwd heb en dat ik daar alleen maar ongelukkiger door werd. Had jou een hoop overbodig typewerk en mij een hoop irritatie bespaard.
donderdag 15 april 2010 om 16:00
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 15:54:
Huisarts gebeld, nouja vervanger. Haar temp zit nu op 39.3, niet idioot, maar wel wat warm. Ivm blauw zien: als haar temperatuur oploopt of juist terugvalt opnieuw bellen, indien na 17u naar de huisartsenpost. Ga nu uitzoeken hoe ik daar kom, voor het geval dat. Heb vandaag nl. geen auto (die heeft man en die zit 100km verderop), ga even wat taxinummers noteren.
Hè shit zeg, ook deze zorgen er nog bij.
Is er iemand anders die je kunt bellen, om je in geval van nood te rijden? Sterkte ermee!
Huisarts gebeld, nouja vervanger. Haar temp zit nu op 39.3, niet idioot, maar wel wat warm. Ivm blauw zien: als haar temperatuur oploopt of juist terugvalt opnieuw bellen, indien na 17u naar de huisartsenpost. Ga nu uitzoeken hoe ik daar kom, voor het geval dat. Heb vandaag nl. geen auto (die heeft man en die zit 100km verderop), ga even wat taxinummers noteren.
Hè shit zeg, ook deze zorgen er nog bij.
Is er iemand anders die je kunt bellen, om je in geval van nood te rijden? Sterkte ermee!
donderdag 15 april 2010 om 16:03
Kan iemand er nou niet gewoon effe schoon genoeg van hebben en die boosheid en gefrustreerdheid even van zich af willen schrijven!!!!! En ja, dan schrijf je misschien wel eens iets wat iets minder verantwoord is of hokjesdenkerig is, so what!!! Wie is er in godsnaam nu 24/7 verantwoord???? Ik begrijp Sophia helemaal. Kan me goed voorstellen dat als je de hele dag met ziek kind hebt gezeten dat je pissig bent en het fijne van een relatie is toch dat je af en toe ongegeneerd en waarschijnlijk volkomen onterecht uit kan halen naar degene die het dichtstbij staat. En misschien is de verdeling van taken (nog) niet optimaal verdeeld, lijkt me ook een goede reden om pissig te zijn, kan behoorlijk op je zenuwen werken. En bij sommige komt die verdeling gewoon nooit goed. Leuk voorbeeld. Heb ooit eens een leeg closetrolletje op de grond gezet om te kijken hoe lang het zou duren voor manlief het in de prullemand ging gooien. Gewoon een testje. Na twee weken heb ik het rolletje demonstratief in het midden van de toiletruimte op de grond gezet...je brak er zeg maar je nek over. Hierop volgde dat het rolletje vervolgens weer in een hoekje lag. Na 4 weken heb ik het opgegeven. Mijn man moest er erg om lachen (ik ook), maar het geeft wel aan hoe het bij mij gaat. Misschien vandaar dat ik sophia zo goed begrijp, soms moet frustratie er even uit. Voor de rest is mijn man heel lief hoor, daarom ga ik dus niet weg (even om opmerkingen als 'dan ga je toch gewoon bij hem weg' voor te zijn).
