Psyche
alle pijlers
Afgelopen
zondag 2 mei 2010 om 05:05
Hallo allemaal,
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Het voelt de laatste maanden alsof ik op mijn tenen liep. In de relatie ZWAAR weer, baan afgelopen week beïndigd (erg druk tot op de laatste dag), en de afgelopen maanden zo hard op zoek naar nieuwe baan en eigen huis (vanwege dat extreem rollercoaster gebeuren met vriend wilde ik mijn eigen plek), en maandag begin ik op mijn nieuwe werk (jippie gelukt!).....sinds vannacht is het afgelopen.
Ik moest vandaag verhuizen, geen busje kunnen regelen (extreem korte termijn/plotseling iets gevonden), en maar 1 persoon die me kon helpen. We hebben dus niet veel meer gedaan dan schoonmaken, Terwijl ik maandag moet beginnen in nieuwe baan...
En ondertussen klop ik weer bij mijn vriend aan om steun, wat dus niet handig is als afhankelijk gevoel/ongelijkwaardigheid een issue is.
Wat ik met bovenstaande wil zeggen is dat ik compleet overspannen wordt, ik doe niet wat ik wil, en voel me door al die maanden op mijn tenen lopen en mooi weer spelen (vraag met niet waarom) ECHT depressief.
Er schieten duizend vragen door mijn hoofd: wie kan helpen bij verhuizing (echt iedereen gevraagd die ik goed ken, maar niemand kan)? Hoe moet dit allemaal? En meer van dat soort paniekvoetbal.
Ik herken dit niet bij mijzelf, maar ik wil het wel kennen en er nu goed mee omgaan. Wie heeft een recept over wat te doen, als zoektocht en onzekerheid wbt werk, relatie en woonruimte, kortom de basale dingen, alle energie vreten? Hoe helpen jullie jezelf om kalm te blijven en er niet aan onderdoor te gaan als het allemaal teveel tegelijk wordt?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 05:17
Was degene die je hielp met verhuizen/ schoonmaken je vriend? Is er niet een kennis, buurman/vrouw, of familielid dat wil meehelpen met de verhuzing?
Maak lijstjes, wat is echt belangrijk om zo snel mogelijk te doen? Wat is even iets minder belangrijk?
En vooral, rustig maar, het komt goed. Beetje voor beetje komt je leven weer op orden.
Maak lijstjes, wat is echt belangrijk om zo snel mogelijk te doen? Wat is even iets minder belangrijk?
En vooral, rustig maar, het komt goed. Beetje voor beetje komt je leven weer op orden.
zondag 2 mei 2010 om 06:51
zondag 2 mei 2010 om 07:32
Die verhuizing hoeft niet in een keer, neem voorlopig steeds wat kleine dingen mee.
Plan voor over een maand of zo een dag voor de grote dingen, Dan heb je tijd genoeg om een busje en Mensen te regelen.
Leg je er bij neer dat je niet alles tegelijk kunt doen, maak prioriteitenlijstjes.
Probeer je hoofd bij je nieuwe baan te houden, het starten op een nieuwe plek kost vaak veel energie.
Ik snap niet waarom je niet bij je vriend kunt aankloppen voor steun. Hij is toch je vriend? Als je daarvoor al niet bij hem terecht kunt...
Plan voor over een maand of zo een dag voor de grote dingen, Dan heb je tijd genoeg om een busje en Mensen te regelen.
Leg je er bij neer dat je niet alles tegelijk kunt doen, maak prioriteitenlijstjes.
Probeer je hoofd bij je nieuwe baan te houden, het starten op een nieuwe plek kost vaak veel energie.
Ik snap niet waarom je niet bij je vriend kunt aankloppen voor steun. Hij is toch je vriend? Als je daarvoor al niet bij hem terecht kunt...
zondag 2 mei 2010 om 07:59
Je wilt alles tegelijk, het moet allemaal tegelijk van jou.
Relax, wat betreft dat huis, maak je je druk om niets, dat komt gewoon op z'n pootjes terecht.
Je bent nu vrij, plof neer en doe de dingen gewoon als je er tijd voor hebt. Slaap op een matras op de grond, zorg dat je kleding in orde is, i.v.m. je werk en laat de boel verder een beetje.
Zie het als een nieuw avontuur.
Lach, het leven is weer van jou.
Relax, wat betreft dat huis, maak je je druk om niets, dat komt gewoon op z'n pootjes terecht.
Je bent nu vrij, plof neer en doe de dingen gewoon als je er tijd voor hebt. Slaap op een matras op de grond, zorg dat je kleding in orde is, i.v.m. je werk en laat de boel verder een beetje.
Zie het als een nieuw avontuur.
Lach, het leven is weer van jou.
zondag 2 mei 2010 om 08:31
Allereerst: maak een afspraak met je huisarts. Zo iemand is er voor opgeleid jouw grenzen te bespeuren en in te grijpen wanneer nodig. Hij kan je ook goede tips geven over hoe met alles om te gaan. (Eigen ervaring daarmee.)
Daarnaast. Besef dat jij de enige bent die jezelf deze druk op legt. Je bent dan ook de enige die daar wat aan kan doen. Gun jezelf iets meer; iets meer tijd, iets meer ruimte, iets meer tijd voor jezelf (ontspannende dingen) ook.
Dit alles klinkt heel makkelijk maar natuurlijk is zoiets moeilijker in real life. Maar als je er serieus mee aan de slag gaat kom je er echt wel weer boven op.
Daarnaast. Besef dat jij de enige bent die jezelf deze druk op legt. Je bent dan ook de enige die daar wat aan kan doen. Gun jezelf iets meer; iets meer tijd, iets meer ruimte, iets meer tijd voor jezelf (ontspannende dingen) ook.
Dit alles klinkt heel makkelijk maar natuurlijk is zoiets moeilijker in real life. Maar als je er serieus mee aan de slag gaat kom je er echt wel weer boven op.
zondag 2 mei 2010 om 12:30
Hallo allemaal,
Als ik niet zo bekaf was dan zat ik hier met een Grote Lach, dank jullie wel!
Ik lees vooral het toverwoord ' tijd nemen'. Ja, het voelt voor mij alsof ik allemaal borden op van die stokjes de lucht in probeer te houden. Mijn (ex-)vriend (dat het uit is na maandenlange crisis is de reden dat ik hier zo gauw weg wil + niet meer op zijn steun wil rekenen) zei: ja, en hoe drukker het wordt, hoe meer bordjes jij erbij zet.
Daar heeft ie gelijk in. Waarom ik dat doe is omdat ik naar de buitenwereld 'geslaagd' wil lijken, of beter gezegd: 'on top'. Ik zie vriendinnen knopen doorhakken wat betreft hun relatie, werk huis, of alles gaat op rolletjes juist omdat ze die goede keuzes maken, zo lijkt het. En voor mij voelt het nu alsof ik met een roeibootje uit zo'n draaikolk probeer te komen.
Ook hier ben ik bang om niet pro-actief over te komen, dat is deel van het probleem. Daarom hoop ik dat ik met jullie vooral mijn gevoel kan delen, tot het beter gaat.
Wil nu even apart jullie vragen en suggesties beantwoorden.......
Als ik niet zo bekaf was dan zat ik hier met een Grote Lach, dank jullie wel!
Ik lees vooral het toverwoord ' tijd nemen'. Ja, het voelt voor mij alsof ik allemaal borden op van die stokjes de lucht in probeer te houden. Mijn (ex-)vriend (dat het uit is na maandenlange crisis is de reden dat ik hier zo gauw weg wil + niet meer op zijn steun wil rekenen) zei: ja, en hoe drukker het wordt, hoe meer bordjes jij erbij zet.
Daar heeft ie gelijk in. Waarom ik dat doe is omdat ik naar de buitenwereld 'geslaagd' wil lijken, of beter gezegd: 'on top'. Ik zie vriendinnen knopen doorhakken wat betreft hun relatie, werk huis, of alles gaat op rolletjes juist omdat ze die goede keuzes maken, zo lijkt het. En voor mij voelt het nu alsof ik met een roeibootje uit zo'n draaikolk probeer te komen.
Ook hier ben ik bang om niet pro-actief over te komen, dat is deel van het probleem. Daarom hoop ik dat ik met jullie vooral mijn gevoel kan delen, tot het beter gaat.
Wil nu even apart jullie vragen en suggesties beantwoorden.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 12:46
quote:alejandra schreef op 02 mei 2010 @ 05:17:
Was degene die je hielp met verhuizen/ schoonmaken je vriend? Is er niet een kennis, buurman/vrouw, of familielid dat wil meehelpen met de verhuzing?
He Alejandra, bovenstaande vragen roepen een soort pijn in me op, omdat ik momenteel het gevoel heb er alleen voor te staan. Onmiddelijk weet ik hoe mensen me zullen corrigeren als ik vertel over die lieve vriendin waar ik een paar nachten mocht logeren vorige week, en andere fijne dingen. Maar aangezien ik het zo voel wil ik even daarbij stil staan. Familieleden heb ik gevraagd, maar die kunnen niet. Die ene persoon was een vriendin van mij, zij vond me te weinig doortastend (maw ' on top' - ik heb gewoon liefdesverdriet), dus besloot ik het alleen te willen doen die avond. Ik ging met mijn vriend notabene nog naar de Praxis om daar binnen een half uur nog gordijnen etc te halen. Dat was echt zo'n slechte zet, want om nu met je ex nieuwe spullen voor je eigen huis te gaan uitzoeken........En vannacht dus ineens de klap, kan niet meer.........
Maak lijstjes, wat is echt belangrijk om zo snel mogelijk te doen? Wat is even iets minder belangrijk?
LIJSTJE VAN MISIA (en dit mag wijzigen, want anders voelt het weer als zo'n IK MOET-bordje dat ik omhoog moet houden)
TOPprioriteit:
1) Ik. Rustig ademhalen.
2) Morgen mijn 1e werkdag, dus vandaag maar even niet te veel doen en proberen mijzelf niet zo schuldig te voelen dat ik na alle ellende me nog zo fijn voel bij mijn vriend (hij heeft echt erg nare dingen gedaan)
3) 1 of 2 vriendinnen bellen en hen de situatie uitleggen. Rustig luisteren naar of en wanneer ze kunnen, niet meteen het ergste denken in de zin van: ze zullen wel niet willen/kunnen/ik ben het niet waard......
4) Een middag in de komende 2 weken plannen voor mijzelf. Naar de sauna gaan, een boottocht maken (vind ik superrelaxend!) of weer eens uitgebreid make-upen - zie er niet uit: wallen, doffe blik etc...
En vooral, rustig maar, het komt goed. Beetje voor beetje komt je leven weer op orden.ahh
Was degene die je hielp met verhuizen/ schoonmaken je vriend? Is er niet een kennis, buurman/vrouw, of familielid dat wil meehelpen met de verhuzing?
He Alejandra, bovenstaande vragen roepen een soort pijn in me op, omdat ik momenteel het gevoel heb er alleen voor te staan. Onmiddelijk weet ik hoe mensen me zullen corrigeren als ik vertel over die lieve vriendin waar ik een paar nachten mocht logeren vorige week, en andere fijne dingen. Maar aangezien ik het zo voel wil ik even daarbij stil staan. Familieleden heb ik gevraagd, maar die kunnen niet. Die ene persoon was een vriendin van mij, zij vond me te weinig doortastend (maw ' on top' - ik heb gewoon liefdesverdriet), dus besloot ik het alleen te willen doen die avond. Ik ging met mijn vriend notabene nog naar de Praxis om daar binnen een half uur nog gordijnen etc te halen. Dat was echt zo'n slechte zet, want om nu met je ex nieuwe spullen voor je eigen huis te gaan uitzoeken........En vannacht dus ineens de klap, kan niet meer.........
Maak lijstjes, wat is echt belangrijk om zo snel mogelijk te doen? Wat is even iets minder belangrijk?
LIJSTJE VAN MISIA (en dit mag wijzigen, want anders voelt het weer als zo'n IK MOET-bordje dat ik omhoog moet houden)
TOPprioriteit:
1) Ik. Rustig ademhalen.
2) Morgen mijn 1e werkdag, dus vandaag maar even niet te veel doen en proberen mijzelf niet zo schuldig te voelen dat ik na alle ellende me nog zo fijn voel bij mijn vriend (hij heeft echt erg nare dingen gedaan)
3) 1 of 2 vriendinnen bellen en hen de situatie uitleggen. Rustig luisteren naar of en wanneer ze kunnen, niet meteen het ergste denken in de zin van: ze zullen wel niet willen/kunnen/ik ben het niet waard......
4) Een middag in de komende 2 weken plannen voor mijzelf. Naar de sauna gaan, een boottocht maken (vind ik superrelaxend!) of weer eens uitgebreid make-upen - zie er niet uit: wallen, doffe blik etc...
En vooral, rustig maar, het komt goed. Beetje voor beetje komt je leven weer op orden.ahh
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 12:50
Goh, maar na een verbroken relatie, een nieuwe baan en een verhuizing hou je al meer bordjes in de lucht dan menigeen zou redden. Dat zijn goede keuzes en je hèbt knopen doorgehakt.
Bek-af zijn is OOK een bordje. Als je dat niet de lucht houdt, en wat tijd en rust neemt, vallen de andere ook.
Juist iemand die een beetje balans probeert te vinden, is pro-actief en geslaagd hoor.
Succes!
Bek-af zijn is OOK een bordje. Als je dat niet de lucht houdt, en wat tijd en rust neemt, vallen de andere ook.
Juist iemand die een beetje balans probeert te vinden, is pro-actief en geslaagd hoor.
Succes!
zondag 2 mei 2010 om 12:51
quote:isolde55 schreef op 02 mei 2010 @ 06:51:
Waarom moet het allemaal zo snel? Dat huis loopt echt niet weg. Kun je even een tijdje ergens anders slapen tot er wel mensen zijn die je kunnen helpen? Desnoods slaap je even op een luchtbed op de grond. Maar het belangrijkste is: maak je niet zo druk! Het hoeft niet allemaal perfect gelijk.
Tja ik weet het niet. Ik leg mijzelf blijkbaar een enorme druk op zonder het te merken. Ik voel me alsof ik faal als ik het even niet zie zitten, als ik geniet van de liefde van mijn vriend (nu het dus niet werkt tussen ons), als ik even niet weet waar te beginnen. Ik ben voortdurend bezig anderen te laten zien hoe geweldig ik de situatie naar mijn hand kan zetten (not), en hoe doortastend ik de best mogelijke situatie kan creeeren (not), en hoe blij ik ben, ondanks alles (not).
Alles om maar een gevoel van machteloosheid bij de ander te voorkomen, ook als ze heel dichtbij me staan.
Kortom: ik ben niet mijzelf, leef met een masker en wil daarvan af. Haha, hoeft niet zo snel als de rest hoor ;0), maar ik denk dat daar de angel zit.
Waarom moet het allemaal zo snel? Dat huis loopt echt niet weg. Kun je even een tijdje ergens anders slapen tot er wel mensen zijn die je kunnen helpen? Desnoods slaap je even op een luchtbed op de grond. Maar het belangrijkste is: maak je niet zo druk! Het hoeft niet allemaal perfect gelijk.
Tja ik weet het niet. Ik leg mijzelf blijkbaar een enorme druk op zonder het te merken. Ik voel me alsof ik faal als ik het even niet zie zitten, als ik geniet van de liefde van mijn vriend (nu het dus niet werkt tussen ons), als ik even niet weet waar te beginnen. Ik ben voortdurend bezig anderen te laten zien hoe geweldig ik de situatie naar mijn hand kan zetten (not), en hoe doortastend ik de best mogelijke situatie kan creeeren (not), en hoe blij ik ben, ondanks alles (not).
Alles om maar een gevoel van machteloosheid bij de ander te voorkomen, ook als ze heel dichtbij me staan.
Kortom: ik ben niet mijzelf, leef met een masker en wil daarvan af. Haha, hoeft niet zo snel als de rest hoor ;0), maar ik denk dat daar de angel zit.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 12:55
quote:Miss Moneypenny schreef op 02 mei 2010 @ 07:32:
Die verhuizing hoeft niet in een keer, neem voorlopig steeds wat kleine dingen mee.
Plan voor over een maand of zo een dag voor de grote dingen, Dan heb je tijd genoeg om een busje en Mensen te regelen.
HEEERLIJK, wat een fijn plan om het in beetjes te doen!!! Om dat huis even het huis te laten zijn, en pootjes heeft het inderdaad niet (heb net schoongemaakt, hihi)
Leg je er bij neer dat je niet alles tegelijk kunt doen, maak prioriteitenlijstjes.
Probeer je hoofd bij je nieuwe baan te houden, het starten op een nieuwe plek kost vaak veel energie.
Ik snap niet waarom je niet bij je vriend kunt aankloppen voor steun. Hij is toch je vriend? Als je daarvoor al niet bij hem terecht kunt...Tja, het is een hele en maandenlange crisis geweest, en ik woon nog wel met hem samen. Bij vlagen is het verrugulluk, en dan echt afgrijselijk met hem. Vandaar ook deels mijn uitputting denk ik. Altijd met mijn grenzen laten spelen........en daardoor ben ik mijzelf nu een beetje kwijt.......
Die verhuizing hoeft niet in een keer, neem voorlopig steeds wat kleine dingen mee.
Plan voor over een maand of zo een dag voor de grote dingen, Dan heb je tijd genoeg om een busje en Mensen te regelen.
HEEERLIJK, wat een fijn plan om het in beetjes te doen!!! Om dat huis even het huis te laten zijn, en pootjes heeft het inderdaad niet (heb net schoongemaakt, hihi)
Leg je er bij neer dat je niet alles tegelijk kunt doen, maak prioriteitenlijstjes.
Probeer je hoofd bij je nieuwe baan te houden, het starten op een nieuwe plek kost vaak veel energie.
Ik snap niet waarom je niet bij je vriend kunt aankloppen voor steun. Hij is toch je vriend? Als je daarvoor al niet bij hem terecht kunt...Tja, het is een hele en maandenlange crisis geweest, en ik woon nog wel met hem samen. Bij vlagen is het verrugulluk, en dan echt afgrijselijk met hem. Vandaar ook deels mijn uitputting denk ik. Altijd met mijn grenzen laten spelen........en daardoor ben ik mijzelf nu een beetje kwijt.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 12:58
quote:daffyduck schreef op 02 mei 2010 @ 08:22:
Heb dit jaren geleden ook meegemaakt,samen met 2 kleine kinderen...
Heb toen 1 kamer ingericht als slaapkamer voor ons drietjes,en verder elke dag wat gedaan.
Wat komt dat komt,en een dag heeft maar 24 uur...
Heb dit jaren geleden ook meegemaakt,samen met 2 kleine kinderen...
Heb toen 1 kamer ingericht als slaapkamer voor ons drietjes,en verder elke dag wat gedaan.
Wat komt dat komt,en een dag heeft maar 24 uur...
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:01
quote:Linndaatje schreef op 02 mei 2010 @ 08:31:
Allereerst: maak een afspraak met je huisarts. Zo iemand is er voor opgeleid jouw grenzen te bespeuren en in te grijpen wanneer nodig. Hij kan je ook goede tips geven over hoe met alles om te gaan. (Eigen ervaring daarmee.)
Ik was al bij de huisarts toen ik me net wat overspannen voelde worden. Maar met de tips kan ik nu de vloer aan dweilen: ze helpen niet meer. Dat ontspannen van een kapot elastiekje door leuke dingen te gaan doen, voelt nu als mosterd na de maaltijd.....ik voel me echt enorm slecht. Als dat voortduurt maar weer naar de ha.
Daarnaast. Besef dat jij de enige bent die jezelf deze druk op legt. Je bent dan ook de enige die daar wat aan kan doen. Gun jezelf iets meer; iets meer tijd, iets meer ruimte, iets meer tijd voor jezelf (ontspannende dingen) ook.
Yep, dank je.......dit is toch wel de bottom line van jullie idee........
Dit alles klinkt heel makkelijk maar natuurlijk is zoiets moeilijker in real life. Maar als je er serieus mee aan de slag gaat kom je er echt wel weer boven op. dank je!
Allereerst: maak een afspraak met je huisarts. Zo iemand is er voor opgeleid jouw grenzen te bespeuren en in te grijpen wanneer nodig. Hij kan je ook goede tips geven over hoe met alles om te gaan. (Eigen ervaring daarmee.)
Ik was al bij de huisarts toen ik me net wat overspannen voelde worden. Maar met de tips kan ik nu de vloer aan dweilen: ze helpen niet meer. Dat ontspannen van een kapot elastiekje door leuke dingen te gaan doen, voelt nu als mosterd na de maaltijd.....ik voel me echt enorm slecht. Als dat voortduurt maar weer naar de ha.
Daarnaast. Besef dat jij de enige bent die jezelf deze druk op legt. Je bent dan ook de enige die daar wat aan kan doen. Gun jezelf iets meer; iets meer tijd, iets meer ruimte, iets meer tijd voor jezelf (ontspannende dingen) ook.
Yep, dank je.......dit is toch wel de bottom line van jullie idee........
Dit alles klinkt heel makkelijk maar natuurlijk is zoiets moeilijker in real life. Maar als je er serieus mee aan de slag gaat kom je er echt wel weer boven op. dank je!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:02
zondag 2 mei 2010 om 13:06
Op dit moment doet mij het meeste pijn dat het zo afgelopen is met mijnvriend, althans het voelt en is nog heel dubbel. Want HIJ is er wel voor me nu. En daar voel ik me schuldig over, dat ik dat zo fijn vind.
Waarom? Omdat hij dus echt erg lullige dingen heeft gezegd en gedaan. Ik voel me een slappeling, niet in staat mijn leven de wending te geven die ik wil, snakkend naar bevestiging en knuffels (toen mijn vriend, zo noem ik hem dan toch nog maar even), me vannacht (lig op de logeerkamer) over de rug kwam aaien, heb ik niet gezegd, rot op met je dubbelzinnigheden want ik word er in de war van. Nee, ik wilde aangeraakt en getroost worden.
Niks mis mee zou je zeggen. Maar door de omstandigheden vond ik dat zo slap van mezelf. Dat ik m dat laat doen.
Ben ook bang dat ik de stap naar een eigen plekje zo niet ga redden, dat ik te afhankelijk van hem ben. Ja, dat is mijn grootste angst.........
Waarom? Omdat hij dus echt erg lullige dingen heeft gezegd en gedaan. Ik voel me een slappeling, niet in staat mijn leven de wending te geven die ik wil, snakkend naar bevestiging en knuffels (toen mijn vriend, zo noem ik hem dan toch nog maar even), me vannacht (lig op de logeerkamer) over de rug kwam aaien, heb ik niet gezegd, rot op met je dubbelzinnigheden want ik word er in de war van. Nee, ik wilde aangeraakt en getroost worden.
Niks mis mee zou je zeggen. Maar door de omstandigheden vond ik dat zo slap van mezelf. Dat ik m dat laat doen.
Ben ook bang dat ik de stap naar een eigen plekje zo niet ga redden, dat ik te afhankelijk van hem ben. Ja, dat is mijn grootste angst.........
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:19
Waarom zou je Rot op zeggen? Je voelt je rot, je moet al die bordjes in de lucht houden en dan wil je aangeraakt en getroost worden.
Zou ik ook willen. Val jezelf niet zo hard meis.
Je onafhankelijkheid en het losmaken van hem komt heus wel, ook dat hoeft niet in één dag. Als dat kon, was er geen viva-forum nodig.
Zou ik ook willen. Val jezelf niet zo hard meis.
Je onafhankelijkheid en het losmaken van hem komt heus wel, ook dat hoeft niet in één dag. Als dat kon, was er geen viva-forum nodig.
zondag 2 mei 2010 om 13:30
Sapphire, I know.
Ga heel dieptepsychologisch worden als ik zeg: ik voel me een slappeling als ik niet ferm, kortdaad ben, als ik anderen nodig heb.
Met mijn vriend was het een relatie van vallen, vallen en opkrabbelen. En tussendoor was het perfect. Ja, en dat het niet genoeg is weet ik en peperen al mijn vriendinnen mij ook in. Ik ben bang mijn geloofwaardigheid helemaal te verliezen als ik nu alweer zo moeilijk heb, in plaats van gewoon weg te gaan wat ik al eerder wou doen en niet deed.
Ik kan mijzelf niet meer vertrouwen.......ik wil iets doen en kan het niet, voel me te klein en nietig. Ik zorg niet goed voor mijzelf. Ik durf niet duidelijk te zijn over mijn grenzen, ik durf niet toe te geven hoe blij ik was dat mijn vriend er was vannacht. Want, en dat weet ik nu al, hij zal er binnenkort weer keihard niet zijn.
En dan ben ik erin getuind terwijl ik zoveel beter wist al. Nou ja, je hebt gelijk: ik val mezlef enorm hard, als ik dat niet doe ben ik bang dat mensen op me neer kijken als ja, een slappeling, die in situaties blijft die haar geen goed doen. Zo kijk ik in ieder geval naar mijzelf. Hoe krijg ik weer een beter beeld van mijzelf?.
Daar gaat bordje 1, het was klaar met draaien.......
en daar komen de tranen, alweer.......
Ga heel dieptepsychologisch worden als ik zeg: ik voel me een slappeling als ik niet ferm, kortdaad ben, als ik anderen nodig heb.
Met mijn vriend was het een relatie van vallen, vallen en opkrabbelen. En tussendoor was het perfect. Ja, en dat het niet genoeg is weet ik en peperen al mijn vriendinnen mij ook in. Ik ben bang mijn geloofwaardigheid helemaal te verliezen als ik nu alweer zo moeilijk heb, in plaats van gewoon weg te gaan wat ik al eerder wou doen en niet deed.
Ik kan mijzelf niet meer vertrouwen.......ik wil iets doen en kan het niet, voel me te klein en nietig. Ik zorg niet goed voor mijzelf. Ik durf niet duidelijk te zijn over mijn grenzen, ik durf niet toe te geven hoe blij ik was dat mijn vriend er was vannacht. Want, en dat weet ik nu al, hij zal er binnenkort weer keihard niet zijn.
En dan ben ik erin getuind terwijl ik zoveel beter wist al. Nou ja, je hebt gelijk: ik val mezlef enorm hard, als ik dat niet doe ben ik bang dat mensen op me neer kijken als ja, een slappeling, die in situaties blijft die haar geen goed doen. Zo kijk ik in ieder geval naar mijzelf. Hoe krijg ik weer een beter beeld van mijzelf?.
Daar gaat bordje 1, het was klaar met draaien.......
en daar komen de tranen, alweer.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:39
Je bent wèl ferm en kordaat, maar je hoeft het toch niet ook nog leuk te vinden dat het zo gelopen is? Als je wat meer tijd neemt om stappen te zetten, ben je geen slappeling, dan ben je juist verstandig.
Het lijkt me wel verstandig om Lindaatjes advies op te volgen en met je huisarts te praten. Je hebt heel veel tegelijk te trekken en als dat niet ineens allemaal gladjes verloopt, ben je niet slap, maar een mens.
En die mogen dus ook janken en bordjes laten vallen. Het is geen zwakte om hulp te zoeken, dat is juist kracht tonen.
Het lijkt me wel verstandig om Lindaatjes advies op te volgen en met je huisarts te praten. Je hebt heel veel tegelijk te trekken en als dat niet ineens allemaal gladjes verloopt, ben je niet slap, maar een mens.
En die mogen dus ook janken en bordjes laten vallen. Het is geen zwakte om hulp te zoeken, dat is juist kracht tonen.
zondag 2 mei 2010 om 13:43
OK, cool van mij vond ik dat ik een nieuwe baan vond!! Heb maaaaaanden keihard gesolliciteerd. Ik vind het heel belangrijk om mijn eigen geld te verdienen, dus dat was wel een feestje waard. Wat ik ook fijn deed (ook die koek is nu op), is mijzelf belonen. Zo heb ik mijzelf op Koninginnedag getrakteerd, zat ik alleen bij de Griek te genieten van de meest goddelijke tzatztiki. En nu 2 dagen later is daar helemaal niks meer van over. ook dit is een momentopname, maar ook dat 'het goede vasthouden/willen genieten' , was op een bepaalde manier overleven geworden. Mijn hoofd boven water houden in plaats van echt ontspannen. Maar ik ben blij dat ik weer werk heb (denk ik).
Maar afgelopen dinsdag was een soort omslagpunt, ik had een paar dagen bij een vriendin gelogeerd aan de andere kant van het land, van daaruit naar mijn oude baan in de Randstad gereisd, en op dinsdag dan binnen 3,5 uur een Nieuw lLeven: een contract voor werk en 3 uur later een contract voor een woning (dit was pas maandag duidelijk dat ik het kon krijgen). Wat mij kenmerkt is dat ik het lekker efficient zo na elkaar plan op mijn vrije dag, maar ondertussen: sindsdien ben ik in zak en as. Kan gewoon niet meer voor of achteruit. Helemaal vastgevroren en aan deze burostoel genageld.......wou dat ik hier nooit meer weg hoefde. Dat de gordijnen voor altijd het licht zo filterden als nu, en ook al die dingen die ik alleen moet doen en heb moeten doen verzachten kon. Ik wil gewoon niet meer opstaan, letterlijk en figuurlijk.
En meteen ruisen die beelden door mijn hoofd, over wat anderen niet doorstaan, en hoe blij ik met zoveel kan zijn. Want after all, noem ik mijzelf een Rijk Mens, die in wezen gelukkig is met zichzelf en de wereld. Maar ondanks ook daar weer kwellende schuldgevoelens te hebben en al die ernstig zieke mensen ten spijt, ik MOET mezelf een beetje het recht inruimen om uit te rusten en me slecht te voelen. Anders komt het nooit goed met mijn gevoelens (krop altijd alles op: blijheid niet, maar verdriet en boosheid).
Maar afgelopen dinsdag was een soort omslagpunt, ik had een paar dagen bij een vriendin gelogeerd aan de andere kant van het land, van daaruit naar mijn oude baan in de Randstad gereisd, en op dinsdag dan binnen 3,5 uur een Nieuw lLeven: een contract voor werk en 3 uur later een contract voor een woning (dit was pas maandag duidelijk dat ik het kon krijgen). Wat mij kenmerkt is dat ik het lekker efficient zo na elkaar plan op mijn vrije dag, maar ondertussen: sindsdien ben ik in zak en as. Kan gewoon niet meer voor of achteruit. Helemaal vastgevroren en aan deze burostoel genageld.......wou dat ik hier nooit meer weg hoefde. Dat de gordijnen voor altijd het licht zo filterden als nu, en ook al die dingen die ik alleen moet doen en heb moeten doen verzachten kon. Ik wil gewoon niet meer opstaan, letterlijk en figuurlijk.
En meteen ruisen die beelden door mijn hoofd, over wat anderen niet doorstaan, en hoe blij ik met zoveel kan zijn. Want after all, noem ik mijzelf een Rijk Mens, die in wezen gelukkig is met zichzelf en de wereld. Maar ondanks ook daar weer kwellende schuldgevoelens te hebben en al die ernstig zieke mensen ten spijt, ik MOET mezelf een beetje het recht inruimen om uit te rusten en me slecht te voelen. Anders komt het nooit goed met mijn gevoelens (krop altijd alles op: blijheid niet, maar verdriet en boosheid).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:47
Ha Sapphire,
Heb al contact gehad met huisarts, en besproken hoe en wat. 1 x per maand spreek ik een maatschappelijk werker, puur om even mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik trek zeker aan de bel als het nodig is. Ik ken mezelf langer dan vandaag
, en het probleem is niet dat ik depressief ben of wordt, maar dat ik me domweg niet uit, dat alles in me vast komt te zitten.
En daar hebben huisartsen bij lange na niet genoeg tijd voor.
T voelt als een opluchting om mezelf niet zo 'strak' te houden
Heb al contact gehad met huisarts, en besproken hoe en wat. 1 x per maand spreek ik een maatschappelijk werker, puur om even mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik trek zeker aan de bel als het nodig is. Ik ken mezelf langer dan vandaag
, en het probleem is niet dat ik depressief ben of wordt, maar dat ik me domweg niet uit, dat alles in me vast komt te zitten.En daar hebben huisartsen bij lange na niet genoeg tijd voor.
T voelt als een opluchting om mezelf niet zo 'strak' te houden
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 2 mei 2010 om 13:57
Ja, goed zo, vergeet even de anderen. De anderen die het erger hebben dan jij, maar ook de anderen die misschien wel van alles van je vinden (en misschien ook wel niet, maar dat denk jij dan).
Richt je maar even rustig op jezelf. Want als je gewoon even opsomt wat er de afgelopen week is gebeurd, is dat heel veel. Alle dingen apart zouden op iedereen al invloed hebben, maar alledrie tegelijk veroorzaakt druk, onrust, paniek. Dat is alleen maar heel logisch en ik vind het heel knap van je dat je de zaken aanpakt.
Maar het kan niet alledrie direct perfect. Dat kun je wel willen, maar dat zou geen hond redden zonder dat er af en toe een steekje valt.
Concreet: ik zou denk ik met vertrouwen aan de nieuwe baan beginnen, want die heeft vast heel veel leuks. Je nieuwe stekkie komt vast wel voor elkaar, en als het de eerste tijd rommelig is, so be it, niemand heeft er last van. En als het dan uiteindelijk zo is zoals JIJ wil, dan heb je je onafhankelijkheid ook bereikt.
Richt je maar even rustig op jezelf. Want als je gewoon even opsomt wat er de afgelopen week is gebeurd, is dat heel veel. Alle dingen apart zouden op iedereen al invloed hebben, maar alledrie tegelijk veroorzaakt druk, onrust, paniek. Dat is alleen maar heel logisch en ik vind het heel knap van je dat je de zaken aanpakt.
Maar het kan niet alledrie direct perfect. Dat kun je wel willen, maar dat zou geen hond redden zonder dat er af en toe een steekje valt.
Concreet: ik zou denk ik met vertrouwen aan de nieuwe baan beginnen, want die heeft vast heel veel leuks. Je nieuwe stekkie komt vast wel voor elkaar, en als het de eerste tijd rommelig is, so be it, niemand heeft er last van. En als het dan uiteindelijk zo is zoals JIJ wil, dan heb je je onafhankelijkheid ook bereikt.
zondag 2 mei 2010 om 13:58
quote:misia schreef op 02 mei 2010 @ 13:47:
Ha Sapphire,
Heb al contact gehad met huisarts, en besproken hoe en wat. 1 x per maand spreek ik een maatschappelijk werker, puur om even mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik trek zeker aan de bel als het nodig is. Ik ken mezelf langer dan vandaag, en het probleem is niet dat ik depressief ben of wordt, maar dat ik me domweg niet uit, dat alles in me vast komt te zitten.
En daar hebben huisartsen bij lange na niet genoeg tijd voor.
Goed van je!! Ik denk zomaar na deze laatste post van je dat het gaat lukken!
T voelt als een opluchting om mezelf niet zo 'strak' te houden
Ha Sapphire,
Heb al contact gehad met huisarts, en besproken hoe en wat. 1 x per maand spreek ik een maatschappelijk werker, puur om even mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik trek zeker aan de bel als het nodig is. Ik ken mezelf langer dan vandaag
, en het probleem is niet dat ik depressief ben of wordt, maar dat ik me domweg niet uit, dat alles in me vast komt te zitten.En daar hebben huisartsen bij lange na niet genoeg tijd voor.
Goed van je!! Ik denk zomaar na deze laatste post van je dat het gaat lukken!
T voelt als een opluchting om mezelf niet zo 'strak' te houden
zondag 2 mei 2010 om 18:19
Hm, net nog door de regen in de stad gelopen en spullen aangeschaft voor mijn nieuwe huis. Voel mijn hoofd alweer vollopen.
Ondertussen mailt of belt geen kip terug of hij/zij kan helpen met verhuizen en wanneer. Voel me alleen op de wereld.
Zie mijn start van de nieuwe baan morgen helemaal niet zitten zo, het is ook niet wat ik wil blijven doen. Meer voor het geld.
Ik voel me jaloers op een vriendin van mij, die alles gesetteled heeft, een leuk huisje etc. en ik zit voor mijn gevoel alleen maar te ploeteren.
De enige die er is en vanalles voor me wil doen + voortdurend lief doet is mijn (ex)vriend.............en dat kan ik NIET goed handelen, raak daar helemaal van in de war, want ik weet dat ik niet met hem verder kan, en toch is het onwijs gezellig!).
Ondertussen mailt of belt geen kip terug of hij/zij kan helpen met verhuizen en wanneer. Voel me alleen op de wereld.
Zie mijn start van de nieuwe baan morgen helemaal niet zitten zo, het is ook niet wat ik wil blijven doen. Meer voor het geld.
Ik voel me jaloers op een vriendin van mij, die alles gesetteled heeft, een leuk huisje etc. en ik zit voor mijn gevoel alleen maar te ploeteren.
De enige die er is en vanalles voor me wil doen + voortdurend lief doet is mijn (ex)vriend.............en dat kan ik NIET goed handelen, raak daar helemaal van in de war, want ik weet dat ik niet met hem verder kan, en toch is het onwijs gezellig!).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
