Burn-out wie ook??? - deel 2

Hoi Ladies,



Ik hoop dat jullie het weekend allemaal goed zijn doorgekomen. Ik had gisteren een heel goede dag, maar ipv ervan t genieten heb ik me alleen maar druk gemaakt en schuldig gevoeld vwb werk. Ik vind het zo verwarrend om "normale" dagen te hebben en vervolgens zelf nog te geloven dat ik ziek ben!

's avonds sloeg echter de paniek weer toe, op zulke momenten twijfel ik werkelijk over alles!!



@ mo: Echt vervelend dat je jezelf hebt overschat! Ik herken het heel erg dat ik nog steeds over mijn eigen grenzen heenga. En op de momenten dat ik me goed voel lijkt het soms wel of alles doe ik de bekende grens weer te overschrijden omdat ik me dan niet schuldig hoef te voelen..toch vreemd..de psyche van de mens !

Vreemd genoeg lukt het me niet goed om te lezen voor ik ga slapen, ik kan me moeilijk concentreren. En dat terwijl ik een enorme lezer ben!! Heb ook muziek geprobeerd, maar die drukte aan mijn hoofd kan ik slecht verdragen. Ik probeer nu ook maar ontspanningsoefeningen te doen, en als het echt te gek wordt neem ik een halve oxazepam.

Ik probeer overdag veel te fietsen en ik rijd elke dag paard, buiten zijn doet wonderen moet ik bekennen.

Maar hoe voel jij je inmiddels??



@ browneyedgirl: hoe gaat het nu met je? Ben je weer een beetje bijgekomen?



@ Sappie: zuur dat je je down voelt door de situatie thuis! Helpt het om andere dingen in huis te doen? Ik vind het echt knap van je hoor, hoe je dat doet met je kids..ik heb al teveel aan mezelf!



Goed meiden, ik ga me klaarmaken voor een afspraak met mijn psych. Heb echt behoefte om mijn twijfels/ wankelingen met haar te bespreken!



Veel sterkte voor vandaag!!

,

pffff......heb even een dipje. De kamer van mijn zoontje die uitgesteld is maar wel boven een vreselijke bende, zit te wachten tot de belastingdienst geld heeft gestort (maandelijkse teruggave van huis) zodat ik boodschappen kan doen (geld is op) en we wilden vanavond een kledingkast halen bij Ikea voor mijn dochter maar die is op en word woensdag pas weer geleverd. aaarrgghhhh.

Waarom wil er nou nooit eens iets meewerken bij ons. Alles loopt altijd anders en heb nu wat meer moeite om me steeds aan te passen. Kost zoveel energie.

En ben ook beetje zenuwachtig voor vanmiddag de bedrijfsarts denk ik.



@ espoir.......niet schuldig voelen naar het werk toe als het een dagje goed gaat hoor. Je leest dat we allemaal weleens last hebben van flinke terugvallen dus die ene goede dag zegt eigenlijk weinig. Je moet er gewoon van proberen te genieten. Geloof me...dat gaat over een tijdje wel beter hoor.

Ik denk heel weinig aan mijn werk...eigenlijk niet. Moet er alleen mijn kids weleens ophalen dus dan kom ik er niet onderuit. Maar verder is het nog een ver van mijn bed show.



En dat het knap is hoe ik het met de kids doe.....valt wel mee hoor. Ze gaan de 3 dagen dat ik normaal werkte gewoon naar school en het kdv. Op die dagen zorg ik dat de dingen in huis gebeuren die gedaan moeten worden...wassen, strijken, poetsen. Als ze dan thuis zijn heb ik alleen hun om voor te zorgen. Moet zeggen dat dat wel goed gaat maar normaal deed ik veel dingen met hun en daar heb ik de energie en zin niet voor. Moet al moeite doen om te tekenen met ze.



Hoe was het bij de psycholoog?????

summerxx........ik denk dat een psycholoog toch goed is. Anders val je misschien heel snel weer terug in een BO straks.

Ik heb maar 3 weken moeten wachten. Het duurt mij wel te lang voordat het echt loopt. Eerst van die intake gesprekken en morgen krijg ik de behandelingswijze te horen en dan pas de echte gesprekken. En is het niks voor jou dan kun je altijd nog verder kijken wat wel werkt bij jou.



En jij heb het (net als meerdere hier) over paniekaanvallen. Maar hoe zien die eruit? Wat gebeurt er dan? Ik weet niet of ik ze heb, maar weet wel dat ik de laatste maanden dat ik werkte mij nooit helemaal op mijn gemak voelde op het werk. Voelde mij een beetje zenuwachtig zeg maar de hele tijd. Ook als we in de stad lopen of als ik boodschappen doe heb ik dat gevoel. Is dat het of is dat wat anders?

Hoi allemaal,

Ik heb een paar dagen mee gelezen en sta versteld van de herkenning...ik dacht dat ik de enige was die me zo labiel en moe voelde. Ook ik zit sinds een week thuis. Sinds maart werkte ik nog halve dagen, maar dat was niet te doen. Vorige week zag ik op de sportschool mijn reflectie in een televisiescherm en ik schrok van de leegte in mijn ogen...



Nu dus helemaal thuis. Morgen heb ik een gesprek met mijn manager en P&O om te kijken hoe en waar ik ga reintegreren. Jullie snappen vast dat ik daar als een berg tegenop zie

hier even een kort berichtje, net naar mijn werk geweest 3uurtjes en weer helemaal bek af. Heb vorige week een flinke terugval gehad dus had vandaag nog beter niet kunnen gaan.. Maar voelde me toch verantwoordelijk om te gaan. Merk dat het weer steeds minder gaat terwijl ik in zo'n stijgende lijn zat. Echt gek wordt ik van die BO. Heb vrijdag een barbeque af moeten zeggen van een vriendin. Alle leuke dingen schieten er bij in.. Ik moet nu 3 ochtenden gaan werken maar vind 2 ochtenden nog veel te zwaar. Blijf het moeilijk vinden om niet steeds over mijn grens te gaan. Zit nu al 7 maanden in de ziektewet heb zo'n gevoel dat dit nog heel lang gaat duren.. En daar baal ik van. Ook al weet ik daet ik beter positief kan denken.

Welkom trouwens voor alle nieuwe hier op het forum. heb nog niet de fut om overal op te reageren. Komt nog..



gr kris

Hoi Allemaal,



Ik heb in December ook een Burn-out gehad. Dit inclusief paniek aanvallen. Heb me maanden ellendig gevoeld (Moe, lusteloos etc..). Gelukkig gaat het nu beter en voel ik me weer fit. Ik heb nog wel stemmingswisselingen maar die worden steeds minder. Wat ik jullie mee wil geven als tip is het volgende: Probeer iedere dag iets te doen wat je echt heel leuk vindt, waar je naar uit kijkt. Zo werden de dagen voor mij dragelijk en was er een rede om op te staan.



Voor de mensen met paniekaanvallen: vraag aan je psych wat antidepressiva om de symptomen te maskeren. Als je hierna weer wat meer vertrouwen hebt gekregen begin dan aan een speciale behandeling voor paniekaanvallen (Bv; cognitieve gedrags therapie). Laat je niet door je psycholoog afschepen met wat praat sessies over je moeilijke verleden.



Ook moet je een beetje guts tonen om deze aanvallen tegen te gaan. Je gaat er namelijk niet dood van, het is hoogstens ongemakkelijk. Ik weet dat het moeilijk is maar je moet er door heen, het gouden woord is exposure...

Hoi allemaal,



Schieten jullie soms niet ook vreselijk in de lach als je het topic doorleest? Zitten we dan, allemaal helemaal uitgeput, ons schuldig voelend over een goed dagje, paniekaanvallen hebben op de meest rare momenten, denkend de wereld weer aan te kunnen maar dan toch weer een neerdalen in uitzichtloosheid, niet wetend wat we met onszelf aanmoeten...haha en dat met zo'n grote groep! Ik kan me er echt over verwonderen. Is het nou iets van deze maatschappij? Van deze tijd? Of werden we vroeger (als in heel vroeger) gewoon in een gesticht gestopt? hahaha (vergeef me mijn overdenkingen, ik ben onder invloed van oxazepam).



Vanmorgen naar Bedrijfsarts geweest en ik moet daarvoor van mijn stadje naar de hoofdstad. Nou dat was geen goed plan vond mijn lijf zo midden in de spits. In de bus naar het station werd ik al gek van de drukte. Zonnebril op, muziekje op om alles buiten te sluiten, werkte mooi niet. Bij de AKO nog even een boekje kopen en toen ging het helemaal mis. Trillende handen, klotsende oksels, ontzettende onrust in lijf, het gevoel hebben niet meer te kunnen ademen, etc. en zo bij de kassa staan om af te rekenen (voor degene die het vroeg, zo ziet een paniekaanval er bij mij uit). Ik voelde me zo ontzettend K*T! Op het perron besloten een oxatje te nemen en in de trein werd ik al wat rustiger. Bij bedrijfsarts in tranen uitgebarsten toen ik het haar vertelde (met grote snikken 'Het gaat beter, echt. Heb alleen nog last van de paniekaanvallen'). Ze achtte me nog arbeidsongeschikt haha, moet over vier weken weer terugkomen.



@ Espoir, dat bedoel ik dus, een dagje voel je je ok en dan moet dus ook gelijk weer van alles en je vooral schuldig voelen. Succes bij de psych vandaag, ik hoop dat het je lekker oplucht. Laat je weten hoe het wat?



@ Sappie, succes vanmiddag. Ik weet hoe vervelend het kan zijn (zie bovenstaand relaas). Ik hoop voor je dat het jou beter afgaat. En vervelend dat alles tegenzit, soms kan je dat echt zo voelen. Misschien helpt het dat ergens op te schrijven?



@ Summerxx, zo herkenbaar. Zo lang ik geen stress heb van werk en niet teveel onderneem, heb ik ook het idee dat het zich allemaal als vanzelf oplost. Bij mij helpt het schrijven in dagboek daar trouwens ook erg bij. En dat zit ik bij de psych en dan weet ik echt niet waar ik het over moet hebben. Op wonderbaarlijke wijze zit ik 10 minuten later weer in tranen en komen er dingen uit die ik echt niet had verwacht. Wonderlijk echt! Maar jij was toch wel op zoek naar andersoortige hulpverlening, of wacht je echt op psych?



@ Sasaki, welkom op het feest der herkenning! Doe vooral rustig aan en laat je niet opjagen om weer zsm te beginnen. Ik weet het, het is makkelijker gezegd dat gedaan, maar het bedrijf heeft er ook niets aan als je te snel begint en vervolgens weer uitvalt, wat schijnbaar heel vaak gebeurt.



@ Krisje, balen joh dat het je weer zo zwaar valt. Je moet deze week nog twee ochtenden dus? Kan je daar niet een van skippen? Of allebei? Volgens mij moet je na een terugval echt weer voorzichtig zijn hoor! Pas goed op jezelf!



@ Brown Eyed Girl, hoe is het bij jou? Heeft het goede gevoel het weekend doorgezet?



Nou dames, ik zit hier helemaal opgelucht te wezen dat ik weer thuis ben. Voor iedereen nogmaals heel veel sterkte in dit rare proces en mocht je het even niet meer weten; meld je gezellig want ik weet het ook niet! Weten we tenminste samen net zo weinig! Groet Mo

Welkom nieuwe mensen!



@ Krisje, wat goed je doet ontzettend je best maar pas op dat je jezelf niet voorbij loopt he!! Ik hoop dat je voor jezelf op kunt komen want het is wel de bedoeling dat je vooruit blijft gaan!



@ MO, Eigenlijk wel 'fijn' dat je moest huilen daar , dat zette misschien ook wel wat zode aan de dijk! Wel raar he, dat je ook 'blij' kunt zijn dat je ardbeids ongeschikt bent.. Toen het UWV dat tegen mij zei was ik ZO opgelucht..

Ja en ik hoop dat ik er over een tijdje nog veel harder om kan lachen zo van 'dat ligt mooi achter me'!





Ik weet niet meer wie het vroeg, maar mijn paniekaanvallen zijn ook hyperventileren, duizelig, onrustig, zweterig, 'ik MOET NU weg' gevoel, gevoel dat alles op je af komt.. Bij mij wordt het snel getriggerd als ik moe ben, als het ergens druk is, warm, licht, geluid, muziek, enz. Bijvoorbeeld in het bos is het me nog NOOIT overkomen..



Ik deel overigens niet de mening voor AD bij paniek, maar dat zal ieder voor zich zijn,. Ik heb het lang en breed met mijn psych overlegd, en ik ben er wel van overtuigd dat praten voor mij de manier is. Ik wil het niet 'kunstmatig onderdrukken', ik wil het op eigen kracht weer kunnen redden en ik weet dat ik dat kan. Komt ook omdat ik al medicatie slik voor een lichamelijke aandoening, en ik wil gewoon zo min mogelijk 'rotzooi'.



Wel heel erg met je eens dat je je niet uit het veld moet laten slaan en moet blijven 'oefenen'.



Fijne dag en meiden, geniet van de zon want die komt deze week!!

,

@ summerxx, en in de tussentijd krijg je helemaal geen hulp? Kan me ook wel voorstellen dat je daar niet op zit te wachten hoor als je straks toch weer naar een andere psych gaat, maar snap de frustratie enorm. Krijg je te horen dat je intensievere hulp nodig hebt en dan belandt je vervolgens in zo'n gat. Hoe lang gaat het nog duren, heb je daar enig zicht op?



@ br.eyed girl, dat is inderdaad raar. Maar het is de druk die weer even van de ketel is die zo oplucht. Maar veel liever nog ben ik weer gewoon aan het werk en voel ik me weer helemaal top!

Zo...wat is er veel geschreven. Ben ik effe boodschappen doen (ja, ja, het geld stond er eindelijk op) heb ik heel veel te lezen.



@ Sasaki....niet te snel weer gaan werken hoor. Je bent net thuis zeg je. Dan kan je echt nog niet aan de slag. Doe rustig aan en neem de tijd. Succes met het gesprek morgen. Neem anders iemand mee die je een beetje kan steunen. Zolang je werken zelf niet ziet zitten zou ik zeggen dat je er niet aan moet beginnen. Denk dat het anders heel snel weer mis gaat.



@ Krisje....balen dat je na die uurtjes werken weer zo moe bent. En als 3 ochtenden teveel is kan je dat dan niet aangeven? Zo hebben ze toch ook niks aan jou op het werk.....en jij raakt nog verder in de put en ben dalijk helemaal weer terug bij af.



@ Carlo.....elke dag iets leuks doen om je bed uit te moeten is een goede. Het is dat ik er uit moet voor de kids anders had ik ook heel wat dagjes op bed doorgebracht.

Maar het gaat nu dus best goed met jou? Blijf je er niet altijd een beetje last van houden...net als dat jij nog wat stemmingswisselingen heb? Of gaat het helemaal over.



@ Mo78...ik moet niet echt lachen als ik dit topic doorlees....maar moest wel heel erg om jouw opsomming van dit topic lachen. Wat zijn we toch ook een lekker stelletje bij elkaar hey.

Volgens mij is het niet echt iets van deze tijd, maar geven ze er nu een naam aan. Denk wel dat er in deze tijd meer mensen last van hebben......de druk die op iedereen gelegd word in deze maatschappij is heel anders dan 50 jaar geleden.

En jeetje, ging dus even niet goed vanmorgen bij jou. Hoe jij jouw paniekaanvallen omschrijf zo voel ik me inderdaad bv. bij de kassa in de supermarkt of als ik in de stad loop en de laatste maanden op mijn werk liep ik ook steeds met klotsende oksels, beetje trillerig (bang om iets fout te doen) en benauwd rond. Nu heb ik ook inhalers en schoof die soort benauwdheid daarop af maar dat kan natuurlijk niet dat ik dat toevallig in die situaties heb. Ook breekt het zweet me heel makkelijk uit in die situaties. Voel me dan gewoon ongemakkelijk en weet niet waarom. Zal het toch eens met mijn psycholoog erover hebben.



@ Brown eye....ik ben ook niet echt voor de medicijnen. Mijn huisarts wilde mij die ook nog niet geven......die had het idee dat het met een paar weekjes wel over was...niet dus. Maar wil het ook zelf doen. Kijk, als het echt niet gaat kan het niet anders. Maar als het door medicijnen onderdrukt word hoe weet je dan of het echt beter gaat? En ondanks dat ik me niet fijn voel in veel situaties (denk dat dat dus paniekaanvallen zijn na jullie uitleg) doe ik het wel. Nu is het wel zo dat het vaak ook moet.....de boodschappen enzo. Mijn man heeft daar weinig tijd voor en zo kom ik ook nog buiten. Maar moet me er altijd een beetje op voorbereiden. Maar doe het wel.



Nog 20 minuten...dan moet ik naar de bedrijfsarts. Ben benieuwd wat die te zeggen heeft.



@ Summerxx....dagbehandeling...das heftig. Maar 1 x in de 2 weken een gesprek moet ik ook niet aan denken hoor. Doe mij maar elke week 1 minimaal.

@ Sappie, ik ga voor je duimen ben erg benieuwd. Laat je het ons weten?

Ja, Sappie, hoe ging het?



Ik heb morgen een dubbele afspr bij de psych. 1,5 uur.. wel 'fijn' maar ben ook wel helemaal total loss daarna.. Vroeg naar bed vanavond ..

Sow, veel gepost in de afgelopen uren!



@ Mo : jij bent vast helemaal gesloopt van de heftige gebeurtenissen van vandaag?!?! Je kunt je voorlopig dus helemaal richten op je herstel. Hoe gaat het nu met je?



@ Summerxx : wat klote dat er op dit moment (nog) geen passende hulp voor je is, hoe zien jouw dagen er op dit moment uit?



@ Krisje : Wees voorzichtig hè!! Kan je niet ergens (teamleider?!) aangeven dat 3 ochtenden teveel is? Zij hebben er niets aan als je een flinke terugval krijgt, en jij al helemaal niet!



@ sappie : hoe is het gegaan???



@ browneyedgirl : ben je inmiddels over je dipje heen?



Ik ben vanmorgen bij mijn psych geweest en het was een goed gesprek. Zij slaagt er erg goed in om me gerust te stellen en de grote twijfels weg te nemen over de koers van mijn leven op dit moment. Was daarna wel zo moe dat ik meteen mijn bed in ben gekropen. Ik begin nu weer een beetje bij te komen, maar ben nog wel gammel.

Mijn psych blijft er op wijzen dat mijn BO, ondanks de zeer k*t periode van nu, ruimte schept voor een nieuw begin en dat idee staat me wel aan. Word er gewoon weer een beetje vrolijk van!



Good luck ladies!!

Hallo iedereen, ik zie nieuwe namen voorbij komen en ook bekende verhalen,bekend, is niet het juiste woord, meer herkenbare verhalen.

Burnout is niet alleen het werk ook prive speelt er een rol in mee.



Ik heb een tijdje niet geschreven, ben een beetje stom geweest en ben geminderd met de medicijnen,had ik niet moeten doen.

Wat ik niet had verwacht,gebeurde dus wel, terug zakken in een forse dip, ik zit nu weer op mijn oude niveau van pillen slikken en ik voel me weer redelijk tot goed.



Ben ook weer begonnen met mijn werk, ben tussendoor geopereerd,nog steeds op reintregatie waar ook geen druk achter staat.

Het gaat nu naar 12 uur per week, vergeleken met wat ik werkte aan uren is het en schijntje. Vorig jaar werkte ik meer dan een 40 uur per week.

Nu wacht ik op telefoon van de arbeidsdeskundige, kan ik met haar rond de tafel en kijken op welke lokatie ik aan het werk kan als zorgdeskundige. Ik geef ook eerijk toe dat ik heel blij ben niet meer terug te kunnen naar mijn oude baan het is rot en aan de andere kant geeft het mij opluchting,hoe dubbel kan een mens denken.

Ik heb zelfs een vakantie geboekt en we gaan voor het eerst sinds 40 jaar een georganiseerde reis doen.

Na het boeken heb ik weken bij inslapen en wakker worden de vakantie in het hoofd gehad en ook ,....waar ben ik aan begonnen, wat heb ik gedaan, vreselijk, de mensen , het vliegtuig, hotel, wat heb ik gedaan.

Als het kon had ik alles afgezegd maar nu ik verheug me er nu een beetje op en ben begonnen aan de voorbereidingen.

Allemaal mooi ingeklemd tussen de bezoeken de verschillende therapieèn.

Hoi.



Vandaag dus bij bedrijfsarts geweest en ging opzich wel goed. Ze heeft een bepaald iets opgesteld (weet de naam niet meer) dat doen ze als je langer dan 6 weken in de ziektewet zit. Daar staat in wat je wel en niet kan en weet ik veel wat nog meer. Dat gaat ook naar mijn werkgever die daarvan dan weer een plan van aanpak maakt voor mij. De bedrijfsarts wil het werken bij mij langzaam aan opbouwen binenkort. Dus eerst bij de vergaderingen zitten, dan met een collega samen met een paar kindjes iets doen van een activiteit buiten de groep (werk op een kdv met ongeveer 30 kindjes in de groep) die drukte kan ik nu niet aan en ben ook zo vergeetachtig en niet echt bekwaam nu om voor zoveel kids te zorgen samen met collega's. Dus eerst de dingen op het werk doen waar ik geen drukte en stress ervaar (de vergaderingen en buiten de groep met 2 of 3 kids) en dan langzaam alles opbouwen totdat ik weer 27 uur werk. Wil wel minder gaan werken in de toekomst. Even laten berekenen op t werk wat ik er op achteruit ga dan.



Viel dus mee...maar heb eerlijk gezegd dat als ik aan het werk denk dat ik bang ben dat ik faal en het niet kan. Raak er meteen een beetje gestressd door als ik aan beginnen met werken denk. Maar even afwachten wat voor plan van aanpak het werk straks heeft. Het werk geeft mij wel alle ruimte en ik sta eerst ook overtallig op de groep. Maar wel heel spannend. Maar voorlopig dus nog even thuis. Ik hoor het wel en wacht op de volgende oproep van de bedrijfsarts.

Vind het ook heel moeilijk om te gaan werken omdat ik bang ben dat iedereen op het werk (is een heel groot kdv met veel personeel) met andere ogen naar mij kijkt en mij heel erg in de gaten houd of alles wel goed gaat. Dat ze mij als labiel gaan zien ofzo. Misschien raar maar daar loop ik een beetje tegenaan.



@ brown eye...veel succes morgen bij de psycholoog. Ik moet morgen ook en kom er ook altijd heel moe en met hoofdpijn vandaan.



@ espoir.....het gesprek met jouw psycholoog heeft je dus goed gedaan. Houden zo zou ik zeggen...hahaha.



@ josske...wat goed dat je al deels weer aan het werk bent. Ga je straks ook weer 40 uur werken of minder. En heerlijk toch een vakantie in het vooruitzicht. Ik kan niet wachten tot we eind zomer gaan.



Ga zo lekker in bed tv kijken en niet lang daarna slapen. Ben zo moe....van het gesprek en heb boodschappen gedaan in 3 verschillende winkels en thuis nog het een en ander. Ben nu brak

Hey goedemorgen dames,



Iedereen een beetje kunnen slapen vannacht? Het ging bij mij wonderwel best redelijk, in tegenstelling tot de nachten daarvoor. Ik was ook wel erg moe van mijn grote avontuur gisteren.



@ Sappie, toch al sprake van werkhervatting dus? Hoe denk je daar nu over na een nachtje slapen? Pas goed op jezelf hoor, niet te snel je weer verplicht voelen. Mijn arts begon daar ook heel snel over, maar heeft inmiddels haar mening bijgesteld. Maar het zou misschien ook wel heel goed uit kunnen pakken, wie weet.



@ Josske, wat een fijn vooruitzicht en ook fijn dat je er naar uitkijkt! Wanneer ga je?



@ Espoir, dat idee van je psych staat mij ook wel aan. Ik ervaar dat ook zo, merk dat ik allemaal nieuwe ideeen en dromen krijg, plannetjes maak etc. Heb alleen nog geen energie om ze uit te voeren!



@ Brown Eyed Girl, veel succes bij de psych vandaag. Bij mij staat de haptonoom op het programma.



Fijne dag allemaal.

Wat wordt er veel geschreven, ik kan het nog niet allemaal bijlezen. Omdat ik me met andere dingen bezig wil houden. Had een dipweek, veel emotioneel en moe, maar dat is weer over. Herken veel van wat hier boven staat, maar ben tevreden met hoe het gaat.



Ik lees vanalles over lang wachten op een psycholoog of op de juiste hulpverlening. Zijn er ook mensen die in een alternatieve richting hulp hebben gezocht? Ik heb veel baat gehad bij een natuurgeneeskundige (kijken hoe mijn lichaam reageert op voeding, adviezen om met voeding meer energie te krijgen), heb bach-bloesem genomen. Trakteerde mezelf ook regelmatig op een shiatsu of voetreflex massage, hot stone massage of rebalancing massage. Dit bracht me wat meer in contact met m'n lichaam en elke sessie hielp me weer een stapje verder. Toen ik wat meer energie had, ging ik naar dansavonden van biodanza of vijf ritmes, heerlijk ontspannen en kreeg er energie van in plaats van dat ik de volgende dag uitgeput was . Heb ook yoga en meditatiecursussen gedaan, was soms moeilijk me er naartoe te slepen, maar het deed me wel goed en was een stok achter de deur (want thuis kan ik mezelf er moeilijk toe zetten). Een gestalt-therapeute en familieopstellingen heeft me trouwens ook goed inzicht gegeven in m'n probleem en hoe ik ermee omga.



Nou ja, vroeg me af of anderen ook dit soort dingen dingen. Ik heb ook hulp gehad van de huisarts en psycholoog, maar voor mijn gevoel was dat alleen om de diagnose te krijgen en inzicht te krijgen in mijn gedachtepatronen. Op andere manieren zocht ik naar de diepere betekenis van de burn-out en hoe mijn mind en lijf er onbewust mee omgaan.

@ Lindy, ja ik heb ook andere hulp gezocht, waaronder haptonoom, yoga lessen (wel thuis) en massages. Niet zozeer om de diepere betekenis te vinden, maar meer om me te helpen beter naar mijn lijf te luisteren (lukt nog niet zo goed btw). Ik vind het wel een interessante vraag, de diepere betekenis van de BO.

,

@ mo78......gelukkig heb je weer lekker kunnen slapen vannacht. Ik iets minder. Was klaarwakker en viel pas rond 1.00 uur in slaap en om 7.00 uur moest ik er weer uit voor de kids. Vanavond dus maar vroeg naar bed als het lukt.

En ik pas goed op mezelf hoor.En ik weet niet per wanneer ik weer een beetje aan het werk ga. Over 2 weken is er een vergadering en weet niet of ik daar al bij moet zijn. Nu vind ik dat nog niet zo een ramp maar dat op de groep weer gaan staan zie ik wel een beetje tegenop...al die kids, die herrie. Maar we zien wel.

Hoe was het bij de haptonoom?



@ lindy.....Ik heb eerlijk gezegd niet zo heel veel met alles in de alternatieve richting. Het is niks voor mij.Maar als het goed helpt bij jou moet je het zeker op die manier doen. Bij iedereen is een andere aanpak nodig die werkt.



@ summerxx......Wat jij zegt over beter voor jezelf zorgen omdat je jezelf jaren lang voorbij bent gelopen dat is heeeeel herkenbaar voor mij...en ik denk voor meer van ons. En dat moet inderdaad ook veranderen. Het lukt me wel aardig gelukkig....maar zal ook dingen aan mezelf moeten veranderen. Heb niet echt een denderende jeugd gehad en nooit bepaalde dingen geleerd zoals mijn mening geven en mijn gevoelens uiten. En daar loop ik dus heel erg tegenaan. Vond alles altijd maar goed en het ging ook altijd goed met mij. Drukte mijn gevoelens weg en ging maar door.

Heb er ook totaal geen problemen mee dat mijn kids 3 dagen op de opvang zitten en ik thuis....iets wat ik normaal nooit deed als ik thuis was. Maar vind het heerlijk....en vooral rustig. Ik kom aan mezelf toe.



Hebben gisteravond een houten klapbankje opgehaald ergens, voor de kids voor in de gang en heb die net buiten af staan schuren en als ik van de psycholoog terug ben straks ga ik hem lekker verven....heerlijk vind ik dat. Spullen opknappen en mijn huisje opknappen. Hebben er nu weer een beetje geld voor.

En het zonnetje schijnt heerlijk hier. Dus lekker veel de tuin in vanmiddag.

ik ben ZO verdrietig!!!



Hele goede sessie gehad bij de psych vanochtend, kom er hartstikke trots van terug.. krijg ik een mailtje van iemand in mn mailbox die me zo verschrikkelijk kwetst! Ik wil er niet te diep op ingaan, maar ik ben zo gefrustreerd en ik begrijp 'het' gewoon soms helemaal niet, hoe mensen 'werken'... Vooral (oke dat is MIJN valkuil) als je er zoveel instopt.. en zo respectvol probeert te zijn.. wordt er weleens overheen gewalst... Nouja, adem in..adem uit..

Zo'n elf jaar geleden (ik was eenenveertig) ben ik gestopt met werken (halftime administratief) wegens burnout. Ik hing er al een paar jaar tegenaan. Het kwam door een combinatie van factoren: nawee'en van een ongeval, diverse reorganisaties op het werk, mijn echtgenoot ZZP-er in de bouw met weliswaar een redelijk maar toch onzeker inkomen, een puberdochter met een flink probleem, een langdurige verbouwing thuis, en veel moeilijkheden in de schoonfamilie waarop ik geen invloed kon uitoefenen. Chronische ontstekingen door stress.

Wat mij op de been hield was de goede relatie met mijn man, en de zorg voor onze kinderen en huisdieren.

Mijn antieke huisarts vond dat ik niet overspannen was. Hem heb ik er verder buiten gelaten. De arbo-arts hoorde mij aan maar ik vertelde alleen wat ik kwijt wilde. Ik wilde er geen etiket van alleen overspannen opgeplakt krijgen, dan moest je namelijk weersnel aan het werk.. Ik heb de fysieke klachten meer benadrukt. Ik heb, om mijn inkomen te kunnen behouden, de instanties een beetje bespeeld.

Contact met collega's van de afdeling was er nauwelijks. Die kende ik ook pas enkele jaren.

Na twee jaar in de WAO.,gedeeltelijk.

Ik heb een flinke dip gehad en ben nog steeds niet de oude, voorzover dat kan.

De WAO is bijna afgelopen, betaald werk is niet te vinden hier, dus dat wordt wat lastig, maar nog zuiniger zijn kan ik ook wel.

Ik heb een relatief klein bedrag aan de schatkist gekost, ik heb geen dure therapieen gevolgd of hulpverleners ingeroepen voor alles en nog wat.

Ik heb mijzelf behandeld met vooral rust en met mijn eigen zin doen.

Ons gezin is nog intact en met mijn dochter is het hartstikke goed gekomen.

@brown eye....wat vervelend zeg. Kom je met een goed gevoel thuis maakt iemand anders dat gevoel in no time kapot.

Probeer rustig aan te doen.



@ duivin...jeetje wat een verhaal....waar ook heel veel herkenbaar van is.

Maar waarom heb je geen hulp gezocht destijds van een psycholoog ofzo? Vind het knap dat je met "zelfbehandeling" zo een eind bent gekomen. Hopelijk nu nog snel een baan, maar dat is wat je zegt heel moeilijk en zeker in deze tijd.

Sterkte met alles.



Net terug van psycholoog en besproken hoe en wat verder.....wat voor behandeling ik ga krijgen. Omdat ik met heel veel dingen van vroeger zit die mij zo gevormd hebben dat ik nu soms heel erg mezelf tegen kom is er besloten dat ik iets van een gedragstherapie???? ga doen. Is een langdurige reeks van gesprekken waar je dieper op alles in gaat. Alleen is daar weer een wachtlijst voor en ze wist nu niet hoe lang die was. Mocht het tussendoor even niet zo lekker gaan mag ik haar bellen om een gesprek tussendoor met haar te hebben, als overbrugging zeg maar. Wel fijn dat dat kan. Nu dus weer wachten. En het duurt mij al te lang. Ik wil eraan gaan werken door middel van die gesprekken. Waarom duurt dat toch zo lang

Ga zo lekker dat bankje verven...even mijn gedachten op iets anders zetten