Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 21 juni 2010 om 21:46
quote:Lotte35 schreef op 21 juni 2010 @ 11:12:
[...]
't Is dat ik al op bed lag toen je dit schreef, maar anders had ik je engelachtige blik vást niet kunnen weerstaan
Hahaha
Ik voel me vandaag erg slecht. Beroerd geslapen, om de haverklap wakker. En áls ik sliep, droomde ik dat ik niet kon slapen (hoezo er veel te veel mee bezig zijn....).
Ben nu dus hondsmoe, en kan daar erg slecht tegen. Ik heb liever hoofdpijn dan deze vermoeidheid. 't Is geen lichamelijke moeheid, maar het hangt achter m'n ogen. Het gevoel of ik, als ik m'n hoofd neerleg, direct in slaap zal vallen. Wat niet zo is, want áls ik dan even ga liggen, kan ik dus echt niet slapen.
Zulke dagen komen gelukkig al veel minder voor dan vroeger, maar als ik ze heb, kan ik er slecht mee omgaan. Het heeft een deprimerende uitwerking op me.
Herkenbaar? En gaat dit echt over als ik aankom? Tuurlijk besef ik dat iedereen weleens moe is, maar ik hoop gewoon dat het minder vat heeft op mijn gemoedsgesteldheid, als ik wat zwaarder ben. Als ik dat echt zéker zou weten, zou het aankomen wel makkelijker voor me zijn.
Zéker herkenbaar. Toevallig dacht ik er laatst nog over na, toen ik diezelfde vermoeidheid achter mijn ogen voelde. Het is een psychische vermoeidheid, geloof ik. Ik kan wakker worden en denken: vandaag is het mis. Het is alsof ik mijn ogen niet open kan krijgen (dat voelt ook echt zo, met moeite je ogen open houden), ik voel me zo duf als een konijn en sla me met moeite door de dag. Vaak voel ik me ook wat afwezig, alsof ik er niet helemaal bij ben. Dat had ik met ondergewicht vrijwel elke dag, nu heb ik het bijna nooit meer. Ik ben nu ook zeker minder moe dan toen, toen was ik eigenlijk altijd uitgeput (en tóch doorgaan, nee, natuurlijk kan ik nog wel tien kilometer lopen...en dan aan het einde bijna door je hoeven gaan). Dat heb ik nu veel minder. Je staat gewoon tienduizend keer makkelijker in het leven. Natuurlijk gaat mijn leven nu ook niet altijd over rozen, maar die tegenslagen doorsta ik gemakkelijker. Je hoofd is een stuk helderder, je kunt met gevoel rationeler denken (diep hè? ) Eigenlijk is het ook heel logisch dat het makkelijker wordt als je aankomt: nu heb je altijd je ondergewicht, het wezenlijke gebrek aan energie én daar komt dan nog 'es het tekort aan slaap bij. Slaap je 'es slecht als je een gezond gewicht hebt (wat, ik zeg het nog meer eens, niet "dik" betekent), dan kun je dat gewoon handelen.
*zet een lied in* dus éét maar, éét maar, is niet erg, je bent het waard, het is zo fijn om gewoon op gewicht te zijn, lalalalala *zingmodus weer uit* Je ziet, je wordt er niet minder gek van, een gezond gewicht, maar wel heel vrolijk!
[...]
't Is dat ik al op bed lag toen je dit schreef, maar anders had ik je engelachtige blik vást niet kunnen weerstaan
Hahaha
Ik voel me vandaag erg slecht. Beroerd geslapen, om de haverklap wakker. En áls ik sliep, droomde ik dat ik niet kon slapen (hoezo er veel te veel mee bezig zijn....).
Ben nu dus hondsmoe, en kan daar erg slecht tegen. Ik heb liever hoofdpijn dan deze vermoeidheid. 't Is geen lichamelijke moeheid, maar het hangt achter m'n ogen. Het gevoel of ik, als ik m'n hoofd neerleg, direct in slaap zal vallen. Wat niet zo is, want áls ik dan even ga liggen, kan ik dus echt niet slapen.
Zulke dagen komen gelukkig al veel minder voor dan vroeger, maar als ik ze heb, kan ik er slecht mee omgaan. Het heeft een deprimerende uitwerking op me.
Herkenbaar? En gaat dit echt over als ik aankom? Tuurlijk besef ik dat iedereen weleens moe is, maar ik hoop gewoon dat het minder vat heeft op mijn gemoedsgesteldheid, als ik wat zwaarder ben. Als ik dat echt zéker zou weten, zou het aankomen wel makkelijker voor me zijn.
Zéker herkenbaar. Toevallig dacht ik er laatst nog over na, toen ik diezelfde vermoeidheid achter mijn ogen voelde. Het is een psychische vermoeidheid, geloof ik. Ik kan wakker worden en denken: vandaag is het mis. Het is alsof ik mijn ogen niet open kan krijgen (dat voelt ook echt zo, met moeite je ogen open houden), ik voel me zo duf als een konijn en sla me met moeite door de dag. Vaak voel ik me ook wat afwezig, alsof ik er niet helemaal bij ben. Dat had ik met ondergewicht vrijwel elke dag, nu heb ik het bijna nooit meer. Ik ben nu ook zeker minder moe dan toen, toen was ik eigenlijk altijd uitgeput (en tóch doorgaan, nee, natuurlijk kan ik nog wel tien kilometer lopen...en dan aan het einde bijna door je hoeven gaan). Dat heb ik nu veel minder. Je staat gewoon tienduizend keer makkelijker in het leven. Natuurlijk gaat mijn leven nu ook niet altijd over rozen, maar die tegenslagen doorsta ik gemakkelijker. Je hoofd is een stuk helderder, je kunt met gevoel rationeler denken (diep hè? ) Eigenlijk is het ook heel logisch dat het makkelijker wordt als je aankomt: nu heb je altijd je ondergewicht, het wezenlijke gebrek aan energie én daar komt dan nog 'es het tekort aan slaap bij. Slaap je 'es slecht als je een gezond gewicht hebt (wat, ik zeg het nog meer eens, niet "dik" betekent), dan kun je dat gewoon handelen.
*zet een lied in* dus éét maar, éét maar, is niet erg, je bent het waard, het is zo fijn om gewoon op gewicht te zijn, lalalalala *zingmodus weer uit* Je ziet, je wordt er niet minder gek van, een gezond gewicht, maar wel heel vrolijk!
maandag 21 juni 2010 om 22:10
quote:Pelikaan schreef op 21 juni 2010 @ 21:46:
Zéker herkenbaar. Toevallig dacht ik er laatst nog over na, toen ik diezelfde vermoeidheid achter mijn ogen voelde. Het is een psychische vermoeidheid, geloof ik. Ik kan wakker worden en denken: vandaag is het mis. Het is alsof ik mijn ogen niet open kan krijgen (dat voelt ook echt zo, met moeite je ogen open houden), ik voel me zo duf als een konijn en sla me met moeite door de dag. Vaak voel ik me ook wat afwezig, alsof ik er niet helemaal bij ben.
Pelikaan, ik ben zo blij met deze reactie van je! Toen ik dit stukje las, kwamen de tranen. Ik ben niet de enige, en ik ben níet gek. Vandaag dacht ik echt dat ik hélemaal door zou draaien, ik was ZO moe! Maar ik ben echt blij dat jij het psychische moeheid noemt, want dat vermoeden heb ik zelf ook al een hele tijd. Ik weet ook meteen na het opstaan of het een goede dag voor me is, of niet. Ik ben altijd vroeg uit bed, en soms ben ik om acht uur alweer kapot. Dan weet ik niet hoe ik de dag door moet komen. Als ik 's middags moet gaan werken (wat ik héél graag doe!), móet ik op zulke dagen om een uur of elf nog een poosje gaan liggen, anders kom ik echt de middag niet door.
Vanmiddag toch even bij m'n moeder een bakkie wezen doen. Toen ik naar huis reed, was ik de wanhoop nabij. Ik had geen fut om te koken. Heb brood gegeten met soep, en ben daarna drie kwartier naar bed gegaan. Daar ben ik wel iets van opgeknapt.
Deze dag heeft er flink ingehakt, en ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik meer MOET gaan eten. Ik ben dit zo zat, ik kan zo weinig hebben.
En nu zeg jij (onder andere met dat werkelijk schítterende lied
) me wéér dat ik echt zal opknappen, als ik aankom. Dus ik heb mezelf bij de kladden gepakt, en besloten dat ik er nóg beter m'n best voor ga doen.
Meteen de daad bij het woord gevoegd, en net een dubbele portie chips genomen. Dan nog is het de hoeveelheid voor een kind, maar toch, het is al twee maal wat ik normaal neem. Ik prent mezelf in, dat wat er met me zal gebeuren als ik écht meer ga eten, nooit zo erg kan zijn als die vermoeidheid van vandaag.
Echt bedankt weer voor je reactie. Ik denk dat wel duidelijk is dat ik er heel veel aan heb!
Zéker herkenbaar. Toevallig dacht ik er laatst nog over na, toen ik diezelfde vermoeidheid achter mijn ogen voelde. Het is een psychische vermoeidheid, geloof ik. Ik kan wakker worden en denken: vandaag is het mis. Het is alsof ik mijn ogen niet open kan krijgen (dat voelt ook echt zo, met moeite je ogen open houden), ik voel me zo duf als een konijn en sla me met moeite door de dag. Vaak voel ik me ook wat afwezig, alsof ik er niet helemaal bij ben.
Pelikaan, ik ben zo blij met deze reactie van je! Toen ik dit stukje las, kwamen de tranen. Ik ben niet de enige, en ik ben níet gek. Vandaag dacht ik echt dat ik hélemaal door zou draaien, ik was ZO moe! Maar ik ben echt blij dat jij het psychische moeheid noemt, want dat vermoeden heb ik zelf ook al een hele tijd. Ik weet ook meteen na het opstaan of het een goede dag voor me is, of niet. Ik ben altijd vroeg uit bed, en soms ben ik om acht uur alweer kapot. Dan weet ik niet hoe ik de dag door moet komen. Als ik 's middags moet gaan werken (wat ik héél graag doe!), móet ik op zulke dagen om een uur of elf nog een poosje gaan liggen, anders kom ik echt de middag niet door.
Vanmiddag toch even bij m'n moeder een bakkie wezen doen. Toen ik naar huis reed, was ik de wanhoop nabij. Ik had geen fut om te koken. Heb brood gegeten met soep, en ben daarna drie kwartier naar bed gegaan. Daar ben ik wel iets van opgeknapt.
Deze dag heeft er flink ingehakt, en ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik meer MOET gaan eten. Ik ben dit zo zat, ik kan zo weinig hebben.
En nu zeg jij (onder andere met dat werkelijk schítterende lied
) me wéér dat ik echt zal opknappen, als ik aankom. Dus ik heb mezelf bij de kladden gepakt, en besloten dat ik er nóg beter m'n best voor ga doen.
Meteen de daad bij het woord gevoegd, en net een dubbele portie chips genomen. Dan nog is het de hoeveelheid voor een kind, maar toch, het is al twee maal wat ik normaal neem. Ik prent mezelf in, dat wat er met me zal gebeuren als ik écht meer ga eten, nooit zo erg kan zijn als die vermoeidheid van vandaag.
Echt bedankt weer voor je reactie. Ik denk dat wel duidelijk is dat ik er heel veel aan heb!
maandag 21 juni 2010 om 22:37
quote:Lotte35 schreef op 21 juni 2010 @ 22:10:
[...]
Pelikaan, ik ben zo blij met deze reactie van je! Toen ik dit stukje las, kwamen de tranen. Ik ben niet de enige, en ik ben níet gek.
quote:Vandaag dacht ik echt dat ik hélemaal door zou draaien, ik was ZO moe! Maar ik ben echt blij dat jij het psychische moeheid noemt, want dat vermoeden heb ik zelf ook al een hele tijd. Ik weet ook meteen na het opstaan of het een goede dag voor me is, of niet. Ik ben altijd vroeg uit bed, en soms ben ik om acht uur alweer kapot. Dan weet ik niet hoe ik de dag door moet komen. Als ik 's middags moet gaan werken (wat ik héél graag doe!), móet ik op zulke dagen om een uur of elf nog een poosje gaan liggen, anders kom ik echt de middag niet door.
Kijk, en dat is echt een hele goede reden om aan te komen. Je bent een jonge vrouw, je zou niet op bed of bank moeten hoeven liggen om je dag door te komen.
quote:Vanmiddag toch even bij m'n moeder een bakkie wezen doen. Toen ik naar huis reed, was ik de wanhoop nabij. Ik had geen fut om te koken. Heb brood gegeten met soep, en ben daarna drie kwartier naar bed gegaan. Daar ben ik wel iets van opgeknapt.
Ach lieve Lotte, ik kan het me zo indenken, die wanhoop...het drijft je ook tot wanhoop, want je wil wel, maar...het is ook eng. Toch geloof ik dat je echt zo ontzettend de goede kant opgaat. Je eigen wil komt steeds sterker door die ANwolk heen, je prikt steeds meer gaatjes in de luchtballon en hij zal langzamerhand leeglopen totdat je die hele ruimte weer inneemt. Want een luchtballon, dat is het. Schijnveiligheid. Als jij je weer lekker in je eigen vel voelt, kun je de wereld weer aan. En dat zal heus niet over één nacht ijs zijn, maar beetje bij beetje. Het is zo'n psychologische tang, dat hele eetstoornissengedoe, en ik ben zó trots op je dat je je eraan aan het ontworstelen bent. Het is jammer dat die wanhoop erbij hoort, maar het drijft je wél de goede kant op. Dat is dan nog een beetje positief niet waar!
quote:Deze dag heeft er flink ingehakt, en ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik meer MOET gaan eten. Ik ben dit zo zat, ik kan zo weinig hebben.
Ik kan hier alleen maar JA knikken. JA!
quote:En nu zeg jij (onder andere met dat werkelijk schítterende lied
) me wéér dat ik echt zal opknappen, als ik aankom. Dus ik heb mezelf bij de kladden gepakt, en besloten dat ik er nóg beter m'n best voor ga doen.
Ik wist het, dat lied, dat gaat het 'em doen!
Haha
quote:Meteen de daad bij het woord gevoegd, en net een dubbele portie chips genomen. Dan nog is het de hoeveelheid voor een kind, maar toch, het is al twee maal wat ik normaal neem. Ik prent mezelf in, dat wat er met me zal gebeuren als ik écht meer ga eten, nooit zo erg kan zijn als die vermoeidheid van vandaag.
Echt bedankt weer voor je reactie. Ik denk dat wel duidelijk is dat ik er heel veel aan heb!
Oh, ik hoop dat je van je chipjes hebt genoten
Overigens vind ik het dikgedrukte echt heel, heel mooi om te horen: want het is zo waar. Het lijkt alsof je ANstatus beter is dan "dik" (gezond!), maar dat is NIET waar. Het is echt fijner om wat meer reserves te hebben, om je gewoon fijn te voelen en niet meer die constante hyperalerte zenuwachtigheid te voelen. Je kunt rust hebben in je hoofd en je lijf, als je jezelf het gunt om te leven en je daarvoor de benodigde brandstof te leveren.
En ik zet nog meer 'es in: *woehoeeee, Lotte is zo goed op weg, die stomme AN heeft gewoon dikke vette pech, het is veel fijner om gewoon lekker in je vel te zitten, dan constant op jezelf te vitten, gun jezelf een fijner leven, ik dacht, ik meld het nog maar even, woehoeeeee!!* en fade out.....
[...]
Pelikaan, ik ben zo blij met deze reactie van je! Toen ik dit stukje las, kwamen de tranen. Ik ben niet de enige, en ik ben níet gek.
quote:Vandaag dacht ik echt dat ik hélemaal door zou draaien, ik was ZO moe! Maar ik ben echt blij dat jij het psychische moeheid noemt, want dat vermoeden heb ik zelf ook al een hele tijd. Ik weet ook meteen na het opstaan of het een goede dag voor me is, of niet. Ik ben altijd vroeg uit bed, en soms ben ik om acht uur alweer kapot. Dan weet ik niet hoe ik de dag door moet komen. Als ik 's middags moet gaan werken (wat ik héél graag doe!), móet ik op zulke dagen om een uur of elf nog een poosje gaan liggen, anders kom ik echt de middag niet door.
Kijk, en dat is echt een hele goede reden om aan te komen. Je bent een jonge vrouw, je zou niet op bed of bank moeten hoeven liggen om je dag door te komen.
quote:Vanmiddag toch even bij m'n moeder een bakkie wezen doen. Toen ik naar huis reed, was ik de wanhoop nabij. Ik had geen fut om te koken. Heb brood gegeten met soep, en ben daarna drie kwartier naar bed gegaan. Daar ben ik wel iets van opgeknapt.
Ach lieve Lotte, ik kan het me zo indenken, die wanhoop...het drijft je ook tot wanhoop, want je wil wel, maar...het is ook eng. Toch geloof ik dat je echt zo ontzettend de goede kant opgaat. Je eigen wil komt steeds sterker door die ANwolk heen, je prikt steeds meer gaatjes in de luchtballon en hij zal langzamerhand leeglopen totdat je die hele ruimte weer inneemt. Want een luchtballon, dat is het. Schijnveiligheid. Als jij je weer lekker in je eigen vel voelt, kun je de wereld weer aan. En dat zal heus niet over één nacht ijs zijn, maar beetje bij beetje. Het is zo'n psychologische tang, dat hele eetstoornissengedoe, en ik ben zó trots op je dat je je eraan aan het ontworstelen bent. Het is jammer dat die wanhoop erbij hoort, maar het drijft je wél de goede kant op. Dat is dan nog een beetje positief niet waar!
quote:Deze dag heeft er flink ingehakt, en ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik meer MOET gaan eten. Ik ben dit zo zat, ik kan zo weinig hebben.
Ik kan hier alleen maar JA knikken. JA!
quote:En nu zeg jij (onder andere met dat werkelijk schítterende lied
) me wéér dat ik echt zal opknappen, als ik aankom. Dus ik heb mezelf bij de kladden gepakt, en besloten dat ik er nóg beter m'n best voor ga doen.
Ik wist het, dat lied, dat gaat het 'em doen!
Haha quote:Meteen de daad bij het woord gevoegd, en net een dubbele portie chips genomen. Dan nog is het de hoeveelheid voor een kind, maar toch, het is al twee maal wat ik normaal neem. Ik prent mezelf in, dat wat er met me zal gebeuren als ik écht meer ga eten, nooit zo erg kan zijn als die vermoeidheid van vandaag.
Echt bedankt weer voor je reactie. Ik denk dat wel duidelijk is dat ik er heel veel aan heb!
Oh, ik hoop dat je van je chipjes hebt genoten
Overigens vind ik het dikgedrukte echt heel, heel mooi om te horen: want het is zo waar. Het lijkt alsof je ANstatus beter is dan "dik" (gezond!), maar dat is NIET waar. Het is echt fijner om wat meer reserves te hebben, om je gewoon fijn te voelen en niet meer die constante hyperalerte zenuwachtigheid te voelen. Je kunt rust hebben in je hoofd en je lijf, als je jezelf het gunt om te leven en je daarvoor de benodigde brandstof te leveren.
En ik zet nog meer 'es in: *woehoeeee, Lotte is zo goed op weg, die stomme AN heeft gewoon dikke vette pech, het is veel fijner om gewoon lekker in je vel te zitten, dan constant op jezelf te vitten, gun jezelf een fijner leven, ik dacht, ik meld het nog maar even, woehoeeeee!!* en fade out.....
maandag 21 juni 2010 om 22:58
En daar kómen de waterlanders weer. Gewoon alleen om de woorden 'hyperalerte zenuwachtigheid'. Dat is nou precies wat ik de hele dag (en eigenlijk ook nacht) voel, al jarenlang. Zo fijn dat je het herkent, echt een opluchting.
Ik ga nu naar bed, maar reageer morgen nog wat uitgebreider op je laatste posting. Er staan namelijk nog meer erg motiverende dingen in.
Zoals het slotlied, het is fantastisch. En dat fade out doet het 'm hè, 't is net echt
Ik ga nu naar bed, maar reageer morgen nog wat uitgebreider op je laatste posting. Er staan namelijk nog meer erg motiverende dingen in.
Zoals het slotlied, het is fantastisch. En dat fade out doet het 'm hè, 't is net echt
dinsdag 22 juni 2010 om 11:59
Véél beter geslapen vannacht. Ik kan gewoon niet uitleggen hoeveel beter ik me voel dan gisteren. Het verschil tussen opzien tegen elk dingetje, en zin hebben in de dag! Na gisteren ben ik ook weer súpergemotiveerd om er tegenaan te gaan. Ik wil dit gewicht loslaten, ik wil weg uit deze gevangenis.quote:Pelikaan schreef op 21 juni 2010 @ 22:37:
Ach lieve Lotte, ik kan het me zo indenken, die wanhoop...het drijft je ook tot wanhoop, want je wil wel, maar...het is ook eng. Toch geloof ik dat je echt zo ontzettend de goede kant opgaat. Je eigen wil komt steeds sterker door die ANwolk heen, je prikt steeds meer gaatjes in de luchtballon en hij zal langzamerhand leeglopen totdat je die hele ruimte weer inneemt. Want een luchtballon, dat is het. Schijnveiligheid. Als jij je weer lekker in je eigen vel voelt, kun je de wereld weer aan. En dat zal heus niet over één nacht ijs zijn, maar beetje bij beetje. Het is zo'n psychologische tang, dat hele eetstoornissengedoe, en ik ben zó trots op je dat je je eraan aan het ontworstelen bent. Het is jammer dat die wanhoop erbij hoort, maar het drijft je wél de goede kant op. Dat is dan nog een beetje positief niet waar!
Wat lief van je om dit allemaal te zeggen. Ten eerste dat je blijft volhouden dat ik op de goede weg ben, ook al maak ik af en toe flinke misstappen. Dat doet me beseffen dat mindere momenten erbij horen. Dat het niet erg is, al zijn ze dan zwaar. Ik moet ook eerlijk zeggen dat slechte dagen als gisteren soms wel even goed voor me zijn. Ze schudden me wakker (hoewel, dat was niet echt nodig, want slapen kon ik toch al niet ), en doen me beseffen dat ik zo niet door kan gaan.
Ik heb vanmorgen braaf de dingen genomen die op m'n eetlijst staan. Op zich niks nieuws, maar ik merk wel een verschil in het 'geestelijk verwerken' van het eten. Normaal eet ik het omdat het moet. Ik vind het wel lekker hoor, kan er ook wel van genieten, maar als het niet op die lijst zou staan zou ik zeker een derde minder eten. Vandaag, met mijn hernieuwde motivatie, kan ik het behalve eten ook zien als medicijn. Als hulpmiddel naar een beter, gezelliger, fijner leven. Ik moet het niet eten, ik mag het. Dat klinkt en voelt al heel anders.
Nu moet ik toegeven dat ik wel vaker van dit soort oplevingen heb gehad hoor. Ik ben een keer flauwgevallen van de honger, en daarna ging ik er ook 'tegenaan'. Maar toen kende ik jullie nog niet, van het forum. Ik ben zo blij met jullie motiverende woorden.
Ik heb echt het idee dat ik weer een stapje heb gezet, de afgelopen dagen.
Ach lieve Lotte, ik kan het me zo indenken, die wanhoop...het drijft je ook tot wanhoop, want je wil wel, maar...het is ook eng. Toch geloof ik dat je echt zo ontzettend de goede kant opgaat. Je eigen wil komt steeds sterker door die ANwolk heen, je prikt steeds meer gaatjes in de luchtballon en hij zal langzamerhand leeglopen totdat je die hele ruimte weer inneemt. Want een luchtballon, dat is het. Schijnveiligheid. Als jij je weer lekker in je eigen vel voelt, kun je de wereld weer aan. En dat zal heus niet over één nacht ijs zijn, maar beetje bij beetje. Het is zo'n psychologische tang, dat hele eetstoornissengedoe, en ik ben zó trots op je dat je je eraan aan het ontworstelen bent. Het is jammer dat die wanhoop erbij hoort, maar het drijft je wél de goede kant op. Dat is dan nog een beetje positief niet waar!
Wat lief van je om dit allemaal te zeggen. Ten eerste dat je blijft volhouden dat ik op de goede weg ben, ook al maak ik af en toe flinke misstappen. Dat doet me beseffen dat mindere momenten erbij horen. Dat het niet erg is, al zijn ze dan zwaar. Ik moet ook eerlijk zeggen dat slechte dagen als gisteren soms wel even goed voor me zijn. Ze schudden me wakker (hoewel, dat was niet echt nodig, want slapen kon ik toch al niet ), en doen me beseffen dat ik zo niet door kan gaan.
Ik heb vanmorgen braaf de dingen genomen die op m'n eetlijst staan. Op zich niks nieuws, maar ik merk wel een verschil in het 'geestelijk verwerken' van het eten. Normaal eet ik het omdat het moet. Ik vind het wel lekker hoor, kan er ook wel van genieten, maar als het niet op die lijst zou staan zou ik zeker een derde minder eten. Vandaag, met mijn hernieuwde motivatie, kan ik het behalve eten ook zien als medicijn. Als hulpmiddel naar een beter, gezelliger, fijner leven. Ik moet het niet eten, ik mag het. Dat klinkt en voelt al heel anders.
Nu moet ik toegeven dat ik wel vaker van dit soort oplevingen heb gehad hoor. Ik ben een keer flauwgevallen van de honger, en daarna ging ik er ook 'tegenaan'. Maar toen kende ik jullie nog niet, van het forum. Ik ben zo blij met jullie motiverende woorden.
Ik heb echt het idee dat ik weer een stapje heb gezet, de afgelopen dagen.
dinsdag 22 juni 2010 om 18:10
Sounds like a plan, dit Eten kun je inderdaad als medicijn zien, het is jouw medicijn om je leven weer makkelijker te maken. En wie zou een medicijn dat haar leven weer fijner, prettiger en hanteerbaarder kan maken nou afslaan? Tuurlijk, dat is simpel gesteld, het is moeilijk, maar de gedachtengang is al wel tot je doorgedrongen. Dat is echt het begin van de weg omhoog. Vandaar dat ik ook met een gerust hart kan zeggen dat je echt goed bezig bent.
Ik ken het hoor, vol goede moed beginnen en dan ineens de kriebels krijgen, mijn hemel, waar ben ik mee bezig, wat heb ik allemaal op, aaaaaah...en dan weer flink in de remmen. Ook dat hoort erbij. Het enige wat ik kan zeggen is: bouw het rustig op. Kom je iets aan en vind je dat eng: blijf dan gewoon even op dat gewicht hangen. Wen eraan, voel wat het verschil is. Je hoeft niet meteen op je gezonde gewicht te komen. Stel jezelf een acceptabel doel, wen aan dat getal en probeer dat zoetjes aan te bereiken. Het is lastig, het is eng, maar het is het ook zó ontzettend waard, Lotte. Hoop dat je een fijne dag hebt gehad met een beetje rust in je hoofd.
Noahtb, ik weet niet of je hier nog leest, hoe is het met je? Hopelijk vind je het niet erg dat wij met je topic "aan de haal" zijn gegaan.
Ik ken het hoor, vol goede moed beginnen en dan ineens de kriebels krijgen, mijn hemel, waar ben ik mee bezig, wat heb ik allemaal op, aaaaaah...en dan weer flink in de remmen. Ook dat hoort erbij. Het enige wat ik kan zeggen is: bouw het rustig op. Kom je iets aan en vind je dat eng: blijf dan gewoon even op dat gewicht hangen. Wen eraan, voel wat het verschil is. Je hoeft niet meteen op je gezonde gewicht te komen. Stel jezelf een acceptabel doel, wen aan dat getal en probeer dat zoetjes aan te bereiken. Het is lastig, het is eng, maar het is het ook zó ontzettend waard, Lotte. Hoop dat je een fijne dag hebt gehad met een beetje rust in je hoofd.
Noahtb, ik weet niet of je hier nog leest, hoe is het met je? Hopelijk vind je het niet erg dat wij met je topic "aan de haal" zijn gegaan.
woensdag 23 juni 2010 om 11:07
quote:Pelikaan schreef op 22 juni 2010 @ 18:10:
Noahtb, ik weet niet of je hier nog leest, hoe is het met je? Hopelijk vind je het niet erg dat wij met je topic "aan de haal" zijn gegaan. Ik ben inderdaad ook wel benieuwd hoe het met je gaat. In ieder geval bedankt voor het openen van dit topic, want ik heb er al erg veel aan gehad.
Noahtb, ik weet niet of je hier nog leest, hoe is het met je? Hopelijk vind je het niet erg dat wij met je topic "aan de haal" zijn gegaan. Ik ben inderdaad ook wel benieuwd hoe het met je gaat. In ieder geval bedankt voor het openen van dit topic, want ik heb er al erg veel aan gehad.
woensdag 23 juni 2010 om 21:54
quote:runner84 schreef op 23 juni 2010 @ 17:45:
Hoi meiden,
Leuk om te zien dat jullie doorschrijven. Ik zit er weer eens redelijk doorheen. Kom totaal niet toe aan reageren op inhoudelijke dingen zoals dit topic en ook jouw maitje Pelikaan. Ben gewoon moe, slaap ook slecht. Ook al ben ik gesloopt en val ik op de bank in slaap, zodra ik in bed lig gaat het lichtje in mijn hoofd weer aan.
Maar ik ben jullie dus niet vergeten. Volgende week is er, als het goed is, wat meer rust in de tent hier en ga ik even bijlezen en reageren enz. En dan reageer ik ook op jouw mailtje Pelikaan.
Succes nog Neem de tijd die je nodig hebt, sterkte!!
Hoi meiden,
Leuk om te zien dat jullie doorschrijven. Ik zit er weer eens redelijk doorheen. Kom totaal niet toe aan reageren op inhoudelijke dingen zoals dit topic en ook jouw maitje Pelikaan. Ben gewoon moe, slaap ook slecht. Ook al ben ik gesloopt en val ik op de bank in slaap, zodra ik in bed lig gaat het lichtje in mijn hoofd weer aan.
Maar ik ben jullie dus niet vergeten. Volgende week is er, als het goed is, wat meer rust in de tent hier en ga ik even bijlezen en reageren enz. En dan reageer ik ook op jouw mailtje Pelikaan.
Succes nog Neem de tijd die je nodig hebt, sterkte!!
woensdag 23 juni 2010 om 21:59
Ik heb de afgelopen dagen bewust meer gegeten, en constateerde net op de weegschaal dat ik ben aangekomen.
Normaal gesproken reageerde ik hierop, door de rest van de avond niets meer te eten, of ik nou nog trek had of niet. Ook op de dagen die volgden at ik minder, zodat de onsjes die erbij zaten er ook snel weer af waren. En zo kom je natuurlijk nooit aan, en ik vond dat stiekem wel prima. Lekker veilig.
Maar nu is het anders. Ik zag dus net dat ik wat ben aangekomen. Als reactie daarop, heb ik tóch gewoon mijn geplande schaaltje ijs genomen. Ik voelde me er niet echt happy bij, maar ik wílde die anorexia gewoon laten zien dat IK de baas ben. Ik ben aangekomen, en dat moet ook. Juist door nog iets te eten, laat ik zien dat ik het aankan. Ik moet het aankunnen, want het is de enige manier om beter te worden.
Ik weet niet hoe ik me nu voel.
- Vol, terwijl ik niet te véél heb gegeten. Klopt dus niet.
- Slecht, terwijl ik niets slechts heb gedaan. Klopt dus niet.
- Bang, terwijl er niks engs met me is gebeurd. Klopt dus niet.
- Onzeker, terwijl ik eigenlijk weet dat ik het goede heb gedaan. Klopt ook al niet.
* Trots, omdat ik iets gedaan heb wat ik zo eng vind, namelijk nog iets eten terwijl ik weet dat ik ben aangekomen.
En dat klopt als een bus! Ik mag trots zijn.
Toch?
Normaal gesproken reageerde ik hierop, door de rest van de avond niets meer te eten, of ik nou nog trek had of niet. Ook op de dagen die volgden at ik minder, zodat de onsjes die erbij zaten er ook snel weer af waren. En zo kom je natuurlijk nooit aan, en ik vond dat stiekem wel prima. Lekker veilig.
Maar nu is het anders. Ik zag dus net dat ik wat ben aangekomen. Als reactie daarop, heb ik tóch gewoon mijn geplande schaaltje ijs genomen. Ik voelde me er niet echt happy bij, maar ik wílde die anorexia gewoon laten zien dat IK de baas ben. Ik ben aangekomen, en dat moet ook. Juist door nog iets te eten, laat ik zien dat ik het aankan. Ik moet het aankunnen, want het is de enige manier om beter te worden.
Ik weet niet hoe ik me nu voel.
- Vol, terwijl ik niet te véél heb gegeten. Klopt dus niet.
- Slecht, terwijl ik niets slechts heb gedaan. Klopt dus niet.
- Bang, terwijl er niks engs met me is gebeurd. Klopt dus niet.
- Onzeker, terwijl ik eigenlijk weet dat ik het goede heb gedaan. Klopt ook al niet.
* Trots, omdat ik iets gedaan heb wat ik zo eng vind, namelijk nog iets eten terwijl ik weet dat ik ben aangekomen.
En dat klopt als een bus! Ik mag trots zijn.
Toch?
woensdag 23 juni 2010 om 23:02
quote:Lotte35 schreef op 23 juni 2010 @ 21:59:
Ik heb de afgelopen dagen bewust meer gegeten, en constateerde net op de weegschaal dat ik ben aangekomen.
Normaal gesproken reageerde ik hierop, door de rest van de avond niets meer te eten, of ik nou nog trek had of niet. Ook op de dagen die volgden at ik minder, zodat de onsjes die erbij zaten er ook snel weer af waren. En zo kom je natuurlijk nooit aan, en ik vond dat stiekem wel prima. Lekker veilig.
Maar nu is het anders. Ik zag dus net dat ik wat ben aangekomen. Als reactie daarop, heb ik tóch gewoon mijn geplande schaaltje ijs genomen. Ik voelde me er niet echt happy bij, maar ik wílde die anorexia gewoon laten zien dat IK de baas ben. Ik ben aangekomen, en dat moet ook. Juist door nog iets te eten, laat ik zien dat ik het aankan. Ik moet het aankunnen, want het is de enige manier om beter te worden.
Ik weet niet hoe ik me nu voel.
- Vol, terwijl ik niet te véél heb gegeten. Klopt dus niet.
- Slecht, terwijl ik niets slechts heb gedaan. Klopt dus niet.
- Bang, terwijl er niks engs met me is gebeurd. Klopt dus niet.
- Onzeker, terwijl ik eigenlijk weet dat ik het goede heb gedaan. Klopt ook al niet.
* Trots, omdat ik iets gedaan heb wat ik zo eng vind, namelijk nog iets eten terwijl ik weet dat ik ben aangekomen.
En dat klopt als een bus! Ik mag trots zijn.
Toch?
Ja! JA! *knikt heftig met hoofd* JA!
Ik sluit me helemaal bij runner aan.
Heel, heel knap dat je toch je schaaltje ijs hebt genomen. Dat is een lange neus naar de AN en 1-0 voor Lotte. Super!
Ik vind ook zeker de manier waarop je nu je niet-rationele gedachten beschouwt heel mooi. Want ze kloppen dus inderdaad niet, ze zijn ingegeven voor die ANstem en die klopt per definitie niet.
Wat ben je ontzettend goed bezig en wat ben ik trots op je!!!
Ik heb de afgelopen dagen bewust meer gegeten, en constateerde net op de weegschaal dat ik ben aangekomen.
Normaal gesproken reageerde ik hierop, door de rest van de avond niets meer te eten, of ik nou nog trek had of niet. Ook op de dagen die volgden at ik minder, zodat de onsjes die erbij zaten er ook snel weer af waren. En zo kom je natuurlijk nooit aan, en ik vond dat stiekem wel prima. Lekker veilig.
Maar nu is het anders. Ik zag dus net dat ik wat ben aangekomen. Als reactie daarop, heb ik tóch gewoon mijn geplande schaaltje ijs genomen. Ik voelde me er niet echt happy bij, maar ik wílde die anorexia gewoon laten zien dat IK de baas ben. Ik ben aangekomen, en dat moet ook. Juist door nog iets te eten, laat ik zien dat ik het aankan. Ik moet het aankunnen, want het is de enige manier om beter te worden.
Ik weet niet hoe ik me nu voel.
- Vol, terwijl ik niet te véél heb gegeten. Klopt dus niet.
- Slecht, terwijl ik niets slechts heb gedaan. Klopt dus niet.
- Bang, terwijl er niks engs met me is gebeurd. Klopt dus niet.
- Onzeker, terwijl ik eigenlijk weet dat ik het goede heb gedaan. Klopt ook al niet.
* Trots, omdat ik iets gedaan heb wat ik zo eng vind, namelijk nog iets eten terwijl ik weet dat ik ben aangekomen.
En dat klopt als een bus! Ik mag trots zijn.
Toch?
Ja! JA! *knikt heftig met hoofd* JA!
Ik sluit me helemaal bij runner aan.
Heel, heel knap dat je toch je schaaltje ijs hebt genomen. Dat is een lange neus naar de AN en 1-0 voor Lotte. Super!
Ik vind ook zeker de manier waarop je nu je niet-rationele gedachten beschouwt heel mooi. Want ze kloppen dus inderdaad niet, ze zijn ingegeven voor die ANstem en die klopt per definitie niet.
Wat ben je ontzettend goed bezig en wat ben ik trots op je!!!
woensdag 23 juni 2010 om 23:06
Ik denk dat ik nog een lied moet zingen.
Hihi
Komt 'ie hoor, ga er maar even voor zitten, zet het volume desnoods iets hoger:
LAAALALALALA, woehoeeee,
Hoera, hoera, hoera, Lotte wint de eerst slag
wat heerlijk mensen, wat een fijne dag
Ze maakt naar AN een hele lange neus
en ze gaat het winnen hoor, heus!
Al issie lang en zwaar, de weg naar boven
blijf asjeblieft in jezelf geloven
want in jou zit de allergrootste kracht
en die gaat zelfs AN boven haar macht
sla die stomme gedachten in de wind
uiteindelijk ben jij het die dit gevecht wint!
Tududdduddduuuu!!!!
*sneakt na dit blamage-moment gauw weer weg.....*
Hihi
Komt 'ie hoor, ga er maar even voor zitten, zet het volume desnoods iets hoger:
LAAALALALALA, woehoeeee,
Hoera, hoera, hoera, Lotte wint de eerst slag
wat heerlijk mensen, wat een fijne dag
Ze maakt naar AN een hele lange neus
en ze gaat het winnen hoor, heus!
Al issie lang en zwaar, de weg naar boven
blijf asjeblieft in jezelf geloven
want in jou zit de allergrootste kracht
en die gaat zelfs AN boven haar macht
sla die stomme gedachten in de wind
uiteindelijk ben jij het die dit gevecht wint!
Tududdduddduuuu!!!!
*sneakt na dit blamage-moment gauw weer weg.....*
donderdag 24 juni 2010 om 09:02
donderdag 24 juni 2010 om 10:33
quote:Pelikaan schreef op 23 juni 2010 @ 23:06:
*sneakt na dit blamage-moment gauw weer weg.....*
Niks daarvan, híerblijven jij! Anders kan ik je toch niet bedanken voor je schitterende song?!
En Runner, jij enorm bedankt voor de choreografie, ze is werkelijk verbluffend!
Maar wat zijn jullie lief voor me.... Ik moet toegeven dat ik het vanmorgen toch wel moeilijk had. Weten dat ik ben aangekomen, maar vandaag tóch weer alles eten wat op 'de lijst' staat. Het scheelde wel dat ik echt trek had, toen ik opstond. Dat stelt mij altijd gerust. Als ik trek heb, kán ik dus gisteren niet teveel hebben gegeten. Ik ben dus braaf weer begonnen vandaag, en nu ik jullie reacties lees (en lied beluister, en dansen bekijk
) is het laatste restje twijfel weg.
Ik heb het goed gedaan!
Bedankt
*sneakt na dit blamage-moment gauw weer weg.....*
Niks daarvan, híerblijven jij! Anders kan ik je toch niet bedanken voor je schitterende song?!
En Runner, jij enorm bedankt voor de choreografie, ze is werkelijk verbluffend!
Maar wat zijn jullie lief voor me.... Ik moet toegeven dat ik het vanmorgen toch wel moeilijk had. Weten dat ik ben aangekomen, maar vandaag tóch weer alles eten wat op 'de lijst' staat. Het scheelde wel dat ik echt trek had, toen ik opstond. Dat stelt mij altijd gerust. Als ik trek heb, kán ik dus gisteren niet teveel hebben gegeten. Ik ben dus braaf weer begonnen vandaag, en nu ik jullie reacties lees (en lied beluister, en dansen bekijk
) is het laatste restje twijfel weg.
Ik heb het goed gedaan!
Bedankt
donderdag 24 juni 2010 om 10:51
Runner en Pelikaan, wat jullie hier aan het doen zijn is zo ontzettend GOED!! Ik ben een stiekeme meelezert, en jullie hebben dezelfde uitwerking op mij als dat jullie op Lotte hebben. (voor jou ook een dikke vette PLUIM, trouwens!!)
Blijf alsjeblieft nog even zo doorschrijven! Zo herkenbaar, zo vol kracht en tevens lekker luchtig en 'easy-going'. Ik vind dit echt een goede 'therpaie', haha.
Lotte, keep going! Ik ben ook een paar onsjes (ietsje meer, hihi) aangekomen, en wat Pelikaan zegt is waar! Je slaapt beter (ik ben niet meer zo vroeg wakker!!) je kunt dingen veel beter relativeren en in het juiste perspectief zien en soms lijkt het alsof ik 's ochtends een pilletje ofzo heb gehad waardoor ik me zoveel beter voel. Gevoel is moeilijk uit te leggen, maar je leeft veel meer. En dat is eigenlijk heel vlot gegaan. Je plukt er zeg maar heel snel de vruchten van.
En weet je.. het idee van aankomen was voor mij veel erger en enger dan het daadwerkelijk aangekomen zijn. Dat is nog helemaal zo slecht niet! Veel minder erg dan ik had gedacht, vind t eigenlijk wel lekker zo. En als er straks weer wat meer bij opzit, vind ik dat vast ook niet erg, weet ik nu.
Succes!
p.s. Pelikaan, jij bent ook wel een rijmtalent hoor!
Blijf alsjeblieft nog even zo doorschrijven! Zo herkenbaar, zo vol kracht en tevens lekker luchtig en 'easy-going'. Ik vind dit echt een goede 'therpaie', haha.
Lotte, keep going! Ik ben ook een paar onsjes (ietsje meer, hihi) aangekomen, en wat Pelikaan zegt is waar! Je slaapt beter (ik ben niet meer zo vroeg wakker!!) je kunt dingen veel beter relativeren en in het juiste perspectief zien en soms lijkt het alsof ik 's ochtends een pilletje ofzo heb gehad waardoor ik me zoveel beter voel. Gevoel is moeilijk uit te leggen, maar je leeft veel meer. En dat is eigenlijk heel vlot gegaan. Je plukt er zeg maar heel snel de vruchten van.
En weet je.. het idee van aankomen was voor mij veel erger en enger dan het daadwerkelijk aangekomen zijn. Dat is nog helemaal zo slecht niet! Veel minder erg dan ik had gedacht, vind t eigenlijk wel lekker zo. En als er straks weer wat meer bij opzit, vind ik dat vast ook niet erg, weet ik nu.
Succes!
p.s. Pelikaan, jij bent ook wel een rijmtalent hoor!
donderdag 24 juni 2010 om 11:01
quote:rooos20 schreef op 24 juni 2010 @ 10:51:
Lotte, keep going! Ik ben ook een paar onsjes (ietsje meer, hihi) aangekomen, en wat Pelikaan zegt is waar! Je slaapt beter (ik ben niet meer zo vroeg wakker!!) je kunt dingen veel beter relativeren en in het juiste perspectief zien en soms lijkt het alsof ik 's ochtends een pilletje ofzo heb gehad waardoor ik me zoveel beter voel. Gevoel is moeilijk uit te leggen, maar je leeft veel meer. En dat is eigenlijk heel vlot gegaan. Je plukt er zeg maar heel snel de vruchten van.
En weet je.. het idee van aankomen was voor mij veel erger en enger dan het daadwerkelijk aangekomen zijn. Dat is nog helemaal zo slecht niet! Veel minder erg dan ik had gedacht, vind t eigenlijk wel lekker zo. En als er straks weer wat meer bij opzit, vind ik dat vast ook niet erg, weet ik nu.
Succes!
Dank je, dank je, DANK JE!!
Wat supermotiverend om dit te horen! En wat onwijs knap van je, dat je al zo'n eind gekomen bent. Zoals jij het beschrijft, denk ik direct: dat wil ik óók!!
En ik ben het met je eens hoor, dat Runner en Pelikaan hele goede 'therapeuten' zijn. Ervaringsdeskundigen zijn echt goud waard! Ik praat regelmatig over mijn eetprobleem. Met vriendinnen, mijn moeder, eigenlijk iedereen die er maar iets over wil weten. Toch merk ik nu dat iemand die het zelf heeft meegemaakt, pas écht tot mij door kan dringen.
Ben er zo blij mee!
Lotte, keep going! Ik ben ook een paar onsjes (ietsje meer, hihi) aangekomen, en wat Pelikaan zegt is waar! Je slaapt beter (ik ben niet meer zo vroeg wakker!!) je kunt dingen veel beter relativeren en in het juiste perspectief zien en soms lijkt het alsof ik 's ochtends een pilletje ofzo heb gehad waardoor ik me zoveel beter voel. Gevoel is moeilijk uit te leggen, maar je leeft veel meer. En dat is eigenlijk heel vlot gegaan. Je plukt er zeg maar heel snel de vruchten van.
En weet je.. het idee van aankomen was voor mij veel erger en enger dan het daadwerkelijk aangekomen zijn. Dat is nog helemaal zo slecht niet! Veel minder erg dan ik had gedacht, vind t eigenlijk wel lekker zo. En als er straks weer wat meer bij opzit, vind ik dat vast ook niet erg, weet ik nu.
Succes!
Dank je, dank je, DANK JE!!
Wat supermotiverend om dit te horen! En wat onwijs knap van je, dat je al zo'n eind gekomen bent. Zoals jij het beschrijft, denk ik direct: dat wil ik óók!!
En ik ben het met je eens hoor, dat Runner en Pelikaan hele goede 'therapeuten' zijn. Ervaringsdeskundigen zijn echt goud waard! Ik praat regelmatig over mijn eetprobleem. Met vriendinnen, mijn moeder, eigenlijk iedereen die er maar iets over wil weten. Toch merk ik nu dat iemand die het zelf heeft meegemaakt, pas écht tot mij door kan dringen.
Ben er zo blij mee!
donderdag 24 juni 2010 om 11:56
Nalatige TO hier,
Ik lees nog steeds mee, wat doen jullie het goed!! Vind het heel fijn om te lezen dat jullie dit tot zo'n bijzonder topic hebben gemaakt.
Hier gaat het even niet zo lekker, ik ben aangekomen en dat is even slikken en dan druk ik me zachtjes uit.. Naja, komt wel goed.
Keep up the good work!
Ik lees nog steeds mee, wat doen jullie het goed!! Vind het heel fijn om te lezen dat jullie dit tot zo'n bijzonder topic hebben gemaakt.
Hier gaat het even niet zo lekker, ik ben aangekomen en dat is even slikken en dan druk ik me zachtjes uit.. Naja, komt wel goed.
Keep up the good work!
